Кіріспе

Музыка жанры Ежелгі тамил музыкасы 500-жылдан 200-жылға дейінгі Сангам кезеңіндегі Карнатик музыкасының тарихи алдыңғысы болып табылады. Сангам әдебиетінің көптеген өлеңдері музыкаға жазылды. Бұл көне музыкалық дәстүрге байланысты Еттутокай мен Паттупаттұ сияқты ежелгі сангам кітаптарында түрлі сілтемелер бар. Сангам кезеңінен кейінгі (5-ші немесе 6-шы ғасыр) кезеңдегі алғашқы баяндамалық поэма "Цилаппатикарам" тамиль халқының әртүрлі музыка түрлерін атап көрсетеді. Музыка 6 - 10 ғасырлар аралығындағы индуизм қайта жаңғыру кезеңінде Аппар, Шива Пракасар, Тиругнана Самбантар және Маниккавасагар сияқты тамилдік саива қасиеттілерінің композицияларының ажырамас бөлігі болды.

Сангам музыкасы

Сангам дәуіріндегі "Толкаппиям" грамматикалық еңбегінде Сангам әдебиетінің бес пейзажына (тханай) қатысты әртүрлі музыкалар туралы айтылған. Бес пейзаж поэманың белгілі бір көңіл-күйімен байланысты және осы көңіл-күйлерге түс беру үшін әрқайсысының музыкалық көңіл-күйі (пан), әуендік аспап (яаж) және соққы аспаптары (парай) болды. Мысалы, теңіз жағалауындағы оқиғалар мен қашып кету тақырыбына арналған нейтхал тхинайда музыкалық көңіл-күй севажи, музыкалық аспап ретінде вилари яаз және перкуссия үшін наваяпамбай болды. Толкаппиямда сондай-ақ Паатту Ваннам деп аталатын музыкалық форма және музыка сапасы, метрикалық құрылымы және т.б. негізінде жіктелетін Асирияпатту, Недувенпатту, Адивараи, Сейер, Ахавал Осай және Веллосай сияқты әндердің әртүрлі түрлері туралы айтылады. Сангам дәуіріндегі поэзияның көпшілігі өз композицияларында осы метрлердің бірін немесе бірнешеуін қолданған. Эттютохай антологиясының Natrinai, Paripaatal және Kaliththokai сияқты өлеңдері табиғатында музыкалық болып табылады және көңіл-күйді құру үшін әртүрлі панндарды қолданады.

Музыкалық аспаптар

Сангам әдебиетінің өлеңдерінде әртүрлі музыкалық аспаптар туралы көптеген сөз бар, мысалы, Сееркажи, Вена типіндегі кыллы аспап және мурасу немесе музам сияқты әртүрлі соққы аспаптары. Паттупатуда жіптік аспап - ядж туралы айтылған. Яздың екі түрі болды, Перияз немесе "үлкен яз" 21 саптан тұратын, ал оның компактты серігі Сирияздың жеті сабы бар еді. Патуппатта тағы екі түрлі язх, яғни 19 саптық макараязх және жеті саптық сакуттуязх айтылған. Алайда, біз олардың нақты көрінісі, ойнау әдісі және осы аспаптар шығарған әуен туралы қосымша ақпарат жоқ. Сангам дәуірінде флейта ең танымал аспап болды. Паттупатту антологиясының бірі - Перумпанаруппатайда флейта жасау процесі сипатталған. Бамбук түтігінің тесіктері қызыл ыстық көмірдің көмегімен қанықтырылды. Құрқынпиппатта флейтаның қойшылар амбалпанды ойнаған аспап ретінде де аталғаны бар. Басқа да тын аспаптар арасында кішкентай керней (Пили) мен үлкен флейта (Канвидутумбу) болды, олар төменгі октаваларды шығарған болуы мүмкін. Флейта сондай-ақ, "слонның тұяғындай ұзын" вокалшылар мен басқа да аспаптарға тұрақты би би билеген ұшқыр сияқты қызмет етті. Мурасу немесе барабан ең танымал соққы аспаптары болды. Мереке кезінде Мурасудың дыбысы қуаныш пен көңіл көтеруді білдіреді. Мужаву - әншілерді сүйемелдейтін тағы бір соққы аспап. Барабан соғысқа шақыру үшін де қолданылған. Матурайканчи мурасудың жаудың жеңімпазынан соғыста қолға түскен құнды заттардың бірі болғанын айтады. Малаипатукатам мурасуды жасау және баптау әдісін сипаттайды. Қапталдары былғарыдан жасалған белбеулермен бекітіліп, бір-біріне байланған. Малаипатуктамда ұққы аспаптары, мысалы, алақан шамасындағы барабан, Муджаву, Сирупарай және Таттай туралы да айтылған. Татайдың дауысы бақаның құлауына ұқсайды. Бұл - бамбуктан жасалған қарапайым халық аспап. Бұл таяқты таспен немесе басқа қатты нәрсемен соққылағанда, дыбыс шығатын. Куринчипппэттуда шаруа әйелдері татайды құстарды күріш егістігінен қорқытып жіберуге қолданады. Көпшілікке танымал соққы аспаптары - мридангам (матхангам). Бұл екі бас барабан, оны вена (яяж) мен флейтаның және басқа аспаптардың сүйемелдеуі үшін қолданады.