Кіріспе
Британдық саясаткер (1920-1995) Уильям Джерейнт Оливер Морган, QC (1920 жылы 2 қарашада - 1995 жылы 2 шілдеде) - британдық Консервативтік партиясының саясаткері, заңгер, валлий тілінің чемпионы және Екінші дүниежүзілік соғыстың ардагері.
William Geraint Oliver Morgan, QC (2 November 1920 – 2 July 1995) was a British Conservative Party politician, lawyer, champion of the Welsh language and a veteran of the Second World War.
Өмірбаян
Герайнт Морган Кармартенширдің Лландейло ауданында туған, сүт өсіруші Морган Морганның (1888-1950) және Элизабет "Лиззи" Оливердің (1893-1980) ұлы. Кейін отбасы Ньюпорт Пэгнеллге (Баккингемшир) қоныс аударды, онда оның әкесі Латберидегі Вуд фермасында шаруашылдықпен айналысты. Морган Бедфорд мектебінде, Уэльс университет колледжінде, Аберистуит және Кембридждегі Тринити Холлде білім алған. Ол бала кезінен-ақ валлий және ағылшын тілдерін біледі, мектепте француз тілін жоғары деңгейде үйренді, сонымен қатар өз күш-жігерімен неміс және итальян тілдерін үйренді. 1939 жылы Саффолк полкіне шақырылып, Корольдік теңіз жауынгерлеріне тағайындалды. Ол Голд-Бичке D күні келіп, соғысты майор болып аяқтады. Ол 1947 жылы Gray's Inn адвокаты болып, Queen's Counsel болып тағайындалды. Ол солтүстік аймақта жаттықты. Герайнт Морган 1951 жылы Мерионетте және 1955 жылы Харольд Уилсонға қарсы Хьютонда айтысты. Ол 1959-1983 жылдары Денбигтен парламенттің мүшесі болды (алғашқыда "консервативті және ұлттық либералды") 1983 жылы, ол орын шекаралық өзгерістерде жойылған кезде. Ол 24 жыл бойы парламентте сөйлеген сөздері өте сирек болған. Оның The Independent (британдық газет) басылымындағы некрологында: "Бірақ, ол Парламентте жиі сөйлеуші болмаса да, Солтүстік Уэльс сайлау округіне деген адалдығы берік және ол өкілдік еткендерге мүлдем әділ болды. Ол уэльс тілінде сөйлейтін адамдардан келген хаттарға жауап беріп, өз қолымен жазды. Вестминстер шкаласында тіркеуге тым аз жеңістер болды, олар оның сайлаушылары үшін маңызды болды. Көптеген үй иелері A55 жолына жақын жерде тұратын, "жеке мүмкіндіктер магистралі" деп аталатын жол, оған жолды жаңартқан кезде алған өтемақылары үшін алғыс білдірді ". Герайнт Морган партияның билеушілері белгілеген дәлізге кіргізбей, еш сұрақсыз кірген емес. Сайланғаннан кейін көп ұзамай ол Профумо ісі бойынша өз партиясын қолдаудан бас тартты. 1971 жылы ол Ұлыбританияның қазіргі кезде (елеулі түрде дамыған түрінде) Еуропалық Одақ ретінде белгілі Ортақ нарыққа кіруіне қарсы дауыс берді. Бұл партия саясатына қайшы келді, өйткені Ұлыбританияның ортақ нарыққа кіруі сол кезде Консервативті басшылықтың, әсіресе премьер-министр Эдвард Хиттің басты мақсаты болды. 1983 жылғы жалпы сайлауда ол өзінің ескі Денбиг сайлау округінің бөліктерімен Флинт сайлау округінің бөліктері қосылған Clwyd North West жаңа орындығына таңдауға тырысты, бірақ сэр Энтони Мейер мен Солтүстік Уэльстен Еуропалық парламент мүшесі Мисс Беата Брукс арасындағы қызу таңдау шайқасында болды. Консервативті партияның орталық кеңсесі Беата Бруксті кандидат ретінде парадпен жіберуге тырысты, бірақ оған Денбигте де, Флинтте де жергілікті қолдау жетіспеді. Энтони Мейер Брукс кандидаты ретінде заңсыз деп жариялау үшін сотқа жүгінді. Жаңа таңдау кездесуі өткізілді, онда Мейер мен Брукс арасында таңдау болды, Герайнт Морганның өтініші қабылданбады, оның (көз куәгерлерінің айтуынша) қоғамдық жиналыстың (консервативтік партия мүшелеріне ашық, оларға жалпы дауыс беруге рұқсат етілмеген) үлкен қолдауына қарамастан. Парламенттен кеткеннен кейін, Герайнт Морган Король сотының тіркеушісі ретінде заңгерлікпен айналысуын жалғастырды. Герайнт Морган үйленген, төрт баласы бар еді. Тарихшы, сондай-ақ лингвист Герайнт Морган өзінің Денбигтен соңғы депутат болатынын білген кезде, Денбигтен шыққан бірінші депутат Вестминстердегі парламенттегі (сөзбе-сөз) орынды Каледен Вестминстердегі соңғы депутатқа жалғастырғанын айтқысы келді.
"Although not the most frequent of speakers in the Commons, his commitment to the North Wales constituency was unswerving and totally fair to those he represented. He answered letters from Welsh speakers in Welsh and in his own meticulous handwriting. There were triumphs too small to register on the Westminster scale which were of importance to his constituents. Many householders living near the A55 a road designated "a highway of opportunity" thanked him for the compensation they received when the road was upgraded." Geraint Morgan was never one unquestioningly to troop through the lobby designated by the party whips. Soon after his election, he refused to support his own party over the Profumo affair. In 1971, he voted against British entry to the Common Market, which is now known (in a significantly evolved form), as the European Union. This was contrary to party policy, since British entry to the Common Market was a central aim at that time for the Conservative leadership and notably for the Prime Minister, Edward Heath. At the 1983 general election he attempted to be selected for the new seat of Clwyd North West, which was largely based on his old Denbigh constituency, with the addition of parts of the Flint constituency, but found himself in a heated selection battle between Sir Anthony Meyer and Miss Beata Brookes, the Member of the European Parliament for North Wales. Conservative Party central office tried to parachute Beata Brookes in as candidate, although she lacked grassroots support in either Denbigh, or Flint. Anthony Meyer successfully sued in law to have the imposition of Brookes as the candidate declared unlawful. A new selection meeting was held, where the choice was between Meyer and Brookes, Geraint Morgan's application to be included being rejected, despite (according to eyewitnesses) his having considerable support from the floor of the public meeting (open to Conservative Party members, who were not permitted a general vote). After leaving Parliament, Geraint Morgan continued to practise law as a Crown Court Recorder. Geraint Morgan was married, with four children. An historian, as well as a linguist, Geraint Morgan liked to point out, when he knew he would be the last MP for Denbigh, that the first MP for Denbigh had occupied the adjacent (literal) seat in Parliament in Westminster to the very last MP in Westminster for Calais.