Кіріспе
Америка драматургы (1937-2023) Мейбел Дэвис "Тина" Хоу (21 қараша 1937 - 28 тамыз 2023) - американдық драматург. Төрт онжылдықтан астам уақытқа созылған мансабында Хоудың ең танымал туындылары: Музей, Тамақ ішу өнері, Чиркөзі суреттері, Жағалаудағы тосын оқиғалар және Прайдтың өткелі. Оның пьесалары көптеген марапаттар алды, соның ішінде 1998 жылы Нью-Йорк драма сыншылары кружкасының "Прайдтің өтпелі жолы" үшін үздік пьеса сыйлығы, ол сондай-ақ 1997 жылы драма үшін Пулитцер сыйлығының финалисі болды. "Жартылыс" 1987 жылы "Тони" сыйлығының үздік пьесасы номинациясына ұсынылған.
Mabel Davis "Tina" Howe (November 21, 1937 – August 28, 2023) was an American playwright. In a career that spanned more than four decades, Howe's best known works include Museum, The Art of Dining, Painting Churches, Coastal Disturbances, and Pride's Crossing. Her plays won numerous awards, including the 1998 New York Drama Critics Circle Award for Best Play for Pride's Crossing, which was also a finalist for the 1997 Pulitzer Prize for Drama. Coastal Disturbances was nominated for the 1987 Tony Award for Best Play.
Ерте өмір
Мейбел Дэвис Хоу 1937 жылы 21 қарашада Манхэттен қаласында дүниеге келген. Хау әдебиетші отбасынан шыққан. Оның бабасы Марк Антони Де Вулф Хоу 50 кітаптан астам кітап жариялады және 1925 жылы Пулитцердің өмірбаянының жүлдесін жеңіп алды. Оның әкесі Куинси Хоу 1942 жылдан 1947 жылға дейін CBS радиосында, содан кейін ABC теледидарында кешкі жаңалықтарды жазды және таратты. Ол үш томдық "Біздің заманымыздың әлемдік тарихы" атты тарихи кітаптың авторы болды. Оның ағасы Марк ДеВулф Хоу Гарвард заң мектебінде конституциялық құқықтан сабақ берді және Оливер Венделл Холмс-ның заң қызметкері және өмірбаянын жазған. Оның әпкесі Хелен Хау - сәтті монолог және романдар жазушы. Хау бала кезінен Тина деп аталатын, сондықтан ол он сегіз жасында өзінің атын Мейбел Хаудан Тина Хау деп өзгертті. Хау гепатитпен ауырып жатқанда, әкесі ауруханада оған күнде келіп, түскі үзіліс кезінде Джеймс Джойстің "Улисс" романын оқып беретін. Хау 1959 жылы Нью-Йорк штатының Бронксвилл қаласындағы Сара Лоуренс колледжін бітірген. Студент кезінде ол өзінің алғашқы пьесасын жазды, Жабылу уақыты; оның сыныптасы Джейн Александр кейіннен оны режиссерлік және актерлік қызмет атқарды. Мектепті бітіргеннен кейін ол Александрмен бірге Еуропаға саяхаттайды; Александр Эдинбург университетінде математика оқып, актерлік өнерді үйренеді, ал Хоу Сорбонна университетінде философия оқып, жазумен айналысады. Хауу Эжен Ионесконың "Ла Кантатрис Шаув" спектаклін "Театр де ла Хушетте" көрген кезде: "Бұл менің өмірімді өзгертті", - деді. "Бұл менің жүрегімді бір жарық шапқандай болды". Еуропадан оралғаннан кейін Хоу Колумбия университетінің мұғалімдер колледжінде және Чикаго мұғалімдер колледжінде аспирантуралық жұмыс істеді. Ол Висконсин штатының Монона Гроув қаласында, күйеуі (оқытушы және жазушы Норман Леви) аспирантурада оқып жүргенде, содан кейін Мэн штатының Бат қаласында, ол өзінің шеберлігін мектептің драма бөлімімен жұмыс істеу арқылы үйренгенін айтты.
Тақырыптар мен стиль
Әдеби сыншы және романист К. В. Э. Бигсби Хоу үшін "өнер - бұл орталық бекет" деп жазды, бұл тақырыптарды атап өтті. Өзінің "Қазіргі американдық драматургтар" атты кітабында Бигсби оның "эксперименттерге деген ықыласы" бар екенін жазды және Хоудың "Абсурдистік дәстүрге берік негізделгенін" айтқан сөздерін келтіреді. Франк Рич өзінің "Нью-Йорк таймс" журналында "Бейнелеу шіркеулері" пьесасы "ең арманды импрессионисттік рухқа ие" деп түсіндірді. Variety журналының "Painting Churches" журналында бұл пьесаның "жеңіл, импрессионисттік стильде суреттелген топтық портрет" екенін атап өтті. The CurtainUp сыншысы Жағалаулық тоқыраулар Хаудың жұмысы туралы былай деп жазды: "Хаудың барлық жұмыстары сияқты, пьесаның әсемдігі оның ерекше кейіпкерлерінен туындайды. Бұл жағдайда өмірдің қуанышы, үмітсіздік, махаббат, құмарлық, ашу-ыза және қорқыныш жағаға көбікпен немесе жұмсақ толқындармен соққы беретін толқындар сияқты келіп, кетеді ". Сара Лоуренс журналында жазған Сэлия Макгерр Риган Хоудың авторлық дауысын былай деп сипаттады: "Хоу әртүрлі түрде жарқын және ақымақтық, импрессионисттік және ауалы, сыпайы және көреген, лирикалық және сауатты, жанды және тілге негізделген, қалаулы және дементті деп сипатталған дауысты дамытты. Бейтаныс нәрселер танымал нәрселердің бетінде болады: ағаштар Нью-Йорк штатының ферма үйінің ішінде және ішінде өседі (Бір аяқ киімсіз) " Бен Брантли Нью-Йорк Таймс үшін "Ту және туылғаннан кейін" деген рецензияда: "Бұл өркениеттілердің амбициялары мен претенцияларына кедергі келтіретін және ақыр соңында жалмап қоятын табиғи әлем туралы ұсыныс. Бұл Хоу ханымның кейінірек жасаған шығармаларында кейде шеберлікпен (Coastal Disturbances), кейде әуесқойлықпен (One Shoe Off), бірақ әрқашан өзіндік стилімен дамытатын тақырып. " Хау өзінің Париждегі уақыты туралы былай деп жазды: "Ол жылы маған ең терең әсер еткен нәрсе - Ионесконың "Балдалы сопрано" романын көру. Бұл мені қатты ренжітті". Ионеско, Бекет және Пиранделло оның кейіпкерлері болып қала берді. Хау Гленн Гулдтың үлкен құрметіне ие болды, ол былай деді: "Мен өз пьесаларымды Гленн Гулдқа жазып беремін. Мен балалар үшін Глен Гулдқа спагетти дайындап беремін. Мен Глен Гулдқа есеп төлеймін".
Ben Brantley in reviewing Birth and After Birth for The New York Times, observed "The suggestion is of a natural world that thwarts and ultimately devours the ambitions and pretensions of the civilized. This is a theme that Ms. Howe would develop in later works, sometimes artfully (Coastal Disturbances), sometimes clumsily (One Shoe Off), but always in a style that was distinctively her own." Howe noted about her time in Paris: "The most profound thing that happened to me that year was seeing The Bald Soprano by Ionesco. That exploded me all over the place." Ionesco, Beckett and Pirandello continued to be her heroes. Howe was a great admirer of Glenn Gould, saying, "I write my plays to Glenn Gould. I cook the kids' spaghetti dinners to Glenn Gould. I pay the bills to Glenn Gould."
Басқа
Хоу Нью-Йорк университетінде, UCLA, Колумбия университеті мен Карнеги Меллонда шеберлік сабақтарын оқытты. (Анни Бейкер бұрын Хау атқарған лауазымға ие болды.) Хау 1990 жылдан бастап Америка драматургтар гильдиясының кеңес мүшесі болды. Оның бірнеше шығармаларын "Тыңғаралық шатасулар: Тина Хоудің төрт пьесасы" және "Занзибарға жақындау және басқа да пьесалар" жинақтарында оқуға болады. Оның еңбектері Гарвард театрының коллекциясында Хоутон кітапханасында сақталған.
Жеке өмір
Хау 1961 жылдан бастап 2022 жылы қайтыс болғанға дейін тарихшы Норман Левиге үйленген. Ерлі-зайыптылардың екі баласы болды және бірнеше жылдан кейін Бронксте Манхэттеннің жоғарғы батыс жағында тұрды.
Марапаттар мен құрметтер
Хау Рокфеллер грантын (1983), Ұлттық өнер қорынан екі стипендия, Гуггенхайм стипендиясы (1990) және Әдебиет саласындағы Америка өнер және әдебиет академиясының сыйлығын (1993) алды. және Боудин колледжінің Құрметті докторлық дәрежесі (1998). 2007 жылы ол Бейлор университетінің Хортон Фут американдық драматургтер фестивалінде ұсынылған Хортон Фут сыйлығын алды. Хау 2017 жылы Американың атақ-даңқ театрының залына кірді. 2017 жылдың қарашасында Гершвин театрында өткен салтанатта оны ұзақ уақыттан бері дос Джейн Александр таныстырды, ол "Оның құштарлығы, ақыл-ойы және ақымақтық бар [оның пьесалары] опералық тереңдікке секіру.