Кіріспе
Никтозаврлар туысы (негіздеуі "түнгі шегіртке" немесе "жаншықты шегіртке") - Никтозаврлар туысы. Никтозаврлар тараған жерлер - қазіргі Ниобрара формациясы. Бразилияда N. lamegoi деп аталатын мүмкін Nyctosaurus түріне жататын кейбір қалдықтар табылды, бұл Nyctosaurus-ты әртүрлі етеді. Никтозаврлар тұқымдасына көптеген түрлер қатысты, бірақ олардың қаншасы дұрыс болуы мүмкін екендігі туралы қосымша зерттеу қажет. Кем дегенде бір түрдің мүйізінде үлкен мүйізше бар. Сол жылы Марш бұл түрді өзінің туысына қайта жіктеді, оны Nyctosaurus деп атады, яғни "түнгі шегіртке" немесе "жаншықтар шегірткесі" дегенді білдіреді, бұл қанат құрылымы жарғақтармен салыстырмалы. 1881 жылы Марш бұл атауды қате қабылдады және оны Nyctodactylus деп өзгертті, ол қазір кіші синоним болып табылады. 1902 жылы Сэмюэл Венделл Уиллистон 1901 жылы Х. Т. Мартин ашқан сол кездегі ең толық скелетті (P 25026) сипаттады. 1903 жылы Уиллистон екінші түрге N. leptodactylus деген атау берді, бірақ ол бүгінде N. gracilis-ке ұқсас деп саналады. 1953 жылы бразилиялық палеонтолог Льюэллин Айвор Прайс Бразилияда табылған жартылай омыртқасын, DGM 238 R, N. lamegoi деп атады; нақты атау геолог Альберто Рибейро Ламегоның құрметіне берілген. Бұл түрдің қанатының ұзындығы төрт метрге тең; бүгінгі таңда ол Nyctosaurus-тан ерекшеленетін түр деп саналады, бірақ оған әлі күнге дейін өз туыс атауы берілмеген. 1972 жылы жаңа скелет, FHSM VP 2148, 1962 жылы Джордж Фрайер Стернберг ашқан, N. bonneri деп аталды; бүгінгі күні ол әдетте N. gracilis-ке ұқсас болып саналады. 1978 жылы Грегори Браун қазіргі кезде белгілі ең толық Nyctosaurus қаңқасын дайындады, UNSM 93000. 1984 жылы Роберт Милтон Шох "қалқан" деп аталатын Pteranodon nanus (Marsh 1881) деген атауды өзгертті, Nyctosaurus nanus. 2000 жылдардың басында Кеннет Дженкинс (Эллис, Канзас) Никтозаврдың екі үлгісін жинады. Олар бұл түрдің тек қана қыртысты емес, сонымен қатар, жетілген үлгілердің қыртысы өте үлкен және күрделі екенін тұжырымдаған алғашқылар болды. Бұл экспонаттарды Техас штатының Остин қаласында тұратын жеке коллекционер сатып алған. Мұражай коллекциясында емес, жеке қолында болғанына қарамастан, палеонтолог Крис Беннетт үлгілерді зерттей алды және оларға қолжазбаның анықтамалық нөмірлерін KJ1 және KJ2 (Кеннет Дженкинске) берді. Беннетт 2003 жылы осы үлгілердің сипаттамасын жариялады. Қалыптаспаған қырқаларына қарамастан, бұл үлгілерді басқа Nyctosaurus үлгілерінен ажыратуға болмайды. Алайда, қазіргі кездегі атаулар өте ұқсас болғандықтан, Беннетт Nyctosaurus түрлерінің арасындағы айырмашылықтарды немесе олардың жоқтығын зерттеуді күтіп, оларды нақты бір түрге сілтеме жасаудан бас тартты.
Nyctosaurus (meaning "night lizard" or "bat lizard") is a genus of nyctosaurid pterosaur from the Late Cretaceous period of what is now the Niobrara Formation of the mid western United States, which, during the time Nyctosaurus was alive, was covered in an extensive shallow sea. Some remains belonging to a possible Nyctosaurus species called N. lamegoi have been found in Brazil, making Nyctosaurus more diverse. The genus Nyctosaurus has had numerous species referred to it, though how many of these may actually be valid requires further study. At least one species possessed an extraordinarily large antler like cranial crest. Later that year, Marsh reclassified the species in its own genus, which he named Nyctosaurus, meaning "night lizard" or "bat lizard", in reference to the wing structure somewhat paralleling those of bats. In 1881, Marsh incorrectly assumed the name was preoccupied and changed it into Nyctodactylus, which thus is now a junior synonym. In 1902, Samuel Wendell Williston described the most complete skeleton then known (P 25026) discovered in 1901 by H. T. Martin. In 1903, Williston named a second species, N. leptodactylus, but this is today considered identical to N. gracilis. In 1953, Brazilian paleontologist Llewellyn Ivor Price named a partial humerus, DGM 238 R found in Brazil, N. lamegoi; the specific name honours the geologist Alberto Ribeiro Lamego. This species has an estimated wingspan of four metres; today, it is generally considered to be a form different from Nyctosaurus, but has not yet been assigned its own genus name. In 1972, a new skeleton, FHSM VP 2148, in 1962 discovered by George Fryer Sternberg, was named N. bonneri; today, it is generally seen as identical to N. gracilis. In 1978, Gregory Brown prepared the most complete Nyctosaurus skeleton currently known, UNSM 93000. In 1984, Robert Milton Schoch renamed Pteranodon nanus (Marsh 1881), "the dwarf", Nyctosaurus nanus. In the early 2000s, Kenneth Jenkins of Ellis, Kansas collected two specimens of Nyctosaurus, which were the first to demonstrate conclusively that not only was this species crested, but that the crest in mature specimens was very large and elaborate. The specimens were purchased by a private collector in Austin, Texas. Despite being in private hands rather than a museum collection, paleontologist Chris Bennett was able to study the specimens and gave them the manuscript reference numbers KJ1 and KJ2 (for Kenneth Jenkins). Bennett published a description of the specimens in 2003. Despite the unusual crests, the specimens were otherwise indistinguishable from other specimens of Nyctosaurus. However, the then currently named species were extremely similar and Bennett declined to refer them to a specific one pending further study of the differences, or lack thereof, between species of Nyctosaurus.
Бас сүйек пен құйрық
Кейбір бас сүйек үлгілері ерекше үлкен қыртысты сақтайды, кем дегенде, үлкен ересектерде биік, және дененің қалған бөлігімен салыстырғанда салыстырмалы түрде үлкен, сонымен қатар бас ұзындығынан үш есе артық. Оның құйрығы екі ұзын, ойықты, бірі жоғары, екіншісі артқы бағыттағы, бас сүйегінің артқы жағынан жоғары және артқы жағына қарай шығатын ортақ негізден тұрады. Екі ұзындық бір-біріне тең, ал екеуі де дененің жалпы ұзындығынан кем емес. Жоғары қарай бағытталған жоғарғы жақтағы шына кем дегенде ұзын, ал артқа қарай бағытталған шына кем дегенде ұзын болуы тиіс. 2018 жылы Николас Лонгрих пен оның әріптестерінің топологиясы кладты Pteranodontoidea-ны көбірек қамтитын топқа айналдырды, ал Pteranodontia тек pteranodontids және nyctosaurids-ке ғана шектелген. Бұл талдауда Nyctosaurus-тің үш түрі: N. lamegoi, N. nanus және N. gracilis; олардың үшеуі де Nyctosauridae-дің туынды мүшелері ретінде орналастырылды.
Өмірбаян
Никтозавр, оның туысы Птеранодон сияқты, ұрықтанғаннан кейін өте тез өскен көрінеді. Толық жетілген үлгілер P 25026 (төмендегі суретте) сияқты кейбір жетілмеген үлгілерден үлкен емес, бұл Nyctosaurus бір жылдан аз уақыт ішінде ұядан шыққаннан бастап ересектерге дейін (қанаттары немесе одан да көп) жеткенін көрсетеді. Кейбір ересек үлгілер олардың бас сүйектерімен таза күйінде сақталған және бас қыртысының іздері жоқ, бұл ерекше үлкен қыртыстың өмірдің бірінші жылынан кейін ғана дамуына бастағанын көрсетеді. Жасы ұлғайған сайын, құйрығы дами берген болуы мүмкін, бірақ толық жетілген, үлкен құйрықты үлгілердің жасын зерттеуге арналған зерттеулер жоқ. Бұл адамдар өлген кезде 5 немесе тіпті 10 жаста болған болуы мүмкін. Алайда, палеонтолог Кристофер Беннетт, қазбалардың нақты сипаттамасында қабырғаға мембрана немесе жұмсақ тіннің кеңейтілу мүмкіндігін дәлелдеді. Беннетт әр тікұшақтың шеттері тегіс және дөңгелек екенін және жұмсақ тіндер бекітілетін нүктелердің ешбір дәлелін көрсетпегенін атап өтті. Ол сондай-ақ Nyctosaurus-ті үлкен жоғарғы қабырғалы тапеяридтермен салыстырды, олар тікенектермен қолдау тапқан жұмсақ тіндердің кеңейтулерін сақтайды және бұл түрлерде сүйектерден жұмсақ тіндерге көшудің қисық жиектері бар жабысу нүктелері айқын екенін көрсетті. Беннетт, қазіргі жануарларда ұқсас құрылымдарды келтіре отырып, герб тек көрініс үшін қолданылған болуы мүмкін деген қорытындыға келді. Бұл аймақта сақталған экожүйе омыртқалы жануарлардың мол болуымен ерекшеленді. Никтозавр аспанды құс Икторниспен және Птеранодон лонгицепсімен бөлісті, бірақ екінші Ниобра Птеранодон түрі, П. стёрнберги, осы уақытқа дейін қазба деректерінен жоғалып кетті. Батыс ішкі теңіз жолының суларында төмендегі мозазаврлар, мысалы, Клидаст, Эктенозавр, Эонататор, Хализавр, Платекарпус және Тайлозавр, долихоринхопс және Поликотилус плезиозаврларының бірнеше қалдықтары, Бакулит және Тусотеуттис сияқты баспаяқтылар, сондай-ақ Ктенохелис және Токсохелис сияқты теңіз тортасы табылды. Қазбалар орнында Парахеспарунис сияқты ұшпайтын суға секіріп ұшқан құстар да белгілі болды. Сондай-ақ, протосфирена сияқты семсер балықтары, сондай-ақ Pachyrhizodus, Xiphactinus, Ichthyodectes, Gillicus, Leptecodon, Enchodus және Cimolichthys жыртқыш балықтар, сүзгімен қоректенетін Bonnerichthys, арқалық қанатты Bananogmius және кеміршөкті балықтар Кретоламана, Ptychodus, Rhinobatos және Squalicorax та табылды.