Док Помус: Американдық блюз әншісі мен әндер жазушысы

Кіріспе

Американдық музыкант (1925–1991)

Джером Солон Фельдер (27 маусым 1925 – 14 наурыз 1991), кәсіби тұрғыда Doc Pomus деп танылған, американдық блюз әншісі және ән жазушы. Ол көптеген рок-н-ролл хиттерінің авторы ретінде ең жақсы танымал. Помус 1992 жылы Рок-н-ролл Даңқы залына (орындаушы емес ретінде), Ән жазушылар Даңқы залына (1992) және Блюз Даңқы залына (2012) енгізілді.

Ерте өмір

Джером Солон Фельдер 1925 жылы Нью-Йорк штатының Бруклин қаласындағы Уильямсбург ауданында еврей иммигранттарының отбасында дүниеге келген. Ол 1943-1945 жылдары Бруклин колледжінде оқыды. Фелдер Биг Джо Тернердің "Пайни Браун Блюз" деген әнін естігеннен кейін блюзға әуес болды. Бала кезінде полиомиелитке шалдыққан ол қолдауышпен жүрді. Кейіннен, апат салдарынан асқынған полиомиелит синдромынан ол мүгедектер коляскасына көшті. Оның інісі – Нью-Йорк адвокаты Рауль Фельдер.

Мансап

Док Помус деген сахналық есімді қолданып, Фельдер жасөспірім шағында блюз әншісі ретінде өнер көрсете бастады. Оның сахналық есімі ешкімге ерекше ұнаған жоқ; ол жай ғана Джерри Фельдерден гөрі блюз әншісі үшін жақсырақ естіледі деп ойлады. Помус клубтарда көбінесе жалғыз ақ түсті адам болғанын, бірақ полиомиелитпен ауырған еврей ретінде афроамерикалықтармен ерекше жақындық сезінгенін, ал көрермендер оның батылдығына құрмет көрсетіп, талантына таң қалғандарын айтты. Нью-Йорк қаласының маңындағы клубтарда концерттер берген Помус Милт Джексон, Микки Бейкер және Кинг Кертиспен жиі бірге өнер көрсетті. 1940-1950 жылдары Помус Chess, Apollo, Dawn, Gotham және басқа да жазу компаниялары үшін әнші ретінде қырыққа жуық ән жазды. 1950 жылдардың басында Помус журналдарға мақалалар жазумен қатар, Лаверн Бейкер, Рут Браун, Рей Чарльз және Биг Джо Тернер үшін әндер жазуды бастады. 1957 жылы ол Иллинойс штатының Вествилл қаласынан шыққан, Бродвейде өнер көрсететін болашақ актриса Вилли Беркеге үйленді. Олар 1966 жылы ажырасып кетті. Оның ән жазудағы алғашқы жетістігі Coasters тобының "Young Blood" әнін хитке айналдырған кезде болды, бірақ әуені Джери Лейбер мен Майк Столлерлер тарапынан түбегейлі өзгертілді. Дегенмен, Помус әннің сөзін жазуға бірлесіп атсалысты және жақын арада 2500 доллар (АҚШ доллары) роялти чегін алды, бұл оны ән жазу мансабының құнды екеніне көндірді. 1957 жылға қарай Помус өнерден бас тартып, ән жазуға толыққандай көшті. Помус пианист Морт Шуманмен бірлесіп жұмыс істеді, олар Шуман Помустың кіші құрметтуымен кездескен кезде танысты. Әнші Отис Блэкуэлл осы екеуін Нью-Йорктегі Брилл ғимаратындағы Hill & Range Music Co./Rumbalero Music компаниясының кеңсесінде таныстырды. Помус Шуманнан өзімен бірге жазуды сұрады, себебі ол заманауи рок-н-ролл туралы көп білмейтін, ал Шуман сол кездегі танымал әртістермен жақсы таныс болған. Көбінесе Помус әннің сөзін жазса, Шуман әуенін шығарды, бірақ олар әндерінің екі аспектісінде де жиі ынтымақтасты. Олар бірлесіп "A Teenager in Love", "Save The Last Dance For Me", "Hushabye", "This Magic Moment", "Turn Me Loose", "Sweets For My Sweet" (The Drifters және кейіннен The Searchers тобының хиті), "Go, Jimmy, Go", "Little Sister", "Can't Get Used to Losing You", "Suspicion", "Surrender" және "(Маридің аты) Оның соңғы жалыны" әндерін жазды. 1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдардың басында Помус Фил Спектормен бірнеше ән жазды ("Young Boy Blues", "Ecstasy", "First Taste of Love" және "What Am I To Do? "), Майк Столлер және Джерри Лейбер ("Young Blood" және "She's Not You"), сондай-ақ Брилл Билдинг дәуірінің басқа да авторларымен жұмыс істеді. Помус сонымен қатар Рей Чарльз үшін 1956 жылы хит болған "Lonely Avenue" әнін жазды. 1970 және 1980 жылдары, Westover қонақ үйінің он бірінші қабатындағы екі бөлмелі пәтерінде, 253 Батыс 72-ші көшеде, Помус доктор Джон, Кен Хирш және Вилли Девиллмен бірге әндер жазды, ол айтуынша, "түнде адасқан, өз орнын және бағытын нақты білмейтін немесе әрқашан да білмейтін адамдар үшін" жазды. Бұл кейінірек жазылған әндер ("There Must Be A Better World", "There Is Always One More Time", "That World Outside", "You Just Keep Holding On" және "Something Beautiful Dying") Вилли Девилл, Б. Б. Кинг, Ирма Томас, Марианна Фейтфулл, Чарли Рич, Рут Браун, доктор Джон, Джеймс Букер және Джонни Адамспен жазылды, олар кейбіреулер, соның ішінде жазушы Питер Гуральник, музыкант және әнші доктор Джон және продюсер Джоэл Дорн, Помустың ең жақсы туындылары деп санайды. "A. K. A. Doc Pomus" (2012) деректі фильмі Помустың қызы Шарин Фельдердің ойлап тапқан, режиссер Питер Миллердің түсірген, Эми Линтонның монтаждаған және Фельдер, Хехтер және Миллердің өндірген фильмде Помустың өмірбаяны баяндалады. Помус 1991 жылдың 14 наурызында Манхэттендегі Нью-Йорк университетінің медициналық орталығында 65 жасында өкпе қатерінен қайтыс болды. Помус Әншілердің атақ-даңқ залына және Рок-н-ролл атақ-даңқ залына сайланды. 1991 жылы ол Ритм және блюз қорынан алған алғашқы африкалық емес америкалық болды. Рей Чарльз марапатты алдын ала жазылған хабарлама арқылы табыс етті. Фанк тобы Cameo Помустың ән жазу стиліне қатты әсер етті және олардың "Word Up" әнін орындамас бұрын оның әсерін жиі мойындайды. Көптен бері дос болған джаз әншісі Джимми Скотт Помустың жерлеу рәсімінде өнер көрсетті, бұл оның мансабын қайта жаңғыртты. Басқа қатысушылар арасында Скотты Sire Records-ке қол қойған Сеймур Стайн және одан кейін Скотпен өлімге дейін жұмыс істейтін Лу Рид болды. Помус достарына Скоттың әнін көп жылдар бойы тыңдауды өтінді. "Doc's Blues" әнін оның жақын досы Эндрю Вакс Помусқа арналған құрмет ретінде жазды. Әннің мәтіні алғаш рет 1990 жылы Вахсстің "Blossom" романында пайда болды. "Doc's Blues" әнін блюзмен Сон Силс Seals-тің соңғы альбомы Lettin' Go-да жазған. 1960 жылдардың басында Лу Ридті музыка индустриясына енгізген Помус, Ридтің 1992 жылғы Magic and Loss альбомында еске алынған екі досының бірі болды. 1995 жылы Rhino Records Помусқа арналған "Till The Night Is Gone" атты құрастырылған альбомды шығарды. Помустың әндерін Боб Дилан, Брайан Уилсон, Дион, доктор Джон, Ирма Томас, Соломон Берк, Джон Хайатт, Шон Колвин, Аарон Невилл, Лу Рид, The Band, Б. Б. Кинг, Los Lobos және Розанн Кэш орындайды. 2010 жылы Бен Фолдс және Ник Хорнби бірлесіп жазған, "Doc Pomus" әнін қамтыған альбомын Lonely Avenue деп атады. Әннің мәтіні Помустың 1984 жылғы 21 ақпандағы аяқталмаған мемуарынан алынған үзіндіге сілтеме жасайды: "Мен ешқашан әлемнің басын шайқап, қайғылы түрде маған қарауына тырысқан, күлімдеп, жарқыраған бақытты мүгедектердің бірі болған емеспін. Олар маған қарап, 'Қандай керемет, батыл жігіт' демес еді". Альбомда британдық автор Хорнбидің мәтіні, американдық орындаушы Фолдстің музыкасына қосылды. Альбом 2010 жылдың 28 қыркүйегінде жарық көрді. Джон Гудманның Коэн ағай-інілерінің 2013 жылғы "Inside Llewyn Davis" комедиялық драмасындағы кейіпкері Помустың бейнесіне негізделген. Док Помус жазған немесе бірлесіп жазған әндерді Джо Кокер, ZZ Top, Рей Чарльз, Элвис Пресли, Элвис Костелло, Дин Мартин, Энди Уильямс, The Beatles, Bad Company, Леонард Коэн, Ван Моррисон, Led Zeppelin, Брюс Спрингстин, Майкл Бубле, Долли Партон, Эмми Лу Харрис, Боб Дилан, Брайан Уилсон, Гарри Нилссон, Джон Хайатт, The Beach Boys, Б. Б. Кинг, The New York Dolls, Шон Колвин, Los Lobos, Дион және жүздеген басқалар орындады. Боб Диланның 2022 жылғы "The Philosophy of Modern Song" кітабы Док Помусқа арналған.

Using the stage name Doc Pomus, teenager Felder began performing as a blues singer. His stage name was not inspired by anyone in particular; he just thought it sounded better for a blues singer than Jerry Felder. Pomus stated that more often than not, he was the only Caucasian in the clubs, but that as a Jew with polio, he felt a special underdog kinship with African Americans, while in turn the audiences respected his courage and were impressed by his talent. Gigging at clubs in and around New York City, Pomus often performed with Milt Jackson, Mickey Baker, and King Curtis. Pomus recorded about forty sides as a singer in the 1940s and 1950s for Chess, Apollo, Dawn, Gotham, and other recording companies. In the early 1950s, Pomus began writing magazine articles, as well as songwriting for Lavern Baker, Ruth Brown, Ray Charles, and Big Joe Turner. In 1957 he married an aspiring Broadway actress from Westville, Illinois, named Willi Burke. They were divorced in 1966. His first songwriting break came when the Coasters recorded a hit with the song "Young Blood", although the melody had been radically changed by Jerry Leiber and Mike Stoller. Still, Pomus had co credit as lyricist, and soon received a royalty check for $2,500 (US$ in dollars), an event that convinced him that songwriting was a career worth pursuing. By 1957, Pomus had given up performing in favor of songwriting. Pomus collaborated with pianist Mort Shuman, whom he met when Shuman was dating Pomus's younger cousin. Songwriter Otis Blackwell introduced the duo to Hill & Range Music Co./Rumbalero Music at its offices in New York City's Brill Building. Pomus asked Shuman to write with him because Pomus did not know much about contemporary rock and roll, whereas Shuman was acquainted with popular artists of the day. For the most part, Pomus wrote the lyrics while Shuman composed the melodies, but they often collaborated on both aspects of their songs. Together they wrote "A Teenager in Love", "Save The Last Dance For Me", "Hushabye", "This Magic Moment", "Turn Me Loose", "Sweets For My Sweet" (a hit for The Drifters, and later The Searchers), "Go, Jimmy, Go", "Little Sister", "Can't Get Used to Losing You", "Suspicion", "Surrender", and "(Marie's the Name of) His Latest Flame". During the late 1950s and early 1960s, Pomus wrote several songs with Phil Spector ("Young Boy Blues", "Ecstasy", "First Taste of Love" and "What Am I To Do? "), Mike Stoller and Jerry Leiber ("Young Blood" and "She's Not You"), and other Brill Building era writers. Pomus also wrote "Lonely Avenue", a 1956 hit for Ray Charles. In the 1970s and 1980s, in his eleventh floor, two room apartment at the Westover Hotel at 253 West 72nd Street, Pomus wrote songs with Dr. John, Ken Hirsch, and Willy DeVille for what he said were " those people stumbling around in the night out there, uncertain or not always so certain of exactly where they fit in and where they were headed." These later songs ("There Must Be A Better World", "There Is Always One More Time", "That World Outside", "You Just Keep Holding On", and "Something Beautiful Dying")—recorded by Willy DeVille, B. B. King, Irma Thomas, Marianne Faithfull, Charlie Rich, Ruth Brown, Dr. John, James Booker, and Johnny Adams—are considered by some, including writer Peter Guralnick, musician and songwriter Dr. John, and producer Joel Dorn, to be signatures of Pomus's best craft. The documentary film A. K. A. Doc Pomus (2012), conceived by Pomus's daughter Sharyn Felder, directed by filmmaker Peter Miller, edited by Amy Linton, and produced by Felder, Hechter, and Miller, presents Pomus's biography. Pomus died on March 14, 1991, of lung cancer at the age of 65 at NYU Medical Center in Manhattan. Pomus was elected to the Songwriters Hall of Fame and the Rock and Roll Hall of Fame. In 1991, he was the first non African American recipient of the Rhythm and Blues Foundation Pioneer Award. Ray Charles presented the award via a pre recorded message. The funk band Cameo was heavily influenced by Pomus's song writing style and frequently acknowledges his impact before performing their hit song "Word Up." Longtime friend, jazz singer Jimmy Scott, performed at Pomus's funeral, a performance that resurrected his career. Other attendees included Seymour Stein, who subsequently signed Scott to Sire Records, and Lou Reed, who thereafter would regularly work with Scott until his death. Pomus had been imploring his friends to hear Scott sing for many years. The song "Doc's Blues" was written as a tribute to Pomus by his close friend, Andrew Vachss. The lyrics originally appeared in Vachss's 1990 novel Blossom. "Doc's Blues" was recorded by bluesman Son Seals on Seals's last album, Lettin' Go. Responsible for Lou Reed's introduction to the music industry in the early 1960s, Pomus was one of two friends Reed memorialized on his 1992 album Magic and Loss. In 1995, Rhino Records released a tribute album to Pomus titledTill The Night Is Gone. Pomus's songs are performed by Bob Dylan, Brian Wilson, Dion, Dr. John, Irma Thomas, Solomon Burke, John Hiatt, Shawn Colvin, Aaron Neville, Lou Reed, The Band, B. B. King, Los Lobos, and Rosanne Cash. In 2010, Ben Folds and Nick Hornby named their collaborative album on which the song "Doc Pomus" appeared Lonely Avenue. The lyrics referenced an excerpt from Pomus's unfinished memoir, February 21, 1984: "I was never one of those happy cripples who stumbled around smiling and shiny eyed, trying to get the world to cluck its tongue and shake its head sadly in my direction. They'd never look at me and say, 'What a wonderful, courageous fellow. The album featured lyrics by British author Hornby, set to music by American performer Folds. It was released on September 28, 2010. John Goodman's character in the Coen brothers' 2013 dramedy Inside Llewyn Davis was loosely inspired by Pomus. Songs written or co written by Doc Pomus have been recorded by Joe Cocker, ZZ Top, Ray Charles, Elvis Presley, Elvis Costello, Dean Martin, Andy Williams, The Beatles, Bad Company, Leonard Cohen, Van Morrison, Led Zeppelin, Bruce Springsteen, Michael Buble, Dolly Parton, Emmy Lou Harris, Bob Dylan, Brian Wilson, Harry Nilsson, John Hiatt, The Beach Boys, B. B. King, The New York Dolls, Shawn Colvin, Los Lobos, Dion, and hundreds of others. Bob Dylan's 2022 book,The Philosophy of Modern Song, is dedicated to Doc Pomus.