Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
965970 жыл шамасында жасалған Gero Cross немесе Gero Crucifix (Gero Kreuz) - Альп тауларының солтүстігіндегі айқышқа шегеленген Мәсіхтің ең көне үлкен мүсіні. Ол әрқашан Германиядағы Кёльн соборында қойылған. Оны 976 жылы қайтыс болған Кельн архиепискобы Геро тапсырған, осылайша бұл жұмыстың аяқталуы болды. Ол дуғадан оюланған, боялған және ішінара алтынмен қапталған. Гало мен крест бөлшектері түпнұсқа, бірақ барокколық қоршау 1683 жылы қосылды. Бұл - Мәсіхтің өлі күйінде айқышқа шегеленіп жатқаны туралы батыстағы ең көне сурет. Ал бұрынғы суреттерде Мәсіх тірі күйінде бейнеленген.
The Gero Cross or Gero Crucifix (Gero Kreuz), of around 965–970, is the oldest large sculpture of the crucified Christ north of the Alps, and has always been displayed in Cologne Cathedral in Germany. It was commissioned by Gero, Archbishop of Cologne, who died in 976, thus providing a terminus ante quem for the work. It is carved in oak, and painted and partially gilded – both have been renewed. The halo and cross pieces are original, but the Baroque surround was added in 1683. The figure is high, and the span of its arms is It is the earliest known Western depiction of Christ on the cross while dead; earlier depictions had Christ appearing alive.
Ортағасырлық өнердегі ерекше маңызы
Героның айқасы ортағасырлық өнерде Мәсіхті бейнелеудің ерекше жолы үшін маңызды. Бұл сурет Остон дәуірінің аяғында немесе роман дәуірінің басында пайда болған, кейін Еуропаның көп бөлігінде таралған, өмірлік өлшемдегі неміс ағаштан ою-өрнектелген айқышқа шегеленудің ең ерте және ең жақсысы болып көрінеді. Оның биіктігі алты футтан асатын, ол өз заманындағы ең үлкен айқыштардың бірі болды. Сонымен қатар, бұл айқышқа шегеленген өлген Мәсіхтің батыстағы ең көне бейнесі болып көрінеді; ертеректегі бейнелердің көпшілігінде Мәсіх басын тік ұстап, алдыға қарайды немесе кейбір Каролинг үлгілерінде айқышқа ілінген Мәриямға қарайды. Геро кресті формасы Каролингтердің діни өнерінде дәстүрлі. Алайда, бұл шығарма Иса Мәсіхтің айқышқа шегеленіп, басы төмендеп, жансыз денесі мен көздері жабық күйінде қайғы-қасірет шеккенін ерекше атап көрсетеді. Ал басқалары Мәсіхті бейшара әрі әлсіз етіп суретке түсірмейді. Бұл кейінірек айқыштарға үлкен әсер етті, әсіресе XI ғасырдағы Германияда, бұл дөңгелек, табиғи стильді ұстанатын айқыштарды көбірек көресіз. Қолдар түрлі биіктікте айқышқа шегеленіп, пайда болатын құлдыраған бас пен бұрмаланған дене Каролингтер мен Византия өнерінде де кездеспейді және батыс бейнелеріне әсер етуі баяу болды, бірақ иыққа жайылған ұзын шаштар кейбір Каролингтер жұмыстарында кездеседі. Бос тұрған монументалды мүсіндер дәстүрінің дамуы Батыс өнерінде маңызды болды; Византия өнерінде мұндай бейнелерден аулақ болды және сақталады.
The Gero Cross is important to medieval art for the unique way it depicts Christ. The figure appears to be the earliest, and finest, of several life size German wood sculpted crucifixions that appeared in the late Ottonian or early Romanesque period, later spreading too much of Europe. Standing over six feet tall, it was one of the largest crosses of its time. Additionally, it appears to be the oldest Western depiction of a dead Christ on the cross; in most earlier depictions, Christ holds his head erect and looks straight ahead, or in some Carolingian examples looks down at the Virgin at the foot of the cross. The shape of the Gero Cross is traditional to Carolingian religious art. However, this piece puts extra emphasis on the suffering of Jesus Christ's crucifixion, with the slumped head, lifeless body, and closed eyes. Other depictions are idealized and do not show Christ as vulnerable and disfigured. This was a major influence on later crosses, especially in 11th century Germany, where you see more crosses that follow this rounded, natural style. The slumped head and twisted body, which arises as the hands are nailed to the cross at different heights, are found neither in Carolingian nor Byzantine art, and were to be slow to influence Western depictions, although the long hair spread over the shoulders is found in some Carolingian works. The development of a tradition of free standing monumental sculpture was crucial in Western art; in Byzantine art such images were and are avoided.
Тарих
Крест әрқашан Кельн соборында болған; ол қазір өз шіркеуінде, сакризияның жанында, қазір басқа, готикалық ғимаратта, ол үшін жасалған ғимараттан. 1012-1018 жылы жазылған Мерзебургтің Титмар хроникасында оның бастапқыда Героның қабірінің үстінде орналасқаны айтылған; қазір оның ескі шіркеуде қайда орналасқаны белгісіз, бірақ көптеген ғалымдар оны nave-ның орталық осьінде орналастырды, бұл жағдайда ол кейінірек роудтар немесе үлкен айқыштарды орналастыруға арналған әдеттегі жерде болған болуы мүмкін. Бұл мерекені көптен бері атап, діни саяхатшылар келіп тұрады. Ескі соборда 13 ғасырға дейін кішігірім өзгерістер жасалды. Кельн Еуропадағы діни паломниктер үшін ең маңызды шіркеулердің бірі болды, онда тек Геро Кресті ғана емес, сонымен қатар Маги монументі мен Милан Мадоннасы бар. Оны қайта салу туралы шешім қабылданған кезде, жаңа ғимарат 1248 жылы салынар алдында ескі ғимаратты бір-бірден бөлшектеді. 1322 жылы Gero кресті жаңа ғимаратқа орналастырылды, ол бүгінге дейін сақталған. 1904 жылы крестке В. Батзем жаңа бояу қабатын қосты. Бұл, оның астында тағы бірнеше бояу қабаттарымен бірге, түпнұсқалық бөлшектердің көп бөлігін жасырды. Алайда қазіргі рентгендік технологиясы бояудың бастапқы қабатындағы көздердің шынымен жабық болғанын анықтады. Бұл ерекше, өйткені суретші Мәсіхті идеалданған және өлімді жеңген ретінде емес, осал және адамгершілікпен суреттеген. Бұл, әрине, ХІ ғасырдың аяғында мәсіхшілердің ілімінің негізіне Мәсіхтің өлімі арқылы құтқарылуды қосқан мәсіхшілердің іліміндегі өзгерістерге байланысты. Бұрышты және корпусты түпнұсқа; алайда, алтын күн мен оның тұрып жатқан мәрмәр құрбандық үстелін 1683 жылы канон Генрих Меринг сыйға тартты. Gero-мен байланыстырып, ол кем дегенде бір ғасырдан кейін деп ойланды, және ол өз күніне сәйкес инновациялық. Лукканың жергілікті тарихы бойынша Италиядағы Лукканың қасиетті бет-әлпеті едәуір ескі, бірақ бұл мүсінді ғибадатханаға келгендер ұрлап кеткеннен кейін готика дәуірінде қайта құруға тура келді, бұл талапты өнер тарихшылары тексеруді қиындатады. Кресттің көшірмесі Миссури штатының Джефферсон қаласында орналасқан Альфонс Шварц ескерткіш католик орталығында орналасқан Сент-Альфонс шіркеуінде ілінген. Оның кішірек көшірмесі Техас штатының Форт-Уорт қаласындағы Сент-Бенедикт шіркеуінің бас құрбандық үстеліне орнатылған.
The cross has always been in Cologne Cathedral; it now hangs in its own chapel near the sacristy – now a different, Gothic, building from the one it was made for. The Chronicon of Thietmar of Merseburg, written 1012–1018, said that it was originally displayed above Gero's grave; though no one is now sure where that was located in the old church, most scholars place it somewhere on the central axis of the nave, in which case it may have been at the chancel arch, the usual location of later roods or large crucifixes. It has long been celebrated and visited by pilgrims. The old cathedral only underwent minor changes until the 13th century. Cologne became one of the most important churches in Europe for religious pilgrimages, containing not only the Gero Cross, but also the Magi reliquary and the Madonna of Milan. When it was decided to rebuild it, the old building was taken down piece by piece before the new building could be put up in 1248. In 1322, the Gero cross was placed in the new building where it remains today. In 1904, a new layer of paint was added to the cross by W. Batzem. This, along with several other layers of paint below it, concealed many of the original details from the piece. However, modern day x ray technology has determined that the eyes on the original layer of paint were indeed closed. This is unique because the artist did not depict Christ as idealized and overcoming death, but vulnerable and humanized. This is most likely because of a change in Christian teaching in the late tenth century that put salvation through Christ's death at the heart of Christian doctrine. The beam and the corpus are original; however, the gold sun and the marble altar it stands in were donated in 1683 by Canon Heinrich Mering. associating it with Gero, it was thought to be at least a century later in date, and it is indeed innovative for its date. According to the Luccan local histories, the Holy Face of Lucca in Italy is considerably older, though that sculpture had to be recreated in the Gothic period after being nibbled away by pilgrims, which makes this claim difficult to verify by art historians. A replica of the crucifix hangs in the St. Alphonsus Chapel located in the Alphonse J. Schwartze Memorial Catholic Center in Jefferson City, Missouri. A smaller replica adorns the High Altar of St. Benedict’s Parish in Fort Worth, Texas.