Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз ақыны (1524–1585)
French poet (1524–1585)
Пьер де Ронсар (pjɛʁ də ʁɔ̃saʁ; 11 қыркүйек 1524 – 27 желтоқсан 1585) – француз ақыны, немесе Франциядағы замандастары оны «акындардың ханзадасы» деп атаған. Ронсар Вендомуадағы Котур-сюр-Лоир ауылында, Маноир-де-ла-Поссоньерде дүниеге келген. Оның әкесі Франциск I-ге король үйінің басқарушысы болып қызмет еткен. Ронсар тоғыз жасында Париждегі Наварр колледжіне түсуден бұрын үйде білім алды. Кейіннен ол Шотландия, Фландрия және Голландияға кеңінен саяхат жасады. Есту қабілетінің нашарлауы оның дипломатиялық мансабын тоқтатқаннан кейін, Ронсар Кокере колледжінде оқуға берілді. Ол классикалық сын мен ғылымды ана тіліне қолдануды мақсат тұтқан жеті француз ақынынан тұратын Плеяда тобының мойындалған жетекшісі болды. Ронсар өнімді жазушы болды, оның шығармалары өмірі бойына бағаланып, сынға да ұшырады. Оның беделін Шарль Огюстен Сент-Бёв сияқты сыншылар қалыптастырды, ал оның поэзиясы тіл мен образдың көркемдігімен және өлшемнің әсем әртүрлілігімен ерекшеленеді.
Pierre de Ronsard (pjɛʁ də ʁɔ̃saʁ; 11 September 1524 – 27 December 1585) was a French poet or, as his own generation in France called him, a "prince of poets". Ronsard was born at Manoir de la Possonnière in the village of Couture sur Loir, Vendômois. His father served Francis I as maître d'hôtel du roi. Ronsard received an education at home before attending the College of Navarre in Paris at age nine. He later travelled extensively, including visits to Scotland, Flanders, and Holland. After a hearing impairment halted his diplomatic career, Ronsard dedicated himself to study at the Collège Coqueret. He became the acknowledged leader of the Pléiade, a group of seven French poets aiming to apply classical criticism and scholarship to the vernacular. Ronsard was a prolific writer, and his work was both admired and criticized throughout his life. His reputation was established by critics such as Charles Augustin Sainte Beuve, and his poetry is characterized by its magnificence of language and imagery and graceful variety of metre.
Ерте өмір
Пьер де Ронсар Вендомои (қазіргі Лоир-и-Шер) провинциясының Котур-сюр-Лоир ауылында, Маноир-де-ла-Поссоньерде дүниеге келді. Бадуан де Ронсар немесе Россарт үйдің француз тармағының негізін қалаушы болды және Жүз жылдық соғыстың басында өзінің із қалдырды. Ақынның әкесі Луи де Ронсар, ал анасы Жанна де Чодье болды, ол ақсүйек және жақсы байланыстары бар отбасынан шыққан. Пьер ең кіші ұлы еді. Луи де Ронсар Франциск I-нің король үйінің басшысы болды, оның Павия шайқасынан кейінгі тұтқыны шартымен жеңілдетілді және Пьер туылғаннан кейін көп ұзамай үйден кетуге мәжбүр болды. Болашақ ақын алғашқы жылдары үйде тәрбиеленді және тоғыз жасында Париждегі Наварр колледжіне оқуға жіберілді. Францияның Мадлен патшайымы Шотландия королі Джеймс V-ке үйленгенде, Ронсар шотланд сарайында бетке айтушы болып қызмет етті, онда ол классикалық авторлардың француз тіліне аудармаларын жасауға шабыттанды. Патшайымның қайтысынан кейін бір жыл өткен соң, ол Англия арқылы Францияға оралды. Одан әрі саяхаттар оны Фландрияға, Голландияға және қысқа мерзімге Шотландияға, Клод д’Хумиермен, Лассиньи лордымен дипломатиялық миссияларға алып барды. Содан кейін ол Плейададағы болашақ әріптесі, Антуан де Байфтың әкесі Лазар де Байфтың сүйесінің хатшысы болды, осы сапарда оның серігі де болды. Кейін ол кардинал дю Белле Ланжедің төңірегіне жиналды; оның Франсуа Раблемен болған дау-жанжалы осы кезеңге дейін барады.
Pierre de Ronsard was born at the Manoir de la Possonnière, in the village of Couture sur Loir, Vendômois (in present day Loir et Cher). Baudouin de Ronsard or Rossart was the founder of the French branch of the house, and made his mark in the early stages of the Hundred Years' War. The poet's father was Louis de Ronsard, and his mother was Jeanne de Chaudrier, who came from a noble and well connected family. Pierre was the youngest son. Louis de Ronsard was maître d'hôtel du roi to Francis I, whose captivity after Pavia had just been ameliorated by treaty, and who had to leave home shortly after Pierre's birth. The future poet was educated at home in his earliest years and sent to the Collège de Navarre in Paris at age nine. When Madeleine of France married to James V of Scotland, Ronsard became a page in the Scottish court, where he became inspired to render French vernacular translations of classical authors. A year after the death of the queen, he returned to France, travelling back through England. Further travel took him to Flanders, Holland, and again, for a short time, Scotland, on diplomatic missions on with Claude d'Humières, seigneur de Lassigny. He then became secretary to the suite of Lazare de Baïf, the father of his future colleague in the Pléiade and his companion on this occasion, Antoine de Baïf, at the diet of Speyer. Afterwards he joined the entourage of the cardinal du Bellay Langey; his notorious quarrel with François Rabelais dates from this period.
Зерттеулер
Оның перспективалы дипломатиялық мансабы 1540 жылы Эльзасқа барған сапарында естімеушілікке ұшырауынан тоқырады, ешбір дәрігер оны емдей алмады; ол одан кейін өзінің өмірін оқуға арнауға шешім қабылдады. Осы мақсатта Париждің көптеген мектептері мен колледждерінің ішінде таңдаған оқу орны Кокере колледжі болды, оның директоры Жан Дорат еді – кейіннен француз тілінде үндемегендігі үшін «қара жұлдыз» аталған Плеиаданың көрнекті өкілі және Ронсардың Байф отбасында оқытушы болып жұмыс істеген кезеңде танысы. Ронсарға Даураның шәкірті Антуан де Байф қосылды, Реми Белло да көп ұзамай оларға қосылды; жетіліктердің екіншісі Жоахим дю Белле де осы топқа енді. Сондай-ақ, француз трагедиясының қалыптасуына зор үлес қосқан көрнекті ғалым Мюретус (Марк Антуан де Муре) осы колледждің студенті болды. Ронсардың оқуы жеті жылға созылды, ал классикалық сын мен білімді ана тіліне қолдану қағидаларын жариялаған жаңа әдеби қозғалыстың алғашқы манифесі одан емес, Дю Беллден шықты. Соңғысының «Француз тілін қорғау және дамыту» атты еңбегі 1549 жылы жарық көрді, осы кезде «Плеиада» (немесе алғашқы аталымы бойынша «бригада») құрылған деп санауға болады. Ол, аты айтқандай, жеті жазушыдан тұрады, олардың аттары кейде әртүрлі тізімделеді, бірақ дәстүрлі канон Ронсар, Дю Белле, Байф, Белло, Понт де Тиар (ертеректе достардың қағидаларын өзінде бейнелеген мәртебелі тұлға), драматург Жодель және Дораттан тұрады. Ронсардың өзінің шығармалары сәл кейінірек жарық көрді, ал Ду Беллдің оны жариялауға итермелеген әрекеті туралы бір қызық оқиға бар. Одан бұрын бірнеше жеке және шағын шығармалар, Антуан де Бурбон мен Жанна де Наварраға арналған эпитал (1550), «Франция гимні» (1549), «Бейбітшілікке ода» 1550 жылы Пьер де Ронсардың «Одалар» кітабының алғашқы төрт кітабының («бірінші» деген сөз маңызды және назар аударуға лайық) жариялануына дейін жарық көрді. 1552 жылы оның «Кассандраға арналған махаббат» атты еңбегі мен «Одалардың» бесінші кітабы жарық көрді, ол 15 жастағы Кассандра Сальвиатиге арналған, онымен ол Блуада кездесіп, оның әкесінің Талси шатосына барған. Бұл кітаптар қызу әдеби дауға себеп болды. Маро қайтыс болды, бірақ ол көптеген ізбасарларын қалдырды, олардың кейбіреулері Плеиаданың қатаң әдеби сын-тексеруін, тек қана ана тіліндегі және орта ғасырлық формаларды сынай қарауын, француз поэзиясына «көнелердің үлгісін ұстануды» және т.б. кеңес беруін «Клементинаның жастық шағы» авторының және оның мектебінің қадір-қасиетіне тікелей нұқсан келтіру деп есептеді.
His apparently promising diplomatic career was cut short by an attack of deafness following a 1540 visit, as part of legation to Alsace, that no physician could cure; he would subsequently determine to devote himself to study. The institution he chose for the purpose among the numerous schools and colleges of Paris was the Collège Coqueret, the principal of which was Jean Daurat — afterwards the "dark star" (as he has been called from his silence in French) of the Pléiade, and already an acquaintance of Ronsard's from having held the office of tutor in the Baïf household. Antoine de Baïf, Daurat's pupil, accompanied Ronsard; Remy Belleau shortly followed; Joachim du Bellay, the second of the seven, joined not much later. Muretus (Marc Antoine de Muret), a great scholar and by means of his Latin plays a great influence in the creation of French tragedy, was also a student here. Ronsard's period of study occupied seven years, and the first manifesto of the new literary movement, which was to apply to the vernacular the principles of criticism and scholarship learnt from the classics, came not from him but from Du Bellay. The Défense et illustration de la langue française of the latter appeared in 1549, and the Pléiade (or Brigade, as it was first called) may be said to have been then launched. It consisted, as its name implies, of seven writers whose names are sometimes differently enumerated, though the orthodox canon is beyond doubt composed of Ronsard, Du Bellay, Baïf, Belleau, Pontus de Tyard (a man of rank and position who had exemplified the principles of the friends earlier), Jodelle the dramatist, and Daurat. Ronsard's own work came a little later, and a rather idle story is told of a trick of Du Bellay's which at last determined him to publish. Some single and minor pieces, an epithalamium on Antoine de Bourbon and Jeanne de Navarre (1550), a "Hymne de la France" (1549), an "Ode a la Paix," preceded the publication in 1550 of the four first books ("first" is characteristic and noteworthy) of the Odes of Pierre de Ronsard. This was followed in 1552 by the publication of his Amours de Cassandre with the fifth book of Odes, dedicated to the 15 year old Cassandre Salviati, whom he had met at Blois and followed to her father's Château de Talcy. These books excited a violent literary quarrel. Marot was dead, but he left numerous followers, some of whom saw in the stricter literary critique of the Pléiade, in its outspoken contempt of merely vernacular and medieval forms, in its strenuous advice to French poetry to "follow the ancients," and so forth, an insult to the author of the Adolescence Clémentine and his school.
Атак-даңқ
Ол өз заманында ең жоғары дәрежеде танымал болды, оның өркендеуі үздірілген емес. 1555 жылы Маргарет де Валуаға арналған ырларын, 1556 жылы тағы бір қаһарманға арналған «Амурлар» поэмасының аяқталуын, ал 1560 жылы Франциск II патшасының жұбайы Мэри Стюарттың шақыруымен «Элегиялар, маскарадтар және пасторальдар» жинағын жариялады. Осы жылы оның ең маңызды және қызықты «Француз поэзия өнерінің қысқаша нұсқауы» (Abrégé de l'art poétique français) жарық көрді. Патшалардың жиі алмасуы Ронсардқа ешқандай зиян тигізбеді. Франция королі Шарль IX, ағасынан кейін көп ұзамай таққа отырып, тіпті Генрих пен Францискке қарағанда оған жақсы көңілмен қарады. Ол оған сарайда бөлме берді, түрлі аббаттықтар мен монастырларды сыйлады, және оны поэзиядағы шебері ретінде тұрақты түрде шақырып, құрметтеді. Шарль IX та нашар ақын болған жоқ. Дегенмен, патшалық қолдаудың жағымсыз жақтары да болды. Бұл гугеноттардың Ронсардқа деген күшті қарсылығын тудырды, олар оған қарсы үнемі паскинадтар жазып, оны босқын және дінсіз деп көрсетуге тырысты (Аркёйдегі Дионис мерекесін әжуалай көрсету арқылы, онда достары алғашқы француз трагедиясы – Жодельдің «Клеопатрасының» табысын тойлаған), сондай-ақ (бұл оны ең көп ренжіткен сияқты) оның ізбасары Дю Бартасты оның қарсыласы ретінде көрсетуге тырысты. Оның өзінің айтуынша, олар осы әртүрлі аргументтерге қанағаттанбай, оны өлтіруге әрекеттенген. Осы кезеңде Ронсард «Франциада» (1572) эпосын жаза бастады, ол ешқашан аяқталмады және көбінесе өлеңдемесіне байланысты сәтсіздікке ұшырады – эпикалық поэзия жанрына нашар сәйкес келетін он буынды ұйқастықтар. Метр (он буынды) Ду Бартас пен Агриппа д’Обиньенің жақын арада жарық көретін керемет александриндерімен салыстырғанда нашар көрінетін еді; жалпы жоспары әлсіз классикалық, ал тілінің өзінде Плеяданың ең жақсы туындыларын ерекшелендіретін ғылым мен табиғи сұлулыққа деген құштарлықтың керемет үйлесімі жоқ немесе өте аз. Бұл поэма ешқашан тұрақты табысқа жете алмас еді, бірақ оның пайда болуымен бірге, оның жариялануына екі апта бұрын болған Сен-Бартоломей қырғынымен тұспа-тұс келді, бұл ерекше жағдайға түсірді. Мемлекеттің бір тобы мұндай сәтте сарайдың ықыласына ие адамның жұмысына салқын қараса, екіншісі басқа нәрселер туралы ойлануға мәжбүр болды. Шарльдің өлімі Ронсардтың сарайдағы ықыласына ешқандай әсер етпеді, бірақ оның денсаулығының нашарлауымен байланысты, ол сарай өмірінен бас тартуға шешім қабылдады. Соңғы күндерін ол негізінен туған жері Вендомдағы үйінде, сол маңдағы Круа-Вальдегі аббаттықта немесе Парижде, әдетте ғалым ретінде танымал Жан Галланның қонағы ретінде өткізді. Сондай-ақ, оның Фаубург Сен-Марселде жеке үйі болған сияқты. Қалай болғанда да, оның жеңілдіктері оны өте жақсы жағдайда қамтамасыз етті, және ол кітаптарынан пайда табуға ниеттенбеді немесе тілемеді. Оның баспагерлеріне «du bois pour se chauffer» сатып алу үшін ақша беру туралы жартылай әзіл-қалжың ұсынысы, оның «Œuvres complètes» соңғы қайта қарауына байланысты, осындай ниеттің жалғыз белгісі болып табылады. Керісінше, ол өз суверенінен ғана емес, Англия королевасы Елизавета I сияқты көптеген адамдардан сыйлықтар мен сыйлықтар алды. Шотландия королевасы Мария түрмеден оған хат жазды, ал Тассо «Иерусалим» туралы оның пікірін сұрады.
His popularity in his own time was overwhelming and immediate, and his prosperity was unbroken. He published his Hymns, dedicated to Margaret de Valois, in 1555; the conclusion of the Amours, addressed to another heroine, in 1556; and then a collection of Œuvres completes, said to be due to the invitation of Mary Stuart, Queen of Francis II, in 1560; with Elégies, mascarades et bergeries in 1565. To this same year belongs his most important and interesting Abrégé de l'art poétique français. The rapid change of sovereigns did Ronsard no harm. Charles IX, King of France, who succeeded his brother after a very short time, was even better inclined to him than Henry and Francis. He gave him rooms in the palace; he bestowed upon him diverse abbacies and priories; and he called him and regarded him constantly as his master in poetry. Neither was Charles IX a bad poet. This royal patronage, however, had its disagreeable side. It excited violent dislike to Ronsard on the part of the Huguenots, who wrote constant pasquinades against him, strove (by a ridiculous exaggeration of the Dionysiac festival at Arcueil, in which the friends had indulged to celebrate the success of the first French tragedy, Jodelle's Cleopatre) to represent him as a libertine and an atheist, and (which seems to have annoyed him more than anything else) set up his follower Du Bartas as his rival. According to some words of his own, they were not contented with this variety of argument, but attempted to have him assassinated. During this period, Ronsard began writing the epic poem the Franciade (1572), a work that was never finished and is generally considered a failure due to its versification—a decasyllabic metre of rimes plates that corresponds poorly with the genre of epic poetry. The metre (the decasyllable) could not but contrast unfavourably with the magnificent alexandrines that Du Bartas and Agrippa d'Aubigné were shortly to produce; the general plan is feebly classical, and the very language has little or nothing of that racy mixture of scholarliness and love of natural beauty which distinguishes the best work of the Pléiade. The poem could never have had an abiding success, but at its appearance it had the singular bad luck almost to coincide with the massacre of St Bartholomew, which had occurred about a fortnight before its publication. One party in the state were certain to look coldly on the work of a minion of the court at such a juncture, the other had something else to think of. The death of Charles made little difference in the court favour which Ronsard enjoyed, but, combined with his increasing infirmities, it seems to have determined him to quit court life. During his last days he lived chiefly at a house which he possessed in Vendôme, the capital of his native province, at his abbey at Croix Val in the same neighbourhood, or else at Paris, where he was usually the guest of Jean Galland, well known as a scholar, at the College de Boncourt. It seems also that he had a town house of his own in the Fauhourg Saint Marcel. At any rate his preferments made him in perfectly easy circumstances, and he seems neither to have derived nor wished for any profit from his books. A half jocular suggestion that his publishers should give him money to buy "du bois pour se chauffer" in return for his last revision of his Œuvres complètes is the only trace of any desire of the kind. On the other hand, he received not merely gifts and endowments from his own sovereign but presents from many others, including Elizabeth I of England. Mary, Queen of Scots addressed him from her prison, and Tasso consulted him on the Gerusalemme.
Соңғы жылдар
Оның соңғы жылдары көптеген жақын достарының қазасымен ғана емес, денсаулығының нашарлауымен де күйреген еді. Бұл оның әдеби еңбектерінің сапасына кедергі келтірмеді; ол көбінесе бос отырмады, тіпті оның соңғы өлеңдерінің кейбірі ең жақсы туындыларының қатарына жатады. Алайда, ол жұмысын қайта-қайта өңдеуге құмар болды, және оның кейінгі өзгерістерінің көпшілігі жақсарту емес. 1585 жылдың соңына қарай денсаулығы нашарлап, бірнеше ай бойы үйден үйге мазасыздықпен көшіп-қонып жүрген сияқты. Соңы келгенде – қатты ауырсығанмен де, ол нық қадаммен және діни сеніммен қарсы алды. Ол Туреньдегі Сент-Косме монастырында болды, және осы атаумен шіркеуде 27 желтоқсан 1585 жылы жұма күні жерленді.
His last years were saddened not merely by the death of many of his closest friends, but by increasing ill health. This did not interfere with the quality of his literary work; he was rarely idle, and some of his final verse is among his best. But he indulged the temptation to alter his work repeatedly, and many of his later alterations are not improvements. Towards the end of 1585 his health deteriorated, and he seems to have moved restlessly from one of his houses to another for some months. When the end came—which, though in great pain, he met in a resolute and religious manner—he was at his priory of Saint Cosme in Touraine, and he was buried in the church of that name on Friday, 27 December 1585.
Шығармалары
Ронсардың туындыларының мінезі мен тағдыры әдебиет тарихындағы ең көрнекті жайттардың бірі болып табылады және соңғы үш ғасырдағы француз әдебиетінің дамуының бір көрінісін ұсынады. Оның ұзақ уақыт бойына зор құрметке ие болуы немесе қатал сынға ұшырауы оның тағдыры болды. Бастапқыда, айтылғандай, Мароның достары мен ізбасарларының оған деген дұшмандығы, толығымен негіссіз емес, оның үлесіне тиді, содан кейін Хугеноттар фракциясының одан да қатал қарсылығы күш алды. Олар Дю Бартас сияқты көрнекті ақынға ие болғандықтан, Ронсардың ең осал тұсын шабуылдай алды. Бірақ тағдыр оған өміріндегі ең жамандығын көрсетпеді. Оның қайтысынан кейін Малхербтің ықпалымен классикалық реакция басталды, ол Ронсарға жеке жек көрумен қараған сияқты көрінеді, бірақ олардың кездескеніне нақты дәлел жоқ. Малхербтен кейін Корнель мен оның замандастарының даңқы артып, Плейаданың әрең жарасымды және теңсіз туындыларын жасырды. 17 ғасырдың соңғы жартысындағы француз сыншылығының диктаторы Бойлоның өзі оған тікелей шабуыл жасады. Содан кейін Ронсар, Жан де Ла Брюер және Фенлон сияқты аз ғана адамдардан басқа, оны мазақ етпегенде ұмытты. Ол осы жағдайда 18 ғасырдың барлығында және 19 ғасырдың бірінші ширегінде қалып қойды. Романтизм қайта жандануы, оны Бойлоның ерекше қарсыласы ретінде қарастырып, оның керемет тілімен, бай ырғақтық қабілетімен және классикалық және ортағасырлық ерекшеліктердің үйлесімімен қызығушылық танытты. Оның есімін бір түйін ретінде қабылдап, оның артықшылықтарын кейбір жағдайларда шамадан тыс бағалады. Сент-Бёвтің "Француз әдебиетінің кестесі" және кейін басқа авторлардың сындық еңбектері Ронсардың беделін бекітті. Ронсар Плейаданың мойындалған басшысы және оның ең көп сөзді ақыны болды. Ол, мүмкін, оның ең жақсысы да болды, бірақ Беллоның кейбір жекелеген туындылары оны ауалы жеңілдікпен басып өтеді. Ду Беллдің бірнеше сонеті Ренессанстың қайғысын оның кез келген туындысынан гөрі жақсы көрсетеді, ал "Трагиктер" мен "Құдайлық аптаның" ең жақсы үзінділері оның жұмысын александриялық өлеңнің шеберлігімен және оны сатирикалық айыптаулар мен суреттемелі баяндау үшін пайдалану қабілетімен асып түседі. Бірақ оның туындылары өте кең көлемді (біздің шамалауымызша, оның жүз мың жолға жуық өлеңі бар) және формасы бойынша ерекше әртүрлі. Ол Францияға сонетті енгізбеді, бірақ оны енгізілгеннен кейін көп ұзамай және шеберлікпен қолданды. Мысалы, "Quand vous serez bien vieille" француз әдебиетінің танымал жұмылдарының бірі болып табылады. Оның көптеген одалары қызықты және ең жақсы жағдайда жақсы жазылған. Ол ежелгілердің строфикалық құрылымын еліктеуге тырысты, бірақ көп ұзамай дәл сандық метрдің орнына Горацийдің одасын ұйқасқа бейімдеудің қажеттілігін түсінді. Осы соңғы түрінде ол біздің заманымызға дейін 17 ғасырда жоғалып кеткен керемет әуенді ырғақтарды ойлап тапты. Оның ұзақ туындылары кейде дұрыс таңдалмаған өлшемді көрсетеді, ал оның эпизодтық поэзиясы (хаттар, эклогтар, элегиялар және т.б.) оның үлкен көлемінен зардап шегеді. Бірақ "Франциадаға" алғы сөз өлеңнің өзінен жақсы жазылған өлең болып табылады (александриялық өлеңмен жазылған). Жалпы, Ронсар өзінің махаббат өлеңдерінде ең жақсы (Кассандраға, Пиклге, Мариге, Женеврге, Хеленге, Хелен де Суржерге, кейінірек және негізінен "әдеби" махаббатқа арналған ұзақ сонеттер мен одалар), сондай-ақ елді сипаттауларында (танымал "Кассандраға арналған ода", "Беллерия фонтаны", "Гастин орманы" және т.б.), олар көркем және жаңа. Ол мектебінде қалыптасқан әдемі кішірек сөздерді қолданды. Ол Плейаданың тағы бір сәнділігі болған керемет сын есімдерді ("марбрин", "синабрин", "ивуарин" және т.б.) қалай қолдануды жақсы білді. Қысқасы, Ронсар француз поэзиясының 16 ғасырындағы екі үлкен артықшылығын келесі екі ғасырмен салыстырғанда айқын көрсетеді: тіл мен образдың көркемдігі және ырғақтың әдемі әртүрлілігі.
The character and fortunes of Ronsard's works are among the most remarkable in literary history, and supply in themselves a kind of illustration of the progress of French literature during the last three centuries. It was long his fortune to be almost always extravagantly admired or violently attacked. At first, as has been said, the enmity, not altogether unprovoked, of the friends and followers of Marot fell to his lot, then the still fiercer antagonism of the Huguenot faction, who, happening to possess a poet of great merit in Du Bartas, were able to attack Ronsard at his tenderest point. But fate had by no means done its worst with him in his lifetime. After his death the classical reaction set in under the auspices of Malherbe, who seems to have been animated with a sort of personal hatred of Ronsard, though it is not clear that they ever met. After Malherbe, the rising glory of Corneille and his contemporaries obscured the tentative and unequal work of the Pléiade, which was, moreover, directly attacked by Boileau himself, the dictator of French criticism in the last half of the 17th century. Then Ronsard was, except by a few men of taste, such as Jean de La Bruyère and Fénelon, forgotten when he was not sneered at. In this condition he remained during the whole 18th century and the first quarter of the 19th. The Romantic revival, seeing in him a victim of its special bête noire Boileau, and attracted by his splendid diction, rich metrical faculty, and combination of classical and medieval peculiarities, adopted his name as a kind of battle cry, and for the moment exaggerated his merits somewhat. The critical work of Sainte Beuve in his Tableau de la littérature française au 16ème siècle, and later of other authors, has established Ronsard's reputation. Ronsard was the acknowledged chief of the Pléiade and its most voluminous poet. He was probably also its best, though a few isolated pieces of Belleau excel him in airy lightness of touch. Several sonnets of Du Bellay exhibit the melancholy of the Renaissance more perfectly than anything of his, and the finest passages of the Tragiques and the Divine Sep'Maine surpass his work in command of the alexandrine and in power of turning it to the purposes of satirical invective and descriptive narration. But that work is very extensive (we possess at a rough guess not much short of a hundred thousand lines of his), and it is extraordinarily varied in form. He did not introduce the sonnet into France, but he practised it soon after its introduction and with skill the famous "Quand vous serez bien vieille" being one of the acknowledged gems of French literature. His many odes are interesting, and at best are fine compositions. He began by imitating the strophic arrangement of the ancients, but very soon had the wisdom to desert this for a kind of adjustment of the Horatian ode to rhyme, instead of exact quantitative metre. In this latter kind he devised some exquisitely melodious rhythms of which, till our own day, the secret died with the 17th century. His more sustained work sometimes displays a bad selection of measure; and his occasional poetry—epistles, eclogues, elegies, etc. is injured by its vast volume. But the preface to the Franciade is a fine piece of verse, superior (it is in alexandrines) to the poem itself. In general, Ronsard is best in his amatory verse (the long series of sonnets and odes to Cassandre, Pikles, Marie, Genévre, Héléne—Héléne de Surgeres, a later and mainly "literary" love—etc. ), and in his descriptions of the country (the famous "Ode à Cassandre," the "Fontaine Bellerie," the "Forêt de Gastine," and so forth), which are graceful and fresh. He used the graceful diminutives which his school set in fashion. He knew well too how to manage the gorgeous adjectives ("marbrine," "cinabrine," "ivoirine" and the like) which were another fancy of the Pléiade. In short, Ronsard shows eminently the two great attractions of French 16th century poetry as compared with that of the two following ages magnificence of language and imagery and graceful variety of metre.
Hennigfeld, Ursula: Der ruinierte Körper: Petrarkistische Sonette in transkultureller Perspektive Würzburg: Königshausen & Neumann, 2008.
Сын
Сент-Бёв, "Каузери дю Лунди" мақалалары. Ф. Л. Лукас, "Сот ақындарының патшасы", Ронсар туралы эссе, "Француз және ағылшын тілдерін зерттеулер" жинағында (Лондон, 1934), 76–114 беттер. (Интернетте. 1950 жылы жаңартылған басылым; "The Cassell Miscellany" (Лондон, 1958) жинағында қайта басылды.)
Sainte Beuve, articles in the Causeries du lundi. F. L. Lucas, "The Prince of Court Poets", an essay on Ronsard in Studies French and English (London, 1934), pp. 76–114. (Online. Revised edition 1950; reprinted in The Cassell Miscellany (London, 1958).