Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Артур Сил (туған 1947), Хиллсайд, Нью-Джерси, және оның әйелі Айрин, 1992 жылы 29 сәуірде Нью-Джерси штатының Моррис қалашығында, Эксонның халықаралық операциялар вице-президенті Сидни Ризоның ұрлануы мен өлтірілуіне жауапты болды. Бұл оқиға бүкіл елге мәлім болды.
Arthur Seale (born 1947), of Hillside, New Jersey, and his wife Irene were responsible for the kidnapping and murder of Sidney Reso, the Vice President of International Operations for Exxon on April 29, 1992, in Morris Township, New Jersey. The case garnered national notoriety.
Балалық шақ
Силдің әкесі Хиллсайд полициясының қызметкері болған. Ол А. П. Моррис бастауыш мектебінде және Хиллсайд орта мектебінде оқыды. Сил 1965 жылы адмирал Фаррагут академиясын бітірген.
Seale's father was a Hillside police officer. He attended A. P. Morris Elementary, and Hillside High School. Seale graduated from Admiral Farragut Academy in 1965.
Мансап
1970 жылдары Сил қаладағы полиция қызметкері болды. Ол сондай-ақ 1982 жылы Нью-Джерсидегі Флорам Парктегі Эксин корпорациясының қауіпсіздік бөлімінің басшысы болып жұмыс істеді. Бірнеше жылдан кейін Сил Exxon-дан кетіп, Каролинада жеке жиһаз бизнесін бастады. Ол әйелі Айринмен бірге Оңтүстік Каролина штатының Хилтон-Хед аралында жеке бизнес ашуға тырысып, банкротқа ұшырағаннан кейін, олар несие берушілерге қарыз болғандықтан қаладан кетіп, Нью-Джерси штатының Ливан қалашығына Артурдың ата-анасымен қоныс аударды.
In the 1970s, Seale was a police officer for the township. He also worked as Head of Security at Exxon Corporation at the Florham Park, New Jersey ECI Exxon Company International location in 1982, and was promoted to Security Manager there in 1984. Seale resigned from Exxon a few years later to begin his own furniture business in the Carolinas. After he and his wife, Irene, went broke trying to start their own business in Hilton Head Island, South Carolina, they left town owing creditors and moved in with Arthur's parents in Lebanon Township, New Jersey.
Ресоны ұрлау
Сидни Ресо 1992 жылдың 29 сәуірінде таңертең ерте ұсталып кетті. Ресоны ұрлағанға дейін Айрин оның күнделікті өмірін бақылау үшін оның маңындағы үйде жүгіріп жүрді. Ол әдетте таңертең көлікпен жұмысқа бара жатқанда үйінің алдындағы газетті алуға шығатынын білген. 29 сәуірде Айрин Ризоның үйіне жүгіріп келіп, газетті қасақана лақтырып жіберді, сондықтан Ризо оны алу үшін ұзақ қашықтыққа жүруге мәжбүр болды. Содан кейін ол Артурдың ақ ваннасына кірді, онымен бірге жолаушы орындығында, және Ресоның көлік жолына қарай жүрді. Ресо 1988 жылғы ақ түсті "Фольксваген Квант" вагонынан газетті алуға шыққанда, Артур өз көлігінен шығып, Ресоны қарумен ұстап алды. Артурдың көлігінің артында ағаш қорапты көрген Резо қашып құтылуға тырысты. Кейінгі күрес кезінде Ресоның қолына оқ тиді, содан кейін оны байлап, аузын жауып, қорапқа салды, содан кейін ұрлаушылар көлікпен кетіп қалды. Бір сағаттан кейін көршілері Рисоның машинасын көпірдің алдында күйдіріп тұрғанын көріп, полиция шақырды. Полиция оны сол жерден таба алмағандықтан, ол төлем үшін әкетілді деген тұжырымға келді. Келесі күні полицияға Рисоны ұрлаған адаммын деген әйел телефон шалып, жолдың бір белгісінде тұрған хатты көрсетті. Онда ұрлаушылар Гринпис экологтарының мүшелері екендіктерін мәлімдеді. Олар үш жыл бұрын болған Exxon Valdez мұнай төгілгеннен кейін Exxon-ға ашулы болды. Сондай-ақ, 1985 жылы Гринпис фотографы Фернандо Перейраны өлтірген Rainbow Warrior кемесін басуы. Бұл жазбада Ресоның босатылуы үшін пайдаланылған 100 долларлық вексельдер түрінде 18,5 миллион доллар талап етілген. Ақшалар Эдди Бауэрдің кір жуу пакеттеріне салынып, Ривер Роудтағы мейрамхананың алдына тасталмақ еді. ФБР-дің ақшасы дайын болған және олар бір сағаттан астам уақыт мейрамхананың сыртында күткенмен, ұрлаушылар ешқашан пайда болмады. Кейінгі бірнеше аптада ФБР мен тергеушілер бірнеше телефон қоңыраулары мен хаттарды қабылдады, олар оларды Моррис пен Сомерсет округтерінің әртүрлі жерлеріне жеткізді. Бір қоңырауда ұрлаушылар ФБР-дің төлем туралы келісімге қатысқанын білгені және осы себепті Ресоны елден алып кеткені айтылған. Алайда тергеушілер хаттар Моррис қалашығын жақсы білетін адам ғана білетін орындарға орналастырылғанын байқады. Олар ұрлаушылар Гринпис мүшелері емес деп күдіктенді. Тергеушілер ұрлаушылардың қоңырау шалуын анықтағаннан кейін тағы бір дәлел болды; олардың барлығы жақын маңдағы қоғамдық телефоннан жасалған. Хаттардың біріне жауап ретінде, Ресоның әйелі Патрисия екі рет теледидардан күйеуінің аман-есен қайтып келуін сұрап, көпшілік алдында сөз сөйледі. Тергеу барысында ФБР бірнеше ілмек іздеді, соның ішінде бір куәгердің Рисоның үйіне жақын жерде ақ ванды көргенін, оны ұрлаған күні, аймақта жиі жүгіріп жүрген сары түсті әйелді және хаттардың бірінде табылған алтын ретривердің шашын. Кейінірек олар көлік Артурға тиесілі екенін, жүгіріп жүрген әйелдің Айрин екенін, сондай-ақ Силздер итінің де осындай екенін біледі. 18 маусым күні түнде ФБР-ге ұрлаушылар төлем талап етіп тағы да хабарласты. Алайда агенттер тапсыру орнына тым кеш жетті; содан кейін бас ұстарушылардан басқа жоспар бойынша жұмыс істеуге тырысқаннан кейін қоңырау шалды. Бұл қоңырау кезінде, агенттің назары латекс қолғап киген кісінің телефонға жауап беріп жатқанына түсті. Ол күдікпен оның көлік нөмірін жазып алып, көлікпен кетіп бара жатқанда, ФБР бұл машинаның жақын маңдағы көлік жалға беру агенттікке тиесілі екенін білген. Агенттік жабылып қалғанға қарамастан, иесі олармен кездесуге келісті, содан кейін ФБР машинаның Артур Сил деген адамға жалға берілгенін білді. Сил сол көлікпен жуырда келді, агенттер әлі де бар еді, және оны тұтқындады. Айрин де бірнеше минуттан кейін дүкенге келгенде тұтқындалды. Сонымен қатар ол басқа тұтқындармен жұмыс істегені үшін, сондай-ақ түрме реформасы мен тұтқындарды оңалту туралы мақалалары үшін белгілі бір дәрежеде мақтау мен танымал болды. Айрин кінәсін мойындаған соң, түрмедегі жазасын қысқарту үшін полициямен ынтымақтасты. Ол куәлік бергендей, Рисоны ұрлап алып кеткеннен кейін, ол күйеуімен бірге оны металл қоймадағы ағаш қорапқа қамап, аз тамақ пен су беріп, оның оқ жарақаттанған жеріне ешқандай емдеген жоқ. Ұшып кеткеннен кейін үш күннен кейін Ресо ыстықтан және шаршаудан қайтыс болды. Ерлі-зайыптылар оның денесін Басс-Ривер паркіне тастаған. 28 маусымда табылды. Айрин 20 жылға сотталып, 2009 жылдың қараша айында босатылды.
Sidney Reso was kidnapped in the early morning hours of April 29, 1992. Prior to the abduction of Reso, Irene frequently jogged in his neighborhood, in order to monitor his daily routine. She learned that he would usually pull out of his driveway in the morning, getting out of his car to pick up the daily newspaper from his driveway on his way to work. On April 29, Irene jogged past Reso's driveway, and deliberately kicked his paper away, so Reso would be forced to walk a longer distance to pick it up. She then entered Arthur's white van, with him in the passenger seat, and drove to Reso's driveway. As Reso got out of his white 1988 Volkswagen Quantum wagon to retrieve his paper, Arthur got out of his own vehicle and took Reso in at gunpoint. When Reso saw a wooden box in the back of Arthur's van, he tried to break free. During the ensuing struggle, Reso was shot in the arm, then bound, gagged, and placed in the box, whereupon the kidnappers drove off. An hour later, a neighbor noticed Reso's car still in the driveway with its engine on and called the police. After being unable to find him in the surrounding area, the police concluded that he had been taken for ransom. The next day, police received a phone call from a woman claiming to be Reso's kidnapper, directing them to a letter in a highway street sign. In it, the kidnappers claimed to be members of the Greenpeace Environmentalist group who were furious at Exxon after the Exxon Valdez oil spill three years earlier, as well as the 1985 deliberate Sinking of the Rainbow Warrior that killed Greenpeace photographer Fernando Pereira. The note demanded $18.5 million in used $100 bills for Reso's release. The money was to be put into several Eddie Bauer laundry bags and dropped outside a restaurant on River Road. Although the FBI had the money ready and waited outside the restaurant for over an hour, the kidnappers never showed up. For the next few weeks, the FBI and investigators received several confusing phone calls and letters leading them to various points throughout Morris and Somerset Counties. One of the calls claimed that the kidnappers were aware of the FBI presence in the ransom deal, and had therefore taken Reso out of the country. However, investigators noticed that the letters were placed in points that only someone with a strong knowledge of Morris Township would have been aware of. They began to suspect that the kidnappers were not members of Greenpeace at all. Another such indication came after the investigators traced the kidnappers' calls; all had been made from nearby payphones. In response to one of the letters, Reso's wife Patricia made two public appearances on TV, pleading for her husband's safe return. During the investigation, the FBI followed up on several clues, including one eyewitness seeing a white van near Reso's home on the morning of his abduction, a blonde woman seen jogging frequently in the area, and hair belonging to a Golden Retriever found in one of the letters. They would later learn the van belonged to Arthur, the jogger was Irene, and the Seales did indeed own that kind of dog. On the night of June 18, the FBI received another call from the kidnappers for a ransom drop. However, the agents arrived at the drop off location too late; the chief then received a call from the kidnappers trying to work on an alternative plan. During that call, an agent noticed a man picking up a public phone wearing latex rubber gloves. Suspicious, she took down his license plate number as he drove off. The FBI learned that the car belonged to a nearby rental car agency. Despite the fact the agency was already closed, the owner agreed to meet up with them, whereupon the FBI learned that the car had been rented to someone named Arthur Seale. Seale arrived in that car soon after, while the agents were still present, and was arrested. Irene was also arrested when she arrived at the shop within minutes. He also gained some degree of praise and recognition for his work with other inmates, as well as for his articles on prison reform and prisoner rehabilitation. After Irene pleaded guilty, she cooperated with police in exchange for a reduced prison sentence. She testified that, after abducting Reso, she and her husband confined him to a pine box in a metal storage facility, giving him very little food and water, and no medical treatment for his bullet wound. Three days after the kidnapping, Reso died from heat and exhaustion. The couple dumped his body in Bass River State Park. It would be discovered on June 28. Irene was sentenced to 20 years in prison; she was released in November 2009.