Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адамның иммунодефициті вирусы (АИВ) мен гепатит С вирусының (ГСВ) қос жұқтыруы - көп қырлы, созылмалы ауру, ол қоғамдық денсаулыққа елеулі әсер етеді. Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымының (ДДҰ) мәліметінше, ВИЧ-пен жұқтырғандардың 2 - 15% -ы HCV-ге шалдыққан, бұл олардың бауыр ауруының жеделдетуіне байланысты ауру мен өлім-жітім қаупін арттырады. Бір мезгілде жұқтыратын инфекциялардың қаупі әсіресе жоғары тәуекел топтарында, мысалы, интравенттік есірткі тұтынушылар мен еркектермен жыныстық қатынаста болған еркектерде жоғары. Бұл ВИЧ- жұқпалы адамдар, әдетте, ВГС- ге жұғады, себебі, ВИЧ- жұқпалы қанға, жыныстық қатынасқа, анадан балаға гепатит С вирусының таралуына байланысты, бірақ олармен шектелмей, жұқтыру жолдары ортақ. HCV инфекциясы симптомсыз болуы мүмкін, емдеусіз өздігінен жойылуы мүмкін немесе цирроз немесе қатерлі ісікке әкелуі мүмкін.
Human Immunodeficiency Virus (HIV) and Hepatitis C Virus (HCV) co infection is a multi faceted, chronic condition that significantly impacts public health. According to the World Health Organization (WHO), 2 to 15% of those infected with HIV are also affected by HCV, increasing their risk of morbidity and mortality due to accelerated liver disease. The burden of co infection is especially high in certain high risk groups, such as intravenous drug users and men who have sex with men. These individuals who are HIV positive are commonly co infected with HCV due to shared routes of transmission including, but not limited to, exposure to HIV positive blood, sexual intercourse, and passage of the Hepatitis C virus from mother to infant during childbirth. Infection with HCV can be asymptomatic, resolve itself without treatment, or can lead to cirrhosis or cancer.
Белгілері мен симптомдары
ХИВ және HCV моноинфекциясының симптомдары көп жылдар бойы жақсы зерттелгенімен, ХИВ және HCV коинфекциясымен байланысты симптомдар әлі де зерттеулер саласында даму үстінде. Бір мезгілде жұқтырған адамдардың көбісі өздерінің симптомдарын белгілі бір вирустық инфекцияға жатқызу қиын екенін айтады, бұл екі аурудың да симптомдарының бір-біріне ұқсайтынын көрсетеді. Бұл ВИЧ және ВГС жұқпасының бір мезгілде жұқтыруымен байланысты аурудың ауыртпалығын азайтуға бағытталған іс-қимылдар әрбір жұқпаның жеке симптомдарын басқару стратегиясынан тұруы керектігін көрсетеді. АИТВ және ВГВ жұқпалы инфекциясымен салыстырғанда, осы жеке аурулардың белгілері мен симптомдарын анықтайтын маңызды зерттеулер жүргізілген. АИТВ жұқтырған адамдардың жиі байқалатын белгілері: қызба, түнгі терлеу, диарея, құсу, бас ауруы және шаршау. Екінші жағынан, HCV инфекциясына байланысты симптомдарға шаршау, депрессия, бөртпе, перифериялық нейропатия, буындардағы ауырсыну және қыжырлану жатады. Бір уақытта жұқтырған адамдарда осы симптомдардың әртүрлі түрі байқалуы мүмкін, кейбір зерттеулер ең көп таралған симптомның шаршау екенін көрсетеді.
Although symptoms of HIV and HCV mono infection have been well studied over the years, the symptoms associated with HIV and HCV co infection remain a developing field of research. Many co infected individuals report a difficulty in attributing their symptoms to a particular viral infection, indicating an overlap in symptoms of both diseases. This suggests that interventions aiming to reduce the disease burden associated with HIV and HCV co infection must consist of strategies to manage symptoms of each individual infection. In contrast to HIV and HCV co infection, there has been significant research delineating the signs and symptoms of each of these individual illnesses. Common symptoms experienced by HIV infected individuals include fever, night sweats, diarrhea, nausea, headache, and fatigue. On the other hand, symptoms associated with HCV infection include fatigue, depression, urticaria, peripheral neuropathy, joint pain, and irritability. Co infected individuals can experience a range of these symptoms, with some studies showing fatigue to be the most prevalent symptom.
Тәуекел факторлары
АИТВ және HCV жұқтырудың ұқсас жолдарына байланысты АИТВ жұқтырған адамдар АИТВ және HCV жұқтырудың үлкен тәуекелімен кездеседі. Бұл жолдарға тері арқылы қанмен, жыныстық қатынас арқылы және анадан балаға жұғу жатады. Кейбір зерттеулер коинфекцияның едәуір қартаюмен, сондай-ақ заңсыз ішектік және ішектік емес есірткі қолданумен байланысты екенін көрсетті, ал ВИЧ- инфекциямен ауырған адамдар, ішектік есірткі қолданудан немесе басқа да қауіп факторларынан тәуелсіз, HCV инфекциясына ұшырау қаупі жоғары.
Due to the similar routes of transmission of HIV and HCV, HIV positive individuals are at great risk of HIV and HCV co infection. These routes of transmission include percutaneous blood exposure, sexual intercourse, and mother to child transmission. Some studies have shown that co infection is significantly associated with older age as well as illicit intravenous and non intravenous drug use, and HIV infected individuals have a higher overall risk of HCV infection irrespective of intravenous drug use or other risk factors.
АИТВ
АИТВ жұқтырған адамның дене сұйықтықтарымен байланыста болған кезде жұғады. Бұл сұйықтықтарға қан, жыныс, жыныс алды сұйықтық, ректальді сұйықтықтар, вагинальді сұйықтықтар және ана сүті жатады. Егер бұл сұйықтықтар қанға шырышты қабықша арқылы, зақымданған тін арқылы немесе инъекция арқылы енсе, адам ВИЧ- вирусын жұқтыруы мүмкін. АИТВ жұқтырудың жалпы жолдары: иіндерді бөлісу, ВИЧ-пен ауыратын адаммен қорғанышсыз жыныстық қатынаста болу, жүктілік кезінде анадан ұрыққа жұғу, ВИЧ-пен зақымдалған өткір затты ұстап тұру және т.б. Вирус қанға енгеннен кейін, ол репликация үшін көмекші Т- клеткаларына (CD4 клеткаларына) қосылады және кіреді. Кері транскрипциядан кейін жаңа вирустық ДНҚ-сы қоныс клеткасының ДНҚ-сына кіріп, клеткаға вирустық ақуыздарды өндіруді тапсырады. Бұл вирустық белоктар CD4 клеткасынан бөлініп, басқа CD4 клеткаларын жұқтырады.
HIV is contracted by coming in contact with the bodily fluids of someone HIV positive. These fluids include blood, semen, pre seminal fluid, rectal fluids, vaginal fluids, and breast milk. An individual can become infected with HIV if these fluids enter the bloodstream by way of a mucous membrane, damaged tissue or injection. Common HIV routes of transmission include sharing needles, having unprotected sex with someone who is HIV positive, mother to fetus during pregnancy, being stuck with an HIV contaminated sharp object, etc. Once the virus has entered the blood stream, it attaches to and enters t helper cells (CD4 cells) in order to replicate. After reverse transcription, the new viral DNA integrates itself into the host cell's DNA and instructs the cell to produce viral proteins. These viral proteins bud off of the host CD4 cell and move on to infect other CD4 cells which is how the virus spreads in the body and destroys the immune system.
HCV
ВГВ вирусы жұқтырған адамның қанына жанасу арқылы жұғады. Вирус көбінесе иіндерді бөлісу, анадан сәбиге босану кезінде, дұрыс стерильденбеген медициналық жабдықтар, жұқтырған адаммен жыныстық қатынас және реттелмеген татуировка арқылы таралады. Денеге кірген соң вирус рецептор арқылы эндоцитоз арқылы бауырдың гепатоцит жасушаларына кіреді. Жасушаның ішінде вирустың РНК-сы трансляцияға ұшырайды және бүкіл процесс соңында вирустың ақуыздары пайда болады. Бұл ақуыздар гепатоциттің цитозолындағы липидтік тамшылармен бірігіп, жоғары тығыздықты ВГС прекурсоры деп аталатын жасушаны құрайды. Голги аппаратында HCV прекурсорлық жасушасы тағы екі жасушамен бірігіп, HCV липовирустық бөлшегіне айналады. Бұл бөлшектік түрдегі HCV антиденелерді бейтараптандырудан қорғалады, бұл вирустың таралуын тоқтатады. Липовирустық бөлшектер гепатоциттен басқа гепатоциттерді табу үшін шығарылады.
HCV is transmitted by coming in contact with the blood of someone infected with HCV. The virus is commonly spread by sharing needles, mother to infant during birth, improperly sterilized medical equipment, intercourse with an infected individual, and unregulated tattoos. Once inside the body, the virus enters the liver's hepatocyte cells via receptor mediated endocytosis. Inside the cell, the viral RNA undergoes translation and at the end of the whole process, viral proteins are created. These proteins fuse with lipid droplets in the cytosol of the hepatocyte to form a cell known as a high density HCV precursor. In the golgi apparatus, the HCV precursor cell fuses with two more cells before becoming the HCV lipoviral particle. HCV in this particle form is protected from antibody neutralization which would normally stop the virus from spreading. These lipoviral particles are released out of the hepatocyte to find other hepatocytes to infect.
АИТВ/ГКВ
Екі вирустың таралуы ұқсас жолдармен болатындықтан, бір адам екі вирусты бір уақытта жұқтырғанда, бірге жұқтыруы мүмкін. Қан арқылы жұққан адамдарда ВИЧ- ге дейін ВИЧ- ге жұғу ықтималдығы жоғары. Зерттеулер көрсеткендей, жұқтырған инемен байланысқанда ВИЧ- ге қарағанда ВГС жұқтыру қаупі 10 есеге дейін жоғары болады.
Since the two viruses can be spread in similar ways, it is possible for cotransmission to occur where an individual gets infected with both viruses at the same time. People who are coinfected with HIV and HCV by way of blood contact are more likely to be infected with HCV before HIV. Studies have shown that in comparison to HIV, there is up to a 10 fold greater risk of transmitting HCV after contact with an infected needle.
АИТВ
АИТВ-пен ауыратын адамды диагностикалау үшін оның ағзасында вирустың бар-жоғын анықтау үшін тест тапсыру керек. Бірнеше тест нұсқалары бар, соның ішінде ELISA, үйде, сілекей, вирустық жүктеме және батыс blot. АИТВ вирусының бар- жоғын анықтау үшін кейбір тесттерде қандағы және/ немесе сілекейдегі АИТВ антиденелерінің деңгейі немесе қандағы АИТВ антигендері мен антиденелерінің деңгейі өлшенеді. Басқа тестілер қанда вирустың нақты мөлшерін есептеу арқылы ВИЧ вирусының бар- жоғын анықтауға мүмкіндік береді. Қолда бар тесттердің ешқайсысы вирусқа ұшырағаннан кейін бірден адамда вирус бар-жоғын анықтай алмайды. Әрбір сынақ кезінде алғашқы әсерден кейін адамның жұқтырылған-жұқпағанын анықтау үшін уақыт аралығы болады. Мұның бір себебі - кейбір сынақтардың басты мақсаты - антителолар. Вирусқа алғашқы әсер еткеннен кейін, әдетте, 3 - 4 апта өтеді, бірақ ағзада антиденелер пайда болу үшін алты айға дейін уақыт қажет болуы мүмкін. Нуклеин қышқылының тестілеуі, вирустық жүктемеге арналған қан сынағы сияқты, тестілеудің нақты нәтиже беруіне 1033 күн кетеді. Егер адамның алғашқы тестілеу нәтижесі оң болса, нәтижелерді растау үшін екінші тест тапсыру ұсынылады. Егер бұл тестілеудің нәтижесі де оң болса, онда ВИЧ- инфекциясын диагноз қоюға болады.
To diagnose an individual with HIV, a test must be taken to determine if the virus is present in their system. There are several test options including ELISA, at home, saliva, viral load, and western blot. To establish the presence of the HIV virus, some tests measure the level of HIV antibodies in the blood and/or saliva or the level of both HIV antigens and antibodies in the blood. Other tests can detect the presence of the HIV virus by calculating the amount of actual virus present in the blood. None of the tests available can determine if a person is positive immediately after they believe they have been exposed to the virus. Each test has a window of time after the initial exposure occurred until the test can accurately tell if an individual has been infected or not. One reason for this is because the focus of some of the tests are antibodies. After the initial exposure to the virus, it usually takes 3–4 weeks but it can take up to six months for antibodies to be produced by the body. For nucleic acid tests, like the viral load blood test, it can take anywhere from 10–33 days for the test to provide an accurate result. If an individual's first HIV test is positive, it is recommended for them to take a second test to confirm the results. If this follow up test is also positive, an HIV positive diagnosis can likely be made.
HCV
Адамда HCV диагнозы қойылуы үшін алдымен ол гепатит С антиденелерін (HCV Ab) скринингтік тесттен өтуі керек. Бұл тест қанда HCV антиденелерінің бар- жоғын анықтау үшін қолданылады. Антителолардың қанда пайда болуына алғашқы әсерден кейін 3 - 12 апта уақыт кетеді. Сондықтан, егер адам HCV жұқтырса да, HCV Ab тестісі осы уақыт өткенге дейін оң нәтиже бермеуі мүмкін. Егер HCV Ab тестісінің нәтижесі HCV антиденелері үшін оң болса, онда жеке адамның HCV белсенді инфекциясы бар немесе бұрын инфекциясы болған, содан кейін тазартылған. Адамның вирустық жүктемесін анықтайтын және инфекцияның созылмалы екенін көрсететін сандық және/немесе сапалық HCV РНК қан сынағы жүргізілуі тиіс. Вирустың РНК- сін қаннан 1 - 2 апта өткеннен кейін анықтауға болады. Сандық тест үшін төмен вирустық жүктеме <800000 АЕ/л-ден төмен кез келген мәнді білдіреді, ал 800000 АЕ/л-ден жоғары кез келген мән жоғары вирустық жүктеме болып саналады. Емді бастаған кезде вирустық жүктеменің төмендеуі инфекцияның жойылуының жоғары ықтималдығымен байланысты. HCV РНК сапалық қан сынағының оң нәтижесі белсенді вирустың адамның қан ағынында бар екенін және инфекцияның созылмалы екенін растайды. Теріс нәтиже адамның иммундық жүйесі инфекцияны емдеусіз өздігінен тазарта алатынын көрсетеді. Соңында, HCV вирусының нақты генотипі (немесе штаммы) жеке адамға жұқтырғанын анықтау үшін жүргізілетін HCV генотиптік тесті бар. Жалпы алғанда, ВГВ- ның алты түрлі генотипі бар. Емдеу нұсқаларын таңдағанда вирустың нақты генотибін білу маңызды, өйткені кейбір вирусқа қарсы дәрілер белгілі бір генотиптерге қарсы тиімдірек.
For an individual to be diagnosed with HCV, they must first take the hepatitis C antibody (HCV Ab) screening test. This test is used to determine the presence of HCV antibodies in the blood. It can take anywhere from 3–12 weeks after the time of initial exposure for antibodies to appear in the blood. Therefore, even if a person is infected with HCV, an HCV Ab test may not show a positive result until after that amount of time has passed. If the HCV Ab test result is positive for HCV antibodies, then the individual either has an active HCV infection or previously had an infection which has since cleared. The individual must follow up with a quantitative and/or qualitative HCV RNA blood test which provides a count of the HCV viral load and indicates if the infection is chronic or not. The virus RNA can be detected in the blood 1–2 weeks after exposure. For a quantitative test, a low viral load is any value below <800,000 IU/L and anything above 800,000 IU/L is considered a high viral load. Lower viral loads at the start of treatment have been associated with greater likelihood to clear the infection. A positive result for a qualitative HCV RNA blood test confirms that the active virus is present in the individual's bloodstream and that the infection is chronic. A negative result can indicate that the person's immune system was able to spontaneously clear their body of the infection without treatment. Lastly, there is an HCV genotype test which is done to identify the particular genotype (or strain) of the HCV virus the individual is infected with. There are a total of six different HCV genotypes. Knowing the specific genotype of the virus is important when deciding on treatment options because some antiviral medications are more effective against certain genotypes.
Эпидемиология
Ең төменгі бағалау бойынша, бүкіл әлемде 35 миллион адам ВИЧ-пен, ал 80 миллион адам гепатит С-мен ауырады. Осы вирустардың әрқайсысының маңызды әсерін ескере отырып, ВИЧ-пен жұқтырған адамдардың бір-біріне айтарлықтай көп қатысы бар екенін атап өту керек. Шын мәнінде, ВИЧ-пен ауыратын адамдардың 20% -ында гепатит С бар. Бұл вирустардың таралу жолдарымен байланысты, соның ішінде зақымдалған қан мен дене сұйықтықтары, мысалы, жыныс және аналық сұйықтықтар. Бұл инфекция жұқтырған топтар арасында айтарлықтай айырмашылықтар бар. Дегенмен, ВИЧ- ге жұқтырған адамдардың гепатит С инфекциясының таралуы жоғары екендігі белгілі. ВИЧ және ВГС жұқтырғандардың 60% -ы интравенттік есірткі қолданушылар, бұл ВИЧ немесе ВГС инфекциясының жоғары тәуекел тобы. Сонымен қатар, таралуы географиялық орналасуына байланысты әр түрлі болады, ең жоғары таралуы Солтүстік Африка мен Таяу Шығыста, ең төменгі таралуы Шығыс Африкада.
At the lowest estimate, there are 35 million individuals infected with HIV and 80 million infected with Hepatitis C worldwide. With the significant global effect of each of these viruses, it is also important to note that there is a considerable overlap of HIV positive individuals co infected with HCV. In fact, 20% of HIV positive individuals also have Hepatitis C. This overlap is related to the common ways these viruses are spread, including contaminated blood and bodily fluids such as semen and vaginal fluids. There are marked differences between groups affected by this co infection. However, it is consistent that HIV positive individuals have a higher prevalence of Hepatitis C infection. Of those co infected with HIV and HCV, almost 60% are intravenous drug users, a high risk group for mono infection with HIV or HCV. Additionally, prevalence varies by geographical location with the highest prevalence of co infection located in North Africa and the Middle East versus the lowest prevalence located in East Africa.
Тарих
Уақыт өте келе, бауыр аурулары мен олардың асқынулары ВИЧ-пен ауыратын адамдар үшін аурулар мен өлім-жітім мәселесі ретінде пайда болды. Зерттеулер көрсеткендей, ВИЧ және HCV жұқпасының бір мезгілде жұғуы HCV жұқпасына қарағанда бауырдың тез және ауыр зақымдалуына әкеледі. Сонымен қатар, АИТВ-ді емдеудің жаңа әдістерінің, антиретровирустық терапияның дамуына байланысты АИТВ-мен ауырған адамдар АИТВ-ның СПИД-ке дейін өршуін болдырмау үшін созылмалы дәрі-дәрмектерді қабылдауда. Алайда, бұл дәрілердің бауырға кері әсері болуы мүмкін, сондықтан олар бауыр ауруын нашарлатады. АИТВ инфекциясының ВГС- ге әсері кеңінен зерттелді. Алайда, HCV инфекциясының ВИЧ- ге әсері туралы деректер бір- біріне қайшы келеді. Кейбір зерттеулер ВГС инфекциясы ВИЧ- дің дамуына әсер етпейтінін көрсетті, ал басқалары ВГС- мен бірге жұқтырғандарда ВИЧ- дің жылдам дамуын көрсетті. Осы бір- біріне қайшы келетін мәліметтерді қарастырған кезде, бұл зерттеулердің көпшілігі қазіргі кездегі ВИЧ- ге қарсы стандартты емдеу әдісі болып табылатын ВИЧ- ге қарсы антиретровирустық терапия енгізілгенге дейін аяқталғанын атап өту керек.
Over time, liver disease and its complications have arisen as both a morbidity and mortality concern for people with HIV. Studies have determined that co infection with HIV and HCV is associated with both faster and more severe liver damage than HCV infection alone. Additionally, due to the development of novel therapies to treat HIV, antiretroviral therapies, HIV positive individuals are taking chronic medications to prevent the progression of HIV to AIDS. However, these medications can have negative side effects on the liver, and can therefore worsen liver disease. The effects of HIV infection on HCV have been widely studied. However, the data on the effects of HCV infection on HIV are conflicting. Some studies show that HCV infection does not affect HIV progression, while others have shown a faster progression of HIV in those co infected with HCV. When considering this conflicting information, it is important to note that many of these studies were completed before the introduction of antiretroviral therapies for HIV, which are now the standard of care for HIV positive individuals.