Roccasecca

Кіріспе

Лациодағы қала және коммуна, Италия Латина провинциясындағы коммуна Роккасекка - Италияның орталық бөлігіндегі Лацио аймағындағы Фрозиноне провинциясындағы қала және коммуна. Бұл - Тома Аквиннің туған жері.

Тарих

Роккасекканың тарихы оның стратегиялық жағдайымен тығыз байланысты, бұл екі тар дефильдердің кіреберісіндегі "құрғақ рокка", олар Аспрано тауының беткейлерінен төменгі Комино аңғарына кіреді, оның биіктігі кең Лири аңғарын бақылауға табиғи жағдай жасайды. Ежелгі қоршау қабырғаларының қалдықтары осы жердің айналасында ертедегі бекіністі болуын растайды. Роккасекка ежелгі Рим легиондарының және Melfa өзенін кесіп өтетін жау әскерлерінің аялдамасы болды, оны үш ежелгі көпір аралап өтеді, олардың қалдықтары әлі күнге дейін сақталған. Алайда ортағасырлық коммуна шын мәнінде ерте орта ғасырларда пайда болды. Әдетте, Санкт-Томас Аквинский 1225 жылы Роккасеккада, оның әкесі Ландульфтың Акино графтығының қамалында дүниеге келгенін еске алады. Бұл маңызды қорғаныс құрылымы болды. Мансо, Монте-Кассиноның иесі 994 жылы Аббатхананың сыртқы қорғанысының бөлігі ретінде тұрғызды, ол бірнеше шақырым қашықтықта орналасқан. Абат бекіністі Рокканы Акино графтарының қосымша бөлімшесіне сеніп тапсырды, олардың негізгі орны Акино оңтүстікте орналасқан; олар ғасырлар бойы көптеген шайқастар арқылы бекіністі өздерінің қамқорлығын сақтады. XVI ғасырдың ортасынан кейін кейбір тұрғындар өзен аңғарына келіп, тұрақты тұрғын үйлер салды, бұл Roccasecca Centro, Castello және Caprile frazioni-ға әкелді. Келесі ғасырларда Роккасекканың роккасы Неапольдің Анживи корольдері немесе Арагон корольдері арасында болды, бұл Рим папасының мемлекеттерімен аралықтасып, Лири аңғарының билігі үшін болды. Тек 1583 жылы Роккасекка тұрақты қауіпсіздікке ие болды, онда Аквино графтары құқықтарды Сора герцогы Джакомо Бонкомпаниге, папа Григорий XIII-нің заңсыз ұлына (туған Уго Бонкомпани) сатып берді, ол оны алғаш рет Папалық феодалды етті. XVII ғасырда Роккасекка оңтүстік Италияның қалған бөлігімен бірге испан Габсбургтерінің бақылауына түсті. XVIII ғасырда құрғақшылық, аурулар және аса жоғары қаржы қысымдары тұрғындардың санын күрт қысқартты. XIX ғасырда Наполеонның еркіндікке қатысты уәделері Карбонария мен қарақшылыққа айналды. 1860 жылы Италия біріккеннен кейін және 1902 жылы Роккасекканы үлкен әлеммен байланыстыратын Авеццаноға темір жол желісі келгеннен кейін өнеркәсіптік солтүстікке және одан әрі шетелге көшіп кету практикалық болды. Бірақ Роккасекканың ауыл шаруашылығы Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін тоқтамай келді. Соғыс қайғылы оқиға болды: Роккасекка өзінің теміржол станциясы мен Мельфадағы теміржол көпіріне байланысты генерал Фридолин фон Сенгер мен Эттерлиннің басшылығымен Германияның XIV танк корпусының штабы ретінде таңдалды. Соғыстың салдарынан одақтастардың қайта-қайта бомбалауы болды, бұл коммунаның тұрғындарына қатты зақым келтірді және теміржол станциясына қатыгез шабуыл жасады. Соғыстан кейінгі кезеңде қайта құру алғаш рет кейбір өнеркәсіптерді және қалпына келтірілген темір жол вокзалының айналасындағы қиратылған аймақты заманауи қайта дамытуды әкелді. Қасиетті Тома Аквинаның өлімінің жетінші жүз жылдығы 1974 жылы 14 қыркүйекте VI Пауылдың сапарымен құрметке бөленді.

The history of Roccasecca is tightly bound to its strategic position, a "dry rocca" at the entrance to two narrow defiles that give access to the Valle di Comino below the slopes of Monte Asprano, whose elevation at provides a natural position to control the wide Valle del Liri. Remains of archaic perimeter walling attest to an early fortified presence around the site. Roccasecca served as a way station for ancient Roman legions and invading armies crossing the River Melfa, spanned by three ancient bridges there, remains of which still exist. However, the Medieval commune truly began in the early Middle Ages. It is commonly remembered that St. Thomas Aquinas was born at Roccasecca in 1225, in the castle of his father Landulf, Count of Aquino, which was an important defensive structure that Manso, Abbot of Monte Cassino erected in 994 as part of the outward defenses of the Abbey, it being some kilometres distant. The Abbot entrusted the fortified rocca to a collateral branch of the Counts of Aquino, whose primary seat at Aquino lies to the south; they retained their custody of the fortification through numerous battles, throughout the centuries. After the middle of the sixteenth century, some of the inhabitants descended to the valley to erect permanent housing there, giving rise to the frazioni Roccasecca Centro, Castello, and Caprile. In the ensuing centuries the rocca of Roccasecca passed between the Angevin kings of Naples or the Aragonese, in intermittent contention with the Papal States, for the resulting power over the Valle del Liri. Only in 1583 did Roccasecca gain some permanent security, when the Counts of Aquino sold the rights to Giacomo Boncompagni, Duke of Sora, the illegitimate son of Pope Gregory XIII (born Ugo Boncompagni), who made of it for the first time a Papal fief. In the seventeenth century Roccasecca fell with the remainder of southern Italy into Spanish Habsburg control. In the eighteenth century, droughts, disease, and excessive fiscal pressures drastically reduced the number of inhabitants. In the nineteenth century, the illusory Napoleonic promises of liberty were dissolved in Carbonaria and brigandage. After the unification of Italy in 1860 and the arrival in 1902 of a railroad line to Avezzano that linked Roccasecca with the larger world, emigration to the industrial north and farther abroad became more practical. But the agricultural life of Roccasecca remained unbroken until World War II. The war was a tragic episode: Roccasecca was chosen, due to its rail station and railroad bridge across the Melfa, as the headquarters for the German XIV Panzer Corps under General Fridolin von Senger und Etterlin, with the consequence of repeated Allied bombing, which heavily damaged the commune's population and culminated in a ferocious attack on the rail station. In the post war period, reconstruction brought some industry for the first time and modern redevelopment in the demolished area around the restored railroad station. The seventh centennial of St. Thomas Aquinas' death was honoured with the visit of St. Paul VI on 14 September 1974.