Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сент-Виктор аббатшылығы, Париж, сондай-ақ Корольдік аббатшылық және Сент-Виктор мектебінің атымен белгілі, Парижге жақын жердегі аббатшылық болды, Франция. Оның шығу тегі Париждің архидиаконы Вильгельм Шампоның 1108 жылы Парижге жақын жердегі шағын ермемеге зейнетке шығуға қатысты шешімін қабылдауына байланысты. Ол Канондық Регулярдың өмірін, қызметі мен рәсімдерін қабылдады, ал оның жаңа қауымы Августин ережесін ұстанды. Уильям өзінің тәлім беруімен әйгілі болды, және оның шәкірттерінің көбі, соның ішінде Питер Абелардтың артынан еріп, оның лекциясын қайтадан оқуға көндірді. Вильгельм 1113 жылы Шалон-сюр-Марн епископы болды, ал оның орнын каноникалық тәртіпті және оның жаңа аббатлығын күшті түрде көтерген Гилдуин де Сент-Виктор иеленді. Рим папалары, патшалар, патшайымдар мен ақсүйектердің жомарт тартулары арқылы Сент-Виктор аббатшылығы көп ұзамай байлыққа кенелді. Көптеген тұрақты канондық үйлер оның ықпалына түсіп, оның басшылығымен реформаланды, соның ішінде Сте Женевьев (Париж), Херефордширдегі Вигмор аббатшылығы, Сент-Августин (Бристоль), Сент-Кэтрин (Уотерфорд), Сент-Томас (Дублин) және Сан-Пьетро ад Арам (Неаполь). Король Людовик VIII өзінің өсиетінде және өсиетінде Киелі Виктор орденінің қырықтан кем емес аббатханасын атады және олардың арасында тең бөлінетін 4000 фунт қалдырды, және Париждегі аббат шіркеуінің құрылысына барлық зергерлік бұйымдарын қалдырды. Аббатхана 160 жасқа толғанға дейін оның мүшелері арасынан бірнеше кардиналдар мен кем дегенде сегіз маңызды абаттар шыққан. Шампоның Вильгельм дәстүрлері берілді, ал аббатхана құдайшылдық пен білімнің орталығы болды, танымал студенттерді, ғалымдарды және зиялыларды, соның ішінде Гю Сент-Виктор, Питер Ломбард және Томас Беккетті тартты. Шын мәнінде, Сент-Виктор мектебі, Сте-Женевьева және Нотр-Дам де-Париж мектептерімен бірге Париж университетінің биігі болды.
The Abbey of Saint Victor, Paris, also known as Royal Abbey and School of Saint Victor, was an abbey near Paris, France. Its origins are connected to the decision of William of Champeaux, the Archdeacon of Paris, to retire to a small hermitage near Paris in 1108. He took on the life, vocation and observances of the Canons Regular, and his new community followed the Augustinian Rule. William was famed for his teaching, and was followed to his hermitage by many of his disciples, including Peter Abelard, and was convinced by them to take up his lecturing again. William was made Bishop of Châlons sur Marne in 1113, and was succeeded in his hermitage at St. Victor's by Gilduin de Saint Victor, who promoted the canonical order and its new abbey vigorously. Through generous gifts from popes, kings, queens, and nobles, the Abbey of St. Victor was soon richly endowed. Many houses of canons regular came under its influence and were reformed through its leadership, including the Abbey of Ste Geneviève (Paris), Wigmore Abbey in Herefordshire, St. Augustine's (Bristol), St. Catherine's (Waterford), St. Thomas's (Dublin), and San Pietro ad Aram (Naples). King Louis VIII mentioned no less than forty abbeys of the Order of St. Victor in his last will and testament, and he left 4,000 pounds to be equally divided among them, and all his jewels for the building of the abbey church in Paris. Before the abbey was 160 years old, several cardinals and at least eight significant abbots had been produced from among its members. The traditions of William of Champeaux were handed on, and the abbey became a center of piety and learning, attracting famous students, scholars and intellectuals including Hugh of St. Victor, Peter Lombard and Thomas Becket. In fact, the school of Saint Victor, with the schools of Ste Geneviève and Notre Dame de Paris, was the cradle of the University of Paris.
Құрылу
Шамамен 1108 жылы Шампо Уильям бірнеше шәкірттерімен бірге Монтанье-Санте-Женевье тауларының етегіндегі Қасиетті Викторға арналған часовняның жанында тасталған ермеге (немесе кельяға) оқуға шықты (аббатхана XII ғасырдың соңында Филип Август салған қоршау қабырғасының сыртында қалды). 1113 жылы Вильгельм Шалон-сюр-Марн епископы болып сайланғанда, Людовик VI кішкентай бас сауғалауды келер жылы мол қаржыландырылған аббатханаға айналдырды. Папа бұл іргетасты бағыштады. Вильгельмнің мұрагері - оның ең жақын шәкірті және корольдің мойындаушысы болған Гильдуин. Парижде туған, 1113-1155 жж. Бұл, әрине, оның аббатшылығы кезінде, киелі Виктордың әдет-ғұрыптары Liber Ordinis Sancti Victoris құрамында жазылған, мұнда үндеу мен қол еңбегі басым болған қатаң аскетизмді ұстанған. 1148 жылы аббатхана Сент-Женевьев колледжін сатып алды. Кейіннен аббатхана қиындықтарға ұшырап, 17 және 18 ғасырдың басында Янсен қозғалысымен танылды. Ол француз төңкерісі кезінде таратылып, жойылған. Бұрынғы аббатхананың жерін қазір Париж VI және VII университеттері, Музей және Жардн де Плантес иеленеді. Атауы көрші көшеде сақталған.
It was around 1108 that William of Champeaux retired from teaching with a few disciples in a hermitage (or cella) abandoned near a chapel dedicated to St. Victor, at the foot of the Montagne Sainte Geneviève (the abbey remained outside the walls of the enclosure built by Philip Augustus at the end of the twelfth century). In 1113, when William was elected Bishop of Chalons sur Marne, Louis VI transformed the small retreat into an abbey that was richly endowed the following year. The Pope dedicated the foundation. The successor of William was the prior Gilduin, dearest disciple of William and confessor of the king. Born in Paris, he is the abbot of 1113–1155. It is most probably during his abbacy, that the customs of St. Victor were composed in the Liber Ordinis Sancti Victoris, following a rigorous asceticism, where silence and manual labor prevailed. In 1148, the abbey acquired the college of Sainte Geneviève. The abbey later fell on hard times, being identified in the 17th and early 18th centuries with the Jansenist movement. It was dissolved and destroyed during the French Revolution. The site of the former abbey is now largely occupied by Paris VI and VII Universities and by the Muséum and Jardin des Plantes. The name survives in a neighbouring street.
Қауымның құрамы
Викториналар - бұл XII ғасырдағы қауымдардың ішіндегі ең көрнектілері, олар ғаламдық және интеллектуалды ізденістерге ие. Хью мен оның жан-жақты ілімдерінің арқасында мектеп универсалды өлшемге ие болды, оны Викторина "барлық денені жыртып, бөлшектегісі келетіндерге қарсы қорғады және олар бұрыс үкім арқылы өздеріне ұнайтын нәрсені өз бетімен таңдайды". Сент-Виктор Бернард Клерво мен Томас Бекеттің (1118 - 1170) сүйікті баспанасына айналды, ал Париж епископтарының пәтері болды. Клаустер теология мен еркін өнердің мемлекеттік мектебіне айналды, философ Абелард пен Питер Ломбард, атақты сөйлемдердің авторы (Libri Quattuor Sententiarum) қатысқан монастырь университеті.
The Victorines are one of the most illustrious of the twelfth century congregations in terms of cosmopolitan and intellectual pursuits. Thanks to Hugh and his comprehensive teachings, the school took on a universalist dimension that Victorines defended against those who wanted to "rip and shred the whole body and who, by a perverse judgment, arbitrarily choose whatever pleases them." Saint Victor became a popular retreat of Bernard of Clairvaux and Thomas Becket (1118 1170), and the bishops of Paris had an apartment there. The cloister became a public school of theology and liberal arts, a kind of monastery university attended by the philosopher Abelard and Peter Lombard, author of the famous Sentences (Libri Quattuor Sententiarum).
Кітапхана
Аббатханада көпшілікке ашық бай кітапхана болды. Консультация бөлмесінде қолжазбалар шынжырмен байланды. Бірақ басқа да қасиеттері болды: литургиялық қолжазбалар хор үшін, тағы кейбіреулері асхананың жанында, науқастар мен өлім аузында науқастарға дауыстап оқу үшін, тағы басқалары кітапханашы (armarius) қос резервтен тұратын. Кітапхананың бір бөлігі кітаптар тобынан (минорлар) құралған, оларды канондар немесе студенттер ұзақ уақыт бойы (концессиялар) қарыз ала алады. Ғибадатхананың оқу-әдістемелік қызметі кітапхана қорының дамуына ықпал етті. Байлықпен қамтамасыз етілген аббатхананы басқа жерден сатып алу немесе көшірме жасаумен толтырады: скрипториум жақсы дамымаған сияқты. Қамқорлықпен берілген сыйлықтар да жинақты байытты. Сонымен қатар, Викторинаның өлімінен кейін табылған құжаттар (мысалы, уағыздар) жинақталып, кітапханада сақталды. Рабеляның "Гаргантуа мен Пантагрюэль" шығармасында Сент-Виктор кітапханасына сатирикалық сілтемелер бар (VII.6 тарау).
The abbey had a rich library open to the public. In the consulting room the manuscripts were chained. But there were other properties: liturgical manuscripts were kept for the choir, some others near the refectory, for reading aloud in the infirmary to the sick and dying, and others consisting of double reserves by the librarian (armarius). Part of the library consisted of a group of books (minores) the canons or students could borrow over long periods (concessi). The teaching of the abbey activity favoured the development of library funds. Richly endowed, the abbey would be filled by purchases or copies from elsewhere: the scriptorium seems not to have been well developed. Endowments also enriched the collection. In addition, the documents found upon the death of a Victorin (sermons, for example) were compiled and stored in the library. In Gargantua and Pantagruel by Rabelais, there are satirical references to the library of St Victor (Chapter VII.6).
Скрипториум
Сент-Виктордың скрипторийі, әрине, ондағы жазба мәтіндерін бағаналар түрінде, "түпкілікті бірегей" форматта, ортасында - библиялық мәтін, ал сыртында түсініктемелер арқылы жарқыратады. Бұл олардың безендіруіне байланысты итальяндық әсер етуі мүмкін.
The scriptorium of Saint Victor has certainly been the cause of experience glosses texts of Scripture by formatting columns, "formal provision entirely unique"; the biblical text in the center, and commentaries on the outside. This seems to be influence of Italian origin as regards their decoration.
Сен-Виктордың шеберлері
Бұл ғұламалар аббатлығының басты және танымал ұстаздары - Гю және Ричард Сент-Виктор. Біріншісі мектептің нағыз негізін қалаушы, 1125 - 1140 жылдардағы абат, толық ғалым, философ, мистик және мұғалім, оның кітабы De sacramentis christianae fidei (1136 1141) - бұл теологиялық синтездің ең маңыздысы. Екіншісі, Рихард Святого Виктора ортағасырлық мистиканың негізін қалаушы деп саналады. Бұл Викториандықтар дамыған философиялар мистикалыққа рационалды қолдау көрсетуі керек еді, оларға Құдайдың рақымы, ағартушылық немесе жанға шындықтың тумысынан келген қағидалары көмектесті. Барлық Викториналардың бір мақсаты рухани өмірді дамыту болды.
The main and iconic masters of this scholarly abbey remain Hugh and Richard of St. Victor. The first being recognized as the true founder of the school, abbot of 1125 1140, the complete scholar, philosopher, mystic and teacher, whose book De sacramentis christianae fidei (1136 1141) is the most important theological synthesis before scholastic Saint Thomas Aquinas. The second, Richard of St. Victor is considered the founder of the medieval mysticism. Philosophies developed by these Victorines were to give a rational support for the mystical, aided by divine grace, enlightenment or innate principles of truth to the soul. One of the goals of all the Victorines was to promote the spiritual life.