Жан Жене – француз жазушысы, драматург, ақын (1910-1986). Өмірбаяны, шығармалары ("Қарақшының күнделігі", "Гүлдердің анасы"), театрлық пьесалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз романы, драматургы және ақыны (1910–1986)
French novelist, playwright, and poet (1910–1986)
Жан Жене (ʒɑ̃ ʒənɛ; – 1986 04) – француз романы, драматургы, ақыны, эссеші және саяси белсенді. Өмірінің басында ол көшпенді және ұсақ қылмыскер болған, бірақ кейін жазушы және драматург атанды. Оның ең маңызды туындыларына "Ұрының күнделігі" және "Гүлдер анасы" романдары, "Балкон", "Қызметшілер" және "Экрандар" пьесалары кіреді.
Jean Genet (ʒɑ̃ ʒənɛ; – df=y 1986 04) was a French novelist, playwright, poet, essayist, and political activist. In his early life he was a vagabond and petty criminal, but he later became a writer and playwright. His major works include the novels The Thief's Journal and Our Lady of the Flowers and the plays The Balcony, The Maids and The Screens.
Ерте өмір
Женеттің анасы секс-қызметкер болған, оны бала күтіміне бергенге дейін жеті ай бойы тәрбиелеген. Содан кейін Жене Францияның орталық бөлігіндегі Ниер департаментіне қарасты Аллинь-ан-Морван провинциялық қалашығында өсті. Оның асырап алған отбасын ағаш ұстасы басқарған, ол, Эдмунд Уайттың өмірбаянына сәйкес, сүйіспеншілікпен және мұқият болды. Мектепте жақсы баға алғанмен, балалық шағында қашып кетуге тырысқан және ұсақ ұрлық жасаған.
Genet's mother was a sex worker who raised him for the first seven months of his life before placing him for adoption. Thereafter Genet was raised in the provincial town of Alligny en Morvan, in the Nièvre department of central France. His foster family was headed by a carpenter and, according to Edmund White's biography, was loving and attentive. While he received excellent grades in school, his childhood involved a series of attempts at running away and incidents of petty theft.
Қамауға алу және әскери қызмет
Осы және басқа да бұзақылықтары үшін, оның ішінде қайта-қайта кезбелік жасауы үшін, ол 15 жасында Меттрай түзеу колониясына жіберілді, онда 1926 жылдың 2 қыркүйегінен 1929 жылдың 1 наурызына дейін қамауда болды. "Розаның кереметі" (1946) еңбегінде ол осы қамауда болу кезеңі туралы айтады, ол 18 жасында Шетелдік легионға қосылғанда аяқталды. Ол соңында ұятты әрекеттер (гомосексуалистік акті жасағаны үшін) себептерімен қызметтен босатылды және Еуропа бойынша кезбе, ұсақ ұры және жыныс сатушы ретінде уақыт өткізді – осы тәжірибелерін "Ұрылар журналында" (1949) баяндайды.
For this and other misdemeanors, including repeated acts of vagrancy, he was sent at the age of 15 to Mettray Penal Colony where he was detained between 2 September 1926 and 1 March 1929. In Miracle of the Rose (1946), he gives an account of this period of detention, which ended at the age of 18 when he joined the Foreign Legion. He was eventually given a dishonorable discharge on grounds of indecency (having been caught engaged in a homosexual act) and spent a period as a vagabond, petty thief and prostitute across Europe—experiences he recounts in The Thief's Journal (1949).
Қылмыстық мансап, түрме және түрме жазбалары
1937 жылы Парижге оралғаннан кейін Жене ұрлық, жалған құжаттарды пайдалану, шалақ жүріс, ұятсыз әрекеттер және басқа да құқық бұзушылықтар үшін бірнеше рет тұтқындалып, түрмеге қамалған. Түрмеде Жене өзінің алғашқы өлеңі "Le condamné à mort" және "Гүлдер анасы" (1944) романын өз қаражатымен басып шығарды. Парижде Жене Жан Коктоны іздеп тауып, оған өзін таныстырды, Кокто оның жазу өнеріне әсерленді. Кокто өзінің таныстары арқылы Жене романының жариялануына көмектесті, ал 1949 жылы Жене он рет сотталғаннан кейін өмір бойына бас бостандығынан айырылу қаупі туғанда, Кокто және басқа да белгілі тұлғалар, соның ішінде Жан-Поль Сартр мен Пабло Пикассо, Франция президентіне оның жазасын жеңілдету туралы петиция ұсынды. Жене енді ешқашан түрмеге қайта оралмады.
After returning to Paris in 1937, Genet was in and out of prison through a series of arrests for theft, use of false papers, vagabondage, lewd acts, and other offences. In prison Genet wrote his first poem, "Le condamné à mort", which he had printed at his own cost, and the novel Our Lady of the Flowers (1944). In Paris, Genet sought out and introduced himself to Jean Cocteau, who was impressed by his writing. Cocteau used his contacts to get Genet's novel published, and in 1949, when Genet was threatened with a life sentence after ten convictions, Cocteau and other prominent figures, including Jean Paul Sartre and Pablo Picasso, successfully petitioned the French President to have the sentence set aside. Genet would never return to prison.
Жазушылық және белсенділік
1949 жылға қарай Жене бес роман, үш пьеса және көптеген өлеңдерді аяқтаған, олардың көптегені гомосексуализм мен қылмыстықты ашық және көбінесе қасақана провокациялық бейнелеуі үшін даулы болды. Сартр Женедің болмыстық дамуына (саяхатшыдан жазушыға дейін) арналған ұзақ талдау жазды, ол "Сен-Жене" (1952) деп аталды және Женедің толық шығармаларының бірінші томы ретінде жасырын түрде жарияланды. Жене Сартрдың талдауына күшті әсер етті және келесі бес жыл бойы жазбады. 1955 және 1961 жылдар аралығында Жене тағы үш пьеса жазды, сондай-ақ "Төрт тең бөлікке бөлініп, унитазға тасталған Рембрандттың қалдықтары" атты эссе жазды, ол Жак Дерриданың "Glas" еңбегінде Женеге жасаған талдауының негізі болды. Осы кезеңде Жене арқанмен жүретін Абдалла Бентагаға эмоционалды түрде байланысты болды. Бірақ бірнеше апаттан кейін және 1964 жылы Бентаганың өзін-өзі өлтіруінен кейін Жене депрессияға түсіп, тіпті өзін-өзі өлтіруге әрекеттенді. 1960 жылдардың соңынан бастап, 1968 жылғы мамыр оқиғасынан кейін Даниэль Кон-Бендитке арналған құрмет көрсетуден бастап, Жене саяси белсенділікке қатысты. Ол Франциядағы иммигранттардың тұру жағдайына назар аудару үшін демонстрацияларға қатысты. 1968 жылы АҚШ-та Жене цензураланып, кейін виза берілмегені үшін елден қуылды. Заң профессоры және Бірінші түзетуге сәйкес қызмет ететін адвокат Эдвард де Гразиямен сұхбаттасқанда, Жене Чикаго конгресіне Канада арқылы барған уақытын айтты. Ол визасыз кірді және ешқандай қиындықсыз кетті. 1970 жылы "Қара пантералар" оны АҚШ-қа шақырды, онда ол үш ай бойы лекция оқыды, олардың басшысы Хьюи Ньютонның сотына қатысты және олардың журналдарында мақалалар жариялады. Сол жылы ол алты ай бойы Палестина босқындар лагерінде болды, Амман маңында Ясир Арафатпен құпия кездесті. АҚШ және Иорданиядағы тәжірибелерінен терең әсер алған Жене өзінің өміріне арналған "Махаббат тұтқыны" атты соңғы ұзақ естеліктерін жазды, ол өлімінен кейін жарияланды. Жене сонымен қатар Анжела Дэвис пен Джордж Джексонды, сондай-ақ Мишель Фуко мен Даниель Деферттің Түрме туралы ақпарат тобын қолдады. Ол Фуко мен Сартрмен бірге Парижде алжирліктерге қарсы полицияның қатыгездігіне қарсы наразылық білдірді, бұл мәселе Алжирдің тәуелсіздік соғысынан бері жалғасып келеді, онда Сене өзенінде ұрып-соғылған денелер табылған. Жене 1977 жылы "Le Monde" газетінде жарияланған "Violence et brutalité" мақаласында Андреас Баадер мен Ульрике Майнхофтың Қызыл Армия фракциясымен (RAF) ынтымақтастығын білдірді. 1982 жылдың қыркүйегінде Жене Бейрутта болған кезде палестиналық Сабра мен Шатила лагерьлерінде қырғын болды. Жауап ретінде Жене "Шатиладағы төрт сағат" атты еңбегін жариялады, онда ол оқиғадан кейін Шатилаға жасаған сапары туралы айтқан. Өмірінің соңғы кезеңіндегі сирек қоғамдық көріністерінің бірінде, австриялық философ Ханс Кёхлердің шақыруымен, ол 1983 жылдың 19 желтоқсанында Венадағы Халықаралық прогресс ұйымы ұйымдастырған Сабра мен Шатила қырғынына арналған көрменің ашылуында өз шығармаларынан оқыды.
By 1949, Genet had completed five novels, three plays, and numerous poems, many controversial for their explicit and often deliberately provocative portrayal of homosexuality and criminality. Sartre wrote a long analysis of Genet's existential development (from vagrant to writer), entitled Saint Genet (1952), which was anonymously published as the first volume of Genet's complete works. Genet was strongly affected by Sartre's analysis and did not write for the next five years. Between 1955 and 1961, Genet wrote three more plays as well as an essay called "What Remains of a Rembrandt Torn into Four Equal Pieces and Flushed Down the Toilet", on which hinged Jacques Derrida's analysis of Genet in his seminal work Glas. During this time, Genet became emotionally attached to Abdallah Bentaga, a tightrope walker. However, following a number of accidents and Bentaga's suicide in 1964, Genet entered a period of depression, and even attempted suicide himself. From the late 1960s, starting with an homage to Daniel Cohn Bendit after the events of May 1968, Genet became politically active. He participated in demonstrations drawing attention to the living conditions of immigrants in France. Genet was censored in the United States in 1968 and later expelled when they refused him a visa. In an interview with Edward de Grazia, professor of law and First Amendment lawyer, Genet discusses the time he went through Canada for the Chicago congress. He entered without a visa and left with no issues. In 1970, the Black Panthers invited him to the United States, where he stayed for three months giving lectures, attended the trial of their leader, Huey Newton, and published articles in their journals. Later the same year he spent six months in Palestinian refugee camps, secretly meeting Yasser Arafat near Amman. Profoundly moved by his experiences in the United States and Jordan, Genet wrote a final lengthy memoir about his experiences, Prisoner of Love, which would be published posthumously. Genet also supported Angela Davis and George Jackson, as well as Michel Foucault and Daniel Defert's Prison Information Group. He worked with Foucault and Sartre to protest police brutality against Algerians in Paris, a problem persisting since the Algerian War of Independence, when beaten bodies were to be found floating in the Seine. Genet expresses his solidarity with the Red Army Faction (RAF) of Andreas Baader and Ulrike Meinhof, in the article "Violence et brutalité", published in Le Monde, 1977. In September 1982, Genet was in Beirut when the massacres took place in the Palestinian camps of Sabra and Shatila. In response, Genet published "Quatre heures à Chatila" ("Four Hours in Shatila"), an account of his visit to Shatila after the event. In one of his rare public appearances during the later period of his life, at the invitation of Austrian philosopher Hans Köchler, he read from his work during the inauguration of an exhibition on the massacre of Sabra and Shatila organized by the International Progress Organization in Vienna, Austria, on 19 December 1983.
Өлім
1985 жылдың шілде айында, қайтыс болуына бір жыл қалғанда, Жене BBC телеарнасына сұхбат берді. Ол сұхбаттасушыға өмірінен даулы, бірақ көңіл көншітпейтін егжей-тегжейлі жайттарды айтты, мысалы, Францияны соншалықты жек көргендігін, тіпті нацистер Парижге басып кірген кезде немістердің жеңісін тілегенін жеткізді. Жене BBC-ге берген сұхбатын полициялық тексеруге теңеді. Женеге тамақ сорғысы (жұтқыншақ рагы) дерті диагнозы қойылды және 1986 жылдың 15 сәуірінде Париждегі Джек қонақ үйінде қайтыс табылған күйде табылды. Жене еденге құлап, басын ауыр түрде зақымдаған болуы мүмкін. Ол Марокконың Лараше қаласындағы христиандық бейіште жерленген.
In the early summer of 1985, the year before his death, Genet was interviewed by BBC. He told the interviewer controversial but not surprising details of his life like he disliked France so much that was rooting for the Germans when the Nazis invaded Paris. He compared the BBC interview to a police interrogation. Genet developed throat cancer and was found dead at Jack's Hotel in Paris on 15 April 1986 where his photograph and books remain. Genet may have fallen on the floor and fatally hit his head. He is buried in the Larache Christian Cemetery in Larache, Morocco.
Роман және автобиография
Бес алғашқы романының барысында Жене өзінің оқырмандарының дәстүрлі моральдық құндылықтарын бұзуға тырысады. Ол жамандық ішінде сұлулықты тойлайды, өзінің ерекшелігін баса көрсетеді, зорлық-зомбылық жасаған қылмыскерлерді құдайлар деңгейіне көтереді және гомосексуалистік ишаралардың ерекшелігі мен кодтауын, сондай-ақ сатқындық көріністерін бейнелеуден ләззат алады. «Гүлдер ханым» (Notre Dame des Fleurs, 1943) – түрме әлемі арқылы жасалған саяхат, онда әдетте әйел есімімен аталатын Дивине атты ойдан шығарылған өзінің бір бейнесі бейнеленген. Дивине төңірегінде «таналар» («ағалар» немесе «патшалар») тобы айналады, олардың Мимоза I, Мимоза II, Бірінші Әуежай және Румыния патшайымы сияқты әртүрлі лақаптары бар. «Розаның кереметі» (Miracle de la rose, 1946) және «Қорлық журналы» (Journal du voleur, 1949) атты екі автобиографиялық роман Жене Меттра түрмесінде өткізген уақытын және Еуропа бойынша босқын және жезөкше ретінде алған тәжірибесін сипаттайды. «Брест дауы» (Querelle de Brest, 1947) Брест портындағы қаласында өтеді, онда теңізшілер мен теңіз кісі өлтірумен байланысты. «Қоштасу рәсімдері» (Funeral Rites, 1949) – екінші дүниежүзілік соғыста немістердің қолынан қаза тапқан баяндаушының жақыны Жан Декарнинге арналған, саяси келіспеушіліктердегі махаббат пен сатқындық туралы әңгіме. Жене қайтыс болғаннан кейін 1986 жылы жарық көрген «Махаббат тұтқыны» палестиналық жауынгерлермен және «Қара пантералармен» болған кездесулері туралы естелік. Ол өзінің көркем шығармаларына қарағанда құжаттамалық стильде жазылған.
Throughout his five early novels, Genet works to subvert the traditional set of moral values of his assumed readership. He celebrates a beauty in evil, emphasizes his singularity, raises violent criminals to icons, and enjoys the specificity of homosexual gesture and coding and the depiction of scenes of betrayal. Our Lady of the Flowers (Notre Dame des Fleurs 1943) is a journey through the prison underworld, featuring a fictionalized alter ego named Divine, usually referred to in the feminine. Divine is surrounded by tantes ("aunties" or "queens") with colorful sobriquets such as Mimosa I, Mimosa II, First Communion and the Queen of Rumania. The two auto fictional novels Miracle of the Rose (Miracle de la rose 1946) and The Thief's Journal (Journal du voleur 1949) describe Genet's time in Mettray Penal Colony and his experiences as a vagabond and prostitute across Europe. Querelle de Brest (1947) is set in the port town of Brest, where sailors and the sea are associated with murder. Funeral Rites (1949) is a story of love and betrayal across political divides, written for the narrator's lover, Jean Decarnin, killed by the Germans in WWII. Prisoner of Love, published in 1986 after Genet's death, is a memoir of his encounters with Palestinian fighters and Black Panthers. It has a more documentary tone than his fiction.
Өнер сыншысы
Жене швейцариялық мүсінші және суретші Альберто Джакометтидің туындылары туралы "Альберто Джакометтидің шеберханасы" атты эссе жазды. Оны Джакометти мен Пикассо сияқты көрнекті суретшілер жоғары бағалады. Жене бұл эсседе өзі мен Джакометти арасындағы әңгімелерден үзінділерді қолданып, еркін стильде жазды. Жененің өмірбаяуын жазған Эдмунд Уайт, Жененің өнер тарихшысының стилінде жазбағандығын, керісінше "Джакометтиді талқылау үшін толыққанды жаңа тіл ойлап тапқандығын" айтты. Ол сондай-ақ "Джакометтидің мүсіндерін қайтыс болғандарға арнау керектігін және оларды жерлеу керектігін" ұсынды.
Genet wrote an essay on the work of the Swiss sculptor and artist Alberto Giacometti titled L'Atelier d'Alberto Giacometti. It was highly praised by major artists, including Giacometti and Picasso. Genet wrote in an informal style, incorporating excerpts of conversations between himself and Giacometti. Genet's biographer Edmund White said that, rather than write in the style of an art historian, Genet "invented a whole new language for discussing" Giacometti, proposing "that the statues of Giacometti should be offered to the dead, and that they should be buried."
Пьесалары
Жене пьесалары әртүрлі қинаушылар мен олардың зұлматшылары арасындағы ритуалдық күрес туралы өте стильді бейнелерді ұсынады. Әлеуметтік үлгілер пародияланып, драмалық ойын-сауық пен оның театрлық мүмкіндіктерін және рөлдік ойындарын манипуляциялау арқылы күрделі қабаттасуды көрсетеді. "Қыздар" (1947) пьесасында қыздар бір-бірін және олардың ханымдарын еліктейді; саяси билік рөлін сомдайтын әйелдер үйі клиенттері, кейін драмалық өңірде сол рөлдерге айналады, бәрі айналармен оралып, олар бір уақытта көрсетіп, жасырады, "Балкон" (1957). Ең қызықтысы, Жене Эйме Сезардың "Қаралар" (1958) деп атаған нәрсесінің сындық бейнелеуін ұсынады, қара үлгілілік пен ақтарға қарсы күресті маска кию және қабылданып, тасталған рөлдер арқылы күшті мәлімдеме ретінде көрсетеді. Оның ең тікелей саяси пьесасы – "Экрандар" (1964), Алжирдің тәуелсіздік соғысының эпикалық суреті. Ол 1948 жылы "Splendid's" толық метражды драмасын және 1955 жылы "Her" (Эль) бір актілі пьесасын жазды, бірақ екеуі де Жене тірілігінде жарияланбады немесе қойылмады. "Қыздар" Жене пьесаларының Нью-Йоркте сахналанған тұңғыш пьесасы болды, оны 1955 жылы Нью-Йорктегі Темпо плейхауста Джули Бовассо қойды. "Қаралар" "Балконнан" кейін Нью-Йоркте сахналанған Жене пьесаларының үшіншісі болды. Бұл қойылым онжылдықтың ең ұзаққа созылған Офф-Бродвей музыкалық емес қойылымы болды. Бастапқыда 1959 жылы Парижде көрсетілген, бұл 1961 жылғы Нью-Йорк қойылымы 1408 қойылымды қамтыды. Бастапқы актерлік құрамында Джеймс Эрл Джонс, Роско Ли Браун, Луи Госсетт-младший, Сисели Тайсон, Годфри Кембридж, Мая Анжелу және Чарльз Гордон болды.
Genet's plays present highly stylized depictions of ritualistic struggles between outcasts of various kinds and their oppressors. Social identities are parodied and shown to involve complex layering through manipulation of the dramatic fiction and its inherent potential for theatricality and role play. Maids imitate one another and their mistress in The Maids (1947); the clients of a brothel simulate roles of political power before, in a dramatic reversal, actually becoming those figures, all surrounded by mirrors that both reflect and conceal, in The Balcony (1957). Most strikingly, Genet offers a critical dramatisation of what Aimé Césaire called negritude in The Blacks (1958), presenting a violent assertion of black identity and anti white virulence framed in terms of mask wearing and roles adopted and discarded. His most overtly political play is The Screens (1964), an epic account of the Algerian War of Independence. He also wrote another full length drama, Splendid's, in 1948 and a one act play, Her (Elle), in 1955, though neither was published or produced during Genet's lifetime. The Maids was the first of Genet's plays to be staged in New York, produced by Julie Bovasso at Tempo Playhouse in New York City in 1955. The Blacks was, after The Balcony, the third of Genet's plays to be staged in New York. The production was the longest running Off Broadway non musical of the decade. Originally premiered in Paris in 1959, this 1961 New York production ran for 1,408 performances. The original cast featured James Earl Jones, Roscoe Lee Browne, Louis Gossett Jr., Cicely Tyson, Godfrey Cambridge, Maya Angelou and Charles Gordone.
Фильм
1950 жылы Жене 26 минуттық қара-ақ түсті «Un Chant d'Amour» фильмін түсірді. Бұл фильмде гомосексуал ер адамның және түрме бастығының қиялдарын көрсетеді. Жене сонымен қатар Батыс Германияның «Am Anfang war der Dieb» («Бастапқыда ұры») (1984) теледокументалды фильмінің қоса режиссері ретінде де танымал, оның жұлдыздары Ханс Нойенфельс және Франсуа Бонди болды. Женедің туындылары киноға бейімделіп, басқа режиссерлармен де түсірілді. 1982 жылы Райнер Вернер Фассбиндер «Бресттік Керелл» романы негізінде түсірілген «Керелл» атты соңғы фильмін шығарды. Басты рөлдерді Брэд Дэвис, Жанна Моро және Франко Неро ойнады. Тони Ричардсон Женедің әңгімесі бойынша «Мадемуазель» фильмін түсірді, онда Жанна Моро ойнады, ал сценарийін Маргарита Дюрас жазды. Тодд Хейнстің «У» фильмі Женедің жазбаларына негізделген. Женедің бірнеше пьесасы фильмге көшірілді. Жозеф Стрик режиссерлік еткен «Балкон» (1963) фильмінде Шелли Винтерс Мадам Ирма, Питер Фолк, Ли Грант және Леонард Нимой рөлдерін ойнады. «Қыздар» 1974 жылы түсірілді, онда Гленда Джексон, Сусанна Йорк және Вивьен Мерчант ойнады. Итальяндық режиссер Сальваторе Сампери 1986 жылы осы пьесаның тағы бір бейімделуін түсірді – «La Bonne» («Англ. Жымыссыздық»), онда Флоренс Герин және Катрин Микельсен қатысты.
In 1950, Genet directed Un Chant d'Amour, a 26 minute black and white film depicting the fantasies of a homosexual male prisoner and his prison warden. Genet is also credited as co director of the West German television documentary Am Anfang war der Dieb (In the Beginning was the Thief) (1984), along with his co stars Hans Neuenfels and François Bondy. Genet's work has been adapted for film and produced by other filmmakers. In 1982, Rainer Werner Fassbinder released Querelle, his final film, based on Querelle of Brest. It starred Brad Davis, Jeanne Moreau and Franco Nero. Tony Richardson directed Mademoiselle, which was based on a short story by Genet. It starred Jeanne Moreau with the screenplay written by Marguerite Duras. Todd Haynes' Poison was based on the writings of Genet. Several of Genet's plays were adapted into films. The Balcony (1963), directed by Joseph Strick, starred Shelley Winters as Madame Irma, Peter Falk, Lee Grant and Leonard Nimoy. The Maids was filmed in 1974 and starred Glenda Jackson, Susannah York and Vivien Merchant. Italian director Salvatore Samperi in 1986 directed another adaptation for film of the same play, La Bonne (Eng. Corruption), starring Florence Guerin and Katrine Michelsen.
Танымал мәдениетте
Жене Дэвид Боуи 1972 жылы "The Jean Genie" атты хит синглін шығарған кезде поп-чарттарда пайда болды. 2005 жылы жарық көрген "Мунэдж Дейдрейм" кітабында Боуи атау "Жан Женеге арналған әуесқойлық" екенін растады. Кейінгі промо-видеода әннің нұсқасы Женеттің 1950 жылғы "Un Chant d'Amour" фильмін жылдам өңдеумен біріктірілген. Жене 1980 жылы Dire Straits-тің "Making Movies" альбомындағы "Les Boys" әнінде аталады. 2023 жылы француздық фильм Little Girl Blue, Марион Котиярдтың басты рөлін ойнаған, 11 жасар Кароль Ачачтың, оның досы Моник Ачачтың қызының Геннеттің жыныстық зорлық-зомбылығының салдарын қадағалайды.
Genet made an appearance by proxy in the pop charts when David Bowie released his 1972 hit single "The Jean Genie". In his 2005 book Moonage Daydream, Bowie confirmed that the title " was a clumsy pun upon Jean Genet". A later promo video combines a version of the song with a fast edit of Genet's 1950 film Un Chant d'Amour. Genet is referenced in the song “Les Boys” from the 1980 Dire Straits album “Making Movies”. The 2023 French Film Little Girl Blue, starring Marion Cotillard, traces the repercussions of Genet’s sexual abuse of 11 year old Carole Achache, the daughter of his friend Monique Achache.