Кіріспе
Францияда және АҚШ-та белсенді француздық америкалық христиан көшбасшысы Соколовский "оған белгілі бір танымалдылық сыйлаған көрінеді", - дейді Брандрет. Марграндер Соколовскийдің араласып, Вилатттің сенімін мойындауын және оның ресми іс-әрекеттерін мақұлдағанын және оны Ресей Православ шіркеуінің Киелі Синодына жібергенін жазды. Хардинг сонымен қатар орыс генералы Александр Киреевпен хат алмасып отырды. Иоанн Василий "Русский мир и Советская история" атты еңбегінде Киреев Юрий Самарин, Иван Аксаков және Федор Тютчевті білетінін және олардың православиеге қатысты көзқарастарымен бөліскенін жазған. Оның еңбектерінде нигилизмге шабуыл жасалды, оны ол "Батыс Еуропаның діни ыдырауынан шыққан және Революционерлер Ресейге әкелген езгілі агент деп санады" және "Ортодоксальдықтың католиктікпен қарым-қатынасы, Рим папасының ішкі дамуы, оны ол бүлінген тирания деп санайды және славяндардың әлемдік істердегі орны" туралы болды. "Киреевтің славяндық дәстүрдегі тамырларын білу маңызды, өйткені оның Ресейдің саяси және шіркеулік өміріне қатысты көзқарасын осы тұрғыда ғана түсінуге болады", - дейді Василий. Ол "орыс істеріне, әсіресе Шығыс православие шіркеуі мен Батыс көне католиктерінің бірігуіне қатысты ақпарат" көзі болды. Бенджамин Дизраэли оны Англияда "Ресейдің депутаты" деп мазақтады. Үндістандық мәсіхшілердің арасында касталық жүйе болған және әлі де бар. Топтық мәртебе алу үшін олар жаппай нанымға айналу науқанына қатысып, нанымға келгендердің касталық қатынасын сақтап, жамағат санын көбейтуді мақсат етті. Мысалы, Бейлидің айтуынша, шомылдыру рәсімінен өткен төменгі таптағы мәсіхшілерді "өздерінің жеке шіркеулеріне бөледі" және бірге ғибадат етуге рұқсат бермеді. Уильям Ричардс "Индиялық христиандар Сент-Томас" атты еңбегінде Сирия-Маланкара католик шіркеуі туралы жазып, олардың тарихы сириялық тектес епископтарды Киелі орынмен араласуға үнемі күш салғандығын көрсетеді. Ақырында 1896 жылы үш римдік сириялық діни қызметкер титулярлық епископтар болып тағайындалды және Траванкор мен Кочинге апостолдық викарийлер ретінде жіберілді. Римдік сириялықтардың барлығы осы метрондардың қарамағында және олар өз шіркеулерінде сириялық тілді қолданады. Бұл Ричардстың 1908 жылғы кітабында аталмаған Вилаттемен бірдей тұлға. "Бұл сурет Мар Абдишо Тонданатқа ұқсайды", - деп жазды Мар Апрем. М. Куриан Томас түсіндіреді, Вилатт "Ешқашан Үндістанға бармаған және сол жақтағы епископ Мар Абдишо Тонданат деп танылған" және "Триссурдағы халдейлік сириялық шіркеуінің архиепископ үйінде қол жетімді портреттермен салыстырып тексеру сол жақтағы епископ Мар Абдишо Тонданат екенін растайды". Бұл Вилаттеді құлшылыққа бағыштаған дін емес.
Sokolovsky "appears to have granted him some form of recognition", according to Brandreth. Margrander wrote that Sokolovsky intervened, approved Vilatte's confession of faith and his official acts, and referred him to the Holy Synod of the Russian Orthodox Church. Harding also corresponded with Russian General Alexander Kireev. John Basil wrote, in Cahiers du Monde Russe et Soviétique, that Kireev knew Yuri Samarin, Ivan Aksakov and Fyodor Tyutchev and shared their views on Orthodoxy. His works attacked nihilism, which he "considered to be a corrosive agent derived from West European religious decay and carried into Russia by revolutionaries" and were about "Orthodoxy in its relation with Catholicism, the internal development of the Roman Papacy, which he saw as a corrupt tyranny, and the place of the Slavs in world affairs." "It is important to be aware of Kireev's roots in the Slavophile tradition, because his views on Russian political and ecclesiastical life can be understood only in this context", according to Basil. She was his source for "information about Russian affairs, particularly in respect of the union of the Eastern Orthodox Church and the Old Catholics of the West." Benjamin Disraeli scoffed her as "the MP for Russia" in England. There was, and still is, a caste system among Indian Christians. To gain group status, they engaged in mass conversion campaigns, with a goal of increased adherents with maintained caste affiliation of the converts. For example, according to Bayly, baptized low caste Christians were "hived off into separate churches of their own" and not permitted to worship together. Writing about the Syro Malankara Catholic Church prior to its regaining Catholicity, William Richards wrote, in The Indian Christians of St. Thomas, that their history shows a constant effort to obtain bishops, of Syrian descent, in communion with the Holy See. Finally, in 1896, three Roman Syrian priests were consecrated as titular bishops, and sent to Travancore and Cochin as vicars apostolic. All the Roman Syrians are under these Metrans and they use the Syriac language in their churches. label the same figure as Vilatte, who is not mentioned in Richards' 1908 book. "The picture resembles definitely Mar Abdisho Thondanat", wrote Mar Aprem, in Mar Abdisho Thondanat. While M. Kurian Thomas explains, Vilatte "never visited India and the bishop on the far left is recognized as Mar Abdisho Thondanat" also a "cross examination with the portraits available with the Arch Bishop's house of the Chaldian Syrian Church at Thrissur, Kerala, India confirms that the bishop on the far left is Mar Abdisho Thondanat." This is not the denomination that consecrated Vilatte.
Британдық Цейлондағы Гоа бөлінісі
Вилаттеді құдайға бағыштаған конфессия латын ырысы мұрасына ие болған Маланкара православиелік сириялық шіркеуінің бір бөлігі болды. В. Нагам Айя Траванкор штатының қолжазбасында Альварес "өз шіркеуін Антиохияның сириялық-православ шіркеуінің латын бөлімшесі деп атайды" деп жазды. Қасиетті орын екі бірге тұрған юрисдикцияны, Падроадо юрисдикциясын және Дін тарату қауымының юрисдикциясын біріктіруге тырысты. Алварес рим-католик брахман еді. Айяның айтуынша, Альварес - білімді адам, католик журналының редакторы, Гоаның архиепископтық епархиясының діни қызметкері. Шығыс Үндістан Патриархымен достық қарым-қатынас орнату мүмкін болмағандықтан, Альварес РКЦ-дан (Рим-католик шіркеуі) шығып, Мар Дионисий митрополитке қосылды. Кейін ол Сейлон, Гоа және Үнді аралдарының архиепископы Альварес Мар Юлиус деген атақпен оралды және Жаффна католик епархиясының және Коломбо католик архиепископасының аралдағы 20 - ға жуық приходтарын өзінің схизмасына қатыстырды. Графтон оларды Вилатттің Графтонмен қарым-қатынасы және оның жұмысының ауқымы туралы мәлімдемелерімен алдады деп ойлады. Өз кезегінде, 1892 жылы 21 наурызда Епископтық шіркеу, діни қызметкерліктен төмендеп, Вилаттеді экскоммункациялағаннан кейін, сол жылдың Бас конвенциясында оның киелілігін мойындамайтынын мәлімдеді, өйткені ол Халкидон кеңесі догмаларын қабылдамайтын Miaphysite шіркеуінде өтті. Вилатт "жанжалсыз берілмеді" және "одан алынған көптеген хаттар Сент-Норберт аббатшылығының мұрағатында сақталған, олардың кейбіреулері қауіп төндіретін сипатта, барлығы алғашқы Норбертиндердің жарым аралдағы католик бельгиялықтардың бейбітшілігін бұзатын ілімдер мен діни үрдістердің ағынын тоқтатуға сәтті қол жеткізгеніне жанама куәлік береді". Киркфлиттің айтуынша, миссионерлер "иманнан тайғандардың ілімдерін жоққа шығарудың орнына, бельгиялықтардың католиктік инстинктіне жүгінді". Вилатте шақырылмаған. Барроуз "Дүниежүзілік діндер парламенті" атты еңбегінде адамдардың парламентті пропаганда үшін пайдаланғысы келгенін жазды. Сол жылы Америка католик шіркеуінің бірінші съезі (1894) (ACC1894) Вилаттеді "өз еркімен биліксіз" шіркеу басшысы етіп тағайындады. Константин Клюковский 1894-жылғы Грин-Бэй қалалық каталогында Вилатттың соборын "америкалық католик және оның лауазымды адамдары: Вилатт, архиепископ митрополит және примат; Антон Фрэнсис Колажевский [pl], жалпы викарий; Стивен Камински, консультант; және, бауырлас Николас, шіркеу менеджері. Нәтижесінде ол шіркеуден бас тартуға ант бермеді және сол кезде шіркеумен татуласпады. Көп ұзамай, 1897 жылдың 1 қыркүйегінде шыққан "Милвоки джорнал" газетінде Месмердің неміс тіліндегі хаты басылып, онда әйелдердің Месмер мен Кацердің аттарын пайдаланып, рұқсатсыз ақша жинап жүргені туралы ескертілді. Олар көрінді және оларға хабар берілді; полиция келген кезде "апаларды ертіп келген діни қызметкерді бастықтың алдына шақырып, сұрақ қойды және кез келген жалған мәліметпен ақша алу туралы ескертті", - делінген "Милвоки джорнал" газетінде. Вилатттің айтуынша, бұл оқиға "бірнеше қате әсер қалдырған" болуы мүмкін, өйткені олар Висконсин штатының Эмери қаласына жақын ормандарды дамыту үшін қаражат сұрады. Вилатттің айтуынша, барлығы ағаш кесу жолынан 1 миль (2 км) қашықтықта. "Бұл әйел бауырластар өткен аптада Милуокиде болды, паналау үшін көмек сұрады, және кейбір аудандарда олар алаяқтық деп айыпталды", - деді ол. Содан кейін, 1887 жылы Стерджон Бей семинариясының даусы қалай басталғанына ұқсас, ол "біз келесі айда белсенді операцияларды бастаймыз" деп қосты, бірақ "құрылыстар үшін жоспарлар әлі толық аяқталмаған". Ол " шіркеудің мақсаты - монастырь құру" деп болжаған. Ол " ескі католик шіркеуінің ауыл шаруашылығы бауырластығы" ретінде семинариясы және балаларды " ауыл шаруашылығымен айналысуға " тәрбиелеу үшін жетімдер үйі. Висконсин орталық темір жолының жылжымайтын мүлік агенті Вилаттпен келіссөздер барысында Грин-Бейдегі "үлкен және гүлденген қауымға" барғандығын айтты. Агенттің айтуынша, олар "жақсы ауыл шаруашылығы жерлерін" сатып алған. Алты айдан соң оның епархиясы қақпадан тыс қалған собордан айырылды.
Қасиеттілер
Лауренс Орзеллдің айтуынша, Вилатте "Ескі католик прелаты мәртебесін біржақты мойындауы объективті фактілерді көрсетпейді". "Еуропалық католиктер оның құлшылыққа тағайындалуын да, Америкаға католик дінін тарату әрекетімен келіспеді". Діни қызметкерлер мен еншілес қауымдардың өкілдерінің жыл сайынғы конференциясынан кейін поляк епископын сайлау туралы ұсыныс мақұлданды, ал 1897 жылы съезд Буффалодан (Нью-Йорк) Каминскиді таңдады. Вацлав Крушканың "Historya Polska w Ameryce" журналында жазған мәліметтеріне сәйкес, Каминский ешқандай колледжде оқымаған, бірақ жергілікті органшыдан орган ойнауға үйренген. Ол Мичиган штатының Детройт қаласында орналасқан тәуелсіз Sweetest Heart of Mary Church шіркеуінің органшысы болды. 1895 жылы Каминский және оның бір топ жақтастары Небраска штатының Оңтүстік Омахадағы Омаха епархиясының католик шіркеуі Сент-Полдың поляк шіркеуін басып алды, онда ол "өз жолымен" құлшылықты жүргізді. Ол сол айдың соңында шіркеуді өрттеп, үйінділер мен күл үйіндісіне айналдырды деген уәде болды; Каминскийдің фракциясы өрт сөндіру гидранттарын зақымдады, сондықтан өртті сөндірудің жолы болмады. Каминский тұтқындалды. "Келісім-шарт жалғасқан кезде, шіркеу көбінесе айыпталушы епископтың билігінен бөлініп, одан тәуелсіз болды, бұл шіркеудің өзін Рим папасы символы ретінде католикалық шіркеудің мүшесі деп санамайтындығын білдірмейді. Епископтармен келіспеушілікте, шіркеулер діни өмірдің ережелерін қатаң сақтап, өздерінің ісіне қосымша қолдау тапты". Кубиактың айтуынша, үш түрлі нәтиже бар: бұрынғы жағдайға қайта оралу, оқшауланып өмір сүру және кейін жоғалу немесе "өздігінен белгілі бір діни қозғалысты" құру. Крушканың айтуынша, Каминский бір кезде өзінің билігі астында Буффалодағы, Чикопидегі (Массачусетс штаты) және Балтимордағы (Мэриленд штаты) приходтарды санаған. Каминский Гүлді оны епископқа көтеруге көндіре алмады. Вилатте құлшылыққа арнау үшін ақша талап етті, бірақ Каминскидің беруге ақшасы болмады. Польшадағы алауыздықтың негізі ретінде католик шіркеуінің русиялық түріне айналуына ықпал ету. 1898 жылдан 1911 жылға дейін ол өз тәуелсіз шіркеуінің органы болып табылатын апталық поляк газеті Вартаның редакторы және баспашысы болды. 1911 жылы 19 қыркүйекте Буффалода қайтыс болды.
Басқалар
Кейінгі бірнеше жылда Вилатте, Джоанн Пирсонның айтуынша, "саяхаттап, киелі етуді жалғастырды, шынымен де "айналып жүрген епископ". Марграндер бұл үшінші епископтық құлшылықты, Марш Эдвардсты, Вилатте берген, өйткені епископтың бойдақ емес екендігі ерекше; Вилаттедің прецеденті бірнеше жылдан кейін Гүлдің Арнольд Мэтьюны құлшылыққа тағайындауымен жалғасты. 1921 жылы пайда болды және қара нәсілділерді коммунистік қозғалысқа тарту үшін қолданылды. АОК (Африка Православие шіркеуі) "оның заңдылығын дәлелдеу үшін көп күш салды". Натсулас жаңа шіркеудің "негізгі міндеті - оның берік негізге негізделуі" екенін жазып, МакГуаирдің "барлық жердегі негрлер өздерінің шіркеулік ұйымын басқаруға тиіс" деген сөздерін келтірді, бірақ Апостолдық дәстүрлерді ұстану керек. 1923 жылдың соңында АББ (Африкалық қан бауырластығы) Америка жұмысшы партиясымен біріккенде "тәуелсіз саяси ұйым" болған жоқ; бүкіл әлемге әйгілі, аты жаман қалжыңгер болған. Ол өзін әр түрлі уақытта D Benedetto, граф Benedetto Donkin, лорд , Беннедикт Донкин, девон герцогының ұлы Минто графының туысы ретінде таныстырды. "Әлемдегі алдамшылардың қатарында әрқашан "Дұрыс Rev. Эдвард Руфен Бенедикт Донкин, Санта-Кросе епискобы және тәуелсіз Рим-католик шіркеуінің апостолдық викарі" деп басталады Аделаиданың The Chronicle газетінде жазылған өзінің өлім жазасы, ол бірнеше рет түрмеге қамауға әкелген "алдамшылықтар сериясын" жасады. Вилатте Донкинді діни қызметке тағайындады. Көп жылдан кейін, 1904 жылы, өзін ескі католик шіркеуінің епискобы деп таныстырған Донкин "ескі католик бенедиктин ораторийі деп аталатын" үйді бұған дейін "нағыз бенедиктиндер тұрып жатқан" және "екі жүздеген адам несиеге алған" үйде ашты. Тамыз айында "бұлшық жарылды", Warren Fisher, ол жиһаздарға кепілдік берді, ол алдалғандығын анықтады. Донкин "Ол Оксфордтағы Ескі католик конференциясы оны жылына 400 фунт стерлинг жалақымен олардың епископы етіп тағайындағанын және оның тағайындалуы туралы ресми жазба деп есептелетінін ұсынды". Донкин оны "Ораторияны жабдықтау үшін шотқа кепілдік беруге" жалған чекпен көндірді, ал Фишер кепілдікті төлейді. Фишер Вилаттеге хат жазды, ол жауап берді, Фишер өзінің хатын Truth-қа жіберді, ол оны жариялады. Вилатте 1896 жылы Донкин өзіне келгенде "оның "Англия шіркеуінің миссионері, Лондондағы Сент-Августин монастырының дінбасысы, ОСА-ның дінбасысы Доминик екендігін" айтып, "Оны Милуокидегі протестанттық епископтар шіркеуінің дінбасылары солардың соборында уағыз айтуды сұрады" деп жазды. Вилатте жазғандай, "Мен мүлдем соқыр болып, оны діни қызметкерлікке тағайындадым", бірақ "он сегіз айдан кейін оның шынайы сипаты ашылды, мен оны құлатып, төмендеттім". Вилатт өзінің діни қызметкерінің мүшесі, ол сондай-ақ "алданып, алданып" кеткенін айтты, оны алдап жүрген, Девон герцогының ұлы лорд Кортенай деген атпен таныстырды; "ол Милуоки дін қызметкерлерін "алып кетті"; "Донкин біздің шіркеудегі ешқандай "қоғамға" ешқашан тиесілі болған жоқ"; бірақ Вилатт неліктен Донкинді тағайындағанын түсіндірмеді, ол CoE (Англия шіркеуі) дін қызметкері деп ойлады. Вилатте кейінірек Донкиннің "Кливлендтегі епископ ретінде көрініс тапқанын" жазды. Осыдан бірнеше жыл бұрын, 1890-1891 жылдары, Лайн Солтүстік Америкада Англиядағы жұмысына қаражат жинау үшін сапарға шыққан кезде, Пирсон "Еңбекшілдік пен Викканың дамуына әсер ететін тақырып болды" деп "Еңбекшілдік пен Викканың дамуына әсер ететін тақырып болды" деп "Еңбекшілдік пен Викканың дамуына әсер ететін тақырып болды" деп айтады. 1909 жылы Лайн қайтыс болғаннан кейін, екі аман қалған англикан монахтары, Асаф Харрис пен Гилдас Тейлор, Вилатте Солтүстік Американың сол бөлігіндегі миссионерлік сапары кезінде тұрған Канаданың Манитоба штатының Виннипег қаласында тағайындалды. Чарльз Вуд, 2-ші виконт Галифакс, Графтон Карлайлды монастырь қауымының иесі етіп орнатуын қалады. Ансон The American Benedictine Review-да Парриш кеткеннен кейін "оның ізбасарларын Ваукегандағы (Иллинойс штаты) бауырластар "Бенедиктиндік бауырластыққа" құрылған жас жігіттер тобы алмастырған немесе ауыстырған сияқты. "Керілген үйге Сент-Дунстан аббатлығы деп аталды" және Графтон өзін "олардың жоқ абысы" деп тағайындады; Ансон "бұл Козловский болуы мүмкін" деп ойлады. Брендрет 1916 жылы епископ Рудольф де Ландас Бергхеспен құлшылыққа тағайындалды, кейіннен ол Брендретке "бұл болған сияқты" деп, "бұған байланысты құлшылыққа тағайындалған кезде ол діни қызметкер мен діни қызметкердің орнын алмады" деп а...
Pearson argues that "concern with ancient, indigenous religions emerging and operating independently of the Church of Rome characterises the heterodox Christian churches of the episcopi vagantes in England, Wales and France" and "was a theme that was to influence the development of Druidry and Wicca." In 1909, after Lyne's death, two surviving Anglican monks, Asaph Harris and Gildas Taylor, were ordained, in Winnipeg, Manitoba, Canada, where Vilatte was staying during a visit of his missions in that part of North America. Charles Wood, 2nd Viscount Halifax, wanted Grafton to install Carlyle as abbot of the monastic community living as guests on Halifax's estate in Painsthorpe. Anson wrote, in The American Benedictine Review, that after Parrish left, it "appears that his followers were replaced or displaced by a group of young men who had been formed into a Benedictine brotherhood" by Brothers in Waukegan, Illinois, located outside Grafton's Diocese of Fond du Lac. A "rented house was named St. Dunstan's Abbey" with Grafton self appointed as "their absentee Abbot"; Anson thought "it may have been Kozlowski." Brothers was consecrated by Bishop Rudolph de Landas Berghes in 1916 and later deposed by him, for what "appears to have been" to Brandreth, "on the grounds that at the time of the consecration he had not, in fact, received the Orders of deacon and priest." The report includes part of an 1898 letter from Grafton, about Vilatte's character, published in Diocese of Fond du Lac, a newspaper. Grafton warned about Basil in that letter:
blockquote|Another co worker whom he ordained priest under the title of Father Basil, is a renegade from England, having formerly been connected with the Reformed Episcopal [C]hurch, and who fled to America, being accused as his bishop wrote me, of criminal conduct with boys. His name is George Reader, and the authorities of Scotland Yard wrote concerning him, that, while they did not give information to private parties, they would do so to the chief of police of any of our cities. efn|name=Grafton1898|
Тікен тәжі ордені
Луи Франсуа Жирардо мен Вилатте ОКТ (Торналы тәж ордені) топтарының бір жұбын құрды. Екі бөлек құрылған ТШО (Торналық тәж ордені) ордендерінің атауы бірдей, бірақ шығу тегі әртүрлі және біріктірілген, бірақ бұл нені білдіргені белгісіз. Сан-Луиджи ұйымы бұл бұйрықтардың Франция королі Людовик IX құрған Ordre du Genest-тен шыққанын айтады, сондай-ақ "қазіргі заманғы Орден мен осы органдар арасында үздіксіз және тарихи түрде тексерілетін байланыс бар деп мәлімделмейді". ОКТ (Торналық тәж ордені) үшін екі бөлек негіз тарихы бар; бірі 1883 жылы, екіншісі 1891 жылы. Бұл негіздер туралы әңгімелер Вилатте өмір сүрген кезде кейбіреулер сенбеді; Генон "осы шіркеудің беделді адамдары, басқалар сияқты, ақсүйек атақ-даңққа деген манияға ие; сондықтан [Вилатте] "Торналы тәж ордасын" ойлап тапты ".
1883 жылғы негіз тарихы
ОКТ (Торналы тәж ордені) 1883 жылы құрылған. Сан-Луижи ұйымының айтуынша, 1881 жылы Тунисте француз протектораты құрылғаннан кейін, Франция Африка үшін күрестің бір бөлігі ретінде Осман империясының Феззан провинциясын отарлауға тырысты. 1883 жылы Гадамеске кішкентай бір топ монахтар қоныстанды. Ұйымның айтуынша, олардың өткені туралы ешқандай құжат жоқ. Дегенмен, монахтар өздерінің монастырын Сан-Луиджи аббатшылығы деп атады және олар теократия ретінде айналадағы зайырлы аумаққа егемендікті талап етті. Аурулар кең тараған, мұсылман халықты католик дініне айналдыру әрекеттері қабылданбаған, ал бір жылдан аз уақыт ішінде, яғни 1884 жылдың 2 тамызында, монастырь тоналып, кем дегенде бір монах өлтірілген. Бес монах, оның ішінде ұйым үшінші абысы деп атаған Хосе Мендоса аман қалып, жер аударылды. Мендосаны каноникалық талапқа сай келетін он екі монахтан кем адам сайлады. Ұйымның айтуынша, монахилар Сахара мен Сахельді атамай-ақ, Гаддамс пен Судд аралығында орналасқан. Ұйымның айтуынша, Буньёроның Омукама Кабарега жерін монахтарға қоныстандырып, монастырь құруға берді. Ұйымның айтуынша, Кабарега Мендосаға Сан-Луиджи ежелгі аббатшылығының басшылығы мукунгу деген атақ берген. 1888 жылы Мондосадан басқа барлық монахтар індеттен қайтыс болды, ол Буньородағы монастырды тастап, Еуропаға оралды. Ұйым "француз үкіметінің ресми өкілімен заңдастыру француз мемлекетінің Аббат әмірлігін тануын" бекітті, өйткені Сене портының мэрі Эжен Клер мендозадан Жирардоға титул берумен айналысты. 1899 жылы 7 мамырда, тағы да Клэре қатысқанда, Жирардо бұл Мендоза титулдарын Вилаттеге берді. Ұйымның айтуынша, кем дегенде жеті монахтан тұратын монастырь "конституциялық тәуелсіз теократиялық мемлекет" және "колонизаторлық билік" ретінде "жергілікті халықтың ешқандай саяси құқықтары жоқ" және "монастырьдің абсолюттік билігімен бағындырылуы тиіс". Ұйым өзін бұрынғы Фезан аймағындағы заң жүзінде елден қуылған заңды үкімет деп санайды. "Аббат әмірлігі Ливиядағы бастапқы Аббат әмірлігінің аумақтық қалпына келтіруін қамтамасыз етуді мақсат етеді, бірақ саяси және осыған байланысты ескертулер бұл мақсатты қазіргі уақытта болдырмауы мүмкін екенін біледі". ICOC (Шыбайлылық ордендері жөніндегі халықаралық комиссия) "Шығыс православиелік патриархалдық кафедралардың ешқайсысы тікелей егемендікке ие болмағандықтан, [ ] олар енгізген марапаттар Рим папасы сыйлаған марапаттармен бірдей деп қарастырылмайды, оның рухани қабілеті ғана емес, сонымен қатар Ватикан қаласының егемендігі ретінде оның уақытша жағдайы". "Қорғану - бұл егемендіктің бір атрибуты, бұл сейлердің ешқайсысында жоқ", - дейді ICOC (Шыбайлылық ордендері жөніндегі халықаралық комиссия). Түрлі ордендердің дипломдары мен құжаттары тәркіленді, олардың ішінде араб тілінде басылған бос қағаздар мен басқалары тірі және өлі француз мемлекет қайраткерлерінің қолтаңбалары деп танылды. Бес адам сотталды, ақыл-есі дұрыс емес деп танылған Валенсиді қоспағанда. Тергеу клиенттің Нихан Ифтихардың Тунистегі орденінің дипломына қойылған қолдың шынайылығына күмәнданып, бүкіл оқиға туралы хабарлағаннан кейін басталды. Вилатт Le Catholique Français журналының диплом туралы мақаласына жауап ретінде мақаланың оны қол қоюшы ретінде дұрыс емес деп танып, өзін беделсіз етті деп жауап берді. Ол жариялаған дипломға, Валенсиге немесе OLBC (Арыстан және Қара Крест ордені) -ге қатысы бар екенін жоққа шығарды. Ол өзінің ОКТ (Торналық тәж ордені) Сан-Луиджи княздігінің дипломымен ешбір байланысы жоқ екенін айтты. Вилатте өзінің діни аты Мари Тимоти емес, Мар Тимофей І екенін айтты. 1913 жылы "Критика идей және кітаптар" журналында Валенси ісі туралы мақала жарық көрді. Маурис Пужоның "Неліктен мен Валенси ісіне қысым жасадым" атты еңбегі негізінде ол оны ұйымдасқан қылмыспен байланыстырды. Пужо Вилаттеге тағы бір топты, Франция мен отарлардың Гран-при гуманитарлық ұйымын, Жорж Брассардтың конгломератымен байланысқан, оған Куанидің еркін мемлекеті кіреді. Қамауға алынған құжаттарға сәйкес, Валенси Париждегі бас консулдықтың премьер-министрі болған. Өзін-өзі атаған ордендер "жеке бастамалардан бастау алады және рыцарлық наградалардың заңды түрлерін ауыстыруға бағытталған" деп сипатталады. Баяндамада олар "өздерінің атын" жойылған ордендерден немесе "жоспарланған, бірақ ешқашан жүзеге аспаған немесе шын мәнінде ойдан шығарылған және ешқандай тарихи прецедентсіз" деп атап өтті. Олар "өздерін дербес деп сан�...
Шығармалар немесе басылымдар
Вилаттің көптеген шығармаларына қол жетімді емес. WorldCat іздеулеріне сүйенсек, кейбіреулері бір кітапханада бір ғана болып табылады.