Кіріспе
Неміс ядролық физигі (1903-2002) Рудольф Флейшманн (1 мамыр 1903 - 3 ақпан 2002) - Баварияның Эрланген қаласынан шыққан неміс эксперименталды ядролық физигі. Ол Вальтер Боте үшін Гейдельберг университетінің физика институтында, содан кейін Кайзер Вильгельм медициналық зерттеулер институтының физика институтында жұмыс істеді. Ботемен байланысы арқылы ол неміс ядролық энергия жобасына қатысты, ол сондай-ақ Уран клубы деп аталады; Флейшманның қызығушылықтарының бірі изотоптарды бөлу әдістері болды. 1941 жылы Францияда жаңадан құрылған Страсбург рейхс-университеті эксперименталды физика кафедрасының доценті болып тағайындалды. 1944 жылдың соңында ол американдық "Альсос" операциясы аясында тұтқындалып, АҚШ-қа жіберілді. 1946 жылы Германияға оралғаннан кейін Гамбург университетінің Мемлекеттік физика институтының директоры болып, оны ядролық зерттеулер орталығы ретінде дамытты. 1953 жылы Эрланген университетінде қызмет атқарып, 1969 жылы зейнеткер мәртебесіне ие болды. Ол 1957 жылы Геттинген манифестіне қол қойды.
Rudolf Fleischmann (1 May 1903 – 3 February 2002) was a German experimental nuclear physicist from Erlangen, Bavaria. He worked for Walther Bothe at the Physics Institute of the University of Heidelberg and then at the Institute for Physics of the Kaiser Wilhelm Institute for Medical Research. Through his association with Bothe, he became involved in the German nuclear energy project, also known as the Uranium Club; one of Fleischmann's areas of interest was isotope separation techniques. In 1941 he was appointed associate professor of experimental physics at the newly established Reichsuniversität Straßburg, in France. Late in 1944, he was arrested under the American Operation Alsos and sent to the United States. After he returned to Germany 1946, he became Director of the State Physical Institute at the University of Hamburg and developed it as a center of nuclear research. In 1953, he took a position at the University of Erlangen and achieved emeritus status in 1969. He was a signatory of the Göttingen Manifesto in 1957.
Білім
1922-1926 жылдары Флейшманн Фридрих Александр Университеті Эрланген Нюрнберг және Людвиг Максимилиан Университеті Мюнхенде оқыды. Ол докторлық дәрежесін 1929 жылы Эрлангендегі Физика институтының директоры Бернхард Гудденнің басшылығымен алды; оның диссертациясының тақырыбы қатты күй физикасындағы фотоэлектрлік әсер болды.
Мансап
1931 жылы Флейшманн Георг Август Университеті Геттингендегі I. Физикалық институттың (Бірінші физика институты) директоры Роберт Польдің оқытушы көмекшісі болды. Сол жерде ол қатты дене физикасы бойынша жұмысын жалғастырды. Оның ең танымал екі қолдаушысы физикадан Нобель сыйлығының иегері Филипп Ленард пен Йоханнес Старк болды. "Deutsche Physik" журналының жақтаушылары жетекші физика-теорияға қарсы шабуыл жасады. Ленард Гейдельберг университетінен зейнеткерлікке шыққанмен, ол әлі де маңызды ықпал етті. 1934 жылы Ленард Ботеге Гейдельберг университетінің Физикалық және радиологиялық институтының директорынан босатуды қолға алды, содан кейін Боте жаңадан қайтыс болған Карл В. Хаузердің орнына КВИМФ Физика институтының директоры болды. KWImF директоры Людольф фон Крэль және Кайзер Вильгельм қоғамының президенті Макс Планк (KWG, Кайзер Вильгельм қоғамы, бүгінгі күні Макс Планк қоғамы) Ботеге оның эмиграция мүмкіндігін болдырмау үшін директорлық міндетін ұсынды. Флейшманн Ботемен бірге 1941 жылға дейін жұмыс істеді. Боте Германияның ядролық энергия жобасының, сондай-ақ Уранверен (Уран клубы) деп аталатын, басты мүшесі болды, ал Флейшманн жобаға Ботемен байланысы арқылы енгізілді. Флейшманн изотоптарды бөлу техникасы бойынша жұмыс істеді. 1933 жылы Адольф Гитлер билікке келгеннен кейін басталған "Deutsche Physik" танымалдыққа ие болған кезеңде Германиядағы көптеген ғалымдардың басты уайымы саяси қол сұғушылыққа қарсы автономияны сақтау болды. Кейбір танымал ғалымдар, мысалы Макс фон Лауэ, жас және танымал емес ғалымдарға қарағанда көбірек дербестік көрсете алды. Бұл, ішінара, саяси ұйымдарға, мысалы, Nationalsozialistischer Deutscher Dozentenbund (NSDDB, Ұлттық социалистік неміс университет оқытушылары лигасы) сияқты, олардың округ басшылары университет оқытушысы болу үшін қажетті Privatdozent дәрежесіне жетудің алғышарты болған Habilitationsschrift қабылдауда шешуші рөл атқарды. Кейбір қабілеттілер осындай ұйымдарға тактикалық мансаптық ойлардан қосылса, басқалары тарихи академиялық стандарттарды ұстану қабілеті мен ұстанымы бар адамдар осы ұйымдарға өздерінің қызметін реттеу үшін қосылды. Бұл Вольфганг Финкельнбургтің жағдайы. 1940 жылдың жазында Финкельнбург Дармштадт техникалық жоғары мектебінде NSDDB директорының міндетін атқарушы болды. Осылайша ол 1940 жылы 15 қарашада "Мюнхен синоды" деп аталатын Мюнхендік діндер туралы әңгіме ұйымдастырды. Мюнхнерлік діндер әңгімесі - "Deutsche Physik" газетіне қарсы шабуыл. Техникалық нәтиже аз болса да, бұл "Deutsche Physik" компаниясына қарсы саяси жеңіске қол жеткізді. 1944 жылдың қараша айының соңында америкалық "Альсос" операциясы күштері Страсбургке кірген кезде фон Вайцзекер Германияға қашып кетті. Флейшманнды Альсос күштері тұтқындап, жергілікті түрмеде ұстады, ал Альсос операциясының бас ғылыми кеңесшісі Сэмюэл Гудсмит келіп, оны тұтқындауға басқа да шаралар қабылдады. Флейшманн АҚШ-қа Uranverein-де тергеу жүргізу үшін және ядролық және атомдық физикадағы ғылыми тәжірибесін пайдалану үшін жіберілді. Флейшманн Германияға 1946 жылы оралғаннан кейін, Гамбург университетінің эксперименталды физика кафедрасына тағайындалды және Физика мемлекеттік институтының директоры және эксперименталды физика бойынша профессор (ордентальше профессор) болды. Бастапқыда Германиядағы одақтас мемлекеттердің шектеулеріне байланысты ядролық зерттеулерге тыйым салынды. Осы уақыт аралығында Флейшманн жұқа металл қабаттарының оптикалық тұрақтылығын анықтаудың жаңа әдісін әзірледі. Салқын соғыс дамыған сайын бұл шектеу жеңілдетілді және Флейшманн Гамбург университетін ядролық физика зерттеу орталығына айналдыра алды. Бұл жұмысты Эрих Багге, Х.Нойерт және Родольф Коллат сияқты әріптестерінің көмегімен атқарды. 1953 жылы Флейшманн Эрланген Нюрнберг университетінің профессорлық дәрісінің ординарьі болды. 1969 жылы ол зейнеткер мәртебесіне ие болды.