Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Конрад Салингер (30 тамыз, 1901, Бруклин, Массачусетс 17 маусым, 1962, Пасифик Палисадес, Калифорния) - Париж консерваториясында классикалық композиция оқыған американдық композитор, оркестрдің жетекшісі және композитор. 1931 жылдан 1938 жылға дейін Бродвейде тоғыз қойылым мен 1931 жылдан 1962 жылға дейін жетпіс бестен астам фильмнің оркестрлеуімен танымал. Кинотанушы Клайв Хиршхорн оны кинода жұмыс істеген ең үздік оркестрлеуші деп санайды. Карьерасының басында кино композиторы Джон Уильямс Сэлинджермен көп уақыт өткізді.
American composer and film musical orchestrator
Conrad Salinger (August 30, 1901, Brookline, Massachusetts – June 17, 1962, Pacific Palisades, California) was an American arranger, orchestrator and composer, who studied classical composition at the Paris Conservatoire. He is credited with orchestrating nine productions on Broadway from 1931 to 1938, and over seventy five motion pictures from 1931 to 1962. Film scholar Clive Hirschhorn considers him the finest orchestrator ever to work in the movies. Early in his career, film composer John Williams spent much time around Salinger.
Голливудтық мансап
Бродвейдегі шәкірттік кезінде Сэлинджер өзінің болашақ МГМ музыкалық директоры Джонни Гринді алғаш рет Нью-Йорктегі дыбыс фильмдерінің алғашқы күндері негізгі ерекшеліктер басталғанға дейін көрсетілуі үшін кинофильмнің овертураларын жазған кезде кезде кездестірді. 1930 жылдардың аяғында Саллинджер Голливудқа алғаш рет Альфред Ньюменмен жұмыс істеуге келді (мысалы, "Бейісуге туылған" және "Гунга Дин") және сонымен қатар атақты Бродвей оркестрін ұйымдастырушы Роберт Рассел Беннеттпен Фред Астер мен Джинджер Роджерстің 1938 жылғы "Кейрфри" бейнесінің аранжировкасында жұмыс істеді. Сэлинджер 1942-1962 жылдар аралығында түсірілген мюзиклдердің ең үздік оркестрін құрастырушы ретінде танылған. Ол математикалық музыкалық прогрессияларды ықпалды теоретик Джозеф Шиллинджердің, оның басқа студенттері Джордж Гершвиннің және Бродвей / Голливудтың Ted Royal, Эдвард Б. Пауэлл және Герберт В. Спенсер сияқты ірі оркестрлерінің астында зерттеді. Сол кездегідей, Салинджер әдеттегіден әлдеқайда кіші оркестрді қолданған, алайда оның аранжировкаларында бай, күрделі дыбыс болды. Соллинджердің қолданған оркестрінің көлемі әдеттегі үлкен студиялық оркестрден кіші болғаны, іс жүзінде байқалмайтын, бірақ Соллинджер жұмыс істеген фильмдердегі оркестрлік дыбыстың сапасы әлдеқайда жақсарған сияқты, бұл шындықтың жоғары сенімділігі бұрын болғаннан әлдеқайда аз бұрмалау. Алайда, Хью Фординнің 1975 жылы МГМ-де "Қуаныш әлемі: босатылған бөлім" атты кітабында МГМ мюзиклдерімен айналысқан композитор-дирижер Адольф Дойч, Салингермен бірнеше фильмде жұмыс істеген, Джером Керннің 1946 жылғы биографиялық фильміне арналған оркестрлеуді сынға алды. Бұл Kern сияқты композитор үшін "өте күрделі" (Сэлинджер жақсы қабылдамаған сын) және ол Салингермен 1951 жылғы "Шоу-боттың" (Керннің музыкасы) фильміндегі оркестрлеу стилін "еңгілдетсе", ғана жұмыс істейтінін айтты. (Екеуі оны жапқан және сол фильмде және одан кейінгі басқа фильмдерде жұмыс істеді, ол үшін Оскар сыйлығына бірге тағайындалды.) Сэлинджер MGM-ге танымал мюзиклдердің көпшілігін оркестрленді. Олардың ішінде 1951 жылғы Шоу-боттың үстіне, "Қыздар шашырауы" (1943 жылғы нұсқа), "Меніңмен кездесу" (1944) (оның ішінде "Трольдік әннің" есте қаларлық аранжировкасы бар), "Аңқалар" (1945), "Жақсы жаңалықтар" (1947) фильмінің нұсқасы, "Жазғы демалыс" (1948), "Қалада" (1949 жылғы фильм нұсқасы, "Анни тапшығыңды ал, жаңбырда ән шырқа" (1952), "Маған сәлем бер, Кейт, жеті ерлі-зайыпты" (1953) фильмінің нұсқасы, "Жеті бауырлас үшін жеті қалыңдық" (1954), "Париждегі америкалық" (1951), "Банда вагоны" (1953), Джин Келлидің 1956 жылғы балет фильмінің алғашқы нұсқасы "Бейкеге шақыру" және алғашқы музыкалық фильм Gigi (1958). Оның "Лернер мен Лоуэдің бригадасы" (1954) балетті сахналық қойылымдарындағы керемет музыкасы музыкалық қойылымдардың алтын дәуіріндегі оркестрлеу өнерінің ең жоғары нүктесі ретінде танымал болды.
During his Broadway apprenticeship Salinger first came across Johnny Green, his future MGM musical director, when they were recording motion picture overtures in the early days of sound at New York to be shown before the main features began. Salinger first came out to Hollywood in the late 1930s to work for Alfred Newman (e. g. Born to Dance and Gunga Din) and also collaborated with the famed Broadway orchestrator Robert Russell Bennett on the arrangements for Fred Astaire and Ginger Rogers' 1938 dance picture Carefree. Salinger is recognized as MGM's best principal orchestrator of musicals made between 1942 and 1962. He reputedly studied mathematical musical progressions under the influential theorist Joseph Schillinger, whose other students included George Gershwin, and major Broadway/Hollywood orchestrators such as Ted Royal, Edward B. Powell, and Herbert W. Spencer. Salinger employed a somewhat smaller orchestra than usual but nevertheless achieved a rich, elaborately constructed sound in his arrangements. The fact the orchestra Salinger used was smaller in size than the normal huge studio orchestra was practically unnoticeable, except that the quality of the orchestral sound on films that Salinger worked on seemed greatly improved, with much less distortion than was common in the days before true high fidelity. However, in Hugh Fordin's The World of Entertainment: The Freed Unit at MGM, a 1975 book dealing with the MGM musicals, composer conductor Adolph Deutsch, who worked with Salinger on more than one film, criticized his orchestrations for the Jerome Kern 1946 biopic Till the Clouds Roll By as being "too elaborate" for a composer like Kern (a criticism that Salinger reportedly did not take well) and recounted he would only work with Salinger on the 1951 film version of Show Boat (music by Kern) if he "simplified" his style of orchestration. (The two patched it up and did work on that film and subsequent others, receiving a joint Academy Award nomination for it.) Salinger orchestrated most of the musicals that MGM is famous for; among them, in addition to the 1951 Show Boat, were Girl Crazy (the 1943 version), Meet Me in St. Louis (1944) (which included a memorable arrangement of The Trolley Song), Anchors Aweigh (1945), the 1947 film version of Good News, Summer Holiday (1948), the 1949 film version of On the Town, the 1950 film version of Annie Get Your Gun, Singin' in the Rain (1952), the 1953 film version of Kiss Me, Kate, Seven Brides for Seven Brothers (1954), An American in Paris (1951), The Band Wagon (1953), Gene Kelly's pioneering 1956 all ballet film Invitation to the Dance and the original film musical Gigi (1958). His lush scoring for the ballet sequences in Lerner and Loewe's Brigadoon (1954) have come to be regarded as high points of the orchestrator's art in the Golden Age of musicals.
Тану
Салинджердің көптеген фильмдері оларда көрсетілген музыканы бейімдеу үшін Оскар сыйлығына ұсынылса да, сол кездегі индустрия практикасына сәйкес, номинациялар әдетте музыкалық директорларға / дирижерлерге (мысалы, Адольф Дойч немесе Андре Превин) беріледі, оркестрлерге емес. Сол кездегі ең үздік әншілердің бірі - Бір қызығы, Соллинджердің режиссерлік еңбегі "Париждегі америкалық" фильм де сол жылы сол сыйлыққа ұсынылды, сондықтан екі фильм де Оскар жарысында бір-біріне қарсы тұрды. Бірақ "Париждегі америкалық" деген фильмде номинация тек Джони Гринге ғана берілді, ол фильмде естілген Джордж Гершвиннің музыкасын жүргізді, бірақ Салинджерге емес. Сол жылы Грин жеңіп алды; Сэлинджер ешқашан Оскар сыйлығын алған жоқ. Өзінің өмірінде танымалдылықтың жоқтығына қарамастан, Сэлинджер кино музыка индустриясында жоғары бағаланды; тұрақты және кейде кредиті жоқ жұмыс істеді (мысалы, Жером Моросстың үлкен елі). Ол кейбір джаздық аранжировщиктермен, көбінесе Скип Мартинмен және бір рет Нельсон Риддлмен "Жоғары қоғам" (1956) үшін ынтымақтастыққа келісті. Сэлинджер фильм үшін 20-ғасырдың ортасындағы барлық ірі танымал композиторлардың музыкасын оркестрледі, соның ішінде Ирвинг Берлин, Джордж Гершвин, Роджерс және Харт және Коул Портер. 1948 жылы "Сөздер мен музыка" биофильміне қатысқан Рихард Роджерс әндерінің оркестрлеуі мен ұсынылуы үшін жұртшылық алдында алғысын білдірді. Барбра Стрейзанд өзінің түпнұсқа оркестрлеулерін табуға болатын кезде қайта пайдалануға деген талапты қойды және Стенли Донен, Дебби Рейнольдс, Джонни Грин және Андре Превин сияқты әріптестері кейіннен оның музыкалық қабілеттеріне құрмет көрсетті. Сэлинджердің еңбектері 1970 жылдан бастап "That's Entertainment!" жинақталған фильмдер мен компакт-дискідегі оның көптеген бастапқы саундтректері. Британдық дирижер Джон Уилсон өзінің шығармаларын MGM классикасының түпнұсқа оркестрлеулерін қайта құруды ұсынатын концерттер мен жазбалар сериясымен қайта танымал етті.
Although many of the films Salinger worked on were Oscar nominated for the adaptation of the music featured in them, according to industry practices at the time, nominations usually went to the musical directors/conductors of the music (such as Adolph Deutsch or André Previn), and not to orchestrators. Only once was Salinger nominated, for his Show Boat orchestrations. Ironically, the film An American in Paris, which Salinger also orchestrated, was nominated for the same award that year, so the two films were competing against each other in the Oscar race. But in the case of An American in Paris, the nomination went only to Johnny Green, who conducted the George Gershwin music heard in the film, and not to Salinger. Green won that year; Salinger never received an Oscar. Despite this lack of popular recognition during his lifetime, Salinger was highly regarded within the film music industry; working steadily and occasionally uncredited (e. g. The Big Country for Jerome Moross). He was content to collaborate with some of the jazzier arrangers on the lot, most frequently Skip Martin and once memorably with Nelson Riddle for High Society (1956). Salinger orchestrated for film the music of all the major popular composers of the mid 20th century, including Irving Berlin, George Gershwin, Rodgers and Hart and Cole Porter. His work on the 1948 biopic Words and Music, led Richard Rodgers to publicly applaud the way their songs were orchestrated and presented. Barbra Streisand insisted on reusing his original orchestrations when they could be found and colleagues, including Stanley Donen, Debbie Reynolds, Johnny Green and André Previn, have subsequently paid tribute to his musical abilities. Salinger's contributions have gained wider public recognition since the 1970s with the release of the That's Entertainment! compilation films and many of the original soundtracks of his scores on compact discs. The British conductor John Wilson has also been repopularizing his work in a series of concerts and recordings featuring reconstructions of the original orchestrations of the MGM classics.
Соңғы кредиттер
1962 жылы Сэлинджер күмәнді жағдайда кенеттен қайтыс болды. Интернет-кино дерекқорында оның ұйқыда жүрек соққысына ұшырағаны айтылған, бірақ Салинджер өзін-өзі өлтірген деп мәлімделген. Ол 1961 жылы Бел Эйрдегі өртте үйінен айырылды, полиция оның күйзелісіне себепші болған деп санайды. Соңғы рет 1962 жылы Билли Роуздың "Джамбо" фильмінде жұмыс істеді. Ол үлкен жетістікке қол жеткізбеді, ол не сыншы, не коммерциялық тұрғыдан. Фильм 1935 жылы Роджерс пен Харттың сәтті емес сахналық мюзикліне негізделген, бірақ шоуда "My Romance", "Little Girl Blue" және "The Most Beautiful Girl in the World" атты үш хит пайда болды. Сол кезде ол кино мен теледидар үшін музыкалық шығармалар жазды. Оның жазған A тізіміндегі фильмдердің сазгерлері арасында 1953 жылғы романтикалық комедиясы "Ұйқас әйел" және 1958 жылғы драма "Жалғыз жүректер"; оның жұмыс істеген кейбір теледидар сазгерлері 1950 жылдардың аяғындағы "Вагон пойызы" және "Бакалавр әкесі" сериалдары.
Salinger died suddenly in 1962, under disputed circumstances. The Internet Movie Database states that he had a heart attack in his sleep, but it is claimed that Salinger committed suicide. He lost his home in the 1961 Bel Air Fire, which police believe may have contributed to his despondency. The last film that he worked on was Billy Rose's Jumbo, released in 1962. It was not a big success, either critically or commercially. The film was based on a not too successful 1935 Rodgers and Hart stage musical, although the show did produce three hits, "My Romance," "Little Girl Blue," and "The Most Beautiful Girl in the World." Salinger also composed original music for film and television. Among the A list film scores he wrote was the 1953 romantic comedy Dream Wife and the 1958 drama Lonelyhearts; some of the TV scores he worked on were those for the late 1950s series Wagon Train and Bachelor Father.