Фрэнк Лоссер: Американдық ән жазушының өмірі мен шығармашылығы
Frank Loesser
Фрэнк Лоссер: Американдық ән жазушы, «Guys and Dolls», «How to Succeed» мюзиклдерінің авторы. «Baby, It's Cold Outside» әні үшін «Оскар» жүлдесінің иегері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық ән жазушы (1910–1969)
American songwriter (1910–1969)
Фрэнк Генри Лосер (Frank Henry Loesser; 29 маусым 1910 – 28 шілде 1969) – «Жігіттер мен қуыршақтар» және «Іскерлікте табысқа қалай тырыспастан жету» сияқты Бродвей мюзиклдері үшін музыка мен ән сөздерін жазған американдық ән жазушы. Ол «Жігіттер мен қуыршақтар» үшін «Тони» сыйлығын жеңіп алды және «Кейін табысқа жету» драмасы үшін Пулитцер сыйлығымен бөлісті. Ол сонымен қатар 60-тан астам Голливуд фильмдері мен «Тин Пэн Аллей» үшін ән жазды, олардың көптегені классикаға айналды, және «Ең жақсы ән» номинациясы бойынша бес рет «Оскар» сыйлығына ұсынылып, «Бейби, сыртта суық» әні үшін бір рет жеңіске жетті.
Frank Henry Loesser ('/l//ɛ//s//ər/ "lesser"; June 29, 1910 – July 28, 1969) was an American songwriter who wrote the music and lyrics for the Broadway musicals Guys and Dolls and How to Succeed in Business Without Really Trying, among others. He won a Tony Award for Guys and Dolls and shared the Pulitzer Prize for Drama for How to Succeed. He also wrote songs for over 60 Hollywood films and Tin Pan Alley, many of which have become standards, and was nominated for five Academy Awards for best song, winning once for "Baby, It's Cold Outside".
Алғашқы жылдар
Фрэнк Генри Лоссер туған Нью-Йорк қаласындағы еврей отбасында. Ол Манхэттеннің Батыс 107-ші көшесіндегі үйде өсті. Оның әкесі Германия әскеріне шақырылудан қашу үшін Америкаға көшіп келді және отбасының банк ісімен айналысты. Ол Берта Эрлихке үйленді, олардың ұлы Артур Лоссер 1894 жылдың 26 тамызында дүниеге келді. Бертаның кіші қарындасы Джулия 1898 жылы Америкаға келді және 1907 жылы Генриге үйленді, Берта босанғанда қайтыс болғаннан кейін. Олардың тұңғыш баласы Грейс сол жылдың желтоқсанында дүниеге келді. Ұлдары Франк 1910 жылдың 29 маусымында туды. Лоссердің ата-анасы, дінсіз неміс еврейлері, жоғары интеллект пен мәдениетке баға берді және оны еуропалық композиторлар дәстүрінде музыкалық жағынан тәрбиеледі. (Фрэнк Лоссер кейіннен музыкалық хатшылармен бірлесіп, өзінің жазған ноталары оның ойынша музыканы көрсететініне көз жеткізді.) Лоссер әкесінің музыкаға деген жоғары талғамын ұнатпады және өз музыкасын жазып, гармониканы ойнау арқылы қарсылық көрсетті. Ол Таунсенд Харрис орта мектебінен қуылды, содан кейін Нью-Йорк қалалық колледжіне түсті. Оның жұмыстарына мейрамхананы сынға алушы, сотқа шақыруды табыстаушы, «Нью-Йорк Геральд Трибьюн» газетінің жарнама сатушысы, «The Tuckahoe Record» газетінің саяси карикатурашысы, «Keith Vaudeville Circuit» эскиздерін жазушы, «Women's Wear Daily» тігіс тауарлары редакторы, шағын кинокомпанияның баспасөз хатшысы және Нью-Рошельдегі қысқа мерзімді газеттің қалалық редакторы кірді. 1930 жылдардың ортасында ол композитор Ирвинг Актменмен бірге шығыс 52-ші көшедегі түнгі клуб «The Back Drop»-та өнер көрсетті, ал күндіз Лео Фейст компаниясында Джозеф Брэндфонның музыкасына аптасына 100 доллар жалақымен әндер жазды. Бір жылдан кейін Фейст олардың ешқайсысын жариялаған жоқ. Лоссер болашақ классикалық композитор Шуманмен ынтымақтастықта жұмыс істеп, 1931 жылғы әнін Фейстке сатты, бірақ ол сәтсіз аяқталды. Лоссер өзінің алғашқы жылдарын «жетіспеушілікке кездесу» деп сипаттады. Ол басқа да кәсіптерге белсенді түрде араласып, бірақ әдетте музыка бизнесіне оралып отырды. Лоссердің «Back Drop»-тағы жұмысы оның алғашқы Бродвей мюзикліне, «The Illustrator's Show» ревюіне әкелді, ол 1936 жылы «Back Drop» серіктесі Ирвинг Актменмен бірлесіп жазылды және тек төрт түн ғана сахнада болды. Бір жыл бұрын «Back Drop»-та өнер көрсеткен кезде Лоссер болашақ әнші Линн Гарландпен (туған Мэри Элис Бланкенбейкер) танысты. Ол 1936 жылдың қыркүйегінде Лос-Анджелеске теміржол билетіне қаражат қосатын хат жолдады, себебі Лоссердің «Universal Pictures» компаниясымен келісім-шарты аяқталған болатын. Жұбайлар судья кеңсесінде неке қиды. Лоссерге «Paramount Pictures» компаниясы келісімшарт ұсынды. Оның алғашқы әні «Альфред Ньюменмен бірлесіп жазылған «Ураган» фильміндегі Дороти Ламурға арналған «Манакураның айы» болды. Американың Батыс жазушыларының мүшелері 1942 жылы Лоссер сөзін жазған «Jingle Jangle Jingle» әнін барлық уақыттағы 100 үздік батыс әндерінің бірі деп таңдады. Ол екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Голливудта болды, содан кейін Әскери Әуе Күштеріне қосылды. Лоссер қарулы күштердің сұрауы бойынша басқа да әндер жазды, соның ішінде «Жаяу әскерде не істейсіз?» және «Роджер Янгтың балладасы» (1943). «Hi Yank!» АҚШ Армиясының Арнайы қызметтер кеңсесімен жасалды, ол әскерилердің көңіл-күйін көтеруге арналған «жобалық ерекшелік» болды. «Жоба» - бұл музыкалық сценарийі бар кітап, онда әскерилерге қолжетімді материалдарды пайдаланып қойылымды қою туралы нұсқаулар берілген. АҚШ Армиясының Әскери тарих орталығындағы құжатқа сәйкес, Италияда құрылған гастрольдік труппа мюзиклді қоюға дайын болды. «Hi Yank!» 2008 жылға дейін ұмытылған, сол кезде PBS History Detectives радио транскрипция дискісінің ұзақ сақталған жағдайын зерттеді. Дискіде екі ән және шоудың 1944 жылдың тамызында Форт-Диксте өткен премьерасына арналған жарнамалық хабарлама бар, ол сол жерде хабарланды.
Frank Henry Loesser was born to a Jewish family in New York City, the son of Henry Loesser, a pianist, and Julia Ehrlich. He grew up in a house on West 107th Street in Manhattan. His father had moved to America to avoid German military service and work in his family's banking business. He married Bertha Ehrlich; their son, Arthur Loesser, was born on August 26, 1894. Bertha's younger sister Julia arrived in America in 1898, marrying Henry in 1907 after Bertha died in childbirth. Grace, their first child, was born in December of that year. Their son Frank was born on June 29, 1910. Loesser's parents, secular German Jews, prized high intellect and culture, and educated him musically in the vein of European composers. (Frank Loesser later collaborated with musical secretaries to ensure that his written scores reflected the music as he conceived it.) Loesser disliked his father's refined taste in music and resisted by writing his own music and taking up the harmonica. He was expelled from Townsend Harris High School, and from there went to City College of New York. His jobs included restaurant reviewer, process server, classified ad salesman for the New York Herald Tribune, political cartoonist for The Tuckahoe Record, sketch writer for Keith Vaudeville Circuit, knit goods editor for Women's Wear Daily, press representative for a small movie company, and city editor for a short lived newspaper in New Rochelle, New York, titled New Rochelle News. In the mid 1930s, he performed at The Back Drop, a night spot on east 52nd Street, along with composer Irving Actman, while by day working on the staff of Leo Feist Inc. writing lyrics to Joseph Brandfon's music at $100 per week. After a year, Feist had not published any of them. Loesser fared only slightly better collaborating with the future classical composer Schuman, selling their 1931 song to Feist that would flop. Loesser described his early days of learning the craft as having "a rendezvous with failure." While he dabbled in other trades, he inevitably returned to the music business. Loesser's work at the Back Drop led to his first Broadway musical, The Illustrator's Show, a 1936 revue written with Back Drop collaborator Irving Actman, which lasted only four nights. The year before while performing at the Back Drop, Loesser met an aspiring singer, Lynn Garland (born Mary Alice Blankenbaker). He proposed in a September 1936 letter that included funds for a railroad ticket to Los Angeles where Loesser's contract to Universal Pictures had just ended. The couple married in a judge's office. Loesser was offered a contract by Paramount Pictures. His first song credit there was "Moon of Manakoora", written with Alfred Newman for Dorothy Lamour in the film The Hurricane. Members of the Western Writers of America chose the 1942 song "Jingle Jangle Jingle", for which Loesser wrote the lyrics, as one of the Top 100 Western songs of all time. He stayed in Hollywood until World War II, when he joined the Army Air Force. Loesser wrote other songs at the request of the armed forces, including "What Do You Do in the Infantry?" and "The Ballad of Rodger Young" (1943). Hi Yank! was produced by the U. S. Army Office of Special Services as a "blueprint special" to boost the morale of soldiers located where USO shows could not visit. The "blueprint" was a book containing a musical script with instructions for staging the show using materials locally available to deployed soldiers. According to a document at the U. S. Army Centre for Military History, a touring company formed in Italy was slated to produce the musical. Hi Yank! was generally forgotten until 2008 when the PBS History Detectives researched the case of a long saved radio transcription disc. The disc has two songs and a promotional announcement for the show's Fort Dix premiere in August 1944, when the disc was broadcast there.
Бродвей және кейінгі кино мансабы
1948 жылы Бродвей продюсерлері Сай Фейер мен Эрнест Х. Мартин Лоссерден Джордж Эбботтың "Шарлидің әпкесі" атты Брэндон Томас пьесасының адаптациясы үшін музыка мен әндерін жазуды сұрады. "Шарли қайда?" (1948) мюзиклі Рэй Болгердің қатысуымен 792 қойылымға дейін сахналады. 1952 жылы оның фильмдік нұсқасы шықты. Сондай-ақ 1948 жылы Лоссер 1944 жылы жазып, сол кездегі әйелі Линн Гарландпен бірге кештерде орындаған "Baby, It's Cold Outside" әнінің құқықтарын MGM студиясына сатты. Студия оны 1949 жылғы "Нептун қызы" фильміне қосты, нәтижесінде ән үлкен сәттілікке ие болды. Гарланд Лоссерге "олардың әнін" сатқаны үшін ренжіді, бірақ ол "Үздік түпнұсқа ән" номинациясында "Оскар" сыйлығын жеңіп алды. Оның келесі мюзиклі, Дэймон Руньонның әңгімелеріне негізделген "Guys and Dolls" (1950) та Фейер мен Мартиннің продюсерлігімен жасалды. "Жігіттер мен қуыршақтар" хитке айналып, Лоссерге "Тони" сыйлығын әкелді. Боб Фосс "Guys and Dolls" мюзиклін "барлық уақыттағы ең ұлы американдық мюзикл" деп атады. 1979 жылы CBS компаниясы Frank Music құқықтарын Пол Маккартнидің MPL Communications холдингіне сатты. 1952 жылы Лоссер "Ханс Кристиан Андерсен" фильміне музыка жазды. Фильмге "Wonderful Copenhagen", "Anywhere I Wander", "Thumbelina" және "Inchworm" әндері енді. "Pleasures and Palaces" (1965) мюзиклі – Лоссердің өмірінде жарық көрген соңғы мюзикл, ол қаладан тыс қойылымдар кезінде жабылды.
In 1948, Broadway producers Cy Feuer and Ernest H. Martin asked Loesser to write music and lyrics to George Abbott's book for an adaptation of the Brandon Thomas play Charley's Aunt. The musical, Where's Charley? (1948), starred Ray Bolger and ran for 792 performances. A film version released in 1952. Also in 1948, Loesser sold to MGM the rights to "Baby, It's Cold Outside", a song he wrote in 1944 and performed informally at parties with his then wife Lynn Garland. The studio included it in the 1949 movie Neptune's Daughter, and the song became a huge hit. While Garland was mad at Loesser for selling what she considered "their song", it won the Academy Award for Best Original Song. His next musical, Guys and Dolls (1950), based on the stories of Damon Runyon, was again produced by Feuer and Martin. Guys and Dolls became a hit and earned Loesser a Tony Award. Bob Fosse called Guys and Dolls "the greatest American musical of all time". CBS in turn sold Frank Music to Paul McCartney's MPL Communications holding company in 1979. Also in 1952, Loesser wrote the score for the film Hans Christian Andersen. The movie's songs included "Wonderful Copenhagen", "Anywhere I Wander", "Thumbelina", and "Inchworm". Pleasures and Palaces (1965), the last Loesser musical produced during his lifetime, closed during out of town tryouts.
Кейінгі өмір және өлім
1965 жылдан 1968 жылға дейін Лоссер Будд Шульбергтің қысқа әңгімесіне негіделген «Señor Discretion Himself» музыкалық спектаклі үшін либретто, музыка және ән мәтінін жазды. Оның бір нұсқасы 1985 жылы Нью-Йорк музыкалық театр жұмыстарында көрсетілді. Әйелі Джо Лоссердің қолдауымен, 2004 жылы Вашингтондағы Арена сахнасында толыққанды нұсқасы қойылды, оны Culture Clash тобы мен режиссер Чарльз Рэндольф Райт жаңартты. Оған көп қойылым жазбағаны туралы сұрағанда, Лоссер: «Мен баяу жазбаймын. Мен жай ғана тез тастап кетемін» деді. «Нью-Йорк Таймс» газеті оның еңбекқорлығын растап, Лоссердің «күшті нервтік энергиямен өмір сүргенін, сондықтан түнде небәрі төрт сағат ұйықтаса, қалған уақытын жұмыс істеуге жұмсайтын» болғанын жазды.
From 1965 until 1968, Loesser was composing the book, music and lyrics for Señor Discretion Himself, a musical version of a Budd Schulberg short story. A version was presented in 1985 at the New York Musical Theatre Works. With the support of his widow Jo Loesser, a completed version was presented at the Arena Stage, Washington, D. C., in 2004, reworked by the group Culture Clash and director Charles Randolph Wright. When he was asked why he did not write more shows, Loesser responded that "I don't write slowly. It's just that I throw out fast." The New York Times confirmed his hard working habits and wrote that Loesser "was consumed by nervous energy and as a result slept only four hours a night, spending the rest of the time working."
Жеке өмір
Линн Гарланд пен Фрэнк Лоссер 21 жылдық некеден кейін 1957 жылдың басында ажырасты. Олардың екі баласы болды: театр әкімшілігінде жұмыс істейтін Джон Лоссер және әкесінің өмірбаянын – «Ең керемет жігіт: Фрэнк Лоссер және оның өміріндегі жігіттер мен қуыршақтар: қызының портреті» (1993, 2000) кітабының авторы Сьюзан Лоссер. Фрэнк 1959 жылдың 29 сәуірінде Линн таныстырғаннан кейін екінші әйелі Джо Салливанға (туған Елизавета Жозефина Салливан) үйленді. Джо Салливан «Ең бақытты жігіт» спектаклінде басты рөлді ойнаған. Ханна май, пастель және аралас техникада суретші болды; ол 2007 жылдың 25 қаңтарында қатерлі ісіктен қайтыс болды. Джо 2019 жылдың 28 сәуірінде 91 жасында дүние салды.
Lynn Garland and Frank Loesser divorced around the beginning of 1957 after 21 years of marriage. They had two children together: John Loesser, who works in theatre administration, and Susan Loesser, an author who wrote her father's biography A Most Remarkable Fella: Frank Loesser and the Guys and Dolls in His Life: A Portrait by His Daughter (1993, 2000, ). He married his second wife Jo Sullivan (born Elizabeth Josephine Sullivan) on April 29, 1959 after being introduced to her by Lynn. Jo Sullivan had played a lead in The Most Happy Fella. Hannah was an artist in oils, pastels and mixed media; she died of cancer on January 25, 2007. Jo died on April 28, 2019, at age 91.
Сыйлықтар мен мұра
Лоссер өзінің «Guys and Dolls» музыкасы мен сөздері үшін 1951 жылы «Үздік мюзикл» номинациясы бойынша «Тони» сыйлығын алды. Ол «The Most Happy Fella» үшін кітап, музыка және ән мәтіні үшін «Тони» сыйлығына, ал «Негізгі тырысусыз бизнесте қалай табысқа жету керек» үшін үздік композитор ретінде ұсынылды. 1962 жылы Лоссер «Негізгі тырысусыз бизнесте қалай табысқа жету керек» үшін ең үздік түпнұсқа актерлік құрамның шоу альбомы үшін «Грэмми» сыйлығын алды. Лоссер өз дәуірінің ең талантты авторларының бірі саналады, ол өткір ән мәтіндерімен және тапқыр музыкалық тәсілдерімен танымал болды. Ол сонымен қатар Бродвей мюзиклдерінің композициялық тәсілдерін өзгертетін күрделі көркемдік стильді енгізді. Ол классикалық формаларды, мысалы, имитациялық контрапунктті («Guys and Dolls» мюзикліндегі «Fugue for Tinhorns») қолдануымен де белгілі болды. 42-ші көше Айдың көркемдік директоры Грег МакКеллан 2013 жылы «Once in Love with Loesser» атты Бродвейдің ұлы әнші-композиторларының шығармаларын зерттеуге және оларды құрметтеуге арналған музыкалық тоғысырды жасады. Көрсетілім Лоссердің мансабының үш кезеңіне негізделді: Тин-Пэн аллеясы, Голливуд және Бродвей. Джейсон Грей «Once in Love with Amy» және «The King's New Clothes» әндерін орындады; Эмили Скиннер Клеоның «Ooh! My Feet» және Росабелланың «Somebody, Somewhere» («The Most Happy Fella» мюзиклінен) әндерін орындады; Эшли Джаррет «If I Were a Bell» әнін орындады, ал Иан Леонард «Sing a Tropical Song» әнін әжуалы түрде шырқады. Лоссер өзінің інісі Артурмен (1894-1969) «екі жамандықтың кішісі» принципіне орай, әзілдестік сөздермен салыстырылды және бір кезде «екі Лоссердің зұлымдығы» деп аталған. Екі жартылай бауырлас 1969 жылы жеті айдың арасында дүние салды.
Loesser received the 1951 Tony Award for Best Musical for his Guys and Dolls music and lyrics. He was nominated for the Tony Award for book, music and lyrics for The Most Happy Fella and as Best Composer for How to Succeed in Business Without Really Trying. Loesser was awarded a Grammy Award in 1962 for Best Original Cast Show Album for How to Succeed in Business Without Really Trying. Loesser is regarded as one of the more talented writers of his era, noted for writing witty lyrics and clever musical devices. He also introduced a complex artistic style that challenged shaped the compositional approach of Broadway musicals. He was also noted for using classical forms, such as imitative counterpoint (Fugue for Tinhorns in Guys and Dolls). 42nd Street Moon artistic director Greg MacKellan developed Once in Love with Loesser in 2013 as one of his musical tributes dedicated to exploring and celebrating the work of some of Broadway's great songwriters. The performance was built around the three stages of Loesser's career: Tin Pan Alley, Hollywood, and Broadway. Jason Graae performed "Once in Love with Amy" and The King's New Clothes; Emily Skinner sang Cleo's "Ooh! My Feet", and Rosabella's "Somebody, Somewhere" (from The Most Happy Fella); Ashley Jarrett performed "If I Were a Bell"; and Ian Leonard provided a tongue in cheek rendition of "Sing a Tropical Song". Loesser, contrasted to his brother Arthur (1894 1969) in a humorous wordplay on the principle of "the lesser of two evils", was reportedly once referred to as "the evil of two Loessers". The two half brothers died less than seven months apart in 1969.