Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1861 ағылшын компаниясы Канадалық жер және эмиграция компаниясы - Канада провинциясындағы жерлерді сатуды ілгерілету үшін 1861 жылы құрылған ағылшын компаниясы, олардың көпшілігі кейіннен Галибуртон округінің Дисарт және басқалар муниципалитеті болып табылады.
1861 English company
The Canadian Land and Emigration Company was an English company formed in 1861 to promote the sale of lands in the Province of Canada, most of which would later form the Municipality of Dysart et al in Haliburton County.
Құрылу
1859 жылы Канада провинциясының Корольдік жерлер департаменті Дисарт, Дадли, Харкорт, Гилфорд, Харберн, Брутон, Хавелок, Эйр, Клайд және Лонгфорд қалашықтарын қамтитын жер учаскесін сатуға ұсынды. Мақсаты - жеке кәсіпкерлік арқылы ауданның жаңадан құрылған қалашықтарының тез қоныстануын ынталандыру. Компанияның алғашқы төрағасы Томас Чандлер Галибуртон болды, ол 1861 жылы сәуірде британдық акционерлік қоғамдар туралы заңға сәйкес құрылды және жоғарыда аталған жерлерді сол жылдың соңында Ричард Бетелл, Сэмюэл Гурни және Джордж Лайл құрған қауымдастық арқылы сатып алды. Оның инвесторлары арасында (оларға Джон Беверли Робинсон бұл жобаға қатысу үшін жақындады) сэр Фрэнсис Бонд Хед, Генри Кингскот және Хью Эдмондстон Монтгомери болды. Канада провинциясының заң шығарушы жиналысы 1865 жылы компанияның провинциядағы жұмысын жеңілдету үшін арнайы заң қабылдады. Компания мен Корольдік жерлер департаменті арасында қалаларды таңдау және сату шарттары туралы ұзақ келіссөздер жүргізілді. Департамент қалалардың контурларын зерттеу үшін ақы төлеуге келісті, бірақ компания қалалардағы зерттеу және оларды лоттарға бөлу үшін ақы төлеуі керек болды. Компания сатып алған он қалашықтың ішінде Лонгфорд Виктория округінде, ал қалғандары Питерборо округінің бір бөлігі болды. Бұл қалалар Питербороу округі, Виктория округі және Ниписсинг ауданындағы басқа қалалармен бірге 1874 жылы Галибуртон муниципалитеті ретінде құрылды, кейін ол Галибуртонның уақытша округіне айналды. Компания Эдвард Мадан Майлсты осы қалашықтар үшін геодезиялық зерттеуші етіп тағайындағысы келсе де, Корольдік жерлер департаменті Брукс Райт Госсажды таңдады, ол басқа геодезиялық зерттеушілермен бірге Дисарт пен Лонгфорд қалашықтарында жұмыс істей бастады. Алғашында Госсаж Джон Стоутон Денниспен, кейіннен Вернон Бейли Уодсвортпен серіктестікке келді. Бұл жобаға бір мезгілде 60-70 адам тартылды. Сауалнама аяқталғаннан кейін, он елді мекенде батпақ деп есептелген жерлер бар екені анықталды, ал бір гектарға 50 цент төленеді. Кейіннен Майлз зерттеулерді қайта қарауға тағайындалды және қоныстандыруға жарамды алқап Госсаждың бағалауынан әлдеқайда төмен екенін анықтады, бірақ соңғысының сандары департаментпен қабылданды. Алайда кейін оралмандардың басынан өткен оқиғалар Майлздың баяндамасының дұрыстығын дәлелдеді.
In 1859, the Crown Lands Department in the Province of Canada advertised a block of land for sale, comprising the townships of Dysart, Dudley, Harcourt, Gilford, Harburn, Bruton, Havelock, Eyre, Clyde, and Longford. The purpose was to promote rapid settlement of the newly created townships in the district through private enterprise. The company, whose first chairman was Thomas Chandler Haliburton, was formed in April 1861 under the British Joint Stock Companies Act 1856, and acquired the above lands later that year, through the intermediary of an association formed by Richard Bethell, Samuel Gurney and George Lyall. Among its investors (who were approached by John Beverley Robinson to participate in the venture) were Sir Francis Bond Head, Henry Kingscote and Hugh Edmondstone Montgomerie. Special legislation was passed by the Legislative Assembly of the Province of Canada in 1865 to facilitate the company's operations in the Province. Lengthy negotiations were carried on between the company, and the Department of Crown Lands concerning the selection of townships and the terms of sale. The department agreed to pay for the survey of the outlines of the townships, but the company had to pay for the survey within the townships and their subdivision into lots. Of the ten townships purchased by the company, Longford was located in the County of Victoria, while the others were then a part of Peterborough County. These, along with other townships of Peterborough County, Victoria County and Nipissing District, were incorporated as the Municipality of Haliburton in 1874, which later became the Provisional County of Haliburton. Although the company wanted to appoint Edward Madan Miles as the surveyor for these townships, the Crown Lands Department preferred Brookes Wright Gossage, who, with other surveyors under his direction, began work in the townships of Dysart and Longford. At first, Gossage was in partnership with John Stoughton Dennis and later with Vernon Bayley Wadsworth. As many as sixty or seventy men were employed on the project at one time, and large sums of money were required for wages and provisions. When the survey was completed it showed in the ten townships of which was deducted as being swamp, leaving to be paid for at 50 cents per acre. Miles was later appointed to re examine the surveys, and determined that the acreage fit for settlement was far below that estimated by Gossage, but the latter's figures were accepted by the department. However, later settlers' experience proved the accuracy of Miles' report.
Қиындықтар
Компания жерді сатуда қиындықтарға тап болды. Қалалардың провинцияның қоныстанған бөліктерінен қашықтығы, жақсы жолдардың болмауы, елдің қатал табиғаты, АҚШ-тағы Азамат соғысы, фениандық шабуылдар шекарада, 1873-1879 жылдардағы ұзақ депрессия және Батыс Канаданың бәсекелес жерлері, барлығы бірігіп сатуды болдырмады. 1863 - 1870 жылдары аймаққа көптеген көшіп келушілер келді. 1871 жылы компания қоныс аударушыларға және бірнеше қала жерлерін әртүрлі сатып алушыларға сатқан. Компанияның пайдасының басым бөлігі ағаш сатудан түседі. 1872 жылы компания Кеннавей мен Галибуртон ауылдарының арасында жол салды және Галибуртонға телеграф желісін қосуға үлес қосты. 1877 жылы компания Кинмоунттан Галибуртонға дейінгі Виктория теміржолының құрылысына қалашықтарда қоныстануды ұлғайту үмітімен көмектесті. 1883 жылы Онтарио провинциясы Халибуртон мен Мускока қалаларының көршілес қалаларын тегін жер гранттарымен ашуды бастады, ал компания оралмандардың Компания жерлерін сатып алуға одан да асықпайтындығын анықтады. Компания бұл бәсекеге төтеп бере алмады. Нәтижесінде Канададағы барлық үлестерін және кәсіпорындарын сату туралы шешім қабылданды. 1883 жылы 11 сәуірде компания В. Х. Локхарт Гордон мен Джеймс Мур Ирвинді осы аймақтағы істер жөніндегі комиссарлар етіп тағайындады.
From the outset the company had difficulty in selling the lands. The distance of the townships from the settled parts of the province, the absence of good roads, the rough nature of the country, the Civil War in the United States, the Fenian raids on the border, the Long Depression of 18731879, and rival attractions of Western Canada, all combined to discourage sales. From 1863 to 1870, a large number of emigrants came to settle in the region. By 1871, the company had sold to settlers and a number of town lots to various purchasers. Most of the company's profits were realized from the sale of timber. In 1872, the company built a road between the villages of Kennaway and Haliburton, and contributed to the cost of the connection of a telegraph line to Haliburton. In 1877, the company aided the construction of the Victoria Railway from Kinmount to Haliburton with the hopes of increasing settlement in the townships. By 1883, the Province of Ontario had begun to open up neighbouring townships in Haliburton and Muskoka with offers of free land grants, and the company found settlers were even more reluctant to purchase Company lands. The company was unable to cope with this competition. As a result, it was decided to offer for sale its complete holdings and undertakings in Canada. On April 11, 1883, the company appointed W. H. Lockhart Gordon and James Moore Irwin to be its commissioners of affairs in the area.
Қалпына келтіру және таратылу
Компания Дисарт муниципалитетімен оның жылжымайтын және жеке меншігін бағалауға қатысты дауларға қатысты, бұл 1885 жылы келісімге әкелді, кейіннен оны 1887 жылы Онтарионың Заңнамалық жиналысы ратификациялады. Компания 1888 жылы тарату ісін бастады және 1889 жылы Онтариода патент хаттары арқылы Канаданың жер және иммиграциялық компаниясы ретінде қайта құрылды. 1890 жылдан 1897 жылға дейін іс-әрекет аз болды. Жерді және ағаш кесу құқығын сату іс жүзінде тоқтатылды. 1895 жылы Ирвин банкроттығын жариялады және банк (көптеген жағдайда Канадалық коммерциялық банк) жаңа компаниядағы акцияларын қоса алғанда, оның Халибуртондағы құқықтары мен мүдделерін иеленді. 1922 жылы компания Брутон қалашығын Онтарионың гидроэлектр энергетикасы комиссиясына 225 000 долларға сатып жіберді, ал сатудан түскен түсім компанияға банктен бұрын Ирвинге лицензия берілген ағаш кесу құқықтарын қайта сатып алуға мүмкіндік берді. 1933 жылы компания Клайд қалашығын провинцияға 25 000 долларға сатып жіберді. Ұлы депрессия кезінде ағаш өңдеу қызметі тағы бір рет тоқтады, ал қаржылық қиындықтар нәтижесінде компанияның Дайсарттағы жерлеріне кепілдік берілді. Алайда, жолдар көптеп салынып, аймақ туристік және демалыс аймағы ретінде дамып, жер сату өсе бастады. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ағаш өңдеу жұмыстары күшейіп, соғыстан кейінгі жылдары жалғасты. 1946 жылдың соңына қарай компания сатып алған жердің барлығы сатылды. Компания өз істерін тоқтатты, жарғысын тапсырды және өмір сүруін тоқтатты.
The company was involved in disputes with the Municipality of Dysart relating to valuations of its real and personal property, which led to a settlement in 1885 that was subsequently ratified by the Legislative Assembly of Ontario in 1887. The company initiated winding up proceedings in 1888, and was reincorporated by letters patent in Ontario as the Canadian Land and Immigration Company of Haliburton Limited in 1889. From 1890 to 1897 little activity took place. Sales of land and timber cutting rights had practically ceased. In 1895, Irwin declared bankruptcy and the bank (most likely the Canadian Bank of Commerce) took possession of his rights and interests in Haliburton, which included his shares in the new Company. In 1922, the company sold Bruton Township to the Hydro Electric Power Commission of Ontario for $225,000, and proceeds from the sale allowed the company to buy back from the bank the timber cutting rights previously licensed to Irwin. In 1933, the company sold Clyde Township back to the Province for $25,000. During the Great Depression, lumbering activities ceased once again, and financial difficulties resulted in liens being placed against the company's lands in Dysart. However, as more roads were constructed, the region began to develop as a tourist and vacation area, and land sales began to increase. At the outbreak of World War II, lumbering activities intensified, and carried on into the post war years. By the end of 1946, all of the land originally purchased by the company had been sold. The company wound up its affairs, surrendered its charter, and ceased to exist.