Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1869 ж. Бошин соғысы кезінде теңіз қақтығысы Мияко шығанағы шайқасы (宮古湾海戦) - 1869 жылы 6 мамырда өткен теңіз қақтығысы. Бұл шайқаста Токугава сёгунатының жаңа құрылған Эзо Республикасының туын көтерген самурайлар жаңадан құрылған Мэйдзи үкіметінің императорлық күштерінің флагманы - жапондық темір кемені Котецуны басып алмады. Бұл Бошин соғысының соңында Хакодате шайқасының жалпы бөлігі болды.
1869 naval engagement during the Boshin War
The Battle of Miyako Bay (宮古湾海戦) was a naval action on 6 May 1869, in which samurai loyalists of the former Tokugawa shogunate under the flag of the newly formed Republic of Ezo failed to take over the Japanese ironclad Kōtetsu, the flagship of the Imperial forces of the new Meiji government. It was part of the overall Battle of Hakodate at the end of the Boshin War.
Дайындықтар
Эдо қамалының жаңа Мэйдзи үкіметінің қол астына берілуіне және Уэно мен Айдзу шайқастарында ауыр шығынға ұшырауына қарамастан, бұрынғы Токугава сёгунатына адал көптеген әскери күштер мен басшылар жеңілдікті қабылдаудан бас тартты. Оуэцу Реппан Домейдің сыпырылып-сыпырылып, адмирал Эномото Такеаки бастаған Токугава флотының бір бөлігі бірнеше мың сарбаздар мен бірнеше француз әскери кеңесшілерімен бірге Хоккайдоның солтүстік аралына қашып барып, Эзо Республикасын құрды. Жақында құрылған Жапон императорлық әскери-теңіз флоты 1869 жылы 9 наурызда Токио шығанағынан шығып, 20 наурызда қазіргі Иватэ префектурасының Мияко қаласында орналасқан Мияко шығанағына жетті. Императорлық флот тезірек француздық темірпен қапталған жапондық әскери кемесі Котецу айналасында құрылды. Басқа кемелерге жапондық соғыс кемесі Касуга, Хирю, жапондық соғыс кемесі Дай Ичи Тейбо, Йошун және 1868 жылы Сага, Чошу және Сацума домендері жаңа орталық үкіметті қамтамасыз еткен жапондық соғыс кемесі Мошун кірді. Империяның сегіз кемесі болды: Котецу, Касуга, үш шағын корвет және үш көлік кемесі. Болашақта Жапон Императорлық Әскери-теңіз флотының бас қолбасшысы болған Того Хейхачиро осы уақытта Касугадағы офицер болды. Императорлық флоттың Эзоға шабуылға баруын болжап, Эномото Такеаки Каигун бугё Арай Икуносуке командалық етуіндегі үш әскери кемесін революциялық жаңа әскери кеме Котецуды басып алу үшін операцияға жіберуді шешті, бұл Императорлық күштерді қатты зақымдайды және Эзо Республикасына шабуылға дайындалуға немесе Сатчо Альянсымен қолайлы шарттарда келіссөз жүргізуге уақыт береді.
Despite the surrender of Edo Castle to the new Meiji government and heavy losses at the Battles of Ueno and Aizu, many of the military forces and leaders loyal to the former Tokugawa shogunate refused to accept defeat. With the Ōuetsu Reppan Dōmei in tatters, a portion of the Tokugawa Navy led by Admiral Enomoto Takeaki fled to the northern island of Hokkaidō, together with several thousand soldiers and a handful of French military advisors, and established the Republic of Ezo. The newly created Imperial Japanese Navy departed Tokyo Bay on 9 March 1869 and reached Miyako Bay in what is now the city of Miyako in central Iwate Prefecture, on 20 March. The Imperial fleet had been rapidly formed around the French built ironclad warship Japanese ironclad Kōtetsu, which had been purchased from the United States. Other ships included Japanese warship Kasuga, Hiryū, Japanese warship Dai Ichi Teibō, Yōshun, and Japanese warship Mōshun, which had been supplied by the domains of Saga, Chōshū and Satsuma to the new central government in 1868. There were altogether eight Imperial ships: Kōtetsu, Kasuga, three small corvettes and three transport ships. Future commander in chief of the Imperial Japanese Navy, Tōgō Heihachirō was an officer on Kasuga at this time. Anticipating that the Imperial fleet was en route to invade Ezo, Enomoto Takeaki decided to dispatch his three warships under the command of Kaigun bugyo Arai Ikunosuke in a boarding operation to seize the revolutionary new warship Kōtetsu, which would severely cripple the Imperial forces and would buy time for the Republic of Ezo to prepare for invasion or to negotiate more favourable terms with the Satchō Alliance.
Іс-қимыл
Эзо күштеріне Арай Икуносуке командалық етуімен Жапон әскери кемесі Кайтен (Эзо Әскери-теңіз флотының флагманы) және элиталық Шинсенгуми, олардың басшысы Хиджиката Тошидзо, сондай-ақ бұрынғы француз әскери кеңесшісі Анри Николь басқарды. Николь шабуылға таңдалған, өйткені ол Бордоның тумасы еді және сол қалада салынған Kōtetsu әскери кемесінің ерекшеліктері мен құрылысын білген. Жалпы стратегияны басқа француз кеңесшісі Эжен Коллаш жоспарлаған, ол да элиталық Шинбокутаймен бірге жапондық булық соғыс кемесі Такао (бұрынғы USRC Ashuelot) бортында миссияны сүйемелдеді. Езо эскадрильясының үшінші кемесі - жапондық соғыс кемесі Банрю, оның құрамында жоғарғы дәрежелі Югекитай (遊撃隊) және француз әскери-теңіз флотының бұрынғы квартирмейстері Клато болды. Таңдау жасау үшін эскадрилья жалған ту операциясын жоспарлады, онда Кайтен американдық тудың астында Мияко шығанағына кіреді. Алайда, операция мақсатына жетуден бұрын қиындықтарға тап болды. Жолда эскадрилья ауа райына тап болды, онда Такаоның қозғалтқышы бұзылды, ал Банрю бөлініп кетті. Банрю ақырында Хоккайдоға шайқасқа қатыспай қайтып оралды. "Такоо" Каитен шабуылға бастаған кезде, қозғалтқыштағы ақаудан басқа ештеңе істей алмады. Кейтен кемеге кіріп, Котецуға кірмес бұрын Эзо Республикасының туын көтерді. Ол өз ыдысын Котецуның жағына соғып, өз қаруын атып жіберді. Алайда оның палубасы Котецудан үш метрге жоғары болғандықтан, самурайлар бірінен соң бірі секіріп, суға түседі. Алғашқы таңғажайып оқиғадан кейін Котецу Гатлинг пішінімен шабуылды теріске шығарып, шабуылшыларға үлкен залал келтірді. Шабуылдаушы самурайлардың көпшілігі қаза тапты; Николға екі оқ тиді, ал кемеге кіру тобының командирі өлтірілді және оның орнын адмирал Арай Икуносуке алды. Қақтығыста Кайтен үш императорлық соғыс кемесін зақымдады, бірақ ақырында Котецуды тұтқындамай-ақ, кері шегінді. Кейтен Мияко шығанағынан шығып, оған қарсы Император флоты (ол шабуыл басталғанға дейін қозғалтқыштарын жылыта бастаған) соққы берді. Кейіннен Каитен Хоккайдоға қашып кетеді, бірақ Такао өздерінің қуғындарын басып шығаруға тым баяу болды және Мияко шығанағынан аз қашықтықта жағаға жағаланды, сондықтан оның экипажы ішкі жаққа қашып кетуге мүмкіндік алды және жарылыспен батып кетті. 40 экипаж мүшесі (оның ішінде 30 самурай және бұрынғы француз офицері Эжен Коллаш) бірнеше күн қашып құтыла алды, бірақ ақырында үкімет күштеріне берілді. Олар Токиоға сотқа әкелінді. Жапон бүлікшілерінің тағдыры белгісіз болса да, Коляш ақырында кешіріліп, Францияға айдалды.
The Ezo forces were led by Japanese warship Kaiten (flagship of the Republic of Ezo Navy) under the command of Arai Ikunosuke, and with the elite Shinsengumi, their leader Hijikata Toshizō, as well as the former French Navy military advisor Henri Nicol. Nicol had been selected for the attack since he was a native of Bordeaux, and knew the characteristics and construction of the warship Kōtetsu, built in the same city. The overall strategy itself had been planned by another French advisor, Eugène Collache, who also accompanied the mission aboard the Japanese steam warship Takao (former USRC Ashuelot) with the elite Shinbokutai (神木隊). The third ship in the Ezo squadron was the Japanese warship Banryū, with the elite Yūgekitai (遊撃隊) and former French Navy quartermaster Clateau, in charge of the cannons. To create surprise, the squadron planned use a false flag operation, with Kaiten entering Miyako Bay under an American flag. However, the operation was plagued with problems before reaching its destination. En route, the squadron encountered bad weather, in which Takao had engine trouble, and Banryū became separated. Banryū eventually returned to Hokkaidō without participating in the battle. Unable to achieve more than due to its engine trouble, Takao trailed far behind when Kaiten began its attack. Kaiten approached the anchored Imperial Navy ships and raised the Republic of Ezo flag seconds before boarding Kōtetsu. She rammed her prow into the side of Kōtetsu, and started firing her guns. However, her deck was higher than that of Kōtetsu by close to three meters, forcing boarding samurai to jump one by one in a trickle. After the initial surprise had passed, Kōtetsu managed to repel the attack with a Gatling gun, inflicting great losses on the attackers. Most of the attacking samurai perished; Nicol was hit by two bullets, and boarding party commander was killed and his position taken over by Admiral Arai Ikunosuke. In the action, Kaiten damaged three Imperial warships, but finally disengaged without having captured Kōtetsu. Kaiten steamed out of Miyako Bay, pursued by the Imperial fleet (which had been warming up their engines even before the attack began), just as Takao was entering. Kaiten eventually escaped to Hokkaidō, but Takao was too slow to outdistance its pursuers and was beached at little distance from Miyako Bay, so that her crew could escape inland, and was scuttled by explosion. The 40 crewmen (including 30 samurai and the ex French officer Eugène Collache) managed to flee for a few days, but finally surrendered to government forces. They were brought to Tokyo for trial. Although the fate of the Japanese rebels is unknown, Collache was eventually pardoned and deported to France.
Қорытынды
Мияко теңіз шайқасы - Езо Республикасы күштерінің күшті Котецуны бейтараптандыруға батыл, бірақ үмітсіз әрекеті. Бұл Жапониядағы темір кеменің борттауына қатысты алғашқы жағдай болды. Ұрысқа қатыспағандарымен, "Такао" кемесі аз ғана зардап шекті. Императорлық әскери-теңіз флоты солтүстікке кедергісіз қарай жалғасты, және Хакодате шайқасында мыңдаған үкіметтік әскерлердің қону және жауынгерлік операцияларын қолдады.
The Naval Battle of Miyako was a daring, but desperate attempt by the Republic of Ezo forces to neutralize the powerful Kōtetsu. It was the first case of an abordage (boarding) maneuver on an ironclad steamship in Japan. Although the attempt ended in failure, the loss of the Takao was marginal. The Imperial Navy continued north unimpeded, and supported landing and combat operations of thousands of government troops in the Battle of Hakodate.