Джон Митчел (1815-1875) – ирланд ұлтшыл жазушы, «Ұлы ашаршылық» кезінде британ саясатын сынаған. Қарсылық, құлдыққа қолдау, еврейлерге қатысты көзқарастары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық жазушы (1815–1875)
Ирландиялық белсенді
Irish writer (1815–1875)
the Irish activist
Джон Митчел (Seán Mistéal; 3 қараша 1815 – 20 наурыз 1875) – Ұлы ашаршылық жылдары Ирландиядағы британдық саясатты сынап, танымал болған ирландиялық ұлтшыл жазушы және журналист. Ирландияда заңдық және конституциялық күрестің "бір құрлық" екеніне көз жеткізген Митчел, алдымен Дэниел О'Коннеллдің Жою қауымдастығынан, содан кейін "The Nation" газетіндегі жас ирландиялық әріптестерінен бас тартыс жасады. 1848 жылы өзінің "United Irishman" журналының редакторы ретінде, ол Джеймс Финтан Лалордың жер иелеріне қарсы тұру және егінді Англияға тасымалдауды тоқтату бағдарламасын жақтағаны үшін 14 жылға соттан тыс жер аударылуға кесілді. Ирланд республикашылдығының "батыл" және "көркем" елшісі ретінде Падраик Пирсе айтқан Митчелл, республикалық дәстүр үшін даулы болды, өйткені 1853 жылы АҚШ-қа қашқаннан кейін, ол құлдыққа қарсы оңтүстік сепаратистердің бейтарап жақтасы болды. Томас Карлайлдың либералдық емес және нәсілдік көзқарастарын қабылдап, ол Еуропада еврейлердің азаттығына да қарсы болды. Соңғы жылы, 1875 жылы, әлі де АҚШ-та тұрып жатқан Митчел, ирландтық өзін-өзі басқару, жалға алушылардың құқықтары және тегін білім беру платформасы бойынша Типперри округінен британ парламентіне екі рет сайланды. Ол, өз пікірінше, Вестминстердегі ирланд өкілдігінің "алдаспаздық" сипатын көрсеткендіктен, екі жағдайда да оның бұрынғы қылмысы негізінде сайлау нәтижелері күштен шығарылды.
John Mitchel (Seán Mistéal; 3 November 1815 – 20 March 1875) was an Irish nationalist writer and journalist chiefly renowned for his indictment of British policy in Ireland during the years of the Great Famine. Concluding that, in Ireland, legal and constitutional agitation was a "delusion", Mitchel broke first with Daniel O'Connell's Repeal Association and then with his Young Ireland colleagues at the paper The Nation. In 1848, as editor of his own journal, United Irishman, he was convicted of seditious libel and sentenced to 14 years penal transportation for advocating James Fintan Lalor's programme of co ordinated resistance to landlords and to the continued shipment of harvests to England. Controversially for a republican tradition that has viewed Mitchel, in the words of Pádraic Pearse, as a "fierce" and "sublime" apostle of Irish republicanism, in American exile into which he escaped in 1853 Mitchel was an uncompromising pro slavery partisan of the Southern secessionist cause. Embracing the illiberal and racial views of Thomas Carlyle, he was also opposed in Europe to Jewish emancipation. In his last year, 1875, and while still resident in the United States, Mitchel was elected twice to the British Parliament from Tipperary on a platform of Irish Home Rule, tenant rights and free education. Exposing, as he saw it, the "fraudulent" nature of Irish representation at Westminster, on both occasions the results were set aside on the grounds of his previous felony.
Ерте өмір
Джон Митчел Ульстер провинциясының Лондондерри графтығындағы Дунгивенге жақын Камниште дүниеге келді. Оның әкесі, пастор Джон Митчел, унитариандық көзқарастарға жақын пресвитериандық дін қызметкері болса, анасы Магерадан Мэри (туған аты Хаслетт) еді. 1823 жылдан 1840 жылы қайтыс болғанға дейін Джон аға Даун графтығындағы Ньюриде дін қызметкері болды. Ньюриде Митчел доктор Хендерсон ашқан мектепте оқыды. Оның ынталандыруы мен қолдауы классикалық білімнің негізін қалады, осының арқасында 15 жасында Дублин қаласындағы Тринити колледжіне қабылданды. 19 жасында бітіргеннен кейін ол Дерриде банк кызметкері болып қысқа уақыт жұмыс істеді, содан кейін әкесімен дос Ньюрилік адвокаттың кеңсесінде заңгерлік тәжірибеге кірісті. 1836 жылдың көктемінде Митчел капитан Джеймс Вернердің жалғыз қызы Джейн "Дженни" Вернермен танысты. Отбасы қарсы болғанына қарамастан, олар күзде никелесіп, 1837 жылдың ақпан айында үйленді. Келесі жылдың қаңтарында олардың тұңғыш баласы Джон дүниеге келді. Екінші баласы Джеймс (Нью-Йорк қаласының мэрі Джон Пуррой Митчелдің әкесі) 1840 жылдың ақпанында дүниеге келді. Тағы екі бала дүниеге келді: Генриетта 1842 жылдың қазанында және Уильям 1844 жылдың мамырында, Даун графтығындағы Банбриджде, онда білікті адвокат Митчел Ньюри заң практикасы үшін жаңа кеңсе ашты. Үйленгенге дейін Джон Митчел саясатын әкесінен алған, оның өмірбаянын жазған Уильям Диллонның айтуынша, ол "оның отандастарының төмендеуін түсіне бастады". 1829 жылы католиктерге азаттық берілгеннен кейін көп ұзамай О'Коннеллиттер Ньюридегі протестанттық үстемдікке қарсы шығып, католиктік парламенттік кандидатты ұсынды. Пастор Митчелдің қауымының көптеген мүшелері үстемдік жағында сайлауға белсенді қатысты және пастор Митчел де солай істесін деп талап етті. Оның бас тартуы оған "Папа Митчел" деген лақап ат әкелді. Митчелдің айтуынша, үкімет бұл заңның жік салуға әкелетінін біліп, ұлттық қозғалысты бөлу үшін діни емес жоғары білім беру туралы заң жобасын ұсынды. Бірақ ол сондай-ақ діннің білім берудің ажырамас бөлігі екенін, "адам білімінің барлық салалары мен болжамдары (абстрактілі ғылымнан басқа) және тарих, әсіресе, католиктер немесе протестанттар тұрғысынан қарастырылуы керек, егер олар бірін-біріне немесе екеуіне де қараса, түсінуге немесе түсіне алмайтындығын" айтты. Митчелдің пікірінше, Ирландияның гаэльдік мұрасына негізделген мәдени ұлтшылдық екі діни дәстүрді алмастыруға емес, олардың ортақ негізі ретінде қызмет етуге арналған. 1845 жылдың 25 қазанында "Халықтың тағамы" мақаласында Митчел картоп өнімінің сәтсіздігін атап өтті және жер иелеріне жалға алушылар арендасын талап ету оларды басқа да өнімдерін сатуға және аштықтан өлуге мәжбүр ететінін ескертті. 8 қарашада "Детективтерде" ол былай деп жазды: "Адамдар Ирландия үкіметінің оларды жою машинасы ғана екенінен қорқуда; ол ашаршылықты болдырмау, мануфактураларды ынталандыру немесе өнеркәсіптік алаңдарды қамтамасыз ету үшін бір қадам жасауға қабілетсіз немесе дайын емес, тек қана жоғары сыйлықтар мен сыйлықтар арқылы қылмыстардың қорқынышты өндірісін ынталандыруда белсенді!". 1846 жылдың 14 ақпанында Митчел өткен күздің картоп өніміне келтірілген шығынның салдары туралы тағы да жазады, үкіметтің жауап беруінің жеткіліксіздігін айыптап, Ирландиядағы миллиондаған адамның жақын арада жеуге ештеңе жоқ екенін мойындады ма деп сұрады. 28 ақпанда ол Лордтар палатасында қаралып жатқан мәжбүрлеу туралы заң жобасы "Ирландия үшін заң шығарудың жалғыз түрі екендігін және ол палатада кедергісіз жүзеге асатынын" атап өтті. Ирландия халқын тамақтандыру мәселесі қаншалықты әртүрлі болмасын, ағылшындық партиялардың бәрі "салық салу, соттау және оларды құрту саясаты" туралы келісті. 1846 жылдың 7 наурыздағы "Англияның билігі" туралы мақалада Митчел былай деп жазды: "Ирландия халқы күн сайын ашаршылық күтеді және олар оны бір ауыздан, көктің билігіне емес, Англияның ашкөз және қатыгез саясатына байланысты деп санайды. Олар өздерінің қасіретке ұшыраған тағамдарын жер бетінен шіріген күйінде ерітіп, ауыр жүктелген кемелерді көреді, олар өз қолдарымен егіп, жинаған сары жүгерімен жүреді, Англияға барлық желкенді таратады; олар оны көреді және сол жүгеріден әрбір дән ауыр қарғыс болады. О'Коннелл өз елінің мүддесін қорғау үшін төменгі палатаның алдында: "Ол сіздің қолыңызда - сіздің күшіңізде. Егер сіз оны құтқара алмасаңыз, ол өзін құтқара алмайды. Егер Парламент оларды құтқарып алмаса, оның төрттен бір бөлігі құриды". Ол дәрігерлердің кеңесімен құрлықта өмір сүріп, Римге бара жатқанда 1847 жылдың мамырында қайтыс болды. О'Коннеллдің өлімінен бұрынғы айларда Даффи Джеймс Финтан Лалордан алынған хаттарды таратты, онда ол тәуелсіздікке тек жер үшін халықтық күресте ғана қол жеткізілуі мүмкін екенін айтты. Лалор бұл күрес аренда төлеуден бас тартудан басталуы керек деп ұсынса да, одан да көп нәрсе қажет болуы мүмкін екенін айтты. Елдің бір бөлігінде жартылай көтеріліс күйі қалыпты. Ақбоздықтар мен ленталылар дәстүріндегі жалға алушылар-конспираторлар сот процесін жүргізушілерге шабуыл жасап, жер агенттерін қорқытып, шығарып тастауға қарсы тұрды. Лалор жалпы көтеріліске қарсы кеңес берді, өйткені ирландиялықтардың британдық гарнизонын әскери түрде жеңе алмайтынына сенді. Даффимен болған үмітінен айырылып, жер иелерінің қайта жаңғыртуға шақыруына қарамастан, өзінің аграрлық реформа идеялары тек жалға алу құқығына дейін ғана жеткен Митчел Лалордың аграрлық ашу-анасын ұлттық күрестің шешуші факторы ретінде қабылдады. Лондондық Standard журналы жаңа ирландиялық теміржолдар аграрлық наразылықты жылдам басу үшін үкімет әскерін тасымалдау үшін пайдаланылуы мүмкін екенін байқағанда, Митчел бұл жолдарды найзаға айналдырып, пойыздарға шабуыл жасауға болатынын айтты. О'Коннелл "Ұлт" журналынан бас тартып, кейбірлерге Даффиді, бас редактор ретінде, қудалауға ұшыратуға тырысты. Соңғы істе Митчел Даффиді сотта сәтті қорғады. О'Коннелл "Жас Ирландия" деп атаған топ, Джузеппе Маццинидің антиклерикалдық және көтерілісшіл "Жас Италиясының" сілтемесі, қайта жаңғырту қауымынан шығып кетті. 1847 жылдың қаңтарында олар Майкл Дохени сөздерімен "ирландиялық ұлттың тәуелсіздігін" мақсат етіп, "намысқа, моральға және ақылға қайшы келмейтін барлық құралдарды" бас тартқан Ирландия конфедерациясын құрды. Бірақ Лалордың жалға алушылар наразылықтарына негізделген күрес науқанына қолдау көрсетуге қол жеткізе алмаған Митчел жақын арада өз серіктерінен бөлінді.
John Mitchel was born at Camnish near Dungiven in County Londonderry, in the province of Ulster. His father, Rev. John Mitchel, was a Non subscribing Presbyterian minister of Unitarian sympathies, and his mother was Mary (née Haslett) from Maghera. From 1823 until his death in 1840, John Sr. was minister in Newry, County Down. In Newry, Mitchel attended a school kept by a Dr Henderson whose encouragement and support laid the foundation for classical scholarship that at age 15 gained him entry to Trinity College, Dublin. After taking his degree at age 19 he worked briefly as a bank clerk in Derry, before entering legal practice in the office of a Newry solicitor, a friend of his father. In the spring of 1836 Mitchel met Jane "Jenny" Verner, the only daughter of Captain James Verner. Despite family opposition, they became engaged in the autumn and were married in February 1837. The couple's first child, John, was born in January the following year. Their second, James, (who was to be the father of the New York Mayor John Purroy Mitchel) was born in February 1840. Two further children were born, Henrietta in October 1842, and William in May 1844, in Banbridge, County Down, where as a qualified attorney Mitchel opened a new office for the Newry legal practice. Until his marriage, John Mitchel had by and large taken his politics from his father who, according to Mitchel's early biographer William Dillon, had "begun to comprehend the degradation of his countrymen". Soon after the granting of Catholic emancipation in 1829, the O'Connellites challenged the Protestant Ascendancy in Newry by running a Catholic parliamentary candidate. Many members of the Rev. Mitchel's congregation took an active part in the elections on the side of the Ascendancy, and pressed the Rev. Mitchel to do the same. His refusal to do earned him the nickname "Papist Mitchel." Mitchel insisted that the government, aware that it would cause dissension, had introduced their bill for non religious higher education to divide the national movement. But he also argued that religion is integral to education; that "all subjects of human knowledge and speculation (except abstract science) and history most of all are necessarily regarded from either a Catholic or a Protestant point of view, and cannot be understood or conceived at all if looked at from either, or from both". For Mitchel a cultural nationalism based on Ireland Gaelic heritage was intended not to displace the two religious traditions but rather serve as common ground between them. On 25 October 1845, in article "The People's Food", Mitchel pointed to the failure of the potato crop, and warned landlords that pursuing their tenants for rents would force them to sell their other crops and starve. On 8 November, in "The Detectives", he wrote, "The people are beginning to fear that the Irish Government is merely a machinery for their destruction; that it is unable, or unwilling, to take a single step for the prevention of famine, for the encouragement of manufactures, or providing fields of industry, and is only active in promoting, by high premiums and bounties, the horrible manufacture of crimes!". On 14 February 1846 Mitchel wrote again of the consequences of the previous autumn's potato crop losses, condemning the Government's inadequate response, and questioning whether it recognised that millions of people in Ireland who would soon have nothing to eat. On 28 February, he observed that the Coercion Bill, then going through the House of Lords, was "the only kind of legislation for Ireland that is sure to meet with no obstruction in that House". However they may differ about feeding the Irish people, the one thing all English parties were agreed upon was "the policy of taxing, prosecuting and ruining them." In an article on "English Rule" on 7 March 1846, Mitchel wrote: <blockquote>The Irish People are expecting famine day by day and they ascribe it unanimously, not so much to the rule of heaven as to the greedy and cruel policy of England. They behold their own wretched food melting in rottenness off the face of the earth, and they see heavy laden ships, freighted with the yellow corn their own hands have sown and reaped, spreading all sail for England; they see it and with every grain of that corn goes a heavy curse. O'Connell was left to plead for his country from the floor of the House of Commons: "She is in your hands—in your power. If you do not save her, she cannot save herself. One fourth of her population will perish unless Parliament comes to their relief". A broken man, on the advice of his doctors O'Connell took himself to the continent where, on route to Rome, he died in May 1847. In the months before O'Connell's death, Duffy circulated letters received from James Fintan Lalor in which he argued that independence could be pursued only in a popular struggle for the land. While Lalor proposed that this should begin with a campaign to withhold rent, he suggested more might be required. Parts of the country were already in a state of semi insurrection. Tenants conspirators, in the tradition of the Whiteboys and Ribbonmen, were attacking process servers, intimidating land agents, and resisting evictions. Lalor advised only against a general uprising, as he believed the Irish people could not militarily defeat the British garrison in Ireland. Having abandoned the hopes he had entertained with Duffy that landlords might rally to Repeal, and notwithstanding that his own ideas of agrarian reform extended little further than Tenant Right, Mitchel embraced Lalor's vision of agrarian agitation as the cutting edge of a national struggle. When the London journal the Standard observed that the new Irish railways could be used to transport government troops to quickly curb agrarian unrest, Mitchel responded that the tracks could be turned into pikes and trains ambushed. O’Connell publicly distanced himself from The Nation, appearing to some to set Duffy, as the editor, up for prosecution. In the case that followed, Mitchel successfully defended Duffy in court. The grouping around the Nation that O'Connell had taken to calling "Young Ireland", a reference to Giuseppe Mazzini's anti clerical and insurrectionist Young Italy, withdrew from the Repeal Association. In January 1847, they formed themselves anew as the Irish Confederation with, in Michael Doheny words, the "independence of the Irish nation" the objective and "no means to attain that end abjured, save such as were inconsistent with honour, morality and reason". But unable to secure a pronouncement in favour of Lalor's policy of building a campaign of resistance around tenant grievances, Mitchel soon broke with his confederates.
Карлайлға құлшылық ету, қара және еврейлердің бостандықталуына қарсылық білдіру
Даффи Митчелдің О'Коннеллмен ғана емес, сонымен қатар Даффидің өзімен және басқа жас ирландтармен де ажырасып кеткен жолында болғанын айтады. Митчел шотланд эссешісі, тарихшысы және философы Томас Карлайлдың ықпалына түсті, ол жоғары тори болды және ағартушылық пен прогресс туралы либералдық идеяларға деген жеккөрушілігімен белгілі болды. 10 қаңтар 1846 жылы «Nation» журналында Митчел Карлайлдың «Оливер Кромвельдің хаттары мен сөздері» (1845) кітабына шолу жасады, бұл кітап екі апта бұрын ғана О'Коннелл тарапынан ашық айыпталып еді. Митчелдің өзі Оливер Кромвельдің Ирландиядағы әрекеттеріне наразы болғанына қарамастан, Карлайл қуанды: ол Митчел Кромвельдің маңызды ұлылығын мойындады деп сенді. Митчел өзінің Ульстердің бүлікші басшысы Хью О'Ниллдің мақтау-мақаласын жариялаған еді, оны Даффи де, Дэвис те тым «карлайлдік» деп тапты. Митчелдің кітабы сәтті болды: «карлайлдік ойдың ирланд ұлтының романтикалық құрылысына алғашқы енуі, ол бір ғасыр бойы белсенді ирланд саясатына үстемдік етті». Ол Карлайлдың «Батырлар туралы, батырларға табыну және тарихтағы батырлық» (1841) еңбегінде жақтаған көзқарастарды қабылдады және Ирландиядағы британдық билікті «мәдениет атынан» ирланд мәдениетін басып тастайды деп айыптады. 1846 жылдың мамырында Митчел Лондонда Даффимен бірге Карлайлмен алғаш рет кездескенде, Джон Мартинге тарихшының «патшалық, тіпті құдайлық» екенін жазды, тіпті Карлайлдың өзінің қатал одақтастығын мойындаған кезде де. 1846 жылдың қыркүйегінде Дублинде Митчелдің меймандылығында болған Карлайл «жақсы, серпімді, рухты жас жігітті» еске алды, бірақ оның өз аргументтері «әсер етпеді». Бұл одақтың құндылығына қатысты болған шығар. Бірақ Карлайл (басқа комментаторлар сияқты) ирланд шаруалары мен құлдықтан босатылған афро-карибтіктердің ұрпақтары арасында кемсітуші салыстырулар жасаған кезде, Митчелдің жауабы О'Коннеллге қосылып, өзін «әр климаттағы, таптағы және түстегі бостандық досы» деп жариялау емес, ирландтар мен «негрлер» арасындағы нәсілдік айырмашылықты талап ету болды. Даффи бұл туралы 1847 жылы Митчелге «Nation» журналының уақытша редакторы болып тағайындалғанда білді. Даффи өзінің «ирланд құқықтарының бүкіл әлемде танылған айтыскері» болып саналатын журналын «негр құлдығын мақтау және еврейлердің азаттығын айыптаудың қорқынышты міндетіне» бергенін анықтады, бұл Митчел Карлайлмен бірге қарсы тұрған О'Коннеллдің либералдық мақсатының тағы бірі еді. Митчел ғана емес, ирланд шаруаларына қарағанда қара құлдар нашар күтімде екенін айтқан (басқалар сияқты). Сондай-ақ, Митчел О'Коннеллдің АҚШ-тағы «республикашылдық пен құлдықтың» «нашар одағы» туралы айтуын орынсыз деп айыптаған жоқ. Даффидің өзі О'Коннеллдің американдық қолдау мен қаржыландыруға қарсы үндеуінің әсерінен қорқып отырды. Міне, Митчел (Карлайлпен бірге) құлдықтың «негр үшін өмір сүрудің ең жақсы жағдайы» екенін айтты.
Duffy suggests that Mitchel had already been on a path that would see him break not only with O'Connell but also with Duffy himself and other Young Irelanders. Mitchel had fallen under the influence of Scottish essayist, historian and philosopher Thomas Carlyle, a High Tory notorious for his antipathy toward liberal notions of enlightenment and progress. In the Nation of 10 January 1846, Mitchel reviewed Oliver Cromwell's Letters and Speeches (1845), a book by Carlyle that had been publicly condemned by O'Connell only two weeks prior. Despite Mitchel himself waxing indignant at Oliver Cromwell's conduct in Ireland, Carlyle was pleased: he believed Mitchel had conceded Cromwell's essential greatness. Mitchel had just published his own hagiography of the Ulster rebel chieftain Hugh O'Neill, which both Duffy and Davis had found excessively "Carlylean". Mitchel's book was a success: "an early incursion of Carlylean thought into the romantic construction of the Irish nation that was to dominate militant Irish politics for a century." It embraced views which Carlyle had espoused in On Heroes, Hero Worship, & the Heroic in History (1841) and denounced British rule in Ireland, perceiving it to be suppressing Irish culture "in the name of Civilisation". When in May 1846 Mitchel first met Carlyle in a delegation with Duffy in London, he wrote to John Martin describing the historian's presence as "royal, almost Godlike", and did so even while acknowledging Carlyle's unbending unionism. Hosted by Mitchel in September 1846 in Dublin, Carlyle recalled "a fine elastic spirited young fellow" but upon whom Carlyle's own arguments "were thrown away". This might have been true with regard to the value of the union. But when Carlyle drew derogatory comparisons (as other commentators had done) between Irish cottiers and the allegedly indolent descendants of enslaved Afro Caribbeans, Mitchel's response was not to join O'Connell in proclaiming himself "the friend of liberty in every clime, class and colour" Rather, it was to insist on a racial distinction between the Irish and the "negro". This Duffy had discovered in 1847 when he conceded temporary editorship of the Nation to Mitchel. Duffy found that he had lent a journal, "recognised throughout the world as the mouthpiece of Irish rights", to "the monstrous task of applauding negro slavery and of denouncing the emancipation of the Jews," another of O'Connell's liberal causes against which Mitchel stood with Carlyle. It was not only that Mitchel claimed (as others had done) that Irish cottiers were treated worse than black slaves. Nor was it that Mitchel decried as inopportune O'Connell's harping upon "the vile union" in the United States "of republicanism and slavery". Duffy himself was fearful of the impact of O'Connell's vocal abolitionism upon American support and funding. It was that Mitchel argued (with Carlyle) that slavery was "the best state of existence for the negro".
Тұтқындалу және жер аударылу
1848 жылғы 15 сәуірде үлкен қазылар алқасы Митчеллді ғана емес, сонымен қатар оның бұрынғы серіктестері О’Брайен мен Томас Фрэнсис Мигерді «қозбыршылық тудыратын жала» үшін айыптауға шақырды. О’Брайен мен Мигерге қарсы істер, Айзек Батттың шебер қорғауының арқасында тоқтап қалғанда, жаңа заң бойынша үкімет Митчеллге қарсы айыптауды мемлекетке опасыздық жасау қылмысымен ауыстырды, оның жазасы өмір бойына жер аудару болатын. Митчеллдің мамыр айында тұтқындалуына байланысты жаңа шаралардың қатаңдығын дәлелдеу үшін Ішкі істер министрі Митчеллдің мақалалары мен сөздерінен үзінділер оқудың жеткілікті деп санады. Маусым айында ол «алдын ала дайындалған» деп есептеген (яғни «Англия заңдарына сәйкес құрылмаған») қазылар алқасы Митчеллді «он төрт жылға теңіздің ар жағына жер аударуға» үкім шығарды. Митчеллді «Империялық бекінісі» Бермудаға жеткізген HMS Scourge кемесі оны Ирландияға жеткізді. Бір жыл бойы HMS Dromedary түрме кемесінде ауыр науқас болғаннан кейін, ол «Наутилус» кемесімен қайтадан Кап колониясына аттанды. «Наутилус» Капқа жеткеннен кейін, 1849 жылғы сотталғандар дағдарысы кезінде кемеге доктан орналасуға немесе жабдықтап беруге рұқсат берілмеді және ол 5 ай бойы жағалауда тіке тұрды. Содан кейін ол Ван Димен жеріне (қазіргі Тасмания, Австралия) жүзіп барды, онда О’Брайен, Мартин, Мигер және басқа да «Жас Ирландия» мүшелері 1848 жылғы шілдедегі сәтсіз көтерілістен кейін жер аударылған болатын. Кемеде ол «Түрме күнделігін» жаза бастады, онда ұлттық біртүтастық пен қарсылыққа шақыруын қайталады. Тасманияда босатылу билетін алған Митчелл мен Мартин Ботвеллде, әлі күнге дейін Митчеллдің үйі деп аталатын үйде бірге тұрды. Оның әйелі мен балалары 1851 жылдың маусым айында Ботвеллге қосылды. Тамыз айында олар екі жүз акрлық шаруашылыққа көшіп, оны сотталғандардың еңбегімен өңдеді. Ол «Бэнбридждегідей бейбіт өмір сүргенін» мойындады, бірақ 1852 жылдың қаңтарында Мигер шартты түрде босатылу шарттарын бұзып Нью-Йоркке жеткеннен кейін, Митчелл оған қосылуға бел буды.
On 15 April 1848, a grand jury was called on to indict not only Mitchel, but also his former associates on the Nation O'Brien and Thomas Francis Meagher for "seditious libels". When the cases against O'Brien and Meagher fell through, thanks in part to Isaac Butt's able defence, under new legislation the government replaced the charges against Mitchel with Treason Felony punishable by transportation for life. To justify the severity of the new measures, under which Mitchel was arrested in May, the Home Secretary thought it sufficient to read extracts from Mitchel's articles and speeches. Convicted in June by a jury he dismissed as "packed" (as "not empanelled even according to the law of England"), Mitchel was sentenced to be "transported beyond the seas for the term of fourteen years." Mitchel was carried the steamer HMS Scourge carried Mitchel to Ireland Island in the "Imperial fortress" of Bermuda. After a year of acute ill health aboard the Prison hulk HMS Dromedary, he was re embarked for the Cape Colony on The Nautilus. Once The Nautilus reached the Cape it was refused docking or supply during the Convict crisis of 1849 and remained anchored off the coast for 5 months before sailing on to the penal colony of Van Diemen's Land (modern day Tasmania, Australia) to which O'Brien, Martin, Meagher, and other Young Irelanders, had been transported in the wake of their abortive July 1848 rising. Aboard ship, he began writing his Jail Journal, in which he reiterated his call for national unity and resistance. Accepting a ticket of leave in Tasmania, he and Martin lived together at Bothwell, in a house still known as Mitchel's Cottage. His wife and children joined him in Bothwell in June 1851. In August, they move onto a two hundred acre farm which they worked with convict labour. While he admitted to "living as peacefully as they ever did in Banbridge", after Meagher broke his parole in January 1852 and reached New York, Mitchel determined to join him.
Америка Құрама Штаттары
Нью-Йорк ирландтық директориясының агенті Патрик Джеймс ("Никарагуа") Смит көмегімен 1853 жылдың маусым айында Митчел Ван Димен жерінен қашып, Таити, Сан-Франциско, Никарагуа және Куба арқылы Нью-Йорк қаласына жетті. Бірақ ол алған құрметті ұзақ көрмеді. Оның Irish Citizen (Мегермен бірлескен жоба) газетіне қосқан үлесінің ішінде оңтүстік штаттардағы құлдықты қорғаған мақаласы болды, ол "көптеген адамды таңқалдырып, жалпы қарсылық тудырды".
Assisted by Patrick James ("Nicaragua") Smyth, an agent of the New York Irish Directory, in June 1853 Mitchel escaped from Van Diemen's Land and made his way (via Tahiti, San Francisco, Nicaragua and Cuba) to New York City. He soon outlived the hero's welcome he received. Among his contributions to the Irish Citizen (a joint venture with Meagher) was a defence of slavery in the southern states that occasioned "much surprise and general rebuke".
Құлдықты қолдаған Конфедерация
АҚШ-та болғаннан кейін Митчел негрлердің "табиғи түрде төмен тұрған халық" екенін қайталаудан тартынбады. "Ирландиялық азамат" газетінің екінші басылымында ол "құл ұстау, құл сатып алу, құлдарды қамшымен немесе қажетті жазалау шараларымен жұмысқа мәжбүрлеу – қылмыс емес, тіпті үлкен күнә де емес" деді, сондай-ақ өзінің "Алабамадағы сау-сәлемді негрлермен толық жабдықталған жақсы плантацияға" ие болғысы келетінін айтты. Аболиционист Генри Уорд Бичер мен француз республикашысы Александр Холинскийдің кеңінен таралған жарияламалары оның бұл сөздеріне байланысты көпшіліктің наразылығын тудырды. Дублинде Ирландия Конфедерациясы АҚШ және британдық баспасөздердегі Митчелдің құлдыққа қолдау білдірген идеясын "Жас Ирландия партиясына" қателікпен жатқызған хабарламаларға наразылық білдіру үшін шұғыл отырыс өткізді. Америка Құрама Штаттарында кездескен ұлтшылдық дұшмандыққа наразы болып, Митчел өз отандастарын афроамерикандықтардан ақ нәсілділердің қатарында жоғарылату арқылы олардан алшақтатуға тырысты. 1858 жылы Нью-Йоркте сөйлеген сөзінде ол "Еуропаның барлық ұлы адамдарының көбі кельттер болған" деді. Митчел 1857 жылдан бастап "негрлер мен ақ адамдар үшін де" құлдықтың құндылығы мен пайдалылығын айтты. 1859 жылы ол Ноксвилльден Теннесси штатынан Вашингтонға көшірген "Оңтүстік азаматы" газетінде 1854 жылы Вирджиния университетінің бітірушілеріне арнаған сөзінде Ұлыбританияның құлдықты жоюын Ирландиядағы ашаршылыққа бейжай қарауымен байланыстырды. Ол сондай-ақ құлдықтың оңтүстік елдерінің мәдениеті мен янкилердің тікелейлігі арасындағы айырмашылықты көрсетті. Митчелдің әйелі Дженни күмәнданды. Ол "құл үйінің қожайыны болуға" ешқашан келіспейтінін айтты. Оның құлдыққа қарсылығы "ақ қожайындарға тигізетін зиян" болды. 1859 жылдың жазында Оңтүстік штатын қорғап жүріп, Митчел Франция мен Англия арасындағы қақтығыс Ирландияға пайда әкелуі мүмкін екенін байқады. Ол Парижге американдық тілші ретінде сапар шекті, бірақ соғыс туралы әңгімелер асыра айтылғанын түсінді. 1861 жылдың ақпанында бірнеше оңтүстік штаттардың Америка одағынан бөлініп кетуінен және Форт Самтерді бомбалаудан кейін (осы кезде оның ұлы Джон Оңтүстік Каролинадағы артиллериялық бөлімшеге қолбасшылық етті) Митчел қайтуға асықты. Қыркүйек айында Нью-Йоркке жетіп, Конфедерацияның астанасы Вирджиния штатының Ричмонд қаласына жол тартты. Ол жерде ол сепаратистердің президенті Джефферсон Дэвистің жартылай ресми органы болған Daily Enquirer газетінің редакторы болды. Ол Авраам Линкольнді "білімсіз және қарапайым адам, елші емес, үлкен реформатор емес, тіпті құлдықты жоюшы емес, жай ғана ешқандай маңызы жоқ адам" деп сипаттады. Митчел құлдық мәселесінде келісімге келмейтін. Оңтүстік штатының әскерге шақыруға жарамды адамдарының саны азайғанда генералдар Роберт Ли мен Патрик Клебурн (Корк округінің тумасы) құлдарға әскери қызмет көрсету үшін бостандық ұсынуды ұсынды. Ол құлдық соғыстың себебі емес, солтүстіктің агрессиясының сылтауы ғана екенін біріншілерден болып айтқанмен, Митчел қарсылық білдірді: қара нәсілді адамдарға бостандық беру – Оңтүстік бастапқыда қателескенін мойындау. Егер бостандық негрлер үшін сыйлық болса, яғни егер бостандық негрлер үшін жақсы нәрсе болса, онда оларды құлдықта ұстау ауыр қателік және қылмыс болып табылады. Егер құлдық жағдайы осы адамдарды өздерінің табиғатын, ақыл-ойы мен ләззат алу қабілетін дамыта алмайтындай күйде ұстап тұрса, онда біз "прогресс" деп атап жүрген нәрсе үшін олардың құлдықта өткізген әр сағаты ақ нәсілге қара дақ тудырады. Бұл Митчелдің құлдыққа деген көзқарасын қайта қарастыруға дайын екенін көрсететін болған. Бірақ ол соңына дейін қарсылық көрсетті, тіпті генерал Роберт Лидің "нағыз оңтүстік адамы" екеніне күмән келтірді, яғни ол негр құлдығының әділдігі мен пайдалылығына толық сенімді болды. Митчел ешқандай жеңілдікке бармады. Соғыстан кейін "Ирландияның патриоты Джон Митчелді Ирландиядағы кез келген адамнан гөрі таза адалдықпен жақсы көргенін" мәлімдеген одақ офицері Бостон газетінде Ричмондтегі тұтқындар ретінде өзі мен бір ирландтық оның бұрынғы құрметіне тап болғанда, Митчел "Линкольнның жалдамалыларымен" ешқандай байланыс жасамаған, сонымен қатар "Экзаминердің" келесі санында ол "азаматтарға осы адам саңырауқұлақтарын соғыс тұтқыны ретінде емес, "қарақшылар, кісі өлтірушілер және өлтірушілер ретінде қарауға" нұсқау берді!" деп жазды. Фредерик Дуглас, Ирландияға сапар шеккенде, оның жерсіз қалған халқының аянышты жағдайына байланысты Америкадағы құлдармен бірдей қайғыға толы екенін айтты, Митчелді "әділетсіздікке опасыздық танытқан адам" деп есептеді.
Once in the United States, Mitchel did not hesitate to repeat the claim that negroes were "an innately inferior people". In what was only the second edition the Irish Citizen, he declared that it was not a crime "or even a peccadillo to hold slaves, to buy slaves, to keep slaves to their work by flogging or other needful correction", and that he himself, might wish for "a good plantation well stocked with healthy negroes in Alabama". Subject to widely circulated broadsides from the abolitionist Henry Ward Beecher and the French republican exile Alexandre Holinski, the remarks triggered a public furore. In Dublin, the Irish Confederation convened an emergency meeting to protest reports in American and British press outlets which "erroneously attributed" Mitchel's proslavery thought "to the Young Ireland party". Provoked by the nativist hostility they encountered in the United States, Mitchel was to further distance his countrymen from the African American by elevating them within the white race. In 1858 he told an audience in New York that "nearly all the great men which Europe has produced have been Celts". The value and virtue of slavery, "both for negroes and white men", Mitchel maintained from 1857 in the pages of the Southern Citizen, a paper he moved in 1859 from Knoxville, Tennessee to Washington D. C. In 1854, in a widely reported address to the graduating class of University of Virginia, he had linked Britain's abolitionism to her laissez faire indifference to the Irish famine. He had also credited slavery with the contrast between southern gentility and Yankee brusqueness. Mitchel's wife, Jenny, had her reservations. Nothing, she said, would induce her "to become the mistress of a slave household". Her objection to slavery was "the injury it does to the white masters". While championing the South, in the summer of 1859 Mitchel detected the possibility of a breach between France and England, from which Ireland might benefit. He travelled to Paris as an American correspondent, but found the talk of war had been much exaggerated. After the secession from the American Union of several Southern states in February 1861 and the bombardment of Fort Sumter (during which his son John commanded a South Carolina battery), Mitchel was anxious to return. He reached New York in September and made his way to the Confederate capital, Richmond, Virginia. There he edited the Daily Enquirer, the semi official organ of secessionists' president, Jefferson Davis. Abraham Lincoln he described as " an ignoramus and a boor; not an apostle at all; no grand reformer, not so much as an abolitionist, except by accident – a man of very small account in every way." On slavery, Mitchel remained uncompromising. As the South's manpower reserves depleted, Generals Robert E. Lee and Patrick Cleburne (a native of County Cork) proposed that slaves should be offered their freedom in return for military service. Although he had been among the first to claim that slavery had not been the cause of the conflict but simply the pretext for northern aggression, Mitchel objected: to allow blacks their freedom was to concede that the South had been in the wrong from the start. if freedom be a reward for negroes – that is, if freedom be a good thing for negroes – why, then it is, and always was, a grievous wrong and crime to hold them in slavery at all. If it be true that the state of slavery keeps these people depressed below the condition to which they could develop their nature, their intelligence, and their capacity for enjoyment, and what we call "progress" then every hour of their bondage for generations is a black stain upon the white race. This might have suggested that Mitchel was open to revising his view of slavery. But he remained defiant to the end, going so far as to "raise the blasphemous doubt" as to whether General Robert E. Lee was "a 'good Southerner'; that is whether he is thoroughly satisfied of the justice and beneficence of negro slavery". Mitchel would make no allowances. After the war a Union officer who claimed to have "loved John Mitchel, the Irish patriot, with a purer devotion" than any in Ireland, reported to a Boston paper that, when, as prisoners in Richmond, he and a fellow Irishman contacted his former idol, not only did Mitchel refuse to have anything to do with "Lincoln's hirelings," but in the next issue of the Examiner he "directed the citizens to treat this human fungi not as prisoners of war, but as 'robbers, murderers and assassins!'" Frederick Douglass, who in visiting Ireland believed her dispossessed were bound in sorrow at their circumstances with the enslaved in America, accounted Mitchel a “vulgar traitor to liberty.”
Ирландия Америкасымен келіспеушіліктер
Соғыс аяқталғаннан кейін 1865 жылы Митчел Нью-Йоркке көшіп келіп, «Нью-Йорк Daily News» газетінің редакторы болды. Сол жылы оның оңтүстік сецессиясын қорғауын жалғастыруы салдарынан газет кеңсесінде тұтқындалып, Вирджиния штатындағы Монро фортына қамауға алынды. Бұл жерде Джефферсон Дэвис және сенатор Клемент Клейборн Клей (Линкольнды өлтіруге қатысқандықтары айыпталған) басқа екі тұтқын болды. Жаңа ирланд республикалық ұйым – Фениандық бауырластық, оның Америкадан кету шартымен босатылуын талап етті. Митчел Парижге оралып, фениандардың қаржылық агенті ретінде жұмыс істеді. 1866 жылдың маусымында Онтарио және Нью-Брансуикке шабуыл жасағаннан кейін, фениандық топтар Митчелдің басшылығымен бірігуді ұсынды. Бірақ Митчел Англияда бейбітшілік орнаған кезде Канадада немесе Ирландияда әскери операцияларды жалғастыруға болатындығы туралы жаңылыс пікірмен адамдардан үлкен қаржылай көмек сұрауға қарсы болды. Ол бауырластықтан кетіп, Нью-Йоркке оралды, онда «Daily News» газеті үшін жазғаннан кейін «Irish Citizen» басылымын қайтадан жаңартты. Митчелдің Реконструкцияға қарсы, демократтарды қолдайтын редакциялық бағыты Нью-Йоркте тағы бір Ульстер протестанты, ИРБ-ның жер аударылған өкілі Дэвид Белл тарапынан сынға ұшырады. Беллдің «Журнал о свободе, литературе и социальном прогрессе», «Ирланд Республикасы» газеті, «еңбек мәселесіне қызығушылық танытқан» оқырмандарына Джон Митчелмен араласпауға ескертті. Митчел, «бақытсыз адам» демократиялық партияның «шайтандық» жоспарының жақтаушысы болды, ол Оңтүстіктегі қара нәсілділерге, «құлдық орнына, одан да жаман құлдық жүйесін таңуға» бағытталған. Бұл саясат «Америкадағы жұмысшыға тіпті Ресейдің [1861 жылғы Шарұаларды азат ету] бас тартқан ортағасырлық жағдайларды таңуға жасалған әрекеттен басқа емес» еді. Жаңадан жаңартылған «Citizen» газеті оқырмандарды тарта алмады және 1872 жылдың шілдесінде жабылды; Беллдің «Ирланд Республикасы» бір жылдан кейін жабылды. Ешбір газет қаланың Таммани Холл Демократиялық партиясының саяси машинасы және 1864 жылы қайтыс болғанға дейін үшінші Ульстерлік, архиепископ Джон Хьюздің билігімен күшті түрде өкілдік етілген этникалық азшылық католицизміне жақтас болған жоқ. Митчел өзінің газетін «американдық азаматтық құқықтарына ұмтылушыларға» арнады, ал ирландтардың Америкадағы азаматтар арасында неғұрлым интеграцияланған (немесе «жоғалған») болса, «соғұрлым жақсы» екенін айтты. Бұрын 1954 жылы, Рим папасының уақыттық билігі туралы сынды пікірлері үшін Митчел архиепископтың «ашуын» қоздырған еді. Бірақ Митчел сияқты Хьюз да Солтүстіктегі «аштықтан өлген жұмысшылардың» жағдайы Оңтүстіктегі құлдардың жағдайынан әлдеқайда нашар екенін айтты және 1842 жылы ол өз қауымын О'Коннелдің құлдықты жою туралы петициясына («Америкадағы өз отандастары мен отандастарына Ирландия халқының жолдауы») қол қоймауға шақырды, ол оны қажетсіз қақтығыс тудыратын деп санады. Нью-Йорк қаласына 1874 жылдың 8 желтоқсанында оралған Митчел Купер институтында «Ирландияға қайта оралу» тақырыбында лекция оқыды, бұл іс-шараны Clan na Gael ұйымдастырды және оған басқа да көрнекті ұлтшылдар, соның ішінде Жеремия О'Донаван Росса қатысты. Ирландияға сапары жеке болғанымен, Митчел британ парламентіне үміткер болуға қысым көрсетілгенін және егер бос орын пайда болса, өзін үміткер ретінде ұсыну ниеті бар екенін айтты, сонда ол «ирландтық мүшелерді О'Коннел бір кезде ұсынған жоспарды жүзеге асыруға итермелеуі мүмкін, яғни парламентке қатысудан бас тарту, яғни Ұлыбритания парламентінде өкілдік етудің алаяқтық болжамдарын жоққа шығаруға тырысу» үшін. Сол сөйлеуінде Митчел Ирландияның Үйдегі басқару қозғалысын жоққа шығарды: «Бұл Үйдегі басқару лигасының [олардың ішінде оның досы Джон Мартин] Парламентке барып, оған үміт артуы мені Үйдегі басқару лигасына қарсы ашуландырады. Олар Үйдегі басқарушылар емес, шетелдік басқарушылар. Енді мен осындай керемет адамдар туралы жағымсыз сөздер айтсам, ренжіймін, өйткені аз уақыттан кейін олар сатып алынады». Ирландиядан келіп түскен шақыру күткеннен ертерек болды. 1875 жылдың қаңтар айында Типперриде парламенттік орын үшін кезекті сайлау жарияланды. Нью-Йорктегі сөздеріне ренжіген Ирландия парламенттік партиясы Митчелдің кандидатурасын қолдауға асықты, бірақ оның ұстанымын түсінбеген болуы мүмкін. Ирландияға қайту алдында Митчел сайлауалды үндеуінде «Үйдегі басқаруды» жариялады, бірақ, ұстанымдарды бөліп, оны «Ирландияның егемендік тәуелсіздігі» деп анықтады, сонымен бірге тегін білім беру, жалпыға бірдей жалға алу құқықтары және фениандық тұтқындарды босатуды ұсынды. Осылайша, 17 ақпанда, Ирландия жағалауына жақындаған кезде, Митчел қарсылықсыз сайланды. О'Донован Росса 1869 жылы дәл сол сайлау округіне қайта оралған кездегідей, оның сайлауы жарамсыз болды. Бенджамин Дизраэлидің ұсынысы бойынша, Ақындар палатасы көпшілік дауыспен Митчелді қылмыскер ретінде жарамсыз деп жариялады. Митчел келесі наурыз айындағы кезекті сайлауда тәуелсіз ұлтшыл ретінде қайтадан сайлауға түсті және дауыстардың 80 пайызын алды.
At war's end in 1865 Mitchel moved to New York and edited the New York Daily News. That same year, his continued defence of southern secession caused him to be arrested in the offices of the paper and interned at Fort Monroe, Virginia, where Jefferson Davis and Senator Clement Claiborne Clay (accused of conspiracy to assassinate Lincoln) were the only other prisoners. A new Irish republican organisation, the Fenian Brotherhood, lobbied for his release which was secured on condition that he left America. Mitchel returned to Paris where he acted as Fenians' financial agent. Following their raids into Ontario and New Brunswick in June 1866, opposing Fenian factions proposed to unite under Mitchel's leadership. But Mitchel objected to asking people for large contributions under the delusion that, with England at peace, further military operations could be mounted whether in Canada or in Ireland. He resigned from the Brotherhood, and returned to New York where, after writing for the Daily News, he resumed publication of the Irish Citizen. Mitchel's anti Reconstruction, pro Democratic editorial line was opposed in New York by another Ulster Protestant, the IRB exile David Bell. Bell's "Journal of Liberty, Literature, and Social Progress", Irish Republic, cautioned readers "interested in the labor question" from associating themselves with John Mitchel. Mitchel, a "miserable man", was the proponent of a "diabolical" Democratic Party plan to impose upon blacks in the South, "as a substitute for chattel slavery, a system of serfdom scarcely less hateful than the institution it is intended to practically prolong". The policy was nothing less than "an attempt to attach to the laborer in America those medieval conditions which even Russia [Emancipation of the Serfs, 1861 ] has rejected". The revived Citizen failed to attract readers and folded in July 1872; Bell's Irish Republic followed a year later. Neither paper was in sympathy with the ethnic minority Catholicism powerfully represented by the city's Tammany Hall Democratic Party political machine and, until his death in 1864, by the authority of a third Ulsterman, Archbishop John Hughes. Mitchel dedicated his paper to "aspirants to the privileges of American citizenship", arguing that the more integrated (or "more lost") among American citizens the Irish in America were "the better". Already In 1854, for comments critical of the Pope's temporal powers, Mitchel had earned "wrath" of the Archbishop. But, like Mitchel, Hughes had suggested that the conditions of "starving laborers" in the North were often worse than that of slaves in the South, and in 1842 he had urged his flock not to sign O'Connell's abolitionist petition ("An Address of the People of Ireland to their Countrymen and Countrywomen in America") which he regarded as unnecessarily provocative. Back in New York City on 8 December 1874, Mitchel lectured on "Ireland Revisited" at the Cooper Institute, an event organised by the Clan na Gael and attended by among other prominent nationalists Jeremiah O'Donovan Rossa. While his visit to Ireland was ostensibly private, Mitchel revealed that he had been pressed to stand for British Parliament and that it was his intention, if any vacancy should occur, to offer himself as a candidate so that he might "get the Irish members to put in operation the plan suggested by O’Connell at one time, of declining to attend in Parliament altogether, that is, to try to discredit and explode the fraudulent pretence of representation in the Parliament of Britain". In the same speech, Mitchel dismissed the Irish Home Rule movement: "the fact that this Home Rule League [his friend John Martin among them] goes to Parliament and sets it hope therein, puts me in indignation against the Home Rule League they are not Home Rulers but Foreign Rulers. Now it is painful for me to say even so much in disparagement of so excellent a body of men as they are after a little while they will be bought". The call from Ireland came sooner than expected. In January 1875 a bye election was called for a parliamentary seat in Tipperary. Stung by his remarks in New York, the Irish Parliamentary Party was reluctant to endorse Mitchel's nomination. although they may have been confused as to his position. Before re embarking for Ireland, Mitchel issued an election address in which he declared for "Home Rule"—but, straddling positions, defining this as "sovereign independence for Ireland"—together with free education, universal tenant rights, and the freeing of Fenian prisoners. As it was, on 17 February, while still approaching the Irish shore, Mitchel was elected unopposed. As had been the case for O'Donovan Rossa who had been returned for very same constituency in 1869, his election was unavailing. On the motion of Benjamin Disraeli, the House of Commons by a large majority declared Mitchel, as a felon, ineligible. Mitchel ran again as an Independent Nationalist in the resulting March by election, and in a contest took 80 percent of the vote.
Өлім және еске алу
Митчел 1875 жылдың 20 наурызында Ньюридегі ата-анасының үйінде қайтыс болды. Оның 17 наурыздағы, Сент-Патрик күні жарияланған соңғы хатында Типперри сайлаушыларына парламенттегі ирланд өкілдігінің "алдамашы" жүйесін әшкерелеуде қолдағаны үшін алғыс айтты. Сайлау петициясы берілді. Типперридегі сайлаушылар Митчелдің сайлауға құқығы жоқ екенін білгендіктен, сот орынды Митчелдің консервативті қарсыласына берді. Митчел қайтыс болған күні Типперри газеті "Ненэгх Гардиан" газеті "Джон Митчелге қатысты американдық көзқарас" деген мақала жариялады: Чикаго Трибьюнынан келген синдикатталған материалда Митчел "бостандыққа қиянат жасаған" деп айтылды, ол құлдық пен сецессияны қорғаған, ал "Америка халқының біріккен көпшілігі" оған "шамалы ғана көңіл бөле алады". Митчелдің некрологы оның патриоттық адалдығын бағалауда басқа көзқарасқа жүгінді. The Home Rule Freeman’s Journal Митчел туралы былай деп жазды: "біз оның кейбір әрекеттеріндегі табандылығына өкінеміз, бірақ оның ақылы оған бұл бекер екенін ұсынған болуы мүмкін, бірақ Ирландияға деген сүйіспеншілігі ақылсыздыққа жақын болған. Бірақ ол оны ерекше сүйді". 1847 жылы Митчелмен күрескен The Standard газеті: "Дегенмен, оның өмір бойындағы қабілеттері үкімсіздік, қасарысқан пікірлілік және кез келген адамдар тобымен ұзақ уақыт әрекет етуіне кедерес келтіретін партиялықтықпен бұзылды" деп қорытындылады. Оны Томас Дэвиспен салыстырып, У.Б. Йейтс "аштықтың трагедиясы және Карлайлдың риторикасы" саяси ықпалға ие болған "өлтеу Ольстер мінезіне" тоқтады, бұл ықпал "көп жағдайда зиянды" болды. Митчел "халықаралық күдікпен ойнады және Дэвис үйреткен Ирландияға деген сүйіспеншіліктен Англияға деген жеккөрушілікті жоғары қойды". Оның өлімінен кейінгі онжылдықтарда Ирландияның Ұлттық жер лигасының филиалдары Митчелдің құрметіне аталды. Митчелдің есімімен аталған кем дегенде он Гейл атлетикалық қауымдастығы клубы бар, оның ішінде біреуі оның туған қаласы Ньюриде, екеуі - оның туған округі Лондондерриде, біреуі - Клаудиде, тағы біреуі - Гленуллинде. Митчел паркі оның туған жеріне жақын орналасқан Дунгивенде, сондай-ақ АҚШ-тағы Айова штатының Митчелл округінде оның құрметіне аталған. 1848 жылы оны тасымалдаған Спайк аралындағы Форт Митчелл оның құрметіне аталған. 2020 жылы Джордж Флойдты өлтіргеннен кейін мүсіндерді алып тастау науқаны кезінде 1200-ден астам қол қойылған петиция Джон Митчелл Плейс, Ньюридегі мүсінді алып тастауға және осы орынды "Black Lives Matter Plaza" деп атауға шақырды. Ньюри, Морн және Даун аудандық кеңесі "Джон Митчел мүсініне жауапкершілікті анықтау, білім беру бағдарламасының нұсқаларын әзірлеу, Джон Митчелл Плейстің шығу тегін анықтау және кеңес аумағындағы құлдыққа қатысты басқа да мәселелерді қарастыру" туралы келісімге келді. Митчелдің жақындағы биографы Энтони Рассел Митчелдің құлдыққа қатысты ұстанымы кездейсоқ емес деп санайды. Оның қайырымдылық либерализмін қабылдамауы "еркін еңбек" саяси экономикасына деген жеккөрушілігімен тең болды. Митчел өзінің түрмедегі күнделігінде ұрлық, жалғандық және тонау сияқты қылмыстар үшін өлім жазасын қолдануға шақырды. "Қылмыскерлерді түзету" "қылмыстық жазаның ақылға қонымды мақсаты" емес деп дәлелдеді: "Неге оларды асыңдар, асыңдар, адал адамдарды алаяқтарды ұстауға мәжбүр етуге сіздің құқығыңыз жоқ және "желдету" үшін мен қарақшыларды өлкелік түрмелердің алдында арқанда ілуге боламын". Американың оңтүстігіндегі құлдық туралы Уильям Диллон өзінің өмірбаянында Митчел үшін бұл "практикалық мәселе" болды деп санайды. Солтүстіктің әлеуметтік жүйесіне тап болған, онда қожайын мен қызметші арасындағы қарым-қатынас бәсекелестікпен реттелетін, "Ол өзіне екеуінің жақсысы болып көрінген жүйені жақтады; және оның әдеті бойынша, ол оны шешуші түрде қабылдады". Митчел радикалды ұлтшылдыққа қатысымен, әсіресе "Түрме журналы", "Ирландияның соңғы жаулауы (бәлкім)", "Ирландия тарихы", "Ирландиядағы британ үкіметінен кешірім" және аз танымал "Хью О'Ниллдің өмірі мен заманы" сияқты жазбаларымен есте қалады. Чарльз Гаван Даффи оны "желсіздерді міндет шақыруына ояту үшін керней" деп сипаттады.
Mitchel died at Drumalane, his parents' house in Newry, on 20 March 1875. His last letter, published on St. Patrick's Day, 17 March 1875, expressed his gratitude to the voters of Tipperary for supporting him in exposing the 'fraudulent' system of Irish representation in Parliament. An election petition had been lodged. Observing that voters in Tipperary had known that Mitchel was ineligible, the courts awarded the seat to Mitchel's Conservative opponent. On the day Mitchel died, the Tipperary paper The Nenagh Guardian offered "An American View of John Mitchel": a syndicated piece from the Chicago Tribune that declared Mitchel a "recreant to liberty", a defender of slavery and secession with whom "the Union masses of the American people" could have "little sympathy". Obituaries for Mitchel looked elsewhere to qualify their acknowledgement of his patriotic devotion. The Home Rule Freeman’s Journal wrote of Mitchel: "we may lament his persistence in certain lines of action which his intelligence must have suggested to him could have but been futile issue his love for Ireland may have been imprudent. But he loved her with a devotion unexcelled". The Standard, with which Mitchel had contended in 1847, concluded: "His powers through life, however, were marred by want of judgment, obstinate opinionativeness [sic], and a factiousness which disabled him from ever acting long enough with any set of men". Comparing him to Thomas Davis, W. B. Yeats concluded that a "harsh Ulster character, made hasher still by the tragedy of the famine, and the rhetoric of Carlyle" had a political influence that was "almost wholly mischievous". Mitchel "played upon international suspicion and exalted hatred of England above the love of Ireland that Davis would have taught us". In the decades following his death, branches of the Irish National Land League were named in Mitchel's honour. There are at least ten Gaelic Athletic Association clubs named after Mitchel, including one based in his home town, Newry and two in County Londonderry, his county of birth – one in Claudy and another in Glenullin. Mitchel Park is named after him in Dungiven, near his birthplace, as is Mitchell County, Iowa, in the United States. Fort Mitchel on Spike Island, Cork from which he was transported in 1848 is named in his honour. During the movement to remove statues following the 2020 murder of George Floyd, a petition receiving over 1,200 signatures called for the statue in John Mitchel Place, Newry, to be removed and the site renamed "Black Lives Matter Plaza". Newry, Mourne and Down District Council agreed only to "proceed to clarify responsibility for the John Mitchel statue, develop options for an education programme, identify the origins of John Mitchel Place and give consideration as to other potential issues in relation to slavery within the council area". Mitchel's recent biographer, Anthony Russell argues that Mitchel's stand on slavery was not an aberration. His rejection of philanthropic liberalism was equal to his disdain for "free labour" political economy. In his Jail Journal Mitchel urged capital punishment for crimes such as burglary, forgery and robbery. The "reformation of offenders" was not, he argued, "the reasonable object of criminal punishment": "Why hang them, hang them you have no right to make the honest people support the rogues and for 'ventilation' I would ventilate the rascals in front of the county jails at the end of a rope". As for slavery in the American South, in his biography William Dillon proposes that for Mitchel it was a "practical issue". Faced with the alternative of a social system of the North in which the relation of master to servant was regulated by competition, "He took his stand in favour of the system that seemed to him the better of the two; and as was his habit, he took it decisively". Mitchel is remembered for his involvement in radical nationalism, and in particular for writings such as "Jail Journal", "The Last Conquest of Ireland (Perhaps)", "The History of Ireland", "An Apology for the British Government in Ireland", and the less well known "The Life and times of Hugh O'Neill". He was described by Charles Gavan Duffy as "a trumpet to awake the slothful to the call of duty; and the Irish people".