Кіріспе

Массачусетс штатындағы тарихи үй, АҚШ басқа миссионерлік үйлер Миссия үйі - Массачусетс штатының Стокбридж қаласында, 19 бас көшесінде орналасқан тарихи үй. Оны 1741 және 1742 жылдар аралығында жергілікті махикандарға христиан миссионері салған. Бұл 1968 жылы отарлаушылық миссионерлік үйдің сирек сақталған үлгісі ретінде белгіленген Ұлттық тарихи ескерткіш. Қазір мұражайға ие және оны коммерциялық емес музей ретінде Резервациялардың қамқоршылары басқарады. Бұл қауымдастықтардың халқы 17 ғасырда соғыстар (кейде еуропалық отарлаушылармен, кейде көрші ирокездермен), аурулар мен көші-қон оларды кішірейтіп, әртүрлі етіп өзгертті. 1720-жылдарға қарай олар өздерінің тайпалық жерлерінің көпшілігін сатып жіберді және Хаусатоник өзеніндегі қалған екі жер телімінде салыстырмалы бейбіт өмір сүрді. 1720-ші жылдардың соңында махикандар британдық миссионерлік ұйымдарға қызығушылық тудырады, өйткені олар әлеуетті конверсиялық мақсаттар ретінде және Рим католиктік Жаңа Франциядан оларға әсер ету мүмкіндігіне қарсы тұру үшін көрінді. Бұл әрекетті Жаңа Англияда Массачусетс шығанағының губернаторы Джонатан Белчер басқарған комиссия жүргізді. Белчер 1730 жылы провинцияның Махикан жерінде қала салуды және Лондон миссионерлік топтарының сол жердегі миссия үшін ақы төлеуін ұсынды. Бұл мақсатқа 1733 жылы қаржы бөлінді. 1734 жылы Нортгемптон аймағындағы Массачусетс тұрғындары миссияны ұйымдастыру үшін жиналды. Жон Сержант, Йель колледжінің жаңа ғана бітірген түлегі, тапсырманы орындауға келісті және сол күзде Махикандардың арасында біраз уақыт өткізді. Губернатор Белчер мен Махикан басшылары қатысқан келіссөздерден кейін 1735 жылы миссионерлік қызмет құрылатыны туралы келісімге келді және Сержант олардың арасында министр ретінде қызмет етуге тағайындалды. Ол дереу махика жерлеріне көшіп барып, оларға уағыз айта бастады және шомылдыру рәсімінен өткізді. 1736 жылы Махакандарға Массачусетс шығанағының провинциясы ресми түрде алты шаршы миль (16 км2) қалашығын берді, ол 1739 жылы Стокбридж ретінде енгізілетін болады. Грантқа министр мен мектеп мұғалімі жер грантын алу және төрт ағылшын отбасысының жергілікті тұрғындарға мәсіхші өмір сүрудің үлгісін көрсету үшін осы аймаққа қоныстанғаны туралы ережелер енгізілді. Джон Сержант қалада қарапайым шекаралық үй салды, ал осы аймақтың айналасында үндістандық ауыл өсті, оған шіркеу және мектеп ретінде пайдаланылатын жиналыс үйі кірді.

Үйдің тарихы

1739 жылы Сержант Стокбридждің ағылшын отаршыларының бірінің он жеті жасар қызы Абигейл Уильямсқа үйленді. Ол ауылдан тыс жерде тұрмақшы еді, сондықтан Сержант жаңа үйді алды, бұл мақаланың тақырыбы, ауылға қарап тұрған Проспект төбесіне салынған. үйдің 1742 жылы салынғандығы белгілі. Сержанттар 1749 жылы қайтыс болғанға дейін сол жерде тұрды. Әбигел қайтадан тұрмысқа шығып, ақырында үйден көшіп кетеді, бірақ ол отбасылық дәстүрге айналды. Ол екінші күйеуінің өлімінен кейін қайтып оралды, 1791 жылы өлгенге дейін ұлының отбасында тұрды. Сержанттың екінші үйі 1879 жылға дейін отбасында болды, ол кезде мүлік Нью-Йорк қаласының заңгері Дэвид Дадли Филд кішіге сатылды. Филд бірнеше жаз бойы достарына жалға берген миссионерлік үйді және үлкен жазғы үйді салған. 1926 жылы Шоат миссионерлік үйді сатып алды. Содан соң үйді бөлшектеп, бөлшектерін мұқият санап шықты. 1928 жылы үй ландшафт дизайнері Флетчер Стилдің басшылығымен қазіргі жерінде қайта құрылды. Үйдің бақтарын 1928-1932 жылдары Стил (Наумкейг бақтарындағы маңызды жұмыстарға да жауапты) жасаған. Үй Шоаттың басшылығымен Сержант кезеңіне сәйкес келетін бұйымдармен жабдықталды және 1930 жылы мұражай ретінде ашылды. Шоаттың мұражайға қалдырған мұрасына Франсис Айскоудың 1745 жылы Махиканға берген екі томдық Киелі кітапты қосады. Шоат 1930 жылдары Стокбридж Мунси тайпасының ақсақалдарын (Махиканның ұрпақтары) оған мұражайда көрсету үшін Киелі кітапты сатуға көндірді. Ал бұл кітапты 1975 жылы мұражайдан тапқанға дейін олар оны таба алмады. Келіссөздер жүргізілгеннен кейін, 1991 жылы резервацияларды басқарушылар бұл тайпаға Киелі кітапты қайтарып берді.

Үй және бау-бақша

Миссия үйі қазір шамамен үлкен көлемде тұр. Үйдің орналасуы стандартты грузин орта залы жоспарына сәйкес келеді, оның екі жағында орталық залда от жағылған бөлмелер (сол жақтағы қонақ бөлмесі және оң жақтағы ас үй) бар, онда екінші қабатқа шығатын баспалдақ бар. Салонның артында сержант үндістермен кездескен офис орналасқан. Георгийлік типтік жоспардан ауытқу - үйдің оң жағында екінші кіреберіс және осы кіреберіспен кеңсеге баратын тар дәліз. Бұл сержанттың үнді қонақтарына үйдің алдыңғы жағынан өтпей-ақ оның кеңсесіне жетуді мүмкін етті. Көкөністер, жеміс ағаштары мен бұталар қатары көркемдік үшін гүлдермен қапталған, ал ол ою-өрнектер үшін кеңістіктер ағаш кесу, май басу және консервілер дайындау сияқты ашық ауада жұмыс істеу үшін пайдаланылатын болады деп күтті. Үй 1968 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды және Ұлттық тарихи орындар тізілімінде тіркелген. Онда он сегізінші ғасырдағы американдық жиһаздар мен сәндік өнерлер жинағы бар. Ол жазғы демалыс күндері немесе алдын ала жазылу арқылы көпшілікке ашық.