Кіріспе

ешбір 1901 жылдан 1945 жылға дейінгі Австралия тарихы Австралияның одақтастығын құру үшін алты колонияның федерациясынан басталады. Жас мемлекет Ұлыбританияға Бірінші дүниежүзілік соғыста қосылды, Ұлы депрессия кезінде Аустралияда дүниежүзілік Ұлы депрессияның бір бөлігі ретінде зардап шекті және 1939 жылы нацистік Германияға қарсы Екінші дүниежүзілік соғыста Ұлыбританияға қосылды. Жапония империясы Тынық мұхит соғысы кезінде Австралия қалаларына әуе шабуылы мен су асты кемелері шабуылын жасады.

Федерация

Британдық кемелерден тұратын бірінші флот 1788 жылы Сидней портына келіп, алты өзін-өзі басқарушы британдық колонияның алғашқысын құрды: Жаңа Оңтүстік Уэльс, Тасмания, Оңтүстік Австралия, Батыс Австралия, Виктория және Квинсленд. 1870 жылы Австралиядан соңғы британдық гарнизондар кетіп қалды. ХХ ғасырдың басында Федерация туралы екі онжылдыққа жуық келіссөздер аяқталды, Австралиядағы барлық алты британдық колониялардың парламенттері федеративтік конституцияны мақұлдады, ал кейіннен оны британдық парламент 1900 жылы ратификациялады. Бұл Австралиядағы алты британдық колонияның саяси интеграциясына әкелді, олар 1 қаңтарда ресми түрде жарияланды. Мельбурн үкіметтің уақытша ордасы ретінде таңдалды, ал арнайы жобаланған астана - Канберра салынды. Болашақ король Георг V, содан кейін Йорк герцогы, 9 мамырда 1901 жылы Австралияның алғашқы Парламентін ашты, ал оның мұрагері (кейіннен король Георг VI) 1927 жылы мамыр айында Канберрада алғашқы сессияны ашты. Австралия 1942 жылы 9 қазанда Вестминстердің қабылдау туралы заңның қабылдануымен ішкі және сыртқы істерде ресми түрде дербестікке ие болды. 1986 жылғы Австралия туралы заң британдық заңды биліктің соңғы іздерін федералды деңгейде жойды. (Ақырғы рет британдық соттарға жүгінуді алып тастаған штат, Квинсленд, мұны 1988 жылға дейін істеген жоқ).

ХХ ғасырдың басында

Австралия Құрама Штаттары 1901 жылы 1 қаңтарда генерал-губернатор Лорд Хоптунның Федералды Конституциясын жариялауымен пайда болды. 1901 жылы наурыз айында алғашқы федералды сайлаулар өткізілді және оның нәтижесінде Протекционист партиясы еркін сауда партиясына қарағанда аз көпшілікке ие болды, ал Австралияның еңбек партиясы (АЛП) үшінші орын алды. Еңбек партиясы жеңілдіктер ұсынған партияға қолдау көрсететінін мәлімдеді және Эдмунд Бартонның протекционисттері үкімет құрды, ал Альфред Дикин - Бас прокурор. Бартон "жоғарғы сот құруға және тиімді федералды мемлекеттік қызметке" уәде берді. Ол келісу мен төрешілікті кеңейтуді, шығыс астаналар арасында бірыңғай темір жол өлшемін құруды, әйелдердің федералды құқықты енгізуді, қарт зейнетақы жүйесін құруды ұсынды. " Ол сондай-ақ "Ақ Австралияны" Азия немесе Тынық мұхит аралдарынан келген жұмысшылардың кез келген ағынынан қорғау үшін заң енгізуге уәде берді. Еңбек партиясы (сөздің орфографиясы "Labour" 1912 жылы тасталды) 1890 жылдары, теңіз және қырқыштар ереуілдерінің сәтсіздігінен кейін құрылған. Оның күші Австралиядағы кәсіподақ қозғалысында болды, "оның мүшелері 1901 жылы 100 мыңнан аз болса да, 1914 жылы жарты миллионнан асады". Ал ПА-ның платформасы демократиялық социалистік болды. Оның сайлауларда қолдауының өсуі, 1904 жылы Крис Уотсонның басшылығымен және 1908 жылы федералды үкімет құруымен бірге, 1909 жылы бәсекелесетін консервативті, еркін нарықтық және либералды антисоциалистерді Коммуналдық Либералды Партияға біріктіруге көмектесті. Бұл партия 1916 жылы таратылғанымен, оның "либерализм" нұсқасының австралиялық мұрагері, кейбір жағынан, Милл либералдары мен Буркиан консерваторларының одағын қамтиды. Ауылдық мүдделерді білдіру үшін 1913 жылы Батыс Австралияда және 1920 жылы бірқатар мемлекеттік фермерлік партиялардан құрылған Country Party (бүгінгі Ұлттық партия) құрылды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Австралия Федерациясындағы австралиялықтардың уайымдары туралы жазған ресми Ұлы соғыс тарихшысы Чарльз Бин "Ақ Австралия саясатын" қамтыды, оны ол "батыс экономикасының, қоғамның және мәдениеттің жоғары стандартын сақтауға күш салу" деп анықтады (ол кезеңде, қалай болса да, бұл маскировкаланған болуы мүмкін, шығыс халықтарын қатаң түрде алып тастау). Заң парламенттің екі палатасында да қабылданды және 1950 жылдары тасталғанға дейін Австралияның иммиграциялық заңдарының негізгі ерекшелігі болды. 1930 жылдары Лион үкіметі шотланд гаэлінде "диктант тесті" арқылы Чехословакиялық коммунистік жазушы Эгон Кишты Австралияға кіруден бас тартқызуға тырысты. Австралияның Жоғарғы соты бұл әрекетті жоққа шығарды, ал заң осындай саяси мақсаттар үшін қолданылуы мүмкін деген алаңдаушылық пайда болды. 1901 жылға дейін Австралияның алты колониясынан шыққан әскерлер Бөріккен Корольдік әскерлерінің құрамында Бура соғысына қатысқан. 1902 жылдың басында Ұлыбритания үкіметі Австралиядан көбірек әскер сұрағанда, Австралия үкіметі ұлттық контингентпен келісті. Соғыс аяқталғанға дейін, яғни 1902 жылдың маусым айында, 16 500 ер адам өз еркімен әскери қызметке аттанған. Бірақ австралиялықтар жақын жерде өздерін осал сезіне бастады. 1902 жылғы Англо-жапондық одақ "Корольдік теңіз флотына 1907 жылға қарай Тынық мұхитынан өзінің негізгі кемелерін шығаруға мүмкіндік берді. Аустралиялықтар соғыс кезінде өзін жалғыз, аз халықты мекендейді деп санайды". 1908 жылы АҚШ-тың Ұлы ақ флотының әсерлі сапары үкіметке Австралия флотының құндылығын көрсетті. 1909 жылғы Қорғаныс туралы заң Австралия қорғанысының маңыздылығын күшейтті, ал 1910 жылдың ақпан айында Лорд Китченер әскери міндеттілікке негізделген қорғаныс схемасы туралы қосымша кеңес берді. 1913 жылы "Крестонос" жаңадан құрылған Австралия Корольдік әскери-теңіз флотының басшысы болды. Тарихшы Билл Гаммедж соғыстың қарсаңында Австралияда "қалай да бір қарулы" 200 000 адам болған деп есептейді. Тарихшы Хамфри Маккуиннің айтуынша, ХХ ғасырдың басында Австралияның жұмысшы топтарының жұмыс және өмір сүру жағдайы "сақтанатындай" болған. Еңбек дауларын шешу үшін төрелік сотын құру жік салатын болса да, ол бір саладағы барлық жалақы алушыларға бірдей еңбек жағдайлары мен жалақыны беретін өндірістік сот шешімдерін қабылдау қажеттілігін мойындады. 1907 жылғы "Жатқыштар туралы" сот шешімінде негізгі жалақы туралы түсінік танылды, ал 1908 жылы Федералды үкімет қарт зейнетақы жүйесін де енгізді. Осылайша жаңа Комонвелл әлеуметтік эксперименттер мен оң �...

Мәдениет

Осы кезеңде музыкалық шығармалар шығарған австралиялық композиторларға Рой Агню, Винс Кортни, Гульельмо Энрико Ларделли, Луи Лаватер және Герберт Де Пинна жатады.

1920 жылдар

Соғыстан кейін премьер-министр Билли Хьюз бұрынғы Либералды партия мен Еңбек партиясының оқшау элементтерінен (оның ішінде ең көрнектісі) құрылған жаңа консервативті күш, Ұлттық партияны басқарды. 1919 жылы испан тұмауының салдарынан 12000 австралиялық қайтыс болды, бұл ауруды әскерлер әкелгені анық. Ресейдегі большевиктер төңкерісінің табысынан кейін 1920 жылы Австралияның Коммунистік партиясы құрылды және сайлау тұрғысынан маңызды емес болғанымен, ол кәсіподақ қозғалысына белгілі бір ықпал етті және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Гитлер мен Сталин келісімін қолдағаны үшін тыйым салынды. Мензис үкіметі оны Корея соғысы кезінде қайтадан тыйым салуға тырысты. Бөлімшелерге қарамастан, партия суық соғыстың соңында таралғанға дейін белсенді болды. 1920 жылы "Country Party" (қазіргі "National Party") өздерінің аграрлық көзқарасын "Countrymindedness" деп атады. Мақсаты - ірі қой фермаларын және шағын фермерлерді көтеру және оларға субсидиялар беру. Еңбек партиясын қоспағанда, кез келген басқа ірі партиядан ұзақ уақыт бойы жұмыс істеп, ол әдетте Либералды партиямен коалицияда жұмыс істеді (1940 жылдардан бастап), Австралияда, әсіресе Квинслендте, үкіметтегі негізгі партияға айналды. Соғыстың басқа да маңызды салдары болып 1923 жылы Виктория полициясының ереуіліне қатысты өнеркәсіптік тәртіпсіздіктер болды. 1920 жылдары Австралияда өндірістік даулар орын алды. Басқа да ірі ереуілдер 1920 жылдардың соңында су бойында, көмір өндіру және ағаш өңдеу салаларында болды. 1927 жылы ұлттық үкімет жұмыс жағдайларын өзгерту және кәсіподақтардың күшін азайту үшін Австралия кәсіподақ кеңесін (ACTU) құрды. 1927 жылдың 1 ақпанынан бастап (және 1931 жылдың 12 маусымына дейін) Солтүстік территория 20°С ендікте Солтүстік Австралия және Орталық Австралия болып бөлінді. Жаңа Оңтүстік Уэльсте 1915 жылы 6 677 гектарды құрайтын Джервис шығанағы аумағы тағы бір аумақ берілді. Сыртқы аумақтар қосылды: Норфолк аралы (1914 ж.); Эшмор аралы, Картье аралдары (1931); Австралияның Антарктика аумағы Ұлыбританиядан берілді (1933); Хирд аралы, Макдональд аралдары және Маккуори аралы Ұлыбританиядан Австралияға берілді (1947). Федералды астаналық аумақ (ФКТ) 1911 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльстен жаңа федералды астана Канберраның орналасуын қамтамасыз ету үшін құрылды (Мелбурн 1901 жылдан 1927 жылға дейін үкіметтің орыны болды). 1938 жылы КТТ Австралия астаналық аумағы (АКТ) деп аталды. Солтүстік территория 1911 жылы Оңтүстік Австралия үкіметінің бақылауынан Одақ одағына берілді. Жаз музыкасы, ойын-сауық мәдениеті, жаңа технологиялар және АҚШ-тағы 1920-шы жылдарды сипаттайтын тұтынушылық белгілі бір дәрежеде Австралияда да кездесті. Австралияда алкогольге қарсы күштер қонақ үйлерді кешкі сағат 6-дан кейін жабық ұстауға және бірнеше қала маңындағы қалаларды мүлдем жабуға мүмкіндік берді. Онжылдықта жаңадан пайда болған кино индустриясы төмендеді, 2 миллионнан астам австралиялық апта сайын 1250 кинотеатрда кинотеатрға барады. 1927 жылы Корольдік комиссия көмектесе алмады және әлемдегі алғашқы көркем фильм "Келли бандының тарихы" (1906) жарық көрген кезде жарық көрді. Стенли Брюс 1923 жылы премьер-министр болды, онда Ұлттық партия үкіметінің мүшелері В. М. Хьюзді алып тастауға дауыс берді. 1925 жылдың басында сөйлеген сөзінде Брюс көптеген австралиялықтардың басымдықтарын және оптимизмін қорытындылап, "Австралияның негізгі талаптарын адамдар, ақша және нарық дәл анықтады" және ол Британиядан осындай нәрселерді іздеді деп айтты. 1920-жылдардағы даму және көші-қон комиссиясы жүргізген көші-қон науқаны Австралияға шамамен 300 000 британиялық әкелді, бірақ көшіп келушілер мен қайтып келген сарбаздарды "жерге" орналастыру жоспарлары, әдетте, сәтті болмады. "Батыс Австралия мен Квинсленд штатының Доусон аңғарындағы жаңа суармалы жерлер апатты болды". Австралияда ірі инвестициялардың шығындарын дәстүрлі түрде штаттық және федералды үкіметтер өтеп келді, ал 1920 жылдары үкіметтер шетелден қарызға көп ақша алды. 1928 жылы несиелерді үйлестіру үшін құрылған несие кеңесі, оның төрттен үш бөлігі шетелден келді. Императорлық артықшылыққа қарамастан, Британиямен сауда тепе-теңдігіне қол жеткізілмеді. "Австралия 1924-1928 жылдар аралығындағы бес жылда Британиядан импорттың 43,4%-ын сатып алып, экспорттың 38,7%-ын сатты. Австралияның барлық экспорттық тауарларының үштен екісін бидай мен жүн құрайды", - деп жазады. Австралия көлік пен байланыс саласының жаңа технологияларын қабылдады. Жағалаудағы желкенді кемелерден ақырындап б...

Ұлы депрессия: 1930 жылдар

Австралияның бидай және жүн сияқты негізгі экспортқа тәуелділігі 1930-шы жылдардың Ұлы депрессиясымен қатыгездікпен ашылды, бұл жұмыссыздық пен кедейлікті 1890 жылдардағыдан да үлкен болды. Джеймс Скуллиннің басшылығымен Еңбек партиясы 1929 жылғы сайлауда жеңіске жетті, бірақ Депрессиямен күресуге мүлдем қабілетсіз болды. Еңбек партиясы үш фракцияға бөлініп, 1932 жылы жаңа консервативті партияға, Джозеф Лайонс бастаған Біріккен Австралия партиясына (UAP) билікті жоғалтып алды және 1941 жылға дейін билікке қайта оралған жоқ. Австралия 1930 жылдардың соңында дағдарыстан өте баяу қалпына келді. 1939 жылы Лионс қайтыс болды және оның орнын Роберт Мензиес алды. 1920 жылдары күрделі жұмыстарды қаржыландыру үшін үнемі қарыз алудың әсерінен австралиялық және штаттық үкіметтер "экономикалық көрсеткіштердің көпшілігі нашарлаған 1927 жылы қауіпсіздікке өте алыс болды. Австралияның экспортқа тәуелділігі оны әлемдік нарықтың ауытқуына аса бейім етті", - дейді экономикалық тарихшы Джефф Спенсли. 1927 жылдың желтоқсанына қарай Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының қарызы Австралияның жинақталған қарызының жартысына жуығын құрады. Бұл жағдай бірнеше саясатшылар мен экономистердің арасында, атап айтқанда Батыс Австралия университетінің Эдвард Шеннің арасында алаңдату тудырды, бірақ көптеген саяси, кәсіподақ және бизнес көшбасшылары күрделі проблемаларды мойындауға батылдық танытпады. 1926 жылы "Австралиялық қаржы" журналында несиелер Британ империясында теңдесі жоқ "қатысушы жиілікпен" пайда болатыны туралы былай деп сипатталды: "Бұл мерзімі жеткен несиелерді төлеу үшін берілген несие немесе бар несиелердің пайызын төлеу үшін берілген несие немесе банктерден уақытша қарыздарды өтеу үшін берілген несие болуы мүмкін. 1927 жылы экономиканың төмендеуімен өндіріс саласы да төмендеді, ал табыстың төмендеуі мен жұмыссыздықтың өсуі салдарынан елде дағдарыс басталды. 1929 жылдың қазан айында өткен сайлауда Еңбек партиясы үстемдікке келді, бұрынғы премьер-министр Стэнли Брюс өзінің орындығынан айырылды. Жаңа премьер-министр Джеймс Скуллин және оның тәжірибесіз үкіметі бірден-ақ бірқатар дағдарысқа тап болды. Сенатты басқарудың жоқтығынан, банктік жүйеге бақылаудың жоқтығынан және жағдайды ең жақсы шешу туралы партияның ішкі бөліністерінен зардап шеккен үкімет, ақыр соңында партияны 1917 жылы болғандай, екіге бөліп тастайтын шешімдерді қабылдауға мәжбүр болды. Кейбіреулер Жаңа Оңтүстік Уэльстің премьер-министрі Лэнгке, басқалары премьер-министр Скуллинге тартылды. Дағдарысты шешудің әртүрлі "жоспарлары" ұсынылды; 1930 жылдың ортасында келген ағылшын банктерінің өкілі сэр Отто Нимейер дефляциялық жоспарды ұсынды, бұл мемлекеттік шығындар мен жалақыны қысқартуды қамтиды. Қазынашы Тед Теодор жұмсақ инфляциялық жоспарды ұсынды, ал Жаңа Оңтүстік Уэльстің Еңбек Премьері Джек Ланг шетелдегі қарызды жоққа шығаратын радикалды жоспарды ұсынды. 1931 жылы маусымда федералды және штаттық үкіметтер ақырында "Премьердің жоспары" қабылданды, ол Нимейер ұсынған дефляциялық модельді ұстанды және мемлекеттік шығындарды 20% -ға қысқартуды, банктік пайыздық мөлшерлемені төмендетуді және салық салуды арттыруды қамтыды. 1931 жылдың наурыз айында Ланг Лондонға төленетін пайыздар төленбейді деп жариялады және Федералды үкімет қарызды өтеу үшін араласты. Мамыр айында Жаңа Оңтүстік Уэльстің мемлекеттік жинақ банкі жабылуға мәжбүр болды. Мельбурн премьерлерінің конференциясы ауыр дефляциялық саясаттың бір бөлігі ретінде жалақы мен зейнетақыны қысқартуға келісті, бірақ Ланг бұл жоспардан бас тартты. 1932 жылы Сидней порт көпірінің салтанатты ашылуы жас федерацияны қысымға алған дағдарыстың өсуіне аз уақыт берді. Миллиондық борыштар көбейіп, Ланг пен Скуллиндердің қоғамдық демонстрациялары, қозғалыстары мен қарсы қозғалыстары кезінде Лионның федералды үкіметтері, Жаңа Оңтүстік Уэльстің губернаторы Филипп Гейм Лангтың Федералды қазынаға ақша төлемеу туралы нұсқауларын зерттеді. Ойын заңсыз деп тапты. Лэнг өзінің бұйрығын қайтарудан бас тартты және 13 мамырда губернатор Гейм оны қызметінен босатты. Маусымдағы сайлауда Лэнг Лейбористік партиясының орындықтары құлдырады. 1931 жылдың мамырында жаңа консервативті саяси күштер құрылды, Біріккен Австралия партиясы Еңбек партиясының оқшауланған мүшелері Ұлттық партиямен бірікті. 1931 жылдың желтоқсан айында өткен федералды сайлауда бұрынғы лейборист Джозеф Лайонс бастаған Біріккен Австралия п�...

30-шы жылдардағы қорғаныс саясаты

Қорғаныс мәселесі Еуропадағы фашизмнің және Азиядағы жауынгерлік Жапонияның көтерілуімен қоғамдық істерде айрықша орын алды. Премьер-министр Лайонс Бірінші дүниежүзілік соғыс ардагері Премьер-министр Билли Хьюзді Австралияның атынан 1932 жылы Женевада өткен Ұлттар Лигасының Ассамблеясына жіберді, ал 1934 жылы Хьюз Денсаулық сақтау және Репатриация министрі болды. Кейін Лионс оны Сыртқы істер министрі етіп тағайындады, алайда Хьюз 1935 жылы өзінің Австралия және бүгінгі соғыс кітабында Хьюздің алдағы соғыс деп санайтын Австралияда дайындықтың жетіспеушілігін ашқаннан кейін отставкаға кетуге мәжбүр болды. Көп ұзамай Лион үкіметі қорғаныс бюджетін үш есеге көбейтті. Батыс мемлекеттері Еуропаның жаңа диктаторларының талаптарын соғыстан тыс қанағаттандыру үшін татуласу саясатын дамытып келе жатқан кезде, премьер-министр Лайонс 1937 жылы король Георг VI мен королева Елизаветаның таққа отырғызуы үшін Ұлыбританияға аттанды. Жолда ол британ үкіметі атынан Италияға дипломатиялық миссия жүргізді. Бірінші дүниежүзілік соғыстың салдарынан күйзелген Австралия жаңа соғысқа дайындықты бастады, онда британдық Корольдік теңіз флотының басымдығы Австралияны солтүстіктен келген шабуылдан қорғауға жеткіліксіз болатыны дәлелденді. Билли Хьюз 1937 жылы Лионс сыртқы істер министрі ретінде кабинетіне қайта әкелді. Гавин Лонгтың пікірінше, лейбористік оппозиция өндірісті күшейту арқылы ұлттық өзін-өзі нығайтуды және Армия мен RAAF-қа көбірек көңіл бөлуді талап етті, өйткені Бас штабтың бастығы Джон Лаварак та қолдау көрсетті. 1936 жылы қарашада Еңбек партиясының жетекшісі Джон Кертин: "Австралияның британдық мемлекет қайраткерлерінің біздің көмегімізге күш жіберу қабілетіне, тіпті дайындығына тәуелділігі - бұл Австралияның қорғаныс саясатын негізге алатын өте қауіпті қауіп". Джон Робертсонның айтуынша, "біреулер британдық басшылар өздерінің елі бір уақытта Жапония мен Германияға қарсы соғыса алмайтынын түсінді". Бірақ "бұл туралы ешқашан ашық талқыланбады кездесулер) Австралиялық және британдық қорғаныс жоспарлаушылары", мысалы, 1937 жылғы Императорлық конференция. 1939 жылдың қыркүйегінде Австралия армиясының құрамында 3000 тұрақты сарбаз болды. 1938 жылдың соңында генерал-майор Томас Блэй жетекшілік еткен рекруттық науқан резервтегі ополчениены 80 000-ға дейін арттырды. Соғысқа дайындалған алғашқы дивизия 2-ші АИФ-тың 6-дивизиясы болып тағайындалды, қағаз жүзінде бес отаршыл дивизиясы және Бірінші дүниежүзілік соғыста 1-ші АИФ болды.

Үйдің алдыңғы жағы

Екінші дүниежүзілік соғыс Австралияның экономикасына қатты әсер етті. Соғыс шығыны 1943 жылы ЖІӨ-нің 37%-ына жетті, ал 1939-1940 жылдары 4%-ға дейін. Соғыс шығынының жалпы көлемі 1939 және 1945 жылдар аралығында 2949 миллион фунт стерлинг болды. Армияға шақырудың ең жоғары көрсеткіші 1940 жылдың маусым-шілде айларында, 70 000-нан астам адам шақырылған кезде, 1941 жылдың қазан айында құрылған Куртиннің Еңбек үкіметі "барлық австралиялық экономикалық, ішкі және өндірістік өмірді толықтай қайта қараудан" негізінен жауапты болды. Отын, киім және кейбір азық-түлік рационы енгізілді, (Британиядағыдан аз қатаң болса да) Рождество мерекелері қысқартылды, "браунаут" енгізілді және кейбір қоғамдық көліктер қысқартылды. 1941 жылдың желтоқсанынан бастап үкімет барлық әйелдер мен балаларды Дарвиннен және солтүстік Австралиядан эвакуациялады, ал Оңтүстік-Шығыс Азиядан 10,000-нан астам босқындар келді, өйткені Жапония алға шықты. 1942 жылдың қаңтар айында "Австралиялықтардың барлық қорғаныс талаптарын қанағаттандыру үшін барынша жақсы ұйымдастырылуын қамтамасыз ету үшін" Адам күштері дирекциясы құрылды. Соғыс және өнеркәсіптік ұйым министрі Джон Дедман бұрын-соңды болмаған қатаң шаралар мен мемлекеттік бақылау енгізді, сондықтан оны "Санта Клаусты өлтірген адам" деп атады. 1942 жылдың мамыр айында Австралияда бірыңғай салық заңдары енгізілді, өйткені штаттық үкіметтер табыс салығын бақылаудан бас тартты. "Бұл шешімнің маңызы соғыста қабылданған кез-келген басқа шешімдерден үлкен болды, өйткені ол Федералды үкіметтің кең өкілеттіктерін қосты және штаттардың қаржылық дербестігін қатты қысқартты". Соғыстың салдарынан өндіріс едәуір өсті. "Біздің компанияда 1939 жылы тек үш австралиялық машина құралы өндірісі болды, ал 1943 жылы жүзден астам болды". 1939 жылы майдан шебінде ұшақтардың саны аз болғаннан кейін, RAAF 1945 жылы одақтас әуе күштерінің төртінші үлкен құрамына айналды. Бірқатар ұшақтар лицензия бойынша соғыстың аяғына дейін Австралияда, атап айтқанда Бофорт және Бофайтер, бірақ ұшақтардың көпшілігі Ұлыбританиядан, кейін АҚШ-тан шыққан. 1942 жылы төрт айда жобаланып, жасалып шыққан Бумеранг ұшағы Жапонияның алға жылжуымен Австралияның қандай күйде екенін көрсетті. Австралия да, іс жүзінде ештеңеден, тікелей соғыс өндірісінде айналысатын әйелдер жұмыс күшін жасады. 1939 және 1944 жылдар аралығында фабрикаларда жұмыс істейтін әйелдердің саны 171.000-дан 286.000-ға дейін өсті. Энид Лайонс, бұрынғы премьер-министр Джозеф Лайонстың жесірі, 1943 жылы өкілдер палатасына сайланған алғашқы әйел болды, ол 1945 жылы құрылған Роберт Мензистің жаңа оңтүстік-оңтүстік либералды партиясына қосылды. Сол сайлауда Дороти Танни Сенатқа сайланған алғашқы әйел болды. Австралиялық кәсіподақтар 1941 жылы маусымда Германия Кеңес Одағына шабуыл жасағаннан кейін соғысты қолдады. Алайда 1940 жылдың көктемінде көмір шахталары коммунистердің басшылығымен 67 күн бойы жалақыны көтеру үшін шабуылға түсті.