Кіріспе

Американдық кинорежиссер (1907-2002) Нафтули Герц "Натан" Джуран (1 қыркүйек 1907 - 23 қазан 2002) - Австрияда туған кинорежиссер, кейіннен кино және теледидар режиссері. Көркемдік режиссер ретінде ол 1942 жылы Рихард Дей және Томас Литтлмен бірге "Колжаным қаншалықты жасыл болды" фильмі үшін үздік көркемдік режиссерлік Oscar сыйлығын жеңіп алды. 1946 жылы "Бұлтырдың қыртысы" атты еңбегі үшін Академия номинациясын алды. 1950 жылдары режиссерлікпен айналыса бастады, және "50 аяқты әйелдің шабуылы" сияқты ғылыми фантастика және фантастика фильмдерімен танылды. Сондай-ақ, ол сапа гурусы Джозеф М. Джуранның ағасы болды.

Ерте өмір

Юран Гура-Гуморулуи қаласында еврей отбасында дүниеге келген. 1912 жылы ол отбасымен бірге Америкаға көшіп барып, Миннеаполисте қоныстанды. Ол Миннесота университетінде сәулет мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін алды. Сонымен қатар ол Массачусетс технология институтында сәулет мамандығы бойынша магистр дәрежесін алғанға дейін бір жазда Эколь де Бэкс-Артестте оқыды. Архитектурадан емтихан тапсырып, жеке кабинетті ашты.

Көркемсурет бөлімі

Ұлы депрессияға байланысты құрылыс индустриясы тоқтап қалған кезде, Джуран Лос-Анджелеске көшіп барды. Ол студияда сәулет жұмысына орналасты және RKO Radio Pictures үшін Бруклин көпірінің суретімен жұмыс істеді. Ол суретші бөлімінде тұрақты жұмыс табады. Ол "Quality Street" киносында (1937) суретші-режиссердің көмекшісі болды. Кейіннен Хуаран MGM-ге көшіп, Ромео мен Джульеттадағы Джульеттаның жатын бөлмесін жобалауға көмектесті (1936). Содан кейін ол 20th Century Fox компаниясына қосылып, "How Green Was My Valley" (1941) фильмінде өнер бөлімінің меңгерушісі Ричард Дейге көмекші болды. Фокс оның жұмысын ұнатып, Джуранмен келісімшарт жасасады. Оның арт-директор ретінде алғашқы еңбектері "Шарлидің американдық әпкесі" (1941) және "Белл Старр" (1941) фильмдерін қамтыды, ал ол және Дей "Долина" фильміндегі жұмысы үшін "Оскар" сыйлығын жеңіп алды. Сондай-ақ, Джуран "Мен айқайлап ояндым" (1941), "Жүректегі джентльмен" (1942), "Вест-Пойнттан келген он джентльмен" (1942), "Эдгар Аллан Поның махаббаты" (1942), "Др. Реноның құпиясы" (1942), "Баршаның соғысы" (1942, қысқаша) және "Ол басқа әйел" (1942) фильмдерінде жұмыс істеді. 1942 жылы шілдеде екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери-теңіз флотына шақырылып, алдымен Стратегиялық қызмет кеңсесіне, содан кейін Корольдік әуе күштері барлау орталығына тағайындалды. Соғыстан кейін Джуран "Фокс" телекомпаниясына оралып, "Бейнеудің шеті" (1946) фильміндегі жұмысы үшін "Оскар" сыйлығына ұсынылды. Джуран "Энтерпрайз" компаниясының өнер бөлімінің басшысы болып жеті жылдық келісімшарт жасады. Ол жерде ол "Басқа махаббат" (1947) және "Дене мен жан" (1947) фильмдерінде ойнады. "Энтерпрайз" апатқа ұшырағанда, Джуран "Қанды сүйіп таста" (1948) романын Гарольд Хехт үшін және "Тулса" (1948) романын Уолтер Уэнгер үшін түсірді.

Жалпыға бірдей

Содан кейін Джуран Universal-пен ұзақ мерзімді келісімшартқа қол қойды, онда ол "Барлығы үшін тегін" (1949), "Андертау" (1949), "Винчестер '73" (1950), "Депортталғандар" (1950), "Харви" (1950), "Жарқын жеңісі" (1951), "Тундер-он-холл" (1951), "Реюнион-ин-Рено" (1951), "Заңсыздар үңгірі" (1951), "Жай есігі" (1951), "Дэнни Уилсонмен таныс" (1951), "Өзен бұрылысы" (1952) және "Бейітірікпеген шекара" (1952) фильмдерінің көркемдік директоры болды. Джуран "Фьюри" (1954), "Кресторожный" және "Мой друг Фличка" телехикаяларының эпизодтарын және "Крутая паутина" (1955) фильмдерін Сэм Кацман үшін Колумбияда түсірді.

Ғылыми фантастика және фантастика

Юранның алғашқы ғылыми фантастикалық фильмі "The Deadly Mantis" (1957) болды. Ол кейін "Көмектегі тозақтық мысықтар" (1957) фильмінде Рональд Рейган мен оның әйелі (Нэнси Дэвис ретінде танылды) ойнаған. Бұл оның продюсер Чарльз Х. Шнир үшін түсірген алғашқы фильмі болды. Шнеер Журанды Рей Гаррихаузеннің арнайы эффекттерімен 20 миллион миль жерге (1957) жұмысқа алды. Бұл фильм Юранды ғылыми фантастика мен фэнтези жанрында қалыптастырды. Шнеер оны Гаррихаузенмен бірге "Синбадтың 7-ші сапары" (1957) атты тағы бір фильм түсіру үшін жалдаған. Бұл коммерциялық және сыншылдардың табысы болды. А фильмдерін жалғастырудың орнына, ол екі жұмыс "ақша үшін" қабылдады, өз сөздерімен: "Арус планетасының миы" (1957), содан кейін "50 аяқты әйелдің шабуылы" (1957). Екеуі де классикалық әуенге айналды. Ол Арустың қалай болғанына риза болмады және оның есеп айырысуын "Натан Герц" деп ұйымдастырды. Юран Шнеер үшін вестерн, Good Day for a Hanging (1958) және теледидар үшін Франсис Лэнгфорд Презенттер, Ажылар әлемі және Адамдар ғарышқа (1960) эпизодтарын жасады. Журандар продюсер Эдвард Смолл үшін өзі жазған "Жарқыраған Джек" (1962) атты фильммен қайтадан киноға оралды. Содан кейін ол ең алдымен жарық көрген "Жоғалған шардың ұшуы" (1961) фильмін түсірді, бұл оқиға Жюль Верннің әсерінен қатты әсер етті, оны ол бірге жазып, режиссерлік етті. Осы уақытта ол доктор Бладтың табыты (1961) және қылмыскерді ұстаған бала (1961) фильмдерінің сюжеттерін жазды, бірақ режиссерлік қызмет атқармады және капитан Бладтың ұлы фильмінің жобасын жазды. Юрана MGM-дің "Баунтидегі бүлік" (1962) фильмінде екінші бөлім режиссері болды. Шнеер Юранды "Саксондардың қоршауы" (1963) және "Айдағы алғашқы адамдар" (1964) фильмдерін түсіру үшін жалдаған (Гаррихаузеннің эффекттерімен Г. Г. Уэллстің романы бойынша). Ол "Шнеер, Суданның шығысы" (1964) фильмінде императорлық оқиғаға қатысып, "Сирано мен Артаньян" (1964) фильмінің екінші бөлімін түсірді.

Теледидар

1959 жылы теледидарға ауысты. Ол "Шенноа деп аталатын адам" және "Даниел Бун" сериалдарының эпизодтарын, сондай-ақ Ирвин Алленнің 1960-шы жылдардағы "Теңіз түбіндегі саяхат", "Ғарышта жоғалған", "Уақыт туннелі" және "Жоңғарлар жері" сериалдарының барлық төрт эпизодтарын режиссерлік еткен.

Соңғы фильмдері

Ол 1970 жылы қатерлі ісіктен операция жасалып, зейнеткерлікке шығуға мәжбүр болғанға дейін Schneer, Land Raiders (1970) атты вестернге қатысты. Джуран зейнетке шығып, "Қарқұс деп жылаған бала" (1973) фильмін өзінің бұрынғы Синбад жұлдызы Кервин Мэтьюспен бірге түсірді. Содан кейін ол өзінің алғашқы мансабына - сәулетке оралды. 1999 жылы АҚШ-тың Ғылыми фантастика, фантастика және қорқынышты фильмдер академиясы оған өмір бойы еңбек сіңірген еңбегі үшін сыйлық берді. Ол 95 жасында АҚШ-тың Калифорния штатындағы Палос-Вердесте қайтыс болды.