Айлсфорд – Кенттегі, Теміз өзені жағасындағы шағын ауыл. 5 мың тұрғыны бар, тарихы бай, дүкендер мен қызметтерге толы. Орналасқан жері және демографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Айлсфорд – Англияның Кент графтығындағы Медуэй өзенінің жағасында орналасқан ауыл және азаматтық округ. Ол Мейдстоуннан солтүстік-батысқа қарай 6 шақырым қашықтықта жатыр. Бастапқыда өзен бойындағы кішкентай елді мекен болған ескі ауыл шамамен 60 үйден тұрады, олардың көпшілігі бұрын дүкендер болып пайдаланылған. Бас көшеде екі паб, ауылдық дүкен және басқа да ыңғайлы жағдайлар бар. Айлсфордтың қазіргі халқы шамамен 5000 адамды құрайды. Айлсфорд округінің ауданы 7 шаршы мильден (18 км²) асады, солтүстікке Рочестер әуежайының жанына және оңтүстікке Бармингке дейін созылады. Оның жалпы халқы 10 000-нан астам (2011 жылғы мәлімет бойынша), негізгі елді мекендері – Айлсфорд, Экклс, Блю Белл Хилл және (ішінара) Уолдерслейд. Айлсфорд Ньюспринт бұл аймақта көп жылдар бойы ірі жұмыс беруші болып келді және газет өнеркәсібі үшін газет қағазын өндіретін Еуропадағы ең ірі қағазды қайта өңдеу зауыты еді. 2015 жылы жергілікті тұрғындар арасында Айлсфорд қағаз фабрикасы деп белгілі болған зауыт жабылып, барлық мүлкі алынып кетті.
Aylesford is a village and civil parish on the River Medway in Kent, England, 4 mile (6 km) northwest of Maidstone. Originally a small riverside settlement, the old village comprises around 60 houses, many of which were formerly shops. Two pubs, a village shop and other amenities are located on the high street. Aylesford's current population is around 5,000. The Parish of Aylesford covers more than 7 square miles (18 km2), stretching north to Rochester Airport estate and south to Barming, and has a total population of over 10,000 (as of 2011), with the main settlements at Aylesford, Eccles, Blue Bell Hill and (part of) Walderslade. Aylesford Newsprint was a long established major employer in the area and was the largest paper recycling factory in Europe, manufacturing newsprint for the newspaper industry. In 2015, Aylesford Paper Mill, as it was known by local residents, was closed down and stripped of all its assets.
Тарих
Бұл аймақта неолит дәуірінен бері қызмет болған. Ауылдың солтүстігінде бірнеше камералы қабірлер бар, олардың ең танымалсы – Киттің Коти үйі, солтүстікке қарай 2 км қашықтықта; барлығының қалдықтары егіс шаруашылығынан зардап шеккен. Киттің Коти – ұзын қоршақтың бір жағындағы жерлеу камерасының қиратылысы. Осыдан оңтүстікке қарай, сол төбеде төмен орналасқан, осыған ұқсас құрылым – Кішкентай Киттің Коти үйі (Сансыз тастар деп те аталады). Бұл жерде қола дәуірінен қалған қылыштар табылды, ал Еклсте темір дәуіріне жататын қоныс және римдік вилла болған. 1886 жылы табылған британдық темір дәуірінің зираты сэр Артур Эванс (Кносспен әйгітлі) басшылығымен қазылып, 1890 жылы жарияланды. Эванстың көптеген табылғандары қазір Британ мұражайында сақталады, соның ішінде кремациялық жерден табылған, адам беті пішіндес тұтқалары бар бронза құмыра, таба және «шелек». Содан кейін Сварлингте жүргізілген қазба жұмыстары (табылудан жариялануға дейін 1921–1925 жылдары) Айлсфорд-Сварлинг керамикасының немесе Айлсфорд-Сварлинг мәдениетінің типтік орны болып табылады. Эванстың бұл орын континенттік белгиялықтарға жақын мәдениетке тиесілі деген қорытындысы қазіргі күнге дейін сақталып келеді, бірақ мерзімі шамамен б.з.д. 75 жылдан кейінгі кезеңге түзетілді. Ауыл Римнің Британияға басып кіру кезінде Медуэй шайқасының болған жері деп есептелген, бірақ бұған тікелей дәлел жоқ. Англо-саксон жылнамасы 455 жылы жақын маңдағы Айлсфорд шайқасы туралы хабарлайды, онда германдық Хенгест уэльстік Вортигернмен шайқасты; Хорса (Хенгистің інісі) осы шайқаста қаза тапты; Ұлы Альфред 893 жылы даниялықтарды жеңді; Эдмунд II Темір жағалы 1016 жылы да жеңіске жетті. 1066 жылғы нормандық жаулап алудан кейін Айлсфордқа Вильгельм Жеңімпаз ие болды. Жердің бір бөлігі Рочестер епископына Рочестер қамалын салу үшін алынған жердің орнына өтемақы ретінде берілді. 1086 жылғы «Domesday Book» мынадай жазбаны сақтайды: Сонымен қатар Рочестер епископы осы жердің 17s6d құндығына ие. 17s6d – бұл салық салу үшін қолданылатын жалға алу құны, капиталдық құн емес. Әулие Петр мен Пауыл шіркеуі нормандық дәуірінен келген. Мұнда жақын орналасқан Престон Холл иелігінің иесі болған Калпепер отбасына арналған ескерткіш орнатылған.
There has been activity in the area since Neolithic times. There are several chamber tombs north of the village, of which Kit's Coty House, 1.5 mile (2 km) to the north, is the most famous; all have been damaged by farming. Kit's Coty is the remains of the burial chamber at one end of a long barrow. Just south of this, situated lower down the same hillside, is a similar structure, Little Kits Coty House (also known as the Countless Stones). Bronze Age swords have been discovered near here and an Iron Age settlement and Roman villa stood at Eccles. A cemetery of the British Iron Age discovered in 1886 was excavated under the leadership of Sir Arthur Evans (of Knossos fame), and published in 1890. Many of Evans' finds are now kept in the British Museum, including a bronze jug, pan and 'bucket' with handles in the form of a human face from a cremation burial. With the later excavation at Swarling not far away (discovery to publication was 1921–1925) this is the type site for Aylesford Swarling pottery or the Aylesford Swarling culture. Evan's conclusion that the site belonged to a culture closely related to the continental Belgae, remains the modern view, though the dating has been refined to the period after about 75 BC. The village has been suggested as the site of the Battle of the Medway during the Roman invasion of Britain although there is no direct evidence of this. The Anglo Saxon Chronicle records the Battle of Aylesford taking place nearby in 455, when the Germanic Hengest fought the Welsh Vortigern; Horsa (Hengist's brother) is said to have fallen in this battle; Alfred the Great defeated the Danes in 893; as did Edmund II Ironside in 1016. Following the Norman Conquest of 1066, the manor of Aylesford was owned by William the Conqueror. Some of the land was given to the Bishop of Rochester as compensation for land seized for the building of Rochester Castle. The Domesday Book of 1086 records: Also the Bishop of Rochester holds as much of this land as is worth 17s6d in exchange for the land on which the castle stands. 17s6d is the rental value (as used for taxation), not the capital value. The church of St Peter and St Paul is of Norman origin. Here there is a memorial to the Culpeper family, who owned the nearby Preston Hall Estate.
Монахтар
1240 жылы Ральф Фрисберн Киелі жерден оралғаннан кейін, Рихард, Коднор графы Грейдің қамқорлығымен Кармелиттер монастырын құрды. Бұл Еуропадағы орденнің алғашқыларының бірі болды. Кейін Саймон Сток оны басқарды, ол 1254 жылы қазіргі кедей кармелиттердің басқарушысы болып сайланды. Әйіс-Симон 1265 жылы Бордоға сапармен келген кезде қайтыс болды, оның дене қалдықтары содан бері ғасырлар бойы құрметпен сақталды. 1951 жылдың шілдесінде оның реликвиялары (бас сүйегінің қалдықтары) монастырдағы реликвия сақталатын орынға орнатылды. 1536 жылы VIII Генрих монастырларды таратып жібергеннен кейін, 1538 жылы жердің меншігі жақын маңдағы Аллингтон қамалының иесі сэр Томас Уайатқа берілді. Сэр Томас ұлы Томас Уайат кішінің патшайым Мэриге қарсы көтеріліске қатысқаннан кейін, мүлік тағы да тәжге қайтарылды. Кейіннен Мэридің жарты әпкесі Елизавета патшайым оны сэр Джон Седлиге берді. Седлилер осы жерді сэр Питер Рико мен оның отбасына сатты. Седли отбасы монастырьға бірқатар өзгерістер енгізгенімен, ғимараттарды қайта жаңартуға 1670 жылдары жауапты болған келесі иесі – сэр Джон Бэнкс болды. 1696 жылы мүлік неке арқылы Хенидж Финчке берілді, ол кейін Айлсфорд графы атанды. 1930 жылдары үйдің басты бөлігі өртенді, соның салдарынан Бэнкстің өзгертулерімен жасырылған көптеген бастапқы ерекшеліктер ашылды. Кармелиттер 1949 жылы оны Хьюит отбасынан сатып алып, бастапқы ғимараттардың бір бөлігін қалпына келтірді. Клаустрадан тыс төрт шіркеу салынды, олар жыл сайын келетін түрлі топтардың қажеттіліктерін қанағаттандырады (қауымдық құрамы күнделікті әйін мен сағаттық литургияны өткізетін хор шіркеуі; Сент-Жозеф; Сент-Анна; және Әйіс-Симон Стоктың реликвияларын сақтайтын Реликвия шіркеуі). Эстетикалық тұрғыдан алғанда, жаңа құрылыс ағылшын готикасы (тікбұрышты готика) және Тюдор стиліндегі ерекшеліктерді көрсетеді, бұл қолданыстағы ғимараттарға құрметпен қарауды білдіреді. Көптеген заманауи материалдар қолданылған, бірақ шатырлар дәстүрлі қабық плиткалармен, ал қабырғалар Кент тасымен жабылған. Монастырь паломниктік сапарларға, сондай-ақ демалыс пен конференциялар өткізуге танымал орын. Монастырда керамика шебері Адам Косовскийдің көптеген туындылары сияқты көркем өнердің маңызды туындылары бар. Монастырь негізіндегі поместье қалдықтары Ұлы ауланың астында жатыр деп есептеледі, бұл 1085 жылға дейін сонау заманнан қалған болуы мүмкін.
In 1240, Ralph Frisburn, on his return from the Holy Land, founded a Carmelite monastery under the patronage of Richard, Lord Grey of Codnor, among the first of the Order to be founded in Europe. He was followed later by Simon Stock, who in 1254 was elected Prior General of the now mendicant Carmelites. Saint Simon died in 1265, whilst on a visit to Bordeaux, whereafter, his remains were honoured for centuries. In July 1951, his relics (remains of his head) were installed in a reliquary at the friary. Following the Dissolution of the Monasteries by Henry VIII in 1536, ownership of the site was transferred in 1538 to Sir Thomas Wyatt of nearby Allington Castle. Following the rebellion against Queen Mary by Sir Thomas's son, Thomas Wyatt the younger, the property was forfeited back to the crown. Possession was later granted to Sir John Sedley by Mary's half sister Queen Elizabeth. The Sedleys sold the estate to Sir Peter Ricaut and his family. Although the Sedley family made some changes to the priory, it was the next owner, Sir John Banks, in the 1670s, who was responsible for the remodelling of the buildings. In 1696, the estate passed by marriage to Heneage Finch, later created Earl of Aylesford. The main part of the house was destroyed by fire in the 1930s, revealing many original features, which had been hidden by Banks's alterations. The Carmelites purchased it in 1949 from the Hewitt family and restored some of the original buildings; beyond the cloisters four chapels have been built to service the needs of the many different groups that visit yearly (The Choir Chapel where the community celebrates daily Mass and the Liturgy of the Hours; St Joseph's; St Anne's; and the Relic Chapel, which houses the remains of St Simon Stock). Aesthetically, the modern build shows sensitivity to the existing buildings with a mixture of English Gothic (perpendicular Gothic) and Tudor features; many modern materials have been employed but traditional peg tiles are on the roofs and are the walls are faced in Kentish ragstone. The priory is a popular place for pilgrimage, as well as for retreats and conferences. The friary has some notable artwork, such as many pieces by the ceramic artist Adam Kossowski. The remains of the manor house present at the foundation of the priory are believed to lie under the Great Courtyard; this could date from as early as 1085.
Медуэй өзені
Ауыл өзеннің жағасында орналасқандықтан, Медвей өзені оның дамуына зор ықпал етті. Айлсфорд атын ежелгі ағылшын тіліндегі жеке есімнен алған, және сөзбе-сөз "Эгельдің өткелі" дегенді білдіреді. Оның ең алғашқы жазбасы Х ғасырға жатады, ол Æglesforda деп тіркелген. Бұл сондай-ақ Медвей өзеніндегі ең көне көпірлердің бірі салынған орын болды, ол 14 ғасырда салынған деп саналады (алайда, бүгін көрініп тұрған кең орталық бөлігі кейінірек салынған). Рочестер көпірінен жоғары орналасқандықтан, бұл келесі көпір болып табылды. Өзен 1740 жылға дейін жүзе алатын болды, сол кезде қырық тонналық баржалар Тонбриджге дейін жете алатын. Осының нәтижесінде, Айлсфордта да болған айлақтар (құрылыстар) салынды. Астық, мал азығы, жеміс-жидектер, сондай-ақ тас және ағаш – негізгі тасымал жүктері болды. Соңғы жылдары жол қозғалысының артуына байланысты, ежелгі көпірдің орнына жақын маңда заманауи көпір салынды, бірақ ол әлі де жаяу жүргіншілерге қолданылуда.
Due to the village's location on its banks, the River Medway has been a key influence on its development. Aylesford takes its name from an Old English personal name, and literally denotes 'Ægel's ford'. Its first recorded use is from the tenth century, as Æglesforda. It was also the place where one of the earliest bridges across the Medway was built, believed to be in the 14th century (although the wide central span seen today is later). Upstream from Rochester Bridge, it became the next bridging point. The river was navigable as far as Maidstone until 1740, when barges of forty tons could reach as far as Tonbridge. As a result, wharves were built, one being at Aylesford. Corn, fodder and fruit, along with stone and timber, were the principal cargoes. Due to increased road traffic in recent years, the ancient bridge has now been superseded by a modern structure nearby, but remains in use for pedestrians.
Ауыл
Ауылдың ең көне бөліктері Медуэйдің солтүстігінде және тікелей оңтүстігінде жатыр. Көптеген ғимараттардың тарихы тереңде жатыр: Чекерс тавернасы, Джордж үйі (бұрынғы пошта атқарушылар мейрамханасы) және олардың арасындағы қайырымдылық үйлері солардың қатарында. Норман шапқыншылығы заманына дейін соққан қабырғалары бар Санкт-Петер және Санкт-Пол шіркеуі ауылдың оңтүстік бөлігіндегі төбеде орналасқан. Үлкен құрылыс Виктория дәуірінде жүргізілді, сол кезде жақын жердегі карьерге қызмет ету үшін үйлер салынды. Кірпіш және черепица өнеркәсібі үлкен коммерциялық ғимараттармен алмастырылды, ал бір кезде Айлсфордтың ірі қағаз фабрикасы болған жер, кейіннен жаңадан салынған жекеменшік үйлермен қоршалған жетекші газет қағазы зауытының есебінен қайта жаңғыртылды. Соңғы кеңейтім өзеннің оңтүстік жағына қарай бағытталды, онда үлкен қалалық тұрғын үйлер бой көтерді, себебі ауыл теміржолмен байланысты, ол Мейдстоун және Лондонға жол ашады. Бұл үйлердің көп бөлігі бастапқыда қағаз фабрикасының қызметкерлеріне тиесілі болған, бірақ қазір фабрика жабылып, орнына инженерлік, өндірістік, көтерме сауда және басқа да мамандандырылған кәсіпорындар бар бірнеше шағын өнеркәсіптік аймақтар пайда болды.
The oldest parts of the village lie north and immediately south of the Medway. Many of the buildings are of great antiquity: the Chequers Inn, the George House (formerly a coaching inn) and the almshouses among them. St Peter and St Paul's church, parts of which date back to the Norman invasion, sits on a hill in the southern part of the village. Major construction took place during the Victorian era, when houses were built to serve the nearby quarry. The brick and tile industries have been replaced by a large area of commercial buildings, and what was once the huge Aylesford paper mills site was later regenerated by a leading newsprint plant surrounded by newly developed private estates featuring high value accommodation. Recent expansion has been to the southern side of the river, where a substantial suburban housing estate has grown up, partly because the village is served by the railway, with connections for Maidstone and London. Many of these homes were originally owned by employees of the paper mills, which are now closed and which have been replaced by a number of smaller industrial estates with a variety of specialist businesses that include engineering, manufacturing, wholesale and others.
Мектептер
Генри Артур Брэйси (1840–1891) – Айлсфордтың зор қайырымдысы болды. Ол шіркеуді күрделі жөндеуге қаржы жұмсағаннан бөлек, ауылға мектеп салды. Бұл мектеп 1960 жылдары ауылдың оңтүстік-шығысында, жергілікті орта мектептің (қазір Айлсфорд мектеп-спорт колледжі) жанында жаңа ғимаратпен алмастырылды. Бұл ғимараттың көп бөлігі 1940 жылдары итальяндық соғыс тұтқындарымен салынған еді. Ескі мектеп ғимараты 2008 жылы сол жерде толығымен қайта жаңартылды. Алғашқы ауыл мектебі – қазір Брасси орталығы деп аталады – шіркеу кеңсесі және қоғамдық зал ретінде пайдаланылады.
Henry Arthur Brassey (1840–1891) was a great benefactor of Aylesford, and as well as financing major repairs to the church, also provided the village with a school. This was replaced in the 1960s with a new building to the south east of the village, next to the site of the local secondary school (now Aylesford School Sports College) which was housed in buildings largely built in the 1940s by Italian prisoners of War. The old school buildings were totally rebuilt on the same site in 2008. The original village school – now known as the Brassey Centre – is used as a church office and community hall.
Теміржол
1856 жылғы 18 маусымда ашылған Айлсфорд теміржол станциясы Строудты Мейдстоун (Батыс) және Паддок Вудпен байланыстыратын Медвей аңғары желісінде орналасқан. Төбесі үшбұрышты және әшекейлі безендірілген, Кент тасынан салынған, Каен тасымен әшекейленген бастапқы станция ғимараттары, Айлсфорд монастырының терезелерімен ұқсас терезелерімен 1980 жылдары қайта жаңартылғаннан кейін соңғы жылдары жылдам тамақтандыру мекемесі ретінде пайдаланылуда.
Aylesford railway station, opened on 18 June 1856, is on the Medway Valley Line connecting Strood with Maidstone (West) and Paddock Wood. The original station buildings – gabled and highly decorated, built in Kentish ragstone with Caen stone dressings, with windows that replicate those at Aylesford Priory – have been used as a fast food restaurant in recent years following restoration in the 1980s.
Британдық Корольдік Легион ауылы
Айлсфордтың оңтүстігінде, А20 Лондон жолында орналасқан Корольдік британдық легион ауылы, Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін жарақат алған әскерлерге, жақын орналасқан Престон-Холл ауруханасынан шыққаннан кейін көмек көрсету мақсатымен құрылды. Алғашқыда ол Престон-Холл колониясы деп белгілі болған шағын шаруашылық орталығы болды. 1921 жылы Британдық легион құрылғанда, ол алғашқы филиалдардың біріне айналды және 1925 жылға қарай Корольдік британдық легион ауылы деп аталды. Содан бері, қарқынды дамыған қауым қалыптасты, ол күтім үйлерін, қорғалған тұрғын үйлерді және дербес тұрғын жайларды, сондай-ақ жұмыспен қамту және әлеуметтік шараларды ұсынады, бұл аймақта тұратын немесе көшіп келетін барлық мүгедек әскерлерге көмектеседі. 1972 жылы "Қызыл гүл" (Poppy Appeal) бас штабы ауылға көшірілді, ол қазір Легион өмірі мен қызметінің маңызды орталықтарының бірі болып табылады. Ауылдағы өнеркәсіптік кешенде Корольдік британдық легион өнеркәсібі орналасқан, оның ішінде бүкіл Ұлыбританияда қолданылатын жол және қоғамдық белгілерді жасау да бар.
Located to the south of Aylesford, on the A20 London Road, the Royal British Legion Village was founded after the First World War to help injured soldiers following their discharge from the nearby Preston Hall hospital. It was first the centre of a small farming community known as The Preston Hall Colony. When the British Legion was founded in 1921, it became one of the first branches and, by 1925, was known as Royal British Legion Village. A thriving community has since developed, providing nursing homes, sheltered housing and independent living units, as well as employment and social activities, helping all disabled veterans living in, or moving to, the area. In 1972 the Poppy Appeal headquarters moved to the village, which now forms one of the main centres of Legion life and activities. An industrial complex in the village houses Royal British Legion industries, including the manufacture of road and public signs used throughout the UK.
Спорт
Айлсфорд футбол клубы ауылда орналасқан және Форстал жолындағы демалыс алаңында Соғыстан бұрыннан ойнап келеді. Айлсфорд Буллс регби футбол клубы Холл жолындағы Джек Уильямс еске алу алаңында орналасқан. Олар U6-дан U18-ге дейінгі балалар жастағы командаларын, сондай-ақ барлық деңгейдегі ерлер мен әйелдер үшін бірнеше ересектер командаларын ұйымдастырады. Ауылда Ұлыбританиядағы ең көне әрекет ететін сауна, яғни фин саунасы орналасқан деп есептеледі. 1948 жылы Лондон Олимпиадасы үшін салынған ол кейіннен Айлсфордқа көшірілді.
Aylesford Football Club are based in the village, playing at the Recreation Ground on Forstal Road since before the War Aylesford Bulls Rugby Football Club is located at the Jack Williams Memorial Ground in Hall Road. They run children's age grade teams from U6 U18 plus several adult teams for men and women of all levels. The village is home to what is claimed to be Britain's oldest operating sauna, the Finnish Sauna Bath. Built for the London Olympics in 1948, it was subsequently moved to Aylesford.