Кіріспе
Ағылшын қалжыңшысы Артур Ортон (1834 жылы 20 наурызда - 1898 жылы 1 сәуірде) - ағылшын еркегі, оны заң тарихшылары мен түсіндірмешілер "Тичборн талапкері" деп атайды. Ол 1860 және 1870 жылдары Виктория қоғамын таңғалдырған және шоқтырған екі атақты сот ісі бойынша. Лондондық касапаттың ұлы, Ортон бала кезінде теңізге шығып, Чилиде бір жыл өткізді және 1850-ші жылдардың ортасынан аяғына дейін Австралияда қоқысшылар үшін касапатта және малшы болып жұмыс істеді. 1866 жылы Австралиядағы Вагга-Ваггадан келген касапаны Томас Кастро 1854 жылы теңізде жоғалып кеткен Тичборн иеліктері мен барондық мұрагері Роджер Тичборн екенін мәлімдеді. Кастроның талап етуінен кейін соттың ұзаққа созылған іс жүргізуі кезінде Кастроның шын мәнінде Артур Ортон болуы мүмкін екендігіне дәлел келтірілді, ол Тичборнның байлығын алдау арқылы қамтамасыз етуге тырысты. Реджина Кастроға қарсы (1873-74) деген сот үкімі Кастро Роджер Тичборн емес, Артур Ортон екендігіне байланысты болды. Ол жалған куәлік бергені үшін он төрт жылға бас бостандығынан айырылды. Бостандыққа шыққаннан кейін ол өте кедей өмір сүрді, әлі де Тичборн екенін айтты. 1895 жылы ол Орттон екенін мойындады, бірақ дереу кері қайтып алды. Ол 1898 жылы қайтыс болды; Тичборн отбасы "Сэр Роджер Чарльз Доути Тичборн" деген есімдері бар табуттың тақтасына оның талаптары мойындалғандықтан емес, "ондай қорқынышты жағдайды болдырмаудың заңдық құралдары болмағандықтан" табутқа қоюға рұқсат берді. Мектепті ерте тастап, әкесінің дүкенінде жұмыс істеді. 1849 жылы, 1855 жылдың қазанында Ортон Фредерик Дайт ұсынған жалған жаламен ақша алу айыбы бойынша сотқа келді, өйткені Ортон бұдан бұрын Жоғарғы Соттың соттарында Дайтқа қарсы куә болған еді, бірақ іс қаралмады. 1855 жылдан 1860 жылдардың ортасына дейін оның өмірі туралы егжей-тегжейлі мәлімет жоқ, бірақ ол алтын іздеу, поштаны тарату және пасторальдық станцияның қол жұмысына ұмтылған көрінеді, бұл босқындар мен тіпті кісі өлтіруді білдіреді. Ол біраз уақыт бойы аудандағы "коккторлардың" жұмыс істеді. 1856 жылы мамыр айында ол жазылу тізімінде пайда болды, "Гиппслендтің жоғарғы округінің патриоттық қорына" 2 фунт стерлинг берді. 1859 жылдың сәуірінде "Gippsland Guardian" редакторына жазылған хатта "Дарго станциясын басқаратын" Орттон туралы айтылады және Орттонның "Уильям Генри Клэрдің (Балларат Гарри) және Томас Туктің құпия жоғалуы" туралы куәлігін баяндайды. Ол Хобартта болған кезде Орттонның Англияға жазған хаттары оның иттер мен балаларды жақсы көретінін және Ваппингтегі қызына деген сүйіспеншілігін көрсетті.
Arthur Orton (20 March 1834 – 1 April 1898) was an English man who has generally been identified by legal historians and commentators as the "Tichborne Claimant", who in two celebrated court cases both fascinated and shocked Victorian society in the 1860s and 1870s. The son of a London butcher, Orton went to sea as a boy, spent a year in Chile, and worked as a butcher and stockman for squatters in Australia in the middle to late 1850s. In 1866 Thomas Castro, a butcher from Wagga Wagga in Australia, claimed to be Roger Tichborne, the heir to the Tichborne estates and baronetcy who had been declared lost at sea in 1854. During the protracted court proceedings that followed Castro's claim, evidence was produced that Castro might in fact be Arthur Orton, attempting to secure the Tichborne fortunes by imposture. The verdict of the jury in Regina versus Castro (1873–74) was that Castro was not Roger Tichborne, and that he was Arthur Orton. He was sentenced to fourteen years imprisonment for perjury. After his release he lived in great poverty, still insisting that he was Tichborne. In 1895 he confessed to being Orton, but retracted almost immediately. He died in 1898; the Tichborne family allowed a coffin plate bearing the names "Sir Roger Charles Doughty Tichborne" to be placed on the coffin, not because his claim had been conceded, but because "[n]o legal means of preventing such an outrage existed". He left school early and was employed in his father's shop. In 1849, In October 1855, Orton appeared on a charge of obtaining money under false pretences brought by Frederick Dight, after Orton had been a witness against Dight in an earlier Supreme Court trial, but the case was dismissed. From 1855 to the mid 1860s there is little detail about his life, but he appears to have pursued gold prospecting, mail running and pastoral station hand work, with a suggestion of bushranging and even murder. He worked for some time on squatters 'runs' in the district.</blockquote>
In May 1856, he appears in a subscription list, donating £2, for 'the Patriotic Fund from the Upper District of Gippsland' as a stockman and 'one of the men' of 'Mewburn Park'. In April 1859, a letter to the editor of the 'Gippsland Guardian' mentions Orton, 'who was in charge of the Dargo station', and recounts Orton's testimony in relation to 'the mysterious disappearance of William Henry Clare alias Ballaarat Harry, and Thomas Took'. Orton's letters to England while he was in Hobart showed he was fond of dogs and children and affectionate towards his girlfriend in Wapping.
Тичборнның талапкері
1865 жылдың тамызында Австралия газеттерінде Роджер Чарльз Тичборнның (1829 жылы туған) тағдыры туралы ақпарат сұраған жарнамалар пайда болды. Ол 1854 жылы Оңтүстік Американың жағасында теңізде жоғалған Белла кемесінде болған. Бұл жарнаманы жоғалған адамның анасы Леди Тичборн қойған болатын. Ол өзінің ұлы әлі тірі деп сенген. Алайда Роджер Тичборн соттарда өлі деп танылды, сондықтан оның кіші інісі Тичборн баронеттігі мен отбасылық иеліктеріне ие болды. 1866 жылы өзінің адвокаты Уильям Гиббс арқылы Вагга-Ваггадағы "Томас Кастро" деп аталатын касапашы өзін жоғалған сэр Роджер деп танытты. Ол жоғалған адамның тегі мен отбасы тарихы туралы біраз білген сияқты, бірақ оның көптеген мәлімдемелері дұрыс емес немесе жалған. Алайда Гиббстің шақыруымен ол леди Тичборнға хат жазып, Англияға танылу үшін шақырылды. Англияда тұрып жатқан кезінде ол Торнтон-Хиттегі Эсекс-Лоджда леди Тичборнмен бірге тұрды. Жазушы Бернард Фолктың айтуынша, оның діни сезімталдықтары, ол және оның шақырылған қонақтары алкоголь мен темекіге көп көңіл бөлгендіктен, ол көшіп кетті.
Мойындау, күмән және сот процесі
Шотландиялық тергеуші Джек Уичер 1866 жылы желтоқсанда Англияға келгеннен кейін талапкердің Вэппингке барып, Орттон отбасы туралы сұрастырғанын анықтады. Бұл сапар заңдық процестер кезінде жария етілгенде, оны талапкердің шынымен де Артур Ортон екендігіне дәлел ретінде ұсынды. Алайда, Леди Тичборн оны ұлы ретінде толықтай мойындады; оны Роджер ретінде көптеген отбасы қызметшілері мен кәсіби кеңесшілер де қабылдады. Рохан Маквильям өзінің іс-әрекеті туралы талдауында 1854 жылғы Роджер Тичборнмен салыстырғанда, талапкердің физикалық көлемі мен тазартылмаған мінез-құлқын ескере отырып, танылу деңгейін ерекше деп санайды. Тичборн отбасының қалған мүшелері талапкерді алдамшы деп санайды. 1898 жылы 1 сәуірде кедей жағдайда қайтыс болды және кедейлердің жерлеу рәсімі жасалды. Тичборн отбасы "әдемі жомарттықпен" "Сэр Роджер Чарльз Доути Тичборн" деген есімді карточканы табуттың үстіне жерлеуден бұрын қоюға рұқсат берді. Бұл "жомарттық" автор Бернард Фолкпен таласады, ол "Барнеттің атағын талап ететін аты бар табут тақтасына" "қазақтардың қолына тимеуіне ешқандай заңдық жол жоқ" деп мәлімдеді. Ортонның ісіне 20 ғасырда оның үлкен қызы, 1926 жылға дейін өмір сүрген әйелі туған төрт баланың бірі қолдау көрсетті. Орттонды актер Роберт Пью Tichborne Claimant-та кейіпкер етті, бұл оқиға туралы драма. Зейди Смиттің 2023 жылғы "Алаяқтық" романында Тичборн соты мен оның айналасындағы жағдайлар көрсетілген.