Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бакфастли, Тотнес және Оңтүстік Девон темір жолы Тоттнестен Бакфастлиге және Девондағы Эшбертонға дейінгі кең кең телімді темір жол желісін салды.
The Buckfastleigh, Totnes and South Devon Railway built the broad gauge railway line from Totnes to Buckfastleigh and Ashburton in Devon, England.
Тарих
XIX ғасырдың алғашқы онжылдықтарында Бакфастли мен Эшбертон аймақта маңызды қалалар болды. Эшбертон маңызды жүн және жүн қалашығы болды, ал Бакфастли жүн фабрикаларын және басқа да өндіріс орындарын құрды. Екі қала да Плимуттан Эксетерге дейінгі көліктік жолда орналасқан, ал бұл көлік байланысы олардың табысына маңызды болды. Аймақта темір жолдар ұсыныла бастағанда, Плимут пен Эксетер арасындағы бірқатар баламалы бағыттар ұсынылды, ал Бакфастли мен Эшбертон арқылы өтетін желі қарастырылды. Алайда, шын мәнінде қабылданған бағыт Оңтүстік Девон темір жолы болды, ол Тейгнмут, Ньютон Аббот және Тотнес арқылы оңтүстік бағытты ұстанды. Бұл жол 1847 жылы ашылды, ал Бакфастли мен Эшбертон жаңа темір жолға жақын емес еді. Олар темір жолмен байланысты басқа қалалардың маңыздылығы көтерілгенін, өйткені олардың көлік шығыны төмендеді, ал Бакфастли мен Эшбертон бәсекелестік кемшілікке байланысты тез төмендеді. Жергілікті тұрғындарға қалаларға әсері өте жағымсыз болатыны анық болды, өйткені автобустық көлік тоқтап, Бакфастли мен Эшбертон қазіргі көлік желісінен тыс қалады. Тотнес те алаңдаушылыққа ұшыраған көрінеді, өйткені 1845 жылы 14 маусымда қоғамдық жиналыста "бұл қаланың мүддесі мен әл-ауқаты үшін Бакфастли мен Эшбертон қалаларымен темір жол арқылы байланысу өте маңызды, өйткені бұл маңызды қала мен ауыл шаруашылығының ресурстарын дамытуға әкеледі" деп шешті. Бұл ұсынысқа дауыс беру құлшынысы шұғыл әрекетке айналмаған сияқты, бірақ 1848 жылы 27 шілдеде Тоттнс Бакфастли және Эшбертон темір жолы өзінің Парламент актісін алды; рұқсат етілген капитал 130 000 фунт стерлинг болды, ал инженер Изамбард Кингдом Брунел болды. Бұл кезде ақша табу өте қиын болды, ал қажетті капиталды жинау мүмкін емес болып шықты; 1851 жылы компания ештеңе жасамай таратылды.
In the first decades of the nineteenth century, Buckfastleigh and Ashburton were important towns in the region. Ashburton was an important stannary and woollen town, while Buckfastleigh had established woollen mills as well as other manufacturing industries. Both towns were on the coaching road from Plymouth to Exeter, and this transport link was important to their success. When railways in the area began to be proposed, a number of alternative routes between Plymouth and Exeter were put forward, and a line through Buckfastleigh and Ashburton was considered. However the line actually adopted was the South Devon Railway which followed a more southerly course through Teignmouth, Newton Abbot and Totnes. This line opened in 1847, and Buckfastleigh and Ashburton were not close to the new railway. They quickly found that other towns that were railway connected gained in importance as their transport costs were reduced, and Buckfastleigh and Ashburton declined rapidly due to the competitive disadvantage. It was clear to local people that the impact on the towns would be seriously negative, as the coach traffic would cease, and Buckfastleigh and Ashburton would be off the contemporary transport network. It appears that Totnes was concerned too, for on 14 June 1845 a public meeting there resolved that "it is most essential to the interest and welfare of this town to be connected by railway with the towns of Buckfastleigh and Ashburton as leading to develop the resources of this important town and agricultural district." The enthusiasm to vote for the motion seems not to have been carried into urgent action, but on 27 July 1848 that a Totnes Buckfastleigh and Ashburton Railway obtained its authorising Act of Parliament; authorised capital was £130,000, and the engineer was Isambard Kingdom Brunel. At this time getting money was extremely difficult, and it proved impossible to raise the required capital; in 1851 the company was dissolved, with nothing done.
Қол жеткізетін схема
Егер Бакфастли мен Эшбертонның өнеркәсіптері темір жол желісінен оқшауланса, олардың құлдырауы болжалды және бұл қараңғы болжам шындыққа айналды. 1863 жылы қызығушылық танытқан адамдар жаңа темір жолды ұсынды, бұл жолы Тоттнестегі Оңтүстік Девон темір жолымен (SDR) байланысу және Дарт өзеніндегі кемежайға дейін кеңейту. 1864 жылы 25 маусымда Бакфастли, Тотнс және Оңтүстік Девон теміржол компаниясы Парламент актісін алды. Негізгі желі 16 шақырымға дейін ұзартылмақ еді. Тоннестегі Кейдтерге "темір жол немесе трамвай" қысқа саласы SDR негізгі желісінің оңтүстік жағында болды және атпен жұмыс істеуге тиіс болды. Локомотивтерді, стационарлық қозғалтқыштар мен арқандарды немесе "атмосфералық агенттікті" (яғни қазір беделсіз атмосфералық тарту жүйесін) пайдаланудың бәрі тыйым салынды. Жол кең кеңістікке бағытталуы тиіс еді. Ақшаны жинау 1848 жылға қарағанда сәл жеңілірек болды, бірақ Эшбёртонның бұл схемадан тыс қалуы ықтимал қаржылық қолдаудың үлкен бөлігін қысқартты, ал келесі жылы 1845 жылы 26 мамырда желісін Эшбёртонға дейін ұзартуға рұқсат беретін тағы бір акт алынды; алайда қала Компанияның атында жоқ болды.
Decline had been predicted for the industries of Buckfastleigh and Ashburton if they were isolated from the railway network, and the gloomy forecast proved true. In 1863 interested men of affairs promoted a new railway, this time to connect to the South Devon Railway (SDR) at Totnes, and to extend to the quayside on the River Dart. In due course on 25 June 1864 the Buckfastleigh, Totnes and South Devon Railway Company obtained an authorising Act of Parliament. The main line was to be not quite ten miles (16 km) long. The short branch, a "railway or tramway", to the Quays at Totnes was on the south side of the SDR main line, and was to be horse worked. The use of locomotives, stationary engines and ropes, or "atmospheric agency" (i. e. the now discredited atmospheric traction system), were all forbidden. The line was to be on the broad gauge. Raising the money was a little easier now than in 1848, but Ashburton's omission from the scheme cut off a large section of potential financial support, and the following year a further Act was obtained, on 26 May 1845, authorising an extension of the line to Ashburton; however the town remained absent from the Company name.
Құрылыс және ашылу
Жолдың құрылысы ақша жинау қиындықтарымен өте баяу жүрді. 1867 жылы біраз жұмыс жүргізілгенімен, 1868 жылы жұмыс тоқтап қалғандығы және Парламент өкілеттігін уақытты ұзарту үшін қажет екендігі туралы хабарланды. 1869 жылы 5% артықшылықты акциялар және белгілі бір облигациялық несиелер беру арқылы ақша жинау құқығы берілді.
Construction of the line was exceedingly slow due to difficulty in raising money. Although some work had been done in 1867, in 1868 it was reported that work was at a standstill, and that Parliamentary authority of an extension of time needed to be applied for. In 1869 authority was obtained to raise some money by the issue of 5% preference shares, and certain debenture loans.
Негізгі желісін ашу
Ақырында желі құрылысы аяқталды, және көп қуаныш пен мерекелік жағдайда Ашбуртоннан Тотнес СДР стансасына дейінгі желі жолаушылар мен жүк тасымалы үшін 1872 жылдың 1 мамырында ашылды; оны басында Оңтүстік Девон темір жолы жұмыс істеді. Жалпы ауданның дәстүрлі өнеркәсіптері одан әрі төмендеді, бірақ Бакфастлидің жүн фабрикалары бұл үрдіске қарсы тұрды және олар желідегі тауарлардың көп бөлігін қамтамасыз етті: сыртқа шығарылатын бұйымдар және іштегі зауыт үшін көмір. Жобада жолаушылар тасымалы елеулі болды, бірақ басымдықты емес. Бірінші жартыжылдық есептерде (1873 жылдың 31 наурызына дейін) 1893 10 0 0 фунт стерлингтің жалпы түсімдері және желіде жұмыс істегенге арналған SDR төлемдерін шегергеннен кейін 1055 12 7 фунт стерлингтің таза пайдасы көрсетілген. 45 336 жолаушы тасымалданып, 12000 тоннадан астам жүк тасымалданды.
At length the construction of the line was completed, and amid much rejoicing and festivity the line from Ashburton to Totnes SDR station opened for passenger and goods traffic on 1 May 1872; it was worked from the outset by the South Devon Railway. The traditional industries of the district in general had further declined, but the woollen mills of Buckfastleigh had resisted the trend, and they provided much of the goods traffic on the line: manufactured articles outwards and coal for the plant inwards. Passenger traffic on the line was significant, but not dominant. The first half year accounts (to 31 March 1873) showed gross receipts of £1893 10s 0d, and net profit of £1055 12s 7d after deduction of the SDR charges for working the line. 45,336 passenger journeys had been made, and over 12,000 tons of goods had been carried.
Кейн желісі
Кейндерге баратын трамвайдың құрылысы негізгі желімен жүргізілген жоқ, бірақ 1873 жылдың қазан айына дейін ол аяқталғаны туралы хабарланды, бірақ Тоттнестегі осы компанияның негізгі желісімен қиылыста SDR-дегі сигнализацияны өзгерту қажет болғандықтан ашылмады. Алайда бұл тез арада түзетілді және Кейн желісі ашылды 10 қараша 1873; ол тек жүк тасымалы үшін және атпен жұмыс істеді.
The construction of the tramway to the Quays had not been carried out with the main line, but by October 1873 it was reported that it was completed, but could not be opened because of required alterations to the signalling on the SDR at the junction with that company's main line at Totnes. However this was soon rectified and the Quay line opened 10 November 1873; it was for goods traffic only, and was horse operated.
Ерекше аударымдар бойынша шағым
1873 жылдың қазан айындағы акционерлер жиналысында директорлар желісін пайдалану үшін СДР-ден алынатын алымдар күтілгеннен жоғары және желісін пайдалану туралы келісімге сәйкес келмегенін хабарлады. Жарты жылда 1,055 фунт стерлинг операциялық пайда, егерде бірінші кезекте облигациялық пайыздар төленетін болса, 130,000 фунт стерлинг капиталымен салыстырғанда аз болды және ол "дивиденд үшін ештеңе қалдырмайды". 1874 жылдың мамыр айында өткен жиналыста директорлар акционерлерді даудың сәтті шешілуімен құттықтады; алайда 1873 жылдың толық есептері 4147 12 с 10 д жалпы пайда, 2127 4 с 0 д таза пайда көрсетті. Дау-жанжал алдындағы бірінші жартыжылдық SDR төлемі, және толық бір жылға теңестіру үшін екі есеге артты, 1676 фунт стерлинг (44%), ал дау-жанжалдан кейінгі нақты төлемақы 2020 фунт стерлинг (49%). Бұл қалай жақсарғанын түсіну қиын; дегенмен директорлар осы және кейінгі жағдайларда жөнелтушілерді Тоттнес кейнін Тоттнес SDR станциясына қарағанда артықшылық ретінде белгілеуге шақырды, онда кіші компаниядан терминал алымдары алынады.
At the October 1873 Shareholders' Meeting the directors reported that the charges from the SDR for operating the line were higher than expected and were not in accordance with the agreement for working the line. £1,055 operating profit in a half year was small on capital of £130,000 when debenture interest was to be paid first, and it would "leave nothing for Dividend". At the May 1874 meeting, the directors congratulated the shareholders on a successful outcome of the dispute; however the full year (1873) accounts now showed £4147 12s 10d gross profit, £2127 4s 0d net. The first half year SDR charge before the dispute, and doubled to equate to a full year, were £1676 (44%), and the actual post dispute charge was £2020 (49%). It is difficult to follow how this was an improvement; however the Directors, on this and subsequent occasions, urged consignors to specify Totnes Quay as a destination in preference to Totnes SDR station, where terminal charges would be levied against the smaller Company.
Ұлы Батыс темір жолы
Оңтүстік Девон теміржол компаниясы Бакфастли желісін жұмыс істеді. 1876 жылы 1 ақпанда SDR Ұлы Батыс темір жолы (GWR) және Бристоль және Эксетер темір жолы (B&ER) компанияларымен біріктірілді; біріктірілген компания Ұлы Батыс темір жолы деп аталды. GWR қазір Бакфастли желісін пайдалану рөлін алды.
The South Devon Railway Company was working the Buckfastleigh line. On 1 February 1876 the SDR amalgamated with the Great Western Railway (GWR) and the Bristol and Exeter Railway (B&ER); the combined company was named the Great Western Railway. The GWR now assumed the role of working the Buckfastleigh line.
Өлшегіштің өзгеруі
Желі 7 фут 0,25 дюйм кең кеңістікте салынған, бұл Тоттнеске қосылған SDR жол кеңістігі. 1892 жылы Ұлы Батыс темір жолы, SDR-дің мұрагері ретінде, Девон мен Корнуоллдағы желілерінің өлшемін өзгертті. Бұл жұмыс 1892 жылдың 20-23 мамырында, яғни Букфастли желісі стандартты өлшемі желісі болған кезде, іс жүзінде жүзеге асырылды.
The line had been built on the 7 feet 0.25 inches broad gauge, which was the track gauge of the SDR to which it connected at Totnes. In 1892 the Great Western Railway, as successor to the SDR, altered the gauge of its lines in Devon and Cornwall to The work was actually carried out over the weekend 20–23 May 1892, from which time the Buckfastleigh line was a standard gauge line.
Қаржылық қиындықтар
Компанияның қаржылық жағдайы ешқашан жақсы болған емес, ал алғашқы жылдардан кейін жағдай нашарлаған сияқты. 1896 жылы компанияның жалғаса алмайтыны анық болды, және сатуды күтіп тұрған таратушы тағайындалды. GWR жалғыз сатып алушы болды, ал сату 1897 жылдың 1 шілдесінде күшіне енді. Акционерлер өздерінің 130 000 фунт инвестициялары үшін 22 450 фунт стерлинг алды. GWR облигациялар мен басымдықты акциялар кепілдіктері бойынша міндеттемелерді өз мойнына алды.
The company had never been in good financial health, and the situation seems to have deteriorated after the initial years. By 1896 it was obvious that the company could not continue, and a liquidator was appointed pending sale. The GWR was the only possible purchaser, and the sale took effect on 1 July 1897. The shareholders received £22,450 for their £130,000 investment. The GWR assumed the obligations of the debentures and preference share guarantees.
GWR бойынша
Желіні GWR құтқарды және шынымен де оған жолаушылар тасымалын жақсарту Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуына дейінгі жылдары орын алды. GWR өздерінің теміржол-мотор қызметтерін жолаушылар пойыздарына, кейіннен итермелеу және тарту пойыздарына (көбінесе автопойыздар деп аталады) енгізді, бұл екі жағдайда да пайдалану шығындары біршама төмендеді. Алайда Ньютон Аббот аймақтың сауда орталығы болды, ал Тотнес маңыздылығын жоғалтты. Жолаушылар мен жүктерді автомобильмен тасымалдау мүмкіндігі пайда болғандықтан, Ньютон-Абботқа дейінгі қысқа жол сапары көптеген мақсаттар үшін шешуші болды және желідегі көлік қозғалысы төмендеді. Бакфастли мен Эшбертонның шағын дәстүрлі өнеркәсіптері қазір ескірген және олардың темір жол көлігімен айналысу мүмкіндігі төмендеді. Ашбертоннан шығарылған жолаушылар билеті 1903 жылы 24 688-ден 1923 жылы 13 851-ге дейін, ал 1933 жылы 4843-ке дейін төмендеді.
The line had been saved by the GWR and indeed some improvement to it passenger carryings took place in the years up to the beginning of World War I. The GWR introduced its railmotor services for passenger trains on the branch, and later push and pull trains (often called auto trains), in both cases reducing operating costs somewhat. However Newton Abbot became increasingly the commercial centre in the locality, and Totnes lost importance. As road transport—for passengers as well as goods—became available the short road journey to Newton Abbot was decisive for most purposes and the line's traffic declined. The small scale traditional industries of Buckfastleigh and Ashburton were now obsolescent and their potential railway traffic declined with them. Passenger tickets issued at Ashburton declined from 24,688 in 1903 to 13,851 in 1923 and 4,843 in 1933.
Ұлттықлендіружәне жабылу
1947 жылғы Көлік туралы заң Ұлыбританияның темір жолдарының көпшілігін Британ темір жолдарының ұлттық меншігіне әкелді. Бұл желідегі пайдалану жағдайларына әсері аз болды, бірақ пайдаланудың төмендеуі айқын болды. Жолды жолаушылар үшін жабу туралы шешім қабылданды, ал соңғы жолаушылар пойызы 1958 жылы 3 қарашада жүрді. 1962 жылдың 7 қыркүйегіне дейін жүк тасымалы жалғасты. Келесі күні соңғы жолаушылар пойызы жүрді, ол ерекше қызығушылық танытқан жолаушылар пойызы болды. Енді негізгі желі жабылды. Алайда Quay желісі көптеген өнеркәсіптік ғимараттарға қызмет көрсетті және кездейсоқ пайдаланылуда болды; ол жалпы тауарлар үшін 1965 жылы 14 маусымда жабылды, ал жеке саптарға қызмет көрсету 1967 жылдың 4 желтоқсанынан кейін аяқталды.
The Transport Act 1947 brought most of the railways of Great Britain into national ownership under British Railways. This had little impact on the operational circumstances of the line, but the decline in usage became increasingly obvious. The decision was taken to close the line to passengers, and the last ordinary passenger train ran on 3 November 1958. Goods traffic on the line continued until Friday 7 September 1962. The following day the final revenue train ran, an enthusiasts' special passenger train. The main line was now closed. However the Quay line served numerous industrial premises and remained in occasional use; it closed for general goods on 14 June 1965, and the service to the private sidings finished after 4 December 1967.
Қайта ашу
1969 жылы 5 сәуірде "Дарт-Вэлли темір жолы" ретінде қайта ашылды. 1971 жылы Бакфастлиден арттағы жол қайтадан жабылды және темір жолдың бағытына A38 жолы салынды. Оңтүстік Девон темір жолының басқаруын 1991 жылдың 1 қаңтарында Южный Девонский железнодорожный трест (ЮДТР) өз мойнына алды.
It was re opened as the "Dart Valley Railway", a heritage railway, on 5 April 1969, the opening ceremony being performed by Dr Richard Beeching. In 1971 the line beyond Buckfastleigh was again closed and the A38 road was built on the route of the railway. The South Devon Railway Trust took over the running of the line on 1 January 1991.
Операциялар
Ашбертоннан келетін жолаушылар пойыздары Тотнестегі төменгі платформаны, ал Ашбертонға баратын жолаушылар пойыздары жоғары платформаны пайдаланды. Соғыстан кейінгі кезеңде Тоттнестен Эшбертонға дейінгі алғашқы автопоезд Тоттнестегі Даун платформасынан басталды, бірақ жолаушыларды тасымалдауға мүмкіндік бермеді, өйткені бұл платформадан кроссоверде бұғаттау жоқ. 1954 жылғы қызмет кестесі күнделікті сегіз жолаушы рейсін және әр жолға жүк пойызын көрсетеді. Бакфастлиде өтпелі бұрыш бар еді, бірақ бұрыш желісі тек жүк пойыздары үшін ғана және жүретін желі емес еді. Ставертон аралық блок-пост болды, бірақ штаб-пәтер емес.
Passenger trains arriving from Ashburton used the down platform at Totnes, and departing passenger trains to Ashburton used the up platform. In post war operation, the first auto train from Totnes to Ashburton started from the Down platform at Totnes, but could not convey passengers as there was no locking on the crossover from that platform. The 1954 Service Timetable shows eight daily return passenger trips, and a goods train each way. Buckfastleigh had a crossing loop, but the loop line was for goods trains only and was not a running line. Staverton was an intermediate block post but not a staff station.
Градиенттер
Жол Тоттнестен Эшбёртонға дейін бірте-бірте көтеріліп, Ставертонға дейін жайлап көтеріліп, содан кейін 1 264 және 1 118 дейін қатаңдады; Бакфастлиден кейін көтерілулер айтарлықтай болады, әдетте 1 62-ге дейін.
The line climbed steadily from Totnes to Ashburton, with gentle gradients as far as Staverton, then stiffening to 1 in 264 and 1 in 118; after Buckfastleigh the gradients become considerable, at 1 in 62 typically.