Кіріспе
LDS Church ішіндегі географиялық әкімшілік аймақ LDS Church ішіндегі географиялық әкімшілік аймақ Church of Jesus Christ of Latter day Saints (LDS Church) миссиясы - шіркеу миссионерлері тағайындалған географиялық әкімшілік аймақ. Әлемнің барлық аймақтары дерлік ЛДС шіркеуінің миссиясының шекарасында, шіркеу миссионерлерінің біреуі сол аймақта тұрып немесе прозелитизмді жүргізсе де, жоқ. 2020 жылдың шілде айына қарай шіркеудің 407 миссиялары болды.
a geographical administrative area within the LDS Church
A mission of the Church of Jesus Christ of Latter day Saints (LDS Church) is a geographical administrative area to which church missionaries are assigned. Almost all areas of the world are within the boundaries of an LDS Church mission, whether or not any of the church's missionaries live or proselytize in the area. As of July 2020, there were 407 missions of the church.
Әкімшілік құрылым
Географиялық тұрғыдан алғанда, миссия қала, қала және оның айналасындағы аудандар, штат немесе провинция, немесе бүкіл ел немесе тіпті бірнеше ел болуы мүмкін. Әдетте, миссияның атауы - елдің (немесе АҚШ-тағы штаттың) атауы, содан кейін миссияның бас кеңсесі орналасқан қаланың атауы. Жаңа миссионерлер ресми түрде миссионерлік шақыру алады, оларды екі жыл немесе он сегіз ай қызмет ету үшін белгілі бір қызметке тағайындайды. Әр миссионерлік жерде орта есеппен 150-ге жуық миссионер қызмет етеді.
Миссиялық кеңестер
Чиркөенің басқа бөлімшелері сияқты, миссияны басқаруға көмектесу үшін басшылық кеңесі қолданылады. 2013 жылдың сәуірінен бұрын бұл кеңесі аймақ басшылары кеңесі деп аталатын, оған миссия президенті, миссия президенті көмекшілері және аймақ басшылары кіретін. 2013 жылдың сәуірінде аймақтық басшылар кеңесі миссионерлік басшылар кеңесімен алмастырылды, бұл миссионерлік президенттің әйелі мен әйел бауырларын оқыту басшыларын қосады, бұл басқа әйел бауырларына басшылық беру үшін шақырылған әйел бауырлардан тұратын жаңа лауазым. Миссиядағы басшылық тапсырмалардың арасында президенттің көмекшілері, аймақ басшылары және аудан басшылары бар. Президенттің көмекшілері ретінде екі немесе одан да көп миссионер қызмет етеді (миссиялық президенттіктегі кеңесшілермен шатастырмау керек). Олар миссионерлерді ұйымдастыруда, миссионерлермен бірге жүруді және олардың ізгі хабарды таратуға қажетті жерлерді белгілеуде, миссионерлердің әл-ауқатын қамтамасыз етуде және оларды оқытуда миссионерлер президенті берген басшылықты орындайды. Көптеген миссионерлік сапарларда аймақ жетекшілерін ақсақалдар құрайтын. Алайда, сондай-ақ, зоналық жетекші ретінде бір ғана ақсақал тағайындалған, ал оның серігі арнайы тағайындалмаған миссионерлік сапарлар да бар. Бұл аймақтар миссияға байланысты үлкен немесе кіші болуы мүмкін. Бір аймақтағы миссионерлердің саны да әртүрлі. Аймақтар аудандарға бөлінген, әрқайсысын аудандық басшы болып тағайындалған миссионер басқарады. Бір ауданда әдетте екі-төрт миссионерлік топ бар. Зоналық және аудандық жетекшілер миссионерлерді оқытады, олардың қамын ойлайды, сұхбаттар жүргізеді, бірге ізгі хабарды жариялайды және табыстарымен бөліседі. Жалпы, жалғызбасты ер миссионерлер ғана көмекшілер, аймақ басшылары және аудан басшылары ретінде қызмет етеді, тек қана жалғызбасты әйел миссионерлер немесе миссионерлік жұптар бар прозелитистік емес миссияларында. Олар өздерінің қызмет ететін жеріндегі адамдарға уағыздауды жауапкершілік деп санайды. Миссияның діни билігі миссионерлер президенті мен миссионерлер арасында жүреді. Миссионерлер жергілікті филиалдың президенті, епископ немесе діни қызметкердің президентіне емес, тікелей миссионерлік президентке жауап береді.
Қасақана емес аймақтарда ұйымдастыру
Миссия құрылымының басқа түрі сол аймақта соңғы күндердің қасиеттілері салыстырмалы түрде аз болғандықтан, сол аймақта шіркеудің ұйымдастырылған тірегі жоқ жерде бар. Бұл шіркеудің бір аймақта салыстырмалы түрде жаңа болуы немесе әлемнің халық аз орналасқан аймағында құрылуының нәтижесі болуы мүмкін. Бұл аймақтарда миссия президенті жергілікті шіркеудің жетекші өкілі болып табылады және ол тек миссионерлер ғана емес, барлық мүшелердің әл-ауқаты үшін жауапты. Миссия округтерге (жоғарыда аталған басқа аудан түрін шатастырмау керек) бөлінген, олар діңгектер сияқты бірдей рөл атқарады. Әр ауданға, әдетте, жергілікті тұрғындардан тұратын аудан президенті тағайындалады; аудан президенті тікелей миссионерлік президенттікке есеп береді. Аудандық президенттік палубалық президенттік атқаратын күнделікті міндеттердің көпшілігін атқарады. Кейбір міндеттер, мысалы ғибадатханаға баруды ұсыну, миссионерлік президенттің жалғыз артықшылығы болып қала береді. Миссияның аудандары тек филиалдардан тұрады. Мүшелік саны жеткілікті өскеннен кейін филиалдар палаталарға, ал округтер діңгекке айналуы мүмкін. Әдетте бұл ауданның ішінде кем дегенде бес ауданның қауымы болмай тұрғанда ғана жүзеге асады. Бір аудан діни қызметкерлерге тиесілі болған соң, миссионерлік қызметте жергілікті шіркеу мүшелері емес, миссионерлер ғана жауапты болады.
Өлшемі бойынша өзгерістер
Ең кіші географиялық аумағы бар LDS шіркеуінің миссиясы (шамамен 10 акр) - Ютадағы Солт-Лейк ғибадатхана алаңындағы миссия, онда әлемнің түкпір-түкпірінен келген миссионерлер ғибадатхана алаңында қызмет етеді, көбінесе өздерінің отандастарынан келген қонақтарға. Бұл миссионерлер Храм алаңында қызмет етеді және кейде АҚШ-тың басқа бір бөлігіндегі басқа бір миссияда бірнеше ай қызмет етеді, содан кейін Храм алаңында 18 айлық миссионерлік шақырудың соңғы айларына оралады. Тек әйел миссионерлер мен зейнеткер жұптар ғана Храм алаңындағы миссионерлік қызметке шақырылады. Қазіргі уақытта ең үлкен географиялық аумақты Микронезия Гуам миссиясы иеленеді, ол шамамен Құрама Штаттардың континенттік аумағын қамтиды. Алайда, бұл миссияның басым бөлігі бос мұхит. Географиялық жер көлемі мен халық саны жағынан ең үлкен миссия қазіргі уақытта Қытайдың барлық жері мен халық санын қамтитын Қытай Гонконг миссиясы болып табылады. Гонконг пен Макаодан басқа Қытайда LDS миссионерлері жоқ. 2007 жылдың қарашасында бөлінуден бұрын Үндістан Бангалор миссиясының ең көп халқы бар, олардың арасында прозелитизмге рұқсат етіледі. Бұл миссия бүкіл Үндістанды қамтиды, сондықтан оның шекарасында бір миллиардтан астам тұрғыны бар. Жаңа Дели немесе Бангалор миссиясы көбірек тұрғындарды қамтыуы керек пе, жоқ па, белгісіз, өйткені Нью-Дели миссиясы Непал, Бангладеш және Пәкістанды, сондай-ақ Солтүстік Үндістанды қамтиды, ал Солтүстік Үндістаннан тыс жерде ресми түрде аз адам қабылданады. Ресейде өте үлкен аумақты миссиялар бар. Ресейдің Новосибирск миссиясында Новосибирск қаласына миссия шекарасындағы кейбір жерлерден 42 сағат пойызбен бару мүмкін.
Миссиялардағы арнайы тілдік тапсырмалар
Кейде миссионерлер белгілі бір елге тағайындалады, бірақ олар басқа тілде сөйлейді. Кейбір мысалдарды келтірейік: Кентукки штатының Луисвилл қаласында испан тілінде сөйлейтіндер; Калифорния штатының Анахаймда, вьетнам тілінде сөйлейтіндер; Канаданың Ванкувер қаласында, мандарин тілінде сөйлейтіндер; Иллинойс штатының Чикаго қаласында, поляк тілінде сөйлейтіндер; Калифорния штатының Сан-Диего қаласында, араб тілінде сөйлейтіндер.
Орталық шіркеу құрылымы
Миссиялардың жұмысын Бірінші Президент және Он екі елшінің Кворумынан тұратын Миссионерлік Комитет қадағалайды. Миссияларды бақылаудың көп бөлігі Миссионерлік атқарушы кеңеске (МЕК) тапсырылған. Бұл комитет 1930 жылдары құрылған Радио, жарнама және миссионерлік әдебиет комитетімен, Стивен Л. Ричардс төраға және Гордон Б. Хинкли атқарушы хатшы болып құрылған. 1940-жылдардың аяғында Ричардс пен Хинкли бірдей лауазымдарды иеленді, Хинкли кейіннен миссионерлік бөлімнің міндеттерін орындады. 1970 жылдардың басында МЕК-ке Спенсер В. Кимболл, Хинкли, Томас С. Монсон және Брюс Р. Макконки, барлығы он екі елшінің кворумының мүшелері кірді. Л. Том Перри 2000-шы жылдардың аяғында бірнеше жыл атқарушы комитеттің төрағасы болды. Содан кейін оның орнын Рассел М. Нельсон басқарды. 2015 жылдың тамызында қазіргі мүшелерінің көпшілігі белгісіз. Алайда, мүшелікке тарихи түрде он екі елшілердің кворумының кем дегенде екі мүшесі, президенттік епископтық мүше және шіркеудің миссионерлік бөлімінің атқарушы директоры кіреді, ол әдетте жетпістің бірінші кворумының мүшесі болып табылады. 2015 жылдың 1 тамызында атқарушы директордың жеке басы белгісіз болды. 2015 жылдың тамызына дейін бұл қызметте Дэвид Ф. Эванс қызмет еткен. 2015 жылдың 19 тамызында шіркеудің жалпы жас әйелдер президенті Бонни Л. Оскарсонның МЕК-тің алғашқы әйел мүшесі болуға шақырылғаны туралы хабарланды. МКК-нің басшылығымен шіркеудің миссионерлік бөлімі жұмыс істейді. Миссионерлік бөлім саясат әзірлемейді, бірақ оның орындалуын қадағалайды. Ол шіркеудің 15 миссионерлік оқу орталығы мен 20+ келушілер орталығы мен шіркеудің тарихи орындарымен бірге шіркеудің миссияларын басқарады.
Миссиялардың тарихы
"Бірінші миссия" атағы әдетте Британ миссиясына беріледі, ол бүгін Англия Лондон миссиясының түп атасы деп саналады. Бұл 1837 жылы Хебер К. Кимболлдың басшылығымен басталды. Бұрын миссионерлік қызмет АҚШ пен Канадада жүргізілген, бірақ миссионерлер арнайы миссионерлік қызметке бөлінбеген. Бұл миссионерлік іс Англияның Престон қаласында басталды, себебі миссионерлердің бірі Джозеф Филдингтің бауыры сол жерде болды, ол миссионерлерге уағыздау үшін өзінің шіркеуін ашты. Кейін олар "Темпераенс" қоғамының қызмет ететін жерінде уағыздады. Британдық Миссиядағы алғашқы наным-сенімгер Джордж Д. Уатт болды, ол кейіннен Дискурстар журналын құрастыруда маңызды рөл атқарды. Миссионерлік қызметтің алғашқы жылында бұл миссионерлік ұйымның штаб-пәтері Манчестер қаласына көшірілді. 1840 жылы олар Ливерпульге қайта көшірілді, негізінен миссионерлік жетекшілер Америкаға соңғы күнгі қасиеттілердің эмиграциясын ұйымдастыруда рөл атқара алады. 1929 жылы Британдық Миссия Еуропалық Миссиядан бөлініп, оның штаб-пәтері Бирмингемге көшірілді. 1930 жылы Лондонға көшірілді, өйткені бұл уақытта шіркеу соңғы күндердің қасиеттілерін Британиядан көшіп кетуге шақырмады.
Алғашқы тапсырмалар
1830 жылдан бастап шіркеудің миссионерлері Америка Құрама Штаттарының шығысындағы көптеген аймақтарда қызмет еткенмен, 1839 жылға дейін ешқандай миссионерлік іс ұйымдастырылмаған. Осы жылы Нью-Йоркте Джон П. Гриннің басшылығымен миссионерлік қызмет ұйымдастырылды. Алайда бұл уақытта миссионерлер тұрақты миссионерлік аймақтардан тыс жерлерде қызмет етуді жалғастырды. Қасиеттілердің негізгі тобы Юта территориясына және басқа батыс штаттарға көшірілгеннен кейін, АҚШ-тың шығысындағы шіркеу мүшелерінің саны өте аз болды. Шығыс штаттар миссиясының президенті ретінде Уилфорд Вудрафф Жаңа Англиядағы және басқа шығыс аймақтарындағы барлық қасиеттілерді Юта территориясына көшіруге тырысты. 1854 жылы, үш жылдай тоқтағаннан кейін, Шығыс штаттар миссиясы қайтадан ұйымдастырылды. Бұл миссияны Джон Тейлор басқарды. Оның басты міндеті шіркеудің ілімдерін тарату үшін газет шығару болды. Ол Еуропадан Ютаға көшіп келушілерді қадағалауды да атқарды. Ол Касл Гарденнен шыққан қасиеттілерді бірінші болып кездестірді. Ол Нью-Йорктегі бірнеше қасиеттілерге басшылық жасады, бірақ үлкен аймақтағы шіркеуді функционалдық түрде басқармады. Америкада Азамат соғысы басталғанға дейін Нью-Йоркте және шығыстағы басқа қалаларда миссионерлік қызмет үлкен жетістіктерге жетті. Алайда, Юта штатына жиналу шақырылуы, Орсон Пратт пен Эраст Сноудың уағыздауы мен басшылығымен күшейтілді, бұл көптеген қасиеттілердің "Бабылдан қашып, Сионға жиналуына" себеп болды. АҚШ-тағы Азамат соғысының басталуы және оның қасиеттілердің ой-санасында Жозеф Смиттің соғыс туралы пайғамбарлықтарымен байланысы Киелілердің басым көпшілігінің АҚШ-тың шығысынан кетіп, Юта территориясына жиналуына себеп болды. 1850 жылдары шіркеудің Сент-Луисте де ұйымы болды, бірінші Эрастус Сноу және соңғы Орсон Спенсердің өңірлік басшылық лауазымы миссионерлік президенттің лауазымына тең болды, бірақ екеуі де Сент-Луистен төрағалық еткен кезде бұл атақпен аталмаған. Америка Құрама Штаттарының батысында отбасылар қоныс аудару миссиясына шақырылатын, бірақ бұл негізінен прозелитизм миссиясы емес еді. Кейбірлері Американың түпкүлдік тұрғындарына арналған миссионерлік қызметпен басталды. Ондайлардың бірі Орсон Хайд басқарған және Вайомингтегі шошондарды дінге айналдыруға тырысқан. Оңтүстік Үндістан Миссиясы, оның ең танымал миссионері Джейкоб Хамблинмен, көп жетістіктерге жетті. Бұл миссионерлік сапарларды жиі шіркеу басшылары тұрақты палаталар мен палубаларда басқаратын және бұл уақытта ұйымдастырылған миссионерлік сапарға айналмаған. Бұл уақытта АҚШ-та біз оны бүгінгідей анықтайтын тағы үш миссия ұйымдастырылды. Калифорниялық миссионерлік қызмет Парли П. Пратт және Джордж К. Кэннон сияқты адамдардың қатысуымен қысқа уақыт бойы өркендеді. Алайда алтын қазуға жіберілгендердің саны тұрақты түрде басқаларды дінге айналдырумен бірдей болды. Юта соғысы кезінде Калифорния миссиясы ісін тоқтатты. Сандвич аралдарына миссионерлік іс 1850 жылы басталды. Қазіргі Гавай аралдарына жіберілген алғашқы миссионерлердің бірі Джордж К. Кэннон болды. Олар Мормон кітабын гавай тіліне аударды, осылайша шіркеу көптеген гавайлықтарды дінге айналдырды. Соңғы соғысқа дейінгі миссия - Үндістан территориясы миссиясы. 1855 жылы Генри У. Миллер президенті болып ұйымдастырылған бұл миссионерлік іс негізінен қазіргі Оклахома штатындағы черокилерді оқытуға бағытталған. Келесі бес жылда бірнеше адам дінге келген, бірақ көп ұзамай миссионерлік үйі таратылды. 1865 жылы Джон Тейлор Шығыс штаттар миссиясын қайтадан ұйымдастырды. Алайда бұл миссия 1869 жылы жұмыс істеуін тоқтатты.
Тұрақты өкілдіктерді құру
Америка Құрама Штаттарында толықтай жұмыс істейтін миссионерлердің пайда болуы, миссионерлер миссионерлік президенттің басшылығымен жұмыс істейді, бұл үлкен және тұрақты масштабта Оңтүстік штаттар миссиясының ұйымдастырылуына байланысты болуы мүмкін. Бұл миссия 1876 жылы Генри Г. Бойлдың президенті болып басталды. Көп ұзамай Джон Гамильтон Морган осы миссияның президенті болды. Келесі ұйымдастырылған миссия - бұл Солтүстік штаттар миссиясы (алғашқыда Солтүстік-батыс штаттар миссиясы деп аталды) штаб-пәтері Консиль-Блафста (Айова штаты) орналасқан. Бұл миссияның алғашқы президенті Сайрус Х. Уилок болды. Осы уақыт аралығында Уилок Айова мен Мичиган штаттарында миссионер болып қызмет еткен. Миссия 1878 жылы ұйымдастырылды. 1889 жылы Солтүстік штаттар миссиясы деп қайта аталды. Миссияның штаб-пәтері 1896 жылы Чикагоға көшірілді. 1883 жылы Мэтью В. Далтон президенті болып Индия территориясы миссиясы қайта құрылды. 1898 жылы ол Оңтүстік-Батыс штаттар миссиясы деп аталды, бұл тек американдықтар ғана емес, сонымен қатар оның юрисдикциясындағы тыңдайтын барлық адамдарға үйретуді білдіреді. 1892 жылы Калифорнияда миссионерлік қызмет ұйымдастырылды. Бұл жерде адамзатты тәлім-тәрбиелеу басталды. Джон Далтон бастапқыда Окленд пен Сан-Францискода жұмыс істеді. 1893 жылы Карл Г. Мейзер Ютаның көрмесін Сан-Францискодағы қысқы жәрмеңкеге басқарды. Ол сондай-ақ миссияға төрағалық етті, оның күш-жігерін Сан-Франциско шығанағындағы достар табуға бағыттады. Келесі тамыз айында Генри С. Таннер миссионерлермен бірге келді, осылайша ол миссионерлерге төрағалық ете алды. Миссияның штаб-пәтері Сан-Францискода қалды, бірақ 1895 жылдың тамызына қарай Лос-Анджелесте филиал ұйымдастырылды. Сол жылы Калифорния миссиясы Конференцияларға бөлінді. 1893 жылы Шығыс штаттар миссиясы қайтадан ұйымдастырылды. Бұл - миссионерлік істі АҚШ-тың шығыс бөлігінің көп бөлігінде бақылауға алатын, шын мәнінде аймақтық болып табылатын алғашқы миссионерлік іс. 1890 жылдары шіркеу басшылары жаңадан дінге келгендерді Ютаға жиналмауға шақыра бастады. Юта штатынан шығысқа жұмыс және білім алу үшін көшіп келген шіркеу мүшелерінің саны артып, шіркеудің өсуіне мүмкіндік беретін ядро құрылды. Алайда көпшілікті ақшасы жоқ миссионерлер шомылдыру рәсімінен өткізді.
АҚШ-тың батыс бөлігіндегі миссионерлік қызметтер
Шығыс АҚШ-тағы миссионерлерден айырмашылығы, бұл кезеңде Батыс штаттардағы миссионерлер әдетте шіркеу мүшелері көшіп келе бастаған аймақтарда құрылды. Солтүстік-батыс штаттар миссиясының бастамасы Дэвид Экклс пен Чарльз У. Нибли басқаратын Орегон ағаш компаниясына барып такалады. Көптеген соңғы күнгі қасиеттілер компанияның Бейкер Ситидегі (Орегон штаты) кеңселерінде жұмыс істеді, ал 1893 жылы сонда филиал ұйымдастырылды. Сол кезде бұл филиал Аида штатындағы Престон қаласында орналасқан Онеида діни бірлестігінің құрамына кірді. 1896 жылы Эдвард Стивенсон Орегон, Монтана және Вашингтон штаттарында миссионерлік қызмет ашуға тағайындалды. Миссионер ретінде Стивенсон Уолла-Валла, Вашингтон, Спокан, Вашингтон, Льюистон, Айдахо және Бейкер-Сити, Орегон қалаларында уағыздады. Колорадо мен Монтана миссиялары 1896 жылы құрылды. Солтүстік-батыс штаттар миссиясы 1897 жылы ресми түрде ұйымдастырылған кезде Джордж С. Паркинсон президент болып қызмет етті. Солтүстік-батыс штаттары мен Монтана миссиялары 1898 жылы біріктірілді, бұл кезде Монтана миссиясының президенті болған Франклин Брамвелл жаңа миссияның президенті болды, бүкіл аймақ қазір Солтүстік-батыс штаттары миссиясы деп аталады. Солтүстік-батыс штаттарының миссиясының штаб-пәтері Бейкер-Ситиде (Орегон штаты) орналасқан. Алайда, 1901 жылы Орегон штатында Брамвеллдің президенті ретінде бағана ұйымдастырылғанда, миссионерлік штаб-пәтер Портлендке (Орегон) көшірілді. Келесі жылы Нефи Пратт Брамвеллдің орнына миссионерлік президенттікке келді, ал миссионерлік қызмет соңғы күндердің қасиеттілері аз болған жерлерде ізгі хабарды уағыздау жүйесін құруға көшті.
ХХ ғасырдың басындағы миссионерлік қызметтер
1900 жылы АҚШ сегіз миссияларға бөлінді, үш штаты және екі штаттың барлық миссияларынан тыс бөліктері болды. Жаңадан сатып алынған Гавай аралдары Құрама Штаттарда тоғызыншы миссионерлік сапар жасады. Алайда, миссионерлік жұмыс Филиппинде, Пуэрто-Рикода немесе АҚШ-тың испан-американ соғысында иеленген кішігірім аймақтарында жүргізілмеді. Шығыс штаттар миссиясы Жаңа Англия, Нью-Йорк, Пенсильвания, Нью-Джерси, Делавэр, Батыс Вирджиния, Мэриленд және Колумбия округін қамтыды. Бұл миссионерлік қызметтің штаб-пәтері Бруклинде (Нью-Йорк) орналасқан еді. Ол аймаққа бүкіл Онтарио мен Канаданың шығыс бөлігін де қосқан, бірақ миссионерлер сол кезде тек Онтариода ғана қызмет етті. Оңтүстік штаттар миссиясы Флорида, Джорджия, Солтүстік және Оңтүстік Каролина, Вирджиния, Алабама, Миссисипи, Теннесси, Кентукки және Огайо штаттарын қамтыды. Огайо штаты осы миссияға орналастырылды, сондықтан солтүстіктегі климат болды, онда миссионерлер аурудан сауығып кетеді. Оңтүстік штаттардағы миссионерлік қызметтің штаб-пәтері Теннесси штатының Чаттануга қаласында орналасқан еді . Солтүстіктегі штаттар Миссионына Мичиган, Индиана, Айова, [Иллинойс], Миннесота, Висконсин және Манитоба кірді. Оның штаб-пәтері Чикагода орналасқан. Оңтүстік-батыс штаттар миссиясы Миссури, Канзас, Оклахома, Арканзас, Луизиана және Техасты қамтыды. Оның штаб-пәтері Сент-Джон қаласында (Канзас штаты) орналасқан. Колорадо миссиясы Солтүстік және Оңтүстік Дакота, Небраска, Вайомингтің шығыс үштен екі бөлігі, Колорадо және Нью-Мексиконы қамтыды. Оның штаб-пәтері Денверде орналасқан. Солтүстік-батыс штаттар миссиясына Монтана, Солтүстік Айдахо, Орегон және Вашингтон кірді. Бұл аймаққа Батыс Канада да кірді, бірақ 1902 жылы ғана Солтүстік-Батыс штаттар миссиясының президенті және Парли П. Пратт ұлы Нефи Пратт Британдық Колумбияға миссионерлерді бастап барады. Эдвард Г. Кэннон Ном, Аляска аймағын аралап жүрді, оның дөңгелектердегі киелі шатырында шіркеу кездесулері өткізілетін, бірақ ол миссионерлік қызметке қатысы жоқ еді және Аляскаға өз бастамасымен евангелиемен бөлісу үшін барған еді. Солтүстік-батыс штаттарының миссиясы Портлендте (Орегон) орналасқан. Соңғы миссия - Калифорния миссиясы, 1900 жылы оның шекарасы Калифорниямен шектеседі. Оның штаб-пәтері Лос-Анджелесте орналасқан. Аризона, Невада, Юта, Оңтүстік Айдахо және Батыс Вайоминг, сол кезде үлкен мормондық халықты қамтитын барлық аймақтарда ешқандай миссионерлік қызмет болған жоқ. Миссионерлік жұмыс осы аймақтарда болған жағдайда, үй миссиясы бағдарламасы арқылы бағана деңгейінде жүргізілді. 1902 жылы президенті Бен Э. Ричпен Орта Штаттар Миссиясы құрылды. Алайда 1903 жылы Оңтүстік штаттардағы миссионерлік қауымның президенті Ефрем Нэй қайтыс болды. Оның орнына Бен Э. Рич тағайындалды және миссиялардың шекаралары қайта қарастырылды. 1904 жылы Оңтүстік-Батыс штаттар миссиясы Орталық штаттар миссиясы деп аталды. 1906 жылы Сан-Франциско жер сілкінісі мен өрттен кейін миссионерлік штаб-пәтер Сан-Францискодан Лос-Анджелеске көшірілді. Келесі бірнеше жылда Орталық штабтар миссиясының штаб-пәтері Индипенденс, Миссури штатына, ал Солтүстік-Батыс штаб-пәтері миссиясының штаб-пәтері Портленд, Орегон штатына көшірілді. 1907 жылы Колорадо миссиясы Батыс штаттар миссиясы деп аталды. Сол жылдары Оңтүстік штаттардағы миссионерлік қызметтің бас кеңсесі Чаттанугадан Атлантаға (Джорджия штаты) көшірілді. 1919 жылы 15 жылдан астам уақыттан бері миссионерлік қызметке қатысты алғашқы үлкен өзгеріс болды. Онтарио, Манитоба және Квебек Шығыс мемлекеттер миссиясынан және Солтүстік мемлекеттер миссиясынан бөлініп, Канада миссиясы ретінде ұйымдастырылды. 1925 жылы Солтүстік Орталық штаттар миссиясы Батыс штаттардың, Солтүстік штаттардың және Канаданың миссияларының бөліктерімен ұйымдастырылды. 1926 жылы Огайо штаты Солтүстік штаттар миссиясына ауыстырылды. Бұл миссионерлік қызметтердің қаншалықты кең көлемде болғанын түсіну үшін 1922 жылы Нью-Мексиконың оңтүстік-батысындағы бір жер Калифорния миссионерлік қызметінің қарамағына қосылды.
The last mission was the California Mission, which in 1900 had boundaries coterminous with California. It was headquartered in Los Angeles. Arizona, Nevada, Utah, Southern Idaho and Western Wyoming, all areas which by that time had large Mormon populations, were not in any mission. Missionary work, to the extent that it occurred in these areas, was administered through the Home Missionary Program at the stake level. In 1902, the Middle States Mission was created with Ben E. Rich as president. However, in 1903, Ephraim H. Nye, president of the Southern States mission, died. He was replaced by Ben E. Rich and the boundaries of the missions were realigned. In 1904, the Southwestern States Mission was renamed the Central States Mission. After the San Francisco earthquake and fire in 1906, the mission headquarters was relocated to Los Angeles from San Francisco. In the next few years the headquarters of the Central States Mission were moved to Independence, Missouri, and the headquarters of the Northwestern States Mission were moved to Portland, Oregon. By 1907, the Colorado Mission was renamed the Western States Mission. Also in these years, the headquarters of the Southern States Mission moved from Chattanooga to Atlanta, Georgia. In 1919, the first major change to missions in more than 15 years occurred. Ontario, Manitoba and Québec were split from the Eastern States Mission and the Northern States Mission and organized as the Canadian Mission. In 1925, the North Central States Mission was organized with parts of the Western States, Northern States, and Canadian Missions included. In 1926, Ohio was transferred to the Northern States Mission. To get a sense of how large these missions were, in 1922 part of southwest New Mexico was added to the jurisdiction of the California mission.
Орталық мемлекеттер миссиясының тарихы
Миссуридің тәуелсіздік миссиясы - ең көне миссиялардың бірі. Оның тарихы 1855 жылға дейін созылған. 1855 жылы шіркеу Бас конференциясы кезінде Үндістан аумағына миссионерлер шақырды. Олар негізінен Черокилер мен Криктермен жұмыс істеді. Лайман Уайттың ізбасарлары арасында бірнеше адам дінге келген, олардың кейбіреулері сол кезде Оклахома штатында тұратын. Жыл соңында 65 адамнан тұратын топ Ютаға жолға шықты. Айринг ғалым Генри Айрингтің және елші Генри Б. Айрингтің ата-бабасы болды. 1859 жылы Айрингтен басқалардың бәрін Юта соғысының нәтижесінде үнді агенттері қуып жіберді. Кейінгі жылы Айринг кеткеннен кейін, 1877 жылға дейін, Мэтью Далтон мен Джон Хаббард Үндістан аумағында қызмет еткенге дейін, миссионерлік жұмыс аз болды. Миссия алты жыл бойы жұмыс істемеді, бірақ Джордж Тисдейл мен Мэтью Далтон 1883 жылы жұмысты қайта ашады. 1900 жылдың қазан айында Луизиана мен Миссури штаттары да миссионерлік қызметке қосылды. Тез арада Independence Америка Құрама Штаттарында шіркеудің миссионерлік қызметі үшін баспа штаб-пәтері болып қалыптасты. миссионерлік қызметте "Сион баспасы" баспа компаниясы жұмыс істеді, ол "Лиахона" және көптеген кітаптар мен трактаттарды басып шығарды. 1910 жылдары Спенсер У. Кимболл Орталық штаттар миссиясында миссионер болып қызмет етті. 1930 жылы Орталық штаттар миссиясында он екі округ болды, Арканзас, Шығыс Канзас, Шығыс Техас, Тәуелсіздік, Луизиана, Миссури, Солтүстік Техас, Оклахома, Оңтүстік Техас, Оңтүстік-Батыс Миссури, Батыс Канзас және Батыс Техас. Қазіргі заманғы миссия әдетте 1930 жылғы Тәуелсіздік және Шығыс Канзас округтеріне сәйкес келеді. 1931 жылы Техас миссиясы Орталық штаттар миссиясының оңтүстік аймағынан бөлінді. 1974 жылы бұл миссия Миссуридің тәуелсіздік миссиясы деп аталды. 1974 жылы барлық миссиялар атауын өзгертіп, оларды орналасқан жерінің жалпыланған белгісімен анықтауға тырысқан жүйеден бастап, олардың штаб-пәтері орналасқан қаланың атымен атауға тырысты. Кейіннен Балтық мемлекеттерінің миссиясы және Альпілік неміс тілді миссиясы сияқты кейбір миссиялар құрылды, олар осы форматтың қашықтығынан өтті, бірақ 2010 жылы әлемдегі миссиялардың 99% -дан астамы ел / қала немесе мемлекет / қала форматында аталды.
Солтүстік-Батыс штаттар миссиясының XX ғасырдың басында өсуі
1902 жылдан 1909 жылға дейін Нефи Пратт миссионерлік қызметтің президенті болды. Оның орнын Мелвин Дж. Баллард басады. 1920 жылдары Баллардтың мұрагерлерінің арасында Бригам С. Янг, Бригам Янгның ұлы және Бригам Янг пен Орсон Спенсердің немересі болды. Баллардтың президенттік билік құрған он жылында миссионерлік қызмет өз шекарасында америкалық түпкiлiктердiң топтарына оқытуды бастады. 1930 жылы миссионерлік қызметте шіркеудің 9 шіркеуі және 23 ұйымдастырылған филиал болды. Миссияға ешқандай ұйымдасқан топ қатыспады. Британ Колумбиясында бір ғана филиал болса, Аляскада филиал жоқ болғанымен, миссионерлік іс-әрекет Британ Колумбиясы мен Аляскаға да таратылған болатын.
Миссиялық алаң және оның үлесі
Шіркеу тарихының басында "миссиялық алаң" шіркеудің тірегінен бөлек аймақ ретінде қаралған жалпы дихотомия пайда болды. Бұл сызық 1920 жылдары бүлінуден бастады. Калифорнияда діни қызметкерлер ұйымдастырылғанымен, жергілікті бөлімшелер бойынша билігі болмаса да, миссионерлер сол аймақтарға жіберілді.
Шығыс Орталық штаттар Миссия тарихы
Қазіргі Кентукки Луисвилл миссиясының ата-бабасы Шығыс Орталық Штаттар миссиясы болды. Ол 1928 жылы қарашада ұйымдастырылды. Ол Кентукки, Теннеси, Солтүстік Каролина, Вирджинияны Оңтүстік штаттар миссиясынан және Батыс Вирджиния мен Мэрилендтің бір бөлігін Шығыс штаттар миссиясынан алды. Миссияның жаңа президенті Майлз Л. Джонс Луисвиллге штаб-пәтер орнатқан. 1930 жылы Миссияның сегіз округі болды, Кентукки, Шығыс Кентукки, Солтүстік Каролина, Шығыс Теннесси, Орта Теннесси, Вирджиния, Батыс Вирджиния Солтүстік және Батыс Вирджиния Оңтүстік округтері.
Латын Америкасы
Латын Америкасындағы алғашқы миссионерлік іс 1850 жылдары Парли П. Пратт Чилиде уағыз айту үшін жасаған әрекеті болды. Ол ешқандай жетістікке жетпеді және тұрақты әсерін қалдырмады. 1870 жылдары Мелитон Трехо мен Дэниел Джонс Мормон кітабын испан тіліне аударғаннан кейін ғана Мексикада миссионерлік жұмыс тұрақты түрде басталды. Мұнда алғашқы миссионерлік қызмет жетекшісі Мозес Тэтчер болды. Сол елдегі тағы бір ерте миссионерлік президенті Парлидің ұлы, Рей Пратттің әкесі Хеламан Пратт болды. Оңтүстік Америкадағы алғашқы тұрақты миссионерлік қызмет 1925 жылы Мелвин Дж.Баллардтың басшылығымен құрылды. Орталық Америкадағы миссионерлік жұмыс 1940 жылдардың соңында Мексика Миссиясының бақылауымен басталды. 1952 жылдың қарашасында Орталық Американың бөлек миссиясы ұйымдастырылды. 1956 жылы Мексика миссиясы қайтадан бөлінеді, солтүстік Мексика миссиясы құрылады. 1960 жылы үшінші миссионерлік іс ұйымдастырылды, бұл жолы Солтүстік Мексика миссиясын бөліп, Батыс Мексика миссиясын құрды, ол кейіннен Мексика Гермосильо миссиясы болды.
Еуропа
Британдық миссияның алғашқы ашылуынан кейін континенттік Еуропада миссиялар ашылмайынша он жылдан астам уақыт өтті. 1840 жылы Германияға миссионер жіберіліп, Орсон Хайд 1840 жылдардың басында Еуропаны аралап жүрсе де, соңғы күнгі қасиеттілер тұзды көл аңғарына кеткеннен кейін ғана Еуропада миссионерлік қызмет құрылады. 1849 жылдың қазан айында Бас конференцияда үш елші Еуропадағы миссионерлік қызметті бастауға шақырылды. Эраст Сноу Скандинавияға миссионерлік қызметті бастауға тағайындалды. Ал қалған екі тапсырма - Лоренцо Сноу Италияға, ал Джон Тейлор Францияға тағайындалды. Осы елшілердің әрқайсысына еріп жүруге басқа да ақсақалдар тағайындалды. Джон Тейлордың басшылығымен француз миссиясы Канал аралдарын да қамтыды, және бұл жерде миссия алғашқы күндері ең көп адамнан тәлім алды. Бірнеше жылдан кейін Тейлордың бір бауырласы Луи Бертран миссионерлік қызметке қайта оралып, Парижде мормон газетін шығарады. Ол өз ұстаздарына көп адам қабылдамады. Скандинавиялық миссия Швецияны, Данияны, Норвегияны және Исландияны қамтыды. Италиялық миссионерлік іс Жозеф Торонтоның қатысуымен болғанына қарамастан, негізінен солтүстік Италияда вальденстер арасында болды. Лоренцо Сноу Швейцарияның өкілдіктерін ашуды да қадағалады. Бұл миссионерлік қызмет ақырында бірнеше жылдан кейін Швейцарияның итальяндық-германдық миссиясы болды, содан кейін "итальяндық" аты алынып тасталды, өйткені Италияда миссионерлік жұмыс жүргізілмеді. Португалиядағы миссионерлік қызмет 1974 жылғы португал революциясынан кейін басталды. Дэвид М. Кеннеди шіркеудің арнайы өкілі болды, ол 1974 жылдың тамызында Лиссабонда португалдық лауазымды тұлғалармен кездесті. Бұл билік өкілдері Кеннедидің Португалияда шіркеу құру және миссионерлерге елге кіруге рұқсат беру туралы өтінішіне келісті. Португалия парламенті 1974 жылдың қарашасында дін бостандығын қамтамасыз ететін заң қабылдады. Көп ұзамай шіркеу Португалия Лиссабон Миссиясын ұйымдастырды, Уильям Грант Бангертер миссионерлік президенті болды.
Океания
Тынық мұхит аралдарына алғашқы миссионерлер 1844 жылы Француз Полинезиясына барды. Бұл миссионерлер жаңадан келгендерді шомылдыру рәсімінен өткізуде үлкен жетістікке жетті, бірақ үш миссионер ғана болды, сондықтан толықтай жұмыс істейтін ұйым қажет болмады. Миссионерлер қайда қызмет ету керектігін бірлесіп шешеді. 1850 жылы Гавайиде миссионерлік қызмет ұйымдастырылды. Мұнда миссионерлер үшін тағайындалған президенті де болды, және миссионерлерді белгілі бір аймақтарға тағайындаудың нақты процесін жасауға жеткілікті миссионерлер болды. Алайда әр аймақ - арал еді, әрі миссионерлердің саны әртүрлі еді. Бұдан басқа, аралдарда уақытша америкалық және ағылшын теңізшілеріне ағылшын тілінде оқытудан шығып, жергілікті тұрғындарға гавай тілінде оқыту туралы шешімді миссияланбаған Джордж К. Кэннон қабылдады. 1840 жылдардың басында Австралияға бара жатқан кейбір британдық соңғы күнгі қасиеттілер миссионер ретінде бөлінгенмен, 1851 жылы Джон Мёрдок пен Чарльз Ванделл келгенге дейін ұйымдастырылған миссионерлік жұмыс басталмады.
Халықаралық миссия
1973 жылы шіркеу Халықаралық Миссияны құрып, оған басқа ұйымдастырылған миссияларына тағайындалмаған әлемнің барлық аймақтарына жауапкершілік берді. Оның мақсаты - ұйымдастырылған миссионерлік сапарда тұрмайтын хатшыларға шіркеу материалдарын тарату. Миссионерлік жұмыс кеңейген сайын Халықаралық Миссияның рөлі ауыстырылды, ал ол 1989 жылы жабылды.
Африка
Африкадағы алғашқы миссионерлік қызмет - Оңтүстік Африка миссиясы, ол 1851 жылы құрылған. Бұл 1985 жылы Оңтүстік Африка Кейптауны және Оңтүстік Африка Йоханнесбург миссиясы болды. Кейіннен Оңтүстік Африканың Дурбан миссиясы осы миссиялардың бір бөлігі мен Оңтүстік Африканың басқа аймақтарынан құрылды.
Батыс Африка
1960 жылдары Нигерияда миссионерлік қызмет ашуға тырысу болды. Алайда шіркеу бұл жоспарды жүзеге асырмауға шешім қабылдады. 1978 жылы діни қызметкерлікті барлық лайықты еркектерге беру туралы аян алынғаннан кейін, шіркеу Батыс Африкада миссионерлік қызмет ашуға кірісті. Бастапқыда назар Гана мен Нигерияға аударылды, онда бірнеше жылдар бойы шіркеуден миссионерлер жіберуін сұрап келген ресми емес шіркеу мүшелерімен бірге топтар болды. Бастапқыда бұл елдерге жіберілген миссионерлер Халықаралық Миссия болып ұйымдастырылды. Бұл аймақтарда миссионерлік жұмыс алға жылжуымен олар 1981 жылы Батыс Африка Миссиясы ретінде ұйымдастырылды. Африканың француз тілінде сөйлейтін аймақтары 1991 жылы Камерун Яунде миссиясы ретінде ұйымдастырылды. Бастапқыда миссия француз тілді аймақтарды кеңінен қамтуды көздеген болатын. Алайда, аз уақыттан кейін ол бастапқыда Кот-д'Ивуардағы шіркеуді құруға назар аударуға шешім қабылдады, сондықтан миссионерлік штаб Абиджанға көшірілді.
Азия
Жапон миссиясы 1968 жылы бөлінді, Токиодағы штаб-пәтері сол атауды сақтады, ал оңтүстік Жапонияда орналасқан жаңа миссия ұйымдастырылды, ол Жапония Окинава миссиясы деп аталды. Жаңа миссияны жапондық америкалық Эдвард Й. Оказаки және оның жапондық америкалық әйелі Чиеко Н. Оказаки басқарды. Бұл миссия екі жылдан кейін қайтадан бөлінді. Жапонияның Орталық миссиясы Кобеде штаб-пәтерімен ұйымдастырылды және Оказаки бұл миссияның президенті ретінде жалғасты. Осы уақытта Фукуока штаб-пәтерімен Жапонияның Батыс миссиясы ұйымдастырылды.
Кездесулер
Бірге қызмет еткен миссионерлердің көбісі достық қарым-қатынастарын нығайтады. Миссионерлер әлемнің әртүрлі бөліктерінен келгендіктен, кездесулер Ютада, әсіресе шіркеудің жалпы конференциясының демалыс күндері өткізіледі, өйткені бұл ең көп қатысушылардың ықтималдығын қамтамасыз етеді. Бірнеше веб-сайттар құрылды шіркеу мүшелері арнайы мақсатпен мүмкіндік беру үшін миссиялық түлектермен байланыс орнату.