Кіріспе

Француз монахы Леонс Крениер (1888 10 мамыр 1963 ж.) - католикалық монах, ол бейқамдықтың теологиялық саяси тұжырымдамасын насихаттады.

Алғашқы жылдар

Леонс Крение 1888 жылы 31 шілдеде Франциядағы Савойядағы Сейз епархиясының шағын ауылы Сетон қаласында дүниеге келген. "Автобиографиялық жазбаларына" сәйкес, оның әкесі банкротқа ұшырап, кішкентай бөлмеде тұратын күндізгі жұмысшы жағдайына түскен. Оның анасы "идеализмге, үмітке толы, күшті, ақ жүректі әйел еді". Леонс оған қатты құлшылық етіп, оның көптеген қасиеттерін мұра етті. Үйде дін жайлы аз әңгімелесетінбіз. Леонс сәби шомылдыру рәсімінен өткенімен, оның ата-анасы шіркеуге бармайтын. Оның анасы "әулиемен айтысып, шіркеуге енді аяқ баспаймын деп ант берді". Ол "Біздің Иеміз және Оның Анасы" дегенді "мұны өмір сүру" дегенді білдіретінін үнемі және құлшыныспен еске түсіреді. Леонс он екі жасында алғашқы Қасиетті Тағамды қабылдады, бірақ ол шіркеуге баруды тоқтатты және растауға қатыспады. Ол өте нашар оқушы еді, алайда өзінің өткір ақыл-ойының арқасында өте жақсы нәтижеге қол жеткізді. Сол құлағының қатты зақымдануы оның өмір бойы жартылай саңырау болуына себеп болды. Колледжді бітіргеннен кейін ол Францияның бір шетінде салық жинаушы болып жұмыс істеді. Ол Версальдегі "Ұлттық бау-бақша мектебіне" 1908-1911 жылдары оқуға түсті. Ол өзін-өзі зерттеуге, өмір сүрудің сұрақтарына қызығушылық танытты және мұндай құпияларды одан әрі жалғастырды, сондай-ақ, жасырындыққа деген құлшынысы ерте жаста көрініс тапты. Алайда ол ақырында жалған білім деп санаған нәрсеге көңілі қалды. Версаль мен Парижде ол әлеуметтік теңсіздіктің қорқыныштылығын, пролетариаттың қасіретін және капитализмнің жаман істерін түсінді. Осылай әрекет ете алмай, ол белсенді социалистік қозғалысқа, әсіресе, анархокоммунистерге қатысты. Шын мәнінде, бұл жас утопистердің анархизмдері қалыптасқан тәртіпке үлкен қауіп төндірмеді. Бұл топ зорлық-зомбылықты жоққа шығарып, көп талқылау арқылы, жалған мәтіндер жазып, көшелерді плакаттармен безендіріп, өздері армандаған әлеуметтік әлемге дайындалды. Крениер ата өлгенше жастық шағындағы жауынгерлік серіктерін жақсы есіне түсірді.

Католик дінін қабылдауы

1913 жылы ол сеңлісі мен қайын ағасына Португалияға қосылуға мәжбүр болды, онда ол ұзақ уақыт бойы жеті жыл болды. Ол әсіресе қауіпті типті қызбамен ауырады, "бұрын білік пен жамбас сүйектерінде қатты ауырады, олар бұрылады және өздеріне бүктелген. Көп ұзамай оң аяғым үлкен болып, артқы жағына бұрылады". Ол "ауырсынудың басы басылмаса, есі ауырып қалуы мүмкін" деп уайымдаған. Дәрігерлер оған көмектесе алмады. Оның өмірі, әрине, Лиссабон ауруханасының төсегінде аяқталмас еді, егер ол Сент-Винсент-де-Пол сестерінің қауымынан Мари Мутттың араласуынан болмаса. Ол жас науқасты қабылдап, оған шыдамдылықпен және біліммен қарады, сондықтан өмір күштері оған аман қалу үмітімен бірге біртіндеп оралды. Ол Ехобаға деген осындай ықыластылық оның қызығушылығын оятты, әрі оның құпиясын білгісі келді. Мари бауырлас оған мұндай құпияны өзінен емес, Мәсіхтен табуға болатынын түсіндірді. "Ол бірнеше ай бойы төсекте жатып, дұға оқып, ой жүгіртті". Оның Мари ағаммен сөйлесуі, Евангелие туралы ой жүгіртуі және Кресттің қасиетті Иоанн туралы зерттеуі католиктік дінге айналуына әкелді. Осылай христиан дінін қабылдап, өмірін дінге арнады. Алдымен ол Лазарь әулетіне жақындады, бірақ олар әдептілікпен оны сыртқа шығарып салды. Кейінірек ол: "Мен әлсіз, саңырау, сал болып, үнсіз қалдым", - деп жазды. Содан кейін 1919 жылдың жазында Бенедикт монахтарымен кездейсоқ кездесу оны Испаниядағы Когуллада кішкентай монастырына бағыттады, онда он монахтар қауіпті монахтар өмірін өткізді. Оның шатасқан көрінісіне қарамастан, Леонс Крениер олардың есігін қағып, қабылдады, өйткені жаңадан шақырылғандарға қажеттілік өте жоғары болды. "Бұл менің мүмкіндігім болды, - деді ол кейін, - басқа ешқандай монастырь мені қаламайтындай, мен бенедиктиндіктерге жасырын есіктен ғана кіре аламын, ал Когуллада сол есіктің өзі еді". Новицтердің мұғалімі, отец Дориляк "Бордода діни қызметке тағайындалған қасиетті қарт монах" болды. Бірдей құлшыныспен бөлісіп, күні бойы талқылаудың басты тақырыбы Құдайдың сүйіспеншілігі болды және бірнеше минуттан кейін "біз соншалықты жыладық, кездесуді тоқтату керек болды".

Когуллададан Сен-Бенуа-ду-Лак аббатшылығына дейін

Аға Кренье тез арада біліп алды, ол әдеттегі өмірді қабылдай алмайды бенедиктиндік монахтар бұл монастырда, ол каноникалық мойындаудан бас тартты және жабылуға жақын болды. Сондықтан ол Бельгиядағы Конк қаласында тұтқынға алынған Сент-Вандрилл аббатханасына бет бұрды. Ол сол жерге ауысты. Төрт жылдан кейін, 1924 жылы, ол бүкіл қауыммен бірге Ререге (Франция) көшіп барды. Философиялық және теологиялық оқуларын аяқтаған соң, 1928 жылы 3 наурызда діни қызметкер болып тағайындалды. Бағбандықпен айналысқандықтан, ол "Бірақ бақта жұмыс істеуге тағайындалып, Виктор бауырласқа көмектесуге үміттенді". Бірақ абаттың оған басқа жоспары бар еді. Жаздың соңында ол Крениерден Қанат Лохьеге Канадаға барып, жер бетінен көтерілу қиын болып жатқан монастырдың қайта жаңғыруына көмектесуін сұрады. Ол 2 желтоқсанда Сент-Бенуа-ду-Лак аббатханасына келді, онда ол noviates-тің жетекшісі болды. 1929 жылдың мамырында ол Приордың қол астында болды. Екі жылдан кейін ол 1944 жылға дейін болған аталық қызметін жалғастырды.

Қауіпсіздік

Жаңа монастырдың ең үлкен проблемасы - банкротқа ұшырау қаупі болды. Бұл мәселе 1912 жылы құрылғаннан бері барлық басшыларды мазалаған. Шығыстар кірістерден артық болды, ал тапшылық несиелермен өтелді. Жылдар бойы қарыз айтарлықтай өсті, әсіресе Дом Лохиер кезінде, және 29 500 долларға жетті. Ата Crenier, содан кейін sub priory, ол қажетсіз деп санайтын кез келген шығындарды тоқтату үшін қолынан келгеннің бәрін жасады: мысалы, ол қымбат көлік сатып алуды 800 долларға тоқтатты. Ол абатқа хабарлауды міндеті деп санап, жағдайды өте қарапайым сипаттады: "Біздің қаржылық жағдайымыз өте ауыр, тіпті төзімсіз. Егер сәттілік болмаса, біз жоғалып кетеміз. Банкротқа бірнеше апта қалды, мүмкін сегіз айда біздің қарызымыз 4000 долларға өседі". Ол діни қызметкер болған соң, діни қызметкердің "бұрынғы сәттігін" мойындап, қарызынан арылуға мәжбүр болды. Әкімшілік саласының маманы емес, Дом Кренир Португалиядағы Crédit Franco Portugais және Burnay Bank-те жұмыс істеген кезінен біраз тәжірибе жинақтаған. Бірінші шара - монахтардың еңбегімен алынған табысты арттыру болды, бірақ іс жүзінде бұл сәтсіз болды. Көптеген монахтар жұмыс істейтін ферма "бізге ешқандай ақша әкелмейді, бірақ бізді сүт, май және етпен қамтамасыз етеді". Жергілікті шіркеуде уағыздау пасторлық қызметі тиімді болды, бірақ бірнеше монахтар оны жасай алды, өйткені олардың болмауы литургиялық және қауымдық өмірге мүлдем зиян тигізді. Жалғыз басқа нұсқа - 1929 жылғы қаржы апатынан кейін қолайсыз экономикалық жағдайға қарамастан, сыртқа бұрылып, әлемдегі адамдардың жомарттығын сұрауы болды. Алайда, Crenier әкесінің пікірінше, ешкім ескі қарыздарды өтеу үшін ақша беруге қызығушылық танытпайды, керісінше, олар Сент-Анн де Бопре базиликасында сияқты адамдар үлес қоса алатын құрылыс бағдарламасын бастаймыз деген батыл саясатты қабылдады. Бұл стратегия абатқа ұнаған жоқ: қарыздың кесірінен қалың қалыңдыққа толғанда жаңа құрылыстар салуды ойлау өте ақылсыздық болар еді. Жоба тоқтатылды. Алайда Монреальдегі кейбір адал достарым жағдайды біліп алды. Брат Ромео Тибодоның ағасы Жан Дауст мырза "Квебек шеберлер компаниясының екі-үш негізгі мүшесінің бірі" осы компаниядан 11000 доллар несие алды. Ол Бодри Леманмен бірге жұмыс істеп, негізінен "Өнершілер" арасынан "алғашқы бірнеше жыл ішінде біздің мүддемізді төлеуге" міндеттенген комитет құрды. Алайда, Матис мырза да кеңпейіл, бірақ қабылдауға болмайтын ұсыныспен араласты: ол бельгиялық қауымға қосылған жағдайда, монастырьдің барлық қарызын төлеуге уәде берді. Ал жалпы алғанда, Матис бауырласты қолдайтын приор бұл ұсынысты мүлдем қабылдамады.

Қауіпсіздікті қабылдау

Бұл қиын кезеңде қоғам өте қатаң экономикамен жұмыс істеді. Ол былай деп жазды: "Біз тамақтан басқаның бәріне үнемдеуге тырысамыз, өйткені біз тек қалғандарын ғана жейміз". Сырттан сатып алулар азайтылды; нан бұдан былай монастырда пісірілді. Жеміс бақшасы мен асхана бақшасы жеміс-жидек пен көкөністерді қамтамасыз етті, ал күзде бәрі конфета жасауға көмектесті. "Бізде 700-800 қорап қызанақ бар". Бұл күш-жігер мен құрбандықтар бекер болған жоқ. Қарыз берудің құлдыраған тәжірибесі тоқтаған сайын жағдай біртіндеп жақсара түсті. Алайда 1934 жылы 21 сәуірде Крениер әкесінің жазған хатында "Менің бұл ісімді тоқтатып, тіпті кейде көңілім қалдырады. Мен мұны жақсы деп санаймын. Кедейлік мені Құдаймен бірге болуға мәжбүрлейді. Егер біз жайлы өмір сүрсек, мен бұлай көп сұрамас едім". Оның билікті жүзеге асырудағы қатаңдығы, патроналды мейірімділігімен, әр монахтың қажеттіліктеріне сезімтал болды. Бірақ бұл барлық адамдар салауатты үнемдеу деңгейіне жетуі керек дегенді білдірді. Оның жақын адамдарының арасында жауынгерлерді тарту үшін темекі тартуға рұқсат беретіндер де болды. "Мен бұл жайтты ешқашан мойындамаймын". Канадалықтардың тағы бір құмарлығына - тербелістегі орындыққа тыйым салынды. "Өмір адам темекі шегумен, брейвиар оқумен және т.б. отырып өтіп кетеді". Оның шешуші дәлелі: "Ока траппистері осының бәрінен бас тартады, ал олардың жалдауы өте жақсы". Осы қатаң шаралар арқылы ол адамдарға сенім артты. Ол өзінің бұрынғы президентімен қарым-қатынас жасамағанда, жергілікті қоғамдастықпен қарым-қатынас орнатуда сәттілікке жетті. Ол абатқа: "Барлығымыз қасиеттілікке деген шынайы құштарлықпен жүреді. Бір қызығы, тәртіп қаншалықты қатаң болса, бәрі де соғұрлым бақытты болады". Отыз жылдан кейін, өзінің өмірбаянын жазғанда, Crenier әкесінің айтуынша, ол Сент-Бенуа-ду-Лакта өткізген барлық жылдар ішінде үлкен шектеулер ең бақытты болды, "Мен адамның көп нәрсені сағынған шынайы кедейліктің, монахтар арасында ерекше рақымшылықты, әсіресе рухани тыныштық пен қуанышты тартатынын байқадым" деп қосты.

Сен-Бенуа-ду-Лактың приоры

Әке Леонс Крениердің приаты кезінде Сент-Бенуа дю Лак біртіндеп дамыды. Алғашқы бес жылда (1931-1935 жж.) көптеген жаңалар келді. 1932 жылы ғимаратты кеңейтіп, тағы жиырма камера салуға тура келді. Қаржылық жағдай тұрақтандырылды және қарыз алудан бас тартып, бюджет тепе-теңдікке жетті. Осы кезде үйдің каноникалық мәртебесі туралы мәселе қайта көтерілді. 1929 жылы ол қарапайым монастырь ретінде құрылған болатын. Сент-Вандрилл (Франция) монастырының анасы туралы ештеңе өзгерген жоқ. Бірнеше жыл бойы Сент-Бенуа-ду-Лактың жетекшілері кез келген маңызды мәселені алты мың шақырымнан астам қашықтықтағы абат пен бөлімге жіберу қажеттілігін сезінді. Сент-Вандриллдің абысы, Дом Жан Луи Пьердайт, Канада монастырын автономды етуге уақыт келді деп есептеді, бұл каноникалық тұрғыдан алғанда, оны монастырлық монастырға айналдыруды білдіреді. Крениерге Иса мен Марияның діни қызметкерлері Дина Белангердің автобиографиясын жариялауды сеніп тапсырды, ол өте танымал болды. 1930 және 1940 жылдары Крениер католицизмнің сол кездегі қарама-қайшылықтарға толы тақырыбы болған Таудағы уағызға баса назар аударуды жақтап, Францпен байланыста болды. Крениердің айтуынша, ол христиан дінінің мәні деп санайтын Таудағы уағыз естен шығып, революциялық және еретикалық болып көрінді.

Мартиника

Сент-Бенуа-ду-Лак монастырында монастырьдің приоры болып қызметтен шыққан соң, ол АҚШ-тағы Род-Айленд штатының Портсмут қаласына барып қайтты. Мұнда ол интеграцияланған монастырь құруға тырысып, сегрегацияға қарсы болды, бірақ жағдай оны Мартиникаға көшуге мәжбүр етті. Мұнда ол үш серігімен бірге 1947 жылы Сент-Мари де Монпеле монастырына негіз қойды. Ол 1963 жылы 10 мамырда қайтыс болғанға дейін сол жерде тұрды. Мартиниканың епискобы Варин де ла Брунельер: "Леонс Крениер жастық шағында анархист утопистермен бірге әділ және шыншыл, ашық және жомарт болды, өйткені ол кейінгі жылдары монах ретінде құлшыныста болды".