Солтүстік Америка шебанжұмысының дәстүрлі жұмыскері
Cowboy
Каубойлар – Солтүстік Америкада мал өсірумен айналысатын шаруалар. Тарихы мексикалық вакеро дәстүрінен бастау алады, мал айдау, ат күту сияқты жұмыстар жасайды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Америкадағы дәстүрлі шаруашылық жұмысшысы
Traditional ranch worker in North America
Каубой – Солтүстік Америкадағы шаруашылықтарда мал бағатын, дәстүрлі түрде атпен жүретін және көбінесе шаруашылыққа қатысты көптеген жұмыстарды атқаратын малшы. Мал айдау малдың денсаулығын сақтап, жайылым табуға және оларды сатуға көмектеседі. XIX ғасырдың соңындағы американдық каубой Мексиканың солтүстігіндегі вакеро дәстүрінен пайда болды және ерекше мәнге ие, аңызға айналды. Малға ат дайындаушы деп аталатын бір түрі, мал шаруашылығына пайдаланылатын аттарды күтумен айналысады. Шаруашылық жұмысынан өзге, кейбір каубойлар родеода жұмыс істейді немесе қатысады. 19-ғасырдың соңында алғаш рет анықталған каугерлдердің (cowgirls) тарихи рөлі одан аз болған, бірақ қазіргі әлемде олар бірдей жұмыстарды атқарып, өз жетістіктері үшін зор құрметке ие. Әлемнің көптеген аймақтарында, әсіресе Оңтүстік Америкада, Австралиядағы малшылар мен жакарулар да каубой сияқты жұмыс істейді. Каубойдың тамыры Испания мен Американы алғашқы еуропалықтардың отарлау кезеңіне дейін жетеді. Ғасырлар бойы жер бедері мен климаттың айырмашылығы, сондай-ақ түрлі мәдениеттердің мал шаруашылығы дәстүрлерінің әсерінен құрал-жабдық, киім және мал өңдеудің әртүрлі стильдері қалыптасты. Өздігінен шешім қабылдайтын каубой заманауи әлемге бейімделген сайын, оның құралдары мен әдістері де өзгерді, бірақ көптеген классикалық дәстүрлер сақталды.
A cowboy is an animal herder who tends cattle on ranches in North America, traditionally on horseback, and often performs a multitude of other ranch related tasks. Cattle drives ensure the herds health in finding pasture and bring them to market. The historic American cowboy of the late 19th century arose from the vaquero traditions of northern Mexico and became a figure of special significance and legend. A subtype, called a wrangler, specifically tends the horses used to work cattle. In addition to ranch work, some cowboys work for or participate in rodeos. Cowgirls, first defined as such in the late 19th century, had a less well documented historical role, but in the modern world work at identical tasks and have obtained considerable respect for their achievements. Cattle handlers in many other parts of the world, particularly South America and stockmen and jackaroos in Australia, perform work similar to the cowboy. The cowboy has deep historic roots tracing back to Spain and the earliest European colonizers of the Americas. Over the centuries, differences in terrain and climate, and the influence of cattle handling traditions from multiple cultures, created several distinct styles of equipment, clothing and animal handling. As the ever practical cowboy adapted to the modern world, his equipment and techniques also adapted, though many classic traditions are preserved.
Этимологиясы мен кең таралған қолданысы
Ковбой сөзінің шығу тегі бірнеше ертерек терминдерге байланысты, олар жасқа және малға немесе мал күту жұмысына қатысты. Ағылшын сөзінің мағынасы – «ат үстінде мал бағушы». «Ковбой» сөзі испан тілінен алынған «вакеро» сөзінен шыққан, ол атқа мініп мал бағатын адамды білдіреді. «Вакеро» сөзі «сиыр» деген мағына беретін «вака» сөзінен туындаған, ал «вака» латынша «vacca» сөзінен келген. «Ковбой» сөзін алғаш рет 1725 жылы Джонатан Свифт қолданған, ал 1820 жылдан 1850 жылға дейін Британ аралдарында отбасының немесе қоғамның сиырларын бағып жүрген жас ұлдарды сипаттау үшін пайдаланылған. Алғашында «cowherd» (малшы) ағылшын сөзі мал бағушыны сипаттау үшін қолданылған (мысалы, «шапақшы» – қой бағушы), көбінесе жасөспірімге дейінгі немесе ерте жасөспірім ұлдарды, әдетте жаяу жұмыс істейтіндерді білдіретін. Бұл сөз ағылшын тілінде өте көне, 1000 жылға дейін пайда болған. «Ковбой» термині 1849 жылдан бері қолданыста, ал сөздің түрленулері кейінірек пайда болды. «Cowhand» (мал өрістеуші) 1852 жылы, ал «cowpoke» (мал тігуші) 1881 жылы пайда болды, бастапқыда малды теміржол вагондарына тиеу үшін ұзын таяқтармен итерумен айналысатын адамдарды ғана білдіретін. Америка ағылшын тілінде ковбойды атау үшін buckaroo (букару), cowpoke (коупок), cowhand (ковхэнд) және cowpuncher (ковпанчер) сөздері қолданылады. Ковбойды білдіретін тағы бір ағылшын сөзі – buckaroo (букару) – вакероның (baˈkeɾo) ағылшыншасы. Бүгінде «ковбой» термині батыста, әсіресе Ұлы жазықтар мен Роки тауларында кеңінен таралған, «buckaroo» негізінен Ұлы ойпаң мен Калифорнияда, ал «cowpuncher» көбінесе Техас және оған жақын штаттарда қолданылады. Атпен жүруге қабілетті болу үшін аттар мен жабдықтарға ие болу және оларға сену балаға сирек кездесетін мүмкіндік болған, бірақ кейбір мәдениеттерде ұлдар жайылымға барар жолда есекке отырған. Көне заманда қой, сиыр және ешкі бағу көбінесе кәмелетке толмағандардың жұмысы болды, және дамып келе жатқан әлемнің әртүрлі мәдениеттерінде жастар үшін бұл міндетті жұмыс болып табылады. Қажетті дағдыларды дамыту үшін уақыт пен дене күші қажет болғандықтан, тарихи және қазіргі заманғы ковбойлар көбінесе жасөспірім шағында жұмыс істей бастады. Тарихи тұрғыдан алғанда, ковбойлар жұмысқа қабылдану үшін жеткілікті дағдыны дамытқаннан кейін (көбінесе 12-13 жаста) жалақы алған. Егер жарақат алмаса, ковбойлар өмір бойы мал мен жылқымен айналысады. АҚШ-та бірнеше әйелдер мал шаруашылығымен айналысып, қажетті дағдыларды үйренген, бірақ «cowgirl» (қоқыс ұстайтын қыз) 19 ғасырдың соңына дейін кеңінен танылмаған және мойындалмаған.
The English word cowboy has an origin from several earlier terms that referred to both age and to cattle or cattle tending work. The English word cowboy was derived from vaquero, a Spanish word for an individual who managed cattle while mounted on horseback. Vaquero was derived from vaca, meaning "cow", which came from the Latin word vacca. "Cowboy" was first used in print by Jonathan Swift in 1725, and was used in the British Isles from 1820 to 1850 to describe young boys who tended the family or community cows. Originally though, the English word "cowherd" was used to describe a cattle herder (similar to "shepherd", a sheep herder), and often referred to a pre adolescent or early adolescent boy, who usually worked on foot. This word is very old in the English language, originating prior to the year 1000. The term cowboy was in use by 1849, Variations on the word appeared later. "Cowhand" appeared in about 1852, and "cowpoke" in 1881, originally restricted to the individuals who prodded cattle with long poles to load them onto railroad cars for shipping. Names for a cowboy in American English include buckaroo, cowpoke, cowhand, and cowpuncher. Another English word for a cowboy, buckaroo, is an anglicization of vaquero (baˈkeɾo). Today, "cowboy" is a term common throughout the west and particularly in the Great Plains and Rocky Mountains, "buckaroo" is used primarily in the Great Basin and California, and "cowpuncher" mostly in Texas and surrounding states. Equestrianism required skills and an investment in horses and equipment rarely available to or entrusted to a child, though in some cultures boys rode a donkey while going to and from pasture. In antiquity, herding of sheep, cattle and goats was often the job of minors, and still is a task for young people in various Developing World cultures. Because of the time and physical ability needed to develop necessary skills, both historic and modern cowboys often began work as an adolescent. Historically, cowboys earned wages as soon as they developed sufficient skill to be hired (often as young as 12 or 13). If not disabled by injury, cowboys may handle cattle or horses for a lifetime. In the United States, a few women also took on the tasks of ranching and learned the necessary skills, though the "cowgirl" (discussed below) did not become widely recognized or acknowledged until the close of the 19th century.
Басқа тарихи сөздердің қолданылуы
"Каубой" сөзі американдық революция кезінде тәуелсіздік күресіне қарсы тұрған американдық жауынгерлерді сипаттау үшін қолданылды. Лоялисттердің мүддесін қорғаған заңнан тыс Клаудиус Смит, колонистерден өгіздер, мал және жылқы ұрлап, оларды британдықтарға бергендігі үшін "Рамапостың сиыршысы" деп аталды. Сол кезде Вестчестер округінде британдық және американдық әскерлерінің арасындағы шекаралық аймақта бірнеше партизандық топтар әрекет етті. Бұл топтар жергілікті шаруалардан құралды, олар конвойлерге шабуыл жасап, екі тарапқа да рейдтер ұйымдастырды. Екі түрлі топ болды: "терішілер" тәуелсіздік жақтастары үшін күресті, ал "каубойлар" британдықтарды қолдады. 1880 жылдары Батыс Техаста "каубой" сөзі әлі де құрметпен айтылса, Аризона штатының Томбстоун аймағында бұл термин түрлі қылмыстарға қатысы бар адамдарды қаралау үшін қолданылды. Томбстоун тұрғыны Джордж Парсонс күнделігіне: "Каубой кейде ұры болады, ал ұры – құлшынысты қарақшы, заңсыз және жылқы ұры деген сөз" деп жазды. "Сан-Франциско Экзаминер" газеті редакциондық мақаласында: "Каубойлар – бұл жабайы елдегі ең бейхабар қылмыскерлер, олар қарапайым қарақшыдан да жаман" деп жазды. Сол аймақта біреуді "каубой" деп атау – қорлауға айналды, себебі ол ат ұрысы, қарақшы немесе заңнан тыс адам деп есептелді. Мал өсірушілер көбінесе малшылар немесе ранчерлер деп аталды. Каубойлардың әрекеттері О.К. Корралдағы атыс және одан кейінгі Эрптің кек алу жорығымен тоқтатылды. Испания дәстүрлері географиялық, экологиялық және мәдени жағдайларға байланысты өзгерді, бұл Жаңа Испания, кейін Мексика және АҚШ-тың Оңтүстік-Батыс аймағында өркендеді. Өз кезегінде, Американың жері мен халқы да испандық әсерге байланысты күрт өзгерді. Жылқының келуі ерекше маңызды болды, өйткені жылқылар ежелгі мұз дәуірінің соңынан бері Америкада жойылған еді. Америкада жылқы тез көбейіп, испандықтардың және кейіннен басқа елдерден келген қоныс аударушылардың табысына үлкен үлес қосты. Алғашқы жылқылар Андалузия, Барб және Араб тайпаларынан шыққан, бірақ Солтүстік және Оңтүстік Америкада селекциялық шаралар және жабайыға қашқан жануарлардың табиғи іріктелуі арқасында ерекше американдық жылқы тұқымдары пайда болды. Мустанг және басқа да колониялық жылқы тұқымдары қазір "жабайы" деп аталады, бірақ шындығында олар үй жануарларының ұрпақтары – жабайыланған жылқылар.
"Cowboy" was used during the American Revolution to describe American fighters who opposed the movement for independence. Claudius Smith, an outlaw identified with the Loyalist cause, was called the "Cow boy of the Ramapos" due to his penchant for stealing oxen, cattle and horses from colonists and giving them to the British. In the same period, a number of guerrilla bands operated in Westchester County, which marked the dividing line between the British and American forces. These groups were made up of local farmhands who would ambush convoys and carry out raids on both sides. There were two separate groups: the "skinners" fought for the pro independence side, while the "cowboys" supported the British. While cowhands were still respected in West Texas, in the Tombstone, Arizona, area during the 1880s, the term "cowboy" or "cow boy" was used pejoratively to describe men who had been implicated in various crimes. Tombstone resident George Parsons wrote in his diary, "A cowboy is a rustler at times, and a rustler is a synonym for desperado—bandit, outlaw, and horse thief." The San Francisco Examiner wrote in an editorial, "Cowboys [are] the most reckless class of outlaws in that wild country infinitely worse than the ordinary robber." It became an insult in the area to call someone a "cowboy", as it suggested he was a horse thief, robber, or outlaw. Cattlemen were generally called herders or ranchers. The Cowboys' activities were ultimately curtailed by the Gunfight at the O. K. Corral and the resulting Earp Vendetta Ride. The traditions of Spain were transformed by the geographic, environmental and cultural circumstances of New Spain, which later became Mexico and the Southwestern United States. In turn, the land and people of the Americas also saw dramatic changes due to Spanish influence. The arrival of horses was particularly significant, as equines had been extinct in the Americas since the end of the prehistoric ice age. Horses quickly multiplied in America and became crucial to the success of the Spanish and later settlers from other nations. The earliest horses were originally of Andalusian, Barb and Arabian ancestry, but a number of uniquely American horse breeds developed in North and South America through selective breeding and by natural selection of animals that escaped to the wild. The mustang and other colonial horse breeds are now called "wild", but in reality are feral horses—descendants of domesticated animals.
Вакеролар
Халық арасында американдық деп есептелгенмен, дәстүрлі ковбой испандық дәстүрден бастау алды, ол бүгінгі Мексика мен Оңтүстік-Батыс АҚШ-та Солтүстік Мексиканың вакеросына және Халиско мен Мичоакан аймақтарының чарросына айналды. Көптеген хасендадолар (мал шаруашылығы иелері) этникалық тұрғыдан испан криоллолары болғанымен, көптеген алғашқы вакеролар испан миссияларында малға күтім жасау үшін оқытылған жергілікті американдықтар болды. Вакеролар малмен бірге солтүстікке жылжыды. 1598 жылы Дон Хуан де Онате Рио-Гранде арқылы Нью-Мексикоға экспедиция ұйымдастырып, 7000 бас ірі қара мал әкелді. Осыдан бастап вакеролар Нью-Мексикодан, кейін Техастан Мексика қаласына ірі қара мал айдап жеткізді. Мексикалық дәстүрлер оңтүстікке де, солтүстікке де таралып, Аргентинадан Канадаға дейінгі атты әдет-ғұрыптарға әсер етті.
Though popularly considered American, the traditional cowboy began with the Spanish tradition, which evolved further in what today is Mexico and the Southwestern United States into the vaquero of northern Mexico and the charro of the Jalisco and Michoacán regions. While most hacendados (ranch owners) were ethnically Spanish criollos, many early vaqueros were Native Americans trained to work for the Spanish missions in caring for the mission herds. Vaqueros went north with livestock. In 1598, Don Juan de Oñate sent an expedition across the Rio Grande into New Mexico, bringing along 7000 head of cattle. From this beginning, vaqueros drove cattle from New Mexico and later Texas to Mexico City. Mexican traditions spread both South and North, influencing equestrian traditions from Argentina to Canada.
Америка дамуы
Ағылшын тілінде сөйлейтін саудагерлер мен қоныс аударушылар батысқа қарай кеңейген сайын, ағылшын және испан дәстүрлері, тілі және мәдениеті белгілі бір деңгейде бірікті. 1848 жылғы Мексика-Америка соғысына дейін, кемемен Калифорнияға сапар шеккен Жаңа Англия саудагерлері экстендадолар мен вакероларға кездесіп, ірі қара фермаларынан алынған тері мен майға өндірілген тауарларды саудаластырды. Кейін Санта-Фе жолы деп аталған Америка саудагерлері де вакеро өмірімен ұқсас байланыстар жасады. Осы ерте кездесулерден бастап, вакероның өмір салты мен тілі ағылшын мәдени дәстүрлерімен бірігіп, американдық мәдениетте "ковбой" деп белгілі болған жаңа бейне жасады. Ағылшын тілінде сөйлейтін қоныс аударушылардың Техасқа келуі 1821 жылы басталды. Ал Калифорнияда Мексика-Америка соғысынан кейін ғана АҚШ-тан қоныс аударушылардың саны көбейді. Екі аймақ та американдық ковбойдың қалыптасуына өзіндік үлес қосты. Әсіресе теміржолдардың пайда болуымен және Азамат соғысынан кейін сиыр етіне сұраныстың артуымен, ескі дәстүрлер ірі қара малын жайылымдардан теміржол станцияларына, көбінесе жүздеген шақырым қашықтыққа айдау қажеттілігімен бірікті. Көбінесе бұрынғы құлдар немесе құлдардың балалары болған көптеген афроамерикандықтар ірі қара мал өсіруде тәжірибелі болды және Азамат соғысынан кейін батысқа бет бұрды. 1880 жылдары ірі қара шаруашылығының кеңеюі қосымша ашық жайылымдарға деген қажеттілікті тудырды. Сондықтан көптеген фермерлер солтүстік-батысқа, әлі қоныстанбаған шалғынды жерлерге көшті. Техас малдары солтүстікке, Таулы аймақтың батысына және Дакотаға айдалып әкелінді. Ковбой өзінің жабдықтарын суық жағдайларға бейімдеді, ал өнеркәсіптің батысқа жылжуы Калифорниядан Техасқа дейінгі аймақтық дәстүрлердің араласуына әкелді, көбінесе ковбой әрқайсысының ең пайдалы элементтерін қабылдады. Мустангтарды ұстаушылар немесе Mesteñeros – бұл Мексикада және кейіннен қазіргі Солтүстік Мексика, Техас, Нью-Мексико және Калифорнияның американдық аумақтарында мустангтарды ұстап, жаратып, базарға айдаған ковбойлар мен вакеролар. Олар Ұлы жазықтар мен Калифорнияның Сан-Хоакин аңғарында, кейіннен Ұлы Бекенде 18 ғасырдан 20 ғасырдың басына дейін жүрген мустангтарды ұстады. Көптеген ірі қара мал ашық жайылымдарда жартылай жабайы немесе толығымен жабайы күйде өмір сүрді және жылдың көп бөлігінде көбінесе күтімсіз жайылымға қалдырылды. Көп жағдайда әртүрлі фермерлер "бірлестіктер" құрып, малдарын бір жайылымда бірге жайылымға шығарды. Малдың кімге тиесілі екенін анықтау үшін, оларға ыстық темірмен ерекше белгі салынып, әдетте, мал әлі төл болған кезде таңба қойылатын. Жас төлдерді таңбалау үшін және сатуға арналған ересек малды іріктеу үшін фермерлер көктемде жиналып, мал жинау шарасын өткізеді. Мұндай жинау үшін ковбойлар мен жылқылардың ерекше дағдылары қажет болды. Малды отардан бөліп алу үшін ең жоғары біліктілік қажет болды және олар малдың қозғалысын қадағалай алатын, басқа жылқыларға қарағанда тез тоқтап, бұрыла алатын арнайы дайындалған "кесу" жылқыларына отырды. Мал сұрыпталғаннан кейін, көбінесе ковбойлар жас төлдерді арқанмен байлап, таңбалау және (төлдердің көпшілігі үшін) қастрациялау үшін ұстап тұруға мәжбүр болды. Кейде ересек малды таңбалау немесе басқа да емдеу үшін ұстап тұру қажет болды. Жинауға көптеген жылқылар қажет болды. Әр ковбой бір күндік жұмыста үш-төрт жаңа жылқыны пайдаланды. Жылқылар да жиналды. Батыста жас тоқтылардың үйрек тұяқтардан тууы, бірақ ашық жайылымда жартылай жабайы күйде "жабайы" өсіп-өнуіне рұқсат етілуі кең таралған. Сондай-ақ, "жабайы" жылқылар, көбінесе мустангтар болды. Екеуі де жиналып, ересектерін үйретеді, бұл процеске жылқыны жарату немесе "бронконы жарату" делінеді, әдетте жылқы жаттықтырушылары ретінде маманданған ковбойлар орындайды. Кейде жылқыларды жарату үшін өте қатыгез әдістер қолданылды және мұндай жануарларға ешқашан толық сенім артпады. Басқа ковбойлар жануарларға адамгершілікпен қарау қажеттілігін мойындап, жылқыны жаттықтыру әдістерін өзгертті, көбінесе вакеролар қолданған әдістерді, әсіресе Калифорнио дәстүрінің әдістерін қайта үйренді. Жігерлі жаттықтырылған жылқылар сенімді және әртүрлі жұмыстарға пайдалы болды. Ковбойлар арасында бейресми бәсекелестік пайда болды, олар ірі қара мен жылқыны басқару дағдыларын бір-біріне қарсы сынауға тырысты, сондықтан жұмыс істейтін ковбойдың қажетті міндеттерінен родео спорты пайда болды.
As English speaking traders and settlers expanded westward, English and Spanish traditions, language and culture merged to some degree. Before the Mexican–American War in 1848, New England merchants who traveled by ship to California encountered both hacendados and vaqueros, trading manufactured goods for the hides and tallow produced from vast cattle ranches. American traders along what later became known as the Santa Fe Trail had similar contacts with vaquero life. Starting with these early encounters, the lifestyle and language of the vaquero began a transformation which merged with English cultural traditions and produced what became known in American culture as the "cowboy". The arrival of English speaking settlers in Texas began in 1821. California, on the other hand, did not see a large influx of settlers from the United States until after the Mexican–American War. In slightly different ways, both areas contributed to the evolution of the iconic American cowboy. Particularly with the arrival of railroads and an increased demand for beef in the wake of the American Civil War, older traditions combined with the need to drive cattle from the ranches where they were raised to the nearest railheads, often hundreds of miles away. Typically former slaves or children of former slaves, many black men had skills in cattle handling and headed West at the end of the Civil War. By the 1880s, the expansion of the cattle industry resulted in a need for additional open range. Thus many ranchers expanded into the northwest, where there were still large tracts of unsettled grassland. Texas cattle were herded north, into the Rocky Mountain west and the Dakotas. The cowboy adapted much of his gear to the colder conditions, and westward movement of the industry also led to intermingling of regional traditions from California to Texas, often with the cowboy taking the most useful elements of each. Mustang runners or Mesteñeros were cowboys and vaqueros who caught, broke and drove mustangs to market in Mexico, and later American territories of what is now Northern Mexico, Texas, New Mexico and California. They caught the mustangs that roamed the Great Plains and the San Joaquin Valley of California, and later in the Great Basin, from the 18th century to the early 20th century. Large numbers of cattle lived in a semi feral or a completely feral state on the open range and were left to graze, mostly untended, for much of the year. In many cases, different ranchers formed "associations" and grazed their cattle together on the same range. In order to determine the ownership of individual animals, they were marked with a distinctive brand, applied with a hot iron, usually while the cattle were still calves. In order to find young calves for branding, and to sort out mature animals intended for sale, ranchers would hold a roundup, usually in the spring. A roundup required a number of specialized skills on the part of both cowboys and horses. Individuals who separated cattle from the herd required the highest level of skill and rode specially trained "cutting" horses, trained to follow the movements of cattle, capable of stopping and turning faster than other horses. Once cattle were sorted, most cowboys were required to rope young calves and restrain them to be branded and (in the case of most bull calves) castrated. Occasionally it was also necessary to restrain older cattle for branding or other treatment. A large number of horses were needed for a roundup. Each cowboy would require three to four fresh horses in the course of a day's work. Horses themselves were also rounded up. It was common practice in the west for young foals to be born of tame mares, but allowed to grow up "wild" in a semi feral state on the open range. There were also "wild" herds, often known as mustangs. Both types were rounded up, and the mature animals tamed, a process called horse breaking, or "bronco busting", usually performed by cowboys who specialized as horse trainers. In some cases, extremely brutal methods were used to tame horses, and such animals tended to never be completely reliable. Other cowboys recognized their need to treat animals in a more humane fashion and modified their horse training methods, often re learning techniques used by the vaqueros, particularly those of the Californio tradition. Horses trained in a gentler fashion were more reliable and useful for a wider variety of tasks. Informal competition arose between cowboys seeking to test their cattle and horse handling skills against one another, and thus, from the necessary tasks of the working cowboy, the sport of rodeo developed.
Малды айдау
XIX ғасырдың ортасына дейін көптеген малшылар ірі қараны негізінен өздерінің қажеттері үшін өсірген, ал артық ет пен терілерін жергілікті жерлерде сатқан. Әртүрлі өндіріс процестерінде тері, мүйіз, тырнақ және майға да шектеулі сұраныс болды. Техаста еркін жайылып жүрген ірі қара малдың көптеген үйірлері болды, оларды кез келген адам ұстап алып, тегін ала алатын.
Prior to the mid 19th century, most ranchers primarily raised cattle for their own needs and to sell surplus meat and hides locally. There was also a limited market for hides, horns, hooves, and tallow in assorted manufacturing processes. While Texas contained vast herds of stray, free ranging cattle available for free to anyone who could round them up,
Техастан ірі қара малды ең жақын теміржол станциясына жеткізуге жасалған алғашқы ірі әрекет 1866 жылы болды. Көптеген техастық малшылар өз малдарын сол кезде Миссури штатындағы Седалия қаласындағы теміржолға ең жақын нүктеге айдау үшін бірікті. Шығыс Канзастағы фермерлер Лонгхорн ірі қарасы жергілікті малға мал қызбасын жұқтыруынан және егістіктерді таптауынан қорқып, өз жерлерінде малшыларды ұрып-соғу немесе атумен қорқытқан топтар құрды. Сондықтан 1866 жылғы мал айдау теміржолға жетпеді, ал ірі қара мал төмен бағаға сатылды. 1867 жылы Канзас штатының Абилин қаласындағы теміржолға жақын фермалық жерлердің батысында ірі қара мал тасымалдауға арналған нысан салынды және сол жылы 36 000 бас ірі қара мал тасымалдау орталығына айналды. Техастан Абилинге дейінгі жол Джесси Чишолмнің құрметіне Чишолм жолы деп аталды. Ол қазіргі Оклахома штаты арқылы өтетін, сол кезде Үнділер Жері деп аталған аймақтан өтті. Кейіннен Додж-Сити және Уичита (Канзас штаты) сияқты басқа теміржол станцияларына саябастар бөлінді. 1877 жылға қарай ірі қара мал тасымалдау орталықтарының ең ірісі – Канзастағы Додж-Сити 500 000 бас ірі қара мал тасып жіберді. Мал айдауда жылдамдық пен малдың салмағы арасында дұрыс тепе-теңдік табу қажет болды. Малды бір күні 40 шақырымға дейін айдауға болады, бірақ олар тым көп салмақтан айырылып, жолдың соңына жеткенде сату қиын болар еді. Әдетте оларды күн сайын қысқа қашықтыққа алып барып, оларға ортасынан және түнінде демалуға және жайылуға мүмкіндік берілді. Орташа есеппен, бір үйір мал күніне шамамен 24 шақырым жүріп, денсаулығын сақтай алатын. Мұндай қарқынмен жүргенде үйден теміржол станциясына дейін екі айға дейін жететін. Мысалы, Чишолм жолының ұзындығы 1609 шақырымды құрады. Әдетте, мал айдаудағы бір үйір малдың саны шамамен 3000 басқа жететін. Малды бағу үшін кем дегенде 10 каубойдан тұратын топ қажет болды, әр каубойге үш аттан берілді. Каубойлар малды күніне 24 сағат қадағалап, күндіз дұрыс бағытта айдайтын, ал түнде ұрылардан сақтап, малдың қашпауына бақылайтын. Топқа сонымен қатар ас дайындаушы да кіретін, ол әдетте өгіздер тартқан арбамен жүретін, ал қосалқы жылқыларды бағып-қадағалаушының міндетін атқаратын ат ұстаушы да болды. Мал айдаудағы ат ұстаушы көбінесе өте жас немесе төмен әлеуметтік статусы бар каубой болған, бірақ ас дайындаушы – топтың ең құрметті мүшесі болды, өйткені ол тамақтан бөлек медициналық жабдықтарға да жауапты болды және практикалық медицина туралы білімі мол болды.
The first large scale effort to drive cattle from Texas to the nearest railhead for shipment to Chicago occurred in 1866, when many Texas ranchers banded together to drive their cattle to the closest point that railroad tracks reached, which at that time was in Sedalia, Missouri. Farmers in eastern Kansas, afraid that Longhorns would transmit cattle fever to local animals as well as trample crops, formed groups that threatened to beat or shoot cattlemen found on their lands. Therefore, the 1866 drive failed to reach the railroad, and the cattle herds were sold for low prices. In 1867, a cattle shipping facility was built west of farm country around the railhead at Abilene, Kansas, and became a center of cattle shipping, loading over 36,000 head of cattle that year. The route from Texas to Abilene became known as the Chisholm Trail, after Jesse Chisholm, who marked out the route. It ran through present day Oklahoma, which then was Indian Territory. Later, other trails forked off to different railheads, including those at Dodge City and Wichita, Kansas. By 1877, the largest of the cattle shipping boom towns, Dodge City, Kansas, shipped out 500,000 head of cattle. Cattle drives had to strike a balance between speed and the weight of the cattle. While cattle could be driven as far as 25 mile (40 km) in a single day, they would lose so much weight that they would be hard to sell when they reached the end of the trail. Usually they were taken shorter distances each day, allowed periods to rest and graze both at midday and at night. On average, a herd could maintain a healthy weight moving about 15 mile (24 km) per day. Such a pace meant that it would take as long as two months to travel from a home ranch to a railhead. The Chisholm trail, for example, was 1000 mile (1609 km) miles long. On average, a single herd of cattle on a drive numbered about 3,000 head. To herd the cattle, a crew of at least 10 cowboys was needed, with three horses per cowboy. Cowboys worked in shifts to watch the cattle 24 hours a day, herding them in the proper direction in the daytime and watching them at night to prevent stampedes and deter theft. The crew also included a cook, who drove a chuck wagon, usually pulled by oxen, and a horse wrangler to take charge of the remuda, or herd of spare horses. The wrangler on a cattle drive was often a very young cowboy or one of lower social status, but the cook was a particularly well respected member of the crew, as not only was he in charge of the food, he also was in charge of medical supplies and had a working knowledge of practical medicine.
Ашық диапазонның соңы
1880-жылдардың өнертабысы болған тікенді сым малды белгілі бір жерлерге шектеуге және жайылымдардың тым көп малға толуын болдырмауға мүмкіндік берді. Техас және айналасындағы аймақтарда халық санының өсуі шаруаларға өздерінің жеке жерлерін қоршауды қажет етті. 1890 жылдары тікенді сым қоршаулары солтүстік жазықтарда кеңінен қолданыла бастады, теміржол желісі елдің басым бөлігін қамтыды, ал ет өңдеу заводтары мал өсірудің ірі аймақтарына жақын салынды, бұл Техастан Канзасқа мал айдау қажеттілігін жойды. Осылайша, ашық дала дәуірі аяқталып, ірі мал айдаулар тоқтатылды.
Barbed wire, an innovation of the 1880s, allowed cattle to be confined to designated areas to prevent overgrazing of the range. In Texas and surrounding areas, increased population required ranchers to fence off their individual lands. By the 1890s, barbed wire fencing was also standard in the northern plains, railroads had expanded to cover most of the nation, and meat packing plants were built closer to major ranching areas, making long cattle drives from Texas to the railheads in Kansas unnecessary. Hence, the age of the open range was gone and large cattle drives were over.
Ұлты
Америкалық ковбойлар түрлі топтардан шыққан. 1860 жылдардың соңында, Америка Азамат соғысынан кейін және мал өсіру өнеркәсібінің кеңеюімен бірге, Одақ пен Конфедерацияның бұрынғы әскерлері жұмыс іздеп батысқа келді, сондай-ақ жалпы алғанда көптеген мазасыз ақ адамдар да келді. Африкалық американдықтардың босатылғандарының көп саны да ковбой өміріне тартылды, себебі сол кездегі американдық қоғамның басқа аймақтарындағыдай Батыста нәсілдік кемсітушілік соншалықты күшті болған жоқ. Аймақта тұратын көптеген мексикалықтар мен американдық үндістер де ковбой ретінде жұмыс істеді. Кейін, әсіресе 1890 жылдан кейін, американдық саясат үндістерді "қабылдауға" (ассимиляциялауға) бағытталған кезде, кейбір үнді балалар мектептерінде мал шаруашылығы дағдылары оқытылды. Бүгінде АҚШ-тың батысындағы кейбір үндістер ірі қара мал өсіріп, шағын шаруашылықтарда жұмыс істейді, ал көптегендері әлі де ковбойлар болып жұмыс істейді, әсіресе үнді резервацияларына жақын орналасқан шаруашылықтарда. "Үнді ковбойы" родео жарыстарының да бір бөлігі болып табылады. Ковбойлар сол кездегі әлеуметтік құрылымда төмен дәрежеде болғандықтан, түрлі нәсілдердің нақты пайыздық үлесі туралы анық деректер жоқ. Бір автор былай деп жазады: "Ковбойлар екі топқа бөлінеді: Техас және шығыс штаттарынан келгендер, және оңтүстік-батыс аймағынан келген мексикалықтар". Халық санауының мәліметтеріне сәйкес, барлық ковбойлардың шамамен 15%-ы афроамерикандық текті болған, олардың 25%-ы Техастан шыққан алға жылға шығу кезінде, ал солтүстік-батыста олардың саны өте аз болған. Сол сияқты, мексикалық текті ковбойлар да жалпы санының шамамен 15%-ын құрады, бірақ Техас және оңтүстік-батыста олар жиірек кездесетін. Кейбір есептерге сәйкес, 19 ғасырдың соңында әр үш ковбойдың бірі мексикалық вакеро болған, ал 20%-ы афроамерикандықтарды құраған. Ұлттығына қарамастан, ковбойлардың көпшілігі төменгі әлеуметтік топтардан шыққан және жалақылары төмен болған. Орташа ковбой күніне шамамен бір доллар, сонымен қатар тамақ және үй шаруашылығына жақын болғанда, казарма сияқты бір бөлмелі ғимаратта төсек алатын.
American cowboys were drawn from multiple sources. By the late 1860s, following the American Civil War and the expansion of the cattle industry, former soldiers from both the Union and Confederacy came west, seeking work, as did large numbers of restless white men in general. A significant number of African American freedmen also were drawn to cowboy life, in part because there was not quite as much racial discrimination in the West as in other areas of American society at the time. A significant number of Mexicans and American Indians already living in the region also worked as cowboys. Later, particularly after 1890, when American policy promoted "assimilation" of Indian people, some Indian boarding schools also taught ranching skills. Today, some Native Americans in the western United States own cattle and small ranches, and many are still employed as cowboys, especially on ranches located near Indian reservations. The "Indian Cowboy" is also part of the rodeo circuit. Because cowboys ranked low in the social structure of the period, there are no firm figures on the actual proportion of various races. One writer states that cowboys were "of two classes—those recruited from Texas and other States on the eastern slope; and Mexicans, from the south western region". Census records suggest that about 15% of all cowboys were of African American ancestry—ranging from about 25% on the trail drives out of Texas, to very few in the northwest. Similarly, cowboys of Mexican descent also averaged about 15% of the total, but were more common in Texas and the southwest. Some estimates suggest that in the late 19th century, one out of every three cowboys was a Mexican vaquero, and 20% may have been African American. Regardless of ethnicity, most cowboys came from lower social classes and the pay was poor. The average cowboy earned approximately a dollar a day, plus food, and, when near the home ranch, a bed in the bunkhouse, usually a barracks like building with a single open room.
Әлеуметтік әлем
Уақыт өте келе, Батыс АҚШ-тың ковбойлары өздерінің ерекше мәдениетін қалыптастырды, ол шекаралық және Виктория дәуірінің құндылықтарының қоспасынан тұрды, тіпті рыцарлық дәстүрлердің іздерін де сақтап қалды. Қауіпті және оқшауланған жағдайдағы еңбек өзін-өзімен қамтамасыз ету және жекелік дәстүрін қалыптастырды, сондай-ақ жеке адалдыққа ерекше мән берілді, бұл туралы әндер мен өлеңдерде айтылды. Ковбой көбінесе тек ерлердің қатысуымен жұмыс істеді, әсіресе мал айдауда, ал шекаралық аймақта ерлер әйелдерден көп болды. Кейде, ерлер саны әйелдерден басым болған аймақтарда, екі жыныстың да қатысуы тиіс болған іс-шаралар да тек ерлердің қатысуымен өтті, және ерлер бір-бірімен би билеуге келісе жатқан жағдайлар да болды. Жасы келмеген ерлер арасында гомосексуализм кездессе де, ковбой мәдениеті гомофобиялық болды және қазір де солай болып табылады. Ескі Батыста содомияға қарсы заңдар жиі кездессе де, олар көбінесе таңдап қолданылды.
Over time, the cowboys of the Western United States developed a personal culture of their own, a blend of frontier and Victorian values that even retained vestiges of chivalry. Such hazardous work in isolated conditions also bred a tradition of self dependence and individualism, with great value put on personal honesty, exemplified in songs and poetry. The cowboy often worked in an all male environment, particularly on cattle drives, and in the frontier west, men often significantly outnumbered women. At times, in a region where men outnumbered women, even social events normally attended by both sexes were at times all male, and men could be found partnering up with one another for dances. Homosexual acts between young, unmarried men occurred, but cowboys culture itself was and remains deeply homophobic. Though anti sodomy laws were common in the Old West, they often were only selectively enforced.
Танымал сурет
Хизер Кокс Ричардсон 1870 және 1880 жылдары түпнұсқа ковбой бейнесіне саяси мағынасын қосады: Мал өсіру индустриясының өсуі ковбой бейнесіне ерекше күш сыйлады. Соғыстан кейінгі жылдардағы қатыгез саясатқа байланысты демократтар, әсіресе бұрынғы Конфедерациядағылар, Батысты республикашыл саясаткерлердің ықпалына тимеген жер деп есептеді. Олар ковбойларды қажырлы еңбек ететін, жақсы демалатын, ар-ұяқты кодекс бойынша өмір сүретін, өзін қорғайтын және үкіметтен ештеңе талап етпейтін адамдар ретінде бейнеледі. Демократтардың газет редакторлары ковбой өмірінің шындығы – кедейлік, қауіп, шаршатарлық сағаттарды романтикалық түрде көрсетті. Ковбойлар демократтардың республикашылдардың жалқау бұрынғы құлдарға қызмет ету арқылы құлдыратып жатқан деп санайтын қасиеттерін бейнеледі. 1860 жылдары мал айдау далалық пейзаждың маңызды бөлігіне айналды, ал демократтар ковбойларды жеке тәуелсіздіктің символы етіп, республикашылдар оны жойғысы келеді деп мәлімдеді. Жұмысшы ковбойлардың дәстүрі 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басындағы "Жабайы Батыс" шоуларының дамуымен жалпы халықтың санасына терең сіңіп, ковбойлар мен үндістердің өмірін романтикалық бейнеледі. 1920 жылдардан бастап бүгінгі күнге дейін батыс фильмдері ковбой өмір салтын танымал етіп қана қоймай, тұрақты стереотиптерді қалыптастырды. Кейде ковбой мен қарулы бандит бір-бірімен байланыстырылады. Алайда, кейбір актерлер ковбойлардың бейнесі арқылы басқа құндылықтарды, мысалы, Джин Отридің "ковбой кодексін" – ар-ұяқты мінез-құлықты, құрметті және патриотизмді насихаттады. Тарихшы Роберт К. ДеАрмент Батыс кодексінің кең таралған және стереотиптік ковбой бейнесі арасындағы байланысты Техастың ескі Батысындағы малшылардың "күш көрсету субмәдениетіне" байланыстырады, ол Оңтүстік кодексінің дуэлінен әсер алған. Сондай-ақ, фильмдердегі ковбойлар көбінесе американдық үндістермен шайқасқан. Қарулы қақтығыстардың көп бөлігі АҚШ армиясының атты әскерлері мен үндістер арасында болды. Ковбойлар мен үндістер арасындағы қарым-қатынас әртүрлі болды, бірақ көбінесе достық емес еді. Үндістер әдетте мал төлемін он центтен алуға рұқсат берді, бірақ ақтармен қақтығыс немесе азық-түлік тапшылығы болған кезде мал айдауларын және ранчоларды шабуылдады. Мысалы, 1860 жылдары команчтер Батыс Техаста қиындықтар тудырды. Осыған ұқсас шабуылдар апачи, шайен және юта үндістері тарапынан да жасалды. Ковбойлар жыртқыштарға де, адамдардан ұрлық жасаушыларға де қарсы қаруланған және мал ұрлауға тырысқан кез келген нәсілдегі адамды қуу үшін қаруларын қолданды. Шындығында, бұрынғы және қазіргі шаруалардың жұмысы тек ранчоны күтіп-ұстауға қатысты, сондықтан басқа ештеңеге уақыты болмады.
Heather Cox Richardson argues for a political dimension to the original cowboy image in the 1870s and 1880s:The timing of the cattle industry's growth meant that cowboy imagery grew to have extraordinary power. Entangled in the vicious politics of the postwar years, Democrats, especially those in the old Confederacy, imagined the West as a land untouched by Republican politicians they hated. They developed an image of the cowboys as men who worked hard, played hard, lived by a code of honor, protected themselves, and asked nothing of the government. In the hands of Democratic newspaper editors, the realities of cowboy life the poverty, the danger, the debilitating hours became romantic. Cowboys embodied virtues Democrats believed Republicans were destroying by creating a behemoth government catering to lazy ex slaves. By the 1860s, cattle drives were a feature of the plains landscape, and Democrats had made cowboys a symbol of rugged individual independence, something they insisted Republicans were destroying. The traditions of the working cowboy were further etched into the minds of the general public with the development of Wild West shows in the late 19th and early 20th centuries, which showcased and romanticized the life of both cowboys and Native Americans. Beginning in the 1920s and continuing to the present day, Western films popularized the cowboy lifestyle but also formed persistent stereotypes. In some cases, the cowboy and the violent gunslinger are often associated with one another. On the other hand, some actors who portrayed cowboys promoted other values, such as the "cowboy code" of Gene Autry, that encouraged honorable behavior, respect and patriotism. Historian Robert K. DeArment draws a connection between the popularized Western code and the stereotypical rowdy cowboy image to that of the "subculture of violence" of drovers in Old West Texas that was influenced itself by the Southern code duello. Likewise, cowboys in movies were often shown fighting with American Indians. Most armed conflicts occurred between Native people and cavalry units of the U. S. Army. Relations between cowboys and Native Americans were varied but were generally unfriendly. Native people usually allowed cattle herds to pass through for a toll of ten cents a head but raided cattle drives and ranches in times of active white Native conflict or food shortages. In the 1860s, for example, the Comanche created problems in Western Texas. Similar attacks also occurred with the Apache, Cheyenne and Ute Indians. Cowboys were armed against both predators and human thieves, and often used their guns to drive away people of any race who attempted to rustle cattle. In reality, working ranch hands past and present had very little time for anything other than the constant hard work involved in maintaining a ranch.
Қойшы қыздар
Батыстағы әйелдер тарихы, әсіресе мал шаруашылығында жұмыс істеген әйелдер тарихы, еркектердікідей толыққанды жазылмаған. Қазіргі заманда Ұлттық каубой мұражайы мен Даңқ залы сияқты мекемелер әйелдердің еңбегін жинап, құжаттауға тырысып келеді. Эвелин Камерон сияқты ертедегі фотографтар 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басындағы шаруа әйелдерінің өмірін суретке түсірген. Күнделікті жұмысқа ыңғайсыз болғанымен, бүйірлік ат құшағы әйелдерге қоғамдық орындарда атқа мінуге мүмкіндік берді, олардың аяқпен жүруіне немесе атқа тіркелген көліктерге ғана шектелуіне жол бермеді. Азамат соғысынан кейін Чарльз Гуднайт дәстүрлі ағылшын бүйірлік ат құшағын өңдеп, батыс стиліндегі жаңа үлгі жасады. Мексиканың дәстүрлі чарролары осы дәстүрді сақтап, бүгінде шекараның екі жағында шарреда көрсетілімдерінде екі жақты ат құшағымен жүреді. "Жай батыс" шоулары пайда болғанға дейін "каугерлер" өздерін таныта бастады. Бұл ересек әйелдер атқа міну, шебер ату және арқанмен әртүрлі тәсілдер жасау арқылы бүкіл әлемдегі көрермендерді таң қалдырды. Энни Оукли сияқты әйелдер әр үйдің құрметті қонағына айналды. 1900 жылға қарай, атқа мінуге арналған тілімізбен тілінген юбкалар танымал болды, бұл әйелдерге Виктория дәуірінің көрермендерін қорқытпай, ерлермен тең дәрежеде бәсекелесуге мүмкіндік берді. 20-шы ғасырдың басында түсірілген фильмдерде каугерлердің рөлі кеңейді, кино түсірушілер батыс үлгісінде атқа мінуге қолайлы тартымды киімдер жасады. Родеоның дамуы ойын-сауық индустриясынан тәуелсіз, родеолық сиыршы қыздарды да қанаттандырды. Ертедегі "Жай батыс" шоулары мен родеоларда әйелдер барлық жарыстарда, кейде басқа әйелдермен, кейде ерлермен бәсекелесті. Фанни Сперри Стил сияқты каугерлер бірдей қиын аттарға мініп, ерлермен бірдей тәуекелге барып, Калгари Стампеді және Шайенн шекара күндері сияқты ірі родеоларда бәсекелесті (мұнда олар ерлер шалбарынан ауыррақ, тілімізбен тілінген юбка киген). 1920 жылдары әйелдер үшін родеодағы бәсекелестік бірнеше факторға байланысты өзгерді. 1925 жылдан кейін, шығыс промоутерлері Мэдисон Сквер Гарден сияқты орындарда жабық родеоларды өткізе бастағанда, әйелдер ерлер жарыстарынан шеттетілді және көптеген әйелдер жарыстары тоқтатылды. Сонымен қатар, көпшілікке әйелдердің ауыр жарақаттануын немесе қаза болуын көру қиын болды, әсіресе Бонни МакКарролдың 1929 жылы Пендлтон раундында қаза болуы родеодағы әйелдердің бронхты атпен жүруін тоқтатуға әкелді. Қазіргі родеоларда ерлер мен әйелдер тек командалық арқанмен жүгіруде ғана тең дәрежеде бәсекелеседі, бірақ әйелдер басқа да ашық жарыстарға қатыса алады. Барлық әйелдер родеоларында әйелдер бронхты атпен, бұқамен және басқа да дәстүрлі родео жарыстарында бәсекелеседі. Ашық родеоларда каугерлер негізінен баррел жарысы сияқты уақытпен жүретін жарыстарда бәсекелеседі, ал көптеген кәсіби родеоларда ерлер жарыстарына қарағанда әйелдер жарыстары аз ұсынылады. Ұлдар мен қыздар жоғары мектеп родеоларында, сондай-ақ О Мок Сее жарыстарында, мысалы, баррел жарысы сияқты әйелдермен дәстүрлі түрде байланысты жарыстарда бәсекелеседі. Родеодан басқа, әйелдер барлық басқа ат спорты түрлерінде, соның ішінде Олимпиада ойындарында және батыс ат спорты түрлерінде, мысалы, кесу, егу және төзімділік бойынша ерлермен тең дәрежеде бәсекелеседі. Қазіргі жұмыс істейтін каугерлер әдетте түстері мен дизайнынан басқа ерлерден ешқандай айырмасы жоқ киімдер, құралдар мен жабдықтарды қолданады, бәсекелестікке дайындық кезінде көбінесе жарқыраған киімді таңдайды. Бүйірлік ат құшағы тек көрмелерде және арнайы жылқылар сайыстарының шектеулі санында ғана көрінеді. Қазіргі заманғы жұмысшы-каугер джинсы, жақын киім, ботинка, бас киім және қажет болған жағдайда шапқыштар мен қолғаптар киеді. Егер олар ранчода жұмыс істесе, олар ковбойлар сияқты жұмыс істейді және жағдайға сәйкес киінеді.
The history of women in the West, and women who worked on cattle ranches in particular, is not as well documented as is that of men. Institutions such as the National Cowgirl Museum and Hall of Fame in modern years have attempted to gather and document the contributions of women. Early photographers such as Evelyn Cameron documented the life of working ranch women during the late 19th and early 20th centuries. While impractical for everyday work, the sidesaddle was a tool that afforded women the ability to ride horses in public settings instead of being left on foot or confined to horse drawn vehicles. Following the Civil War, Charles Goodnight modified the traditional English sidesaddle, creating a western styled design. The traditional charras of Mexico preserve a similar tradition and ride sidesaddles today in charreada exhibitions on both sides of the border. It was not until the advent of Wild West shows that "cowgirls" came into their own. These adult women were skilled performers, demonstrating riding, expert marksmanship and trick roping that entertained audiences around the world. Women such as Annie Oakley became household names. By 1900, skirts split for riding astride became popular and allowed women to compete with men without scandalizing Victorian era audiences by wearing men's clothing or bloomers. In the films that followed beginning in the early 20th century, the role of the cowgirl was expanded in popular culture and film set designers developed attractive clothing suitable for riding Western saddles. Independently of the entertainment industry, the growth of rodeo brought about the rodeo cowgirl. In the early Wild West shows and rodeos, women competed in all events, sometimes against other women, sometimes with the men. Cowgirls such as Fannie Sperry Steele rode the same "rough stock" and assumed the same risks as the men (and all while wearing a heavy split skirt that was more encumbering than men's trousers) and competed at major rodeos such as the Calgary Stampede and Cheyenne Frontier Days. Rodeo competition for women changed in the 1920s as the result of several factors. After 1925, when Eastern promoters started staging indoor rodeos in places like Madison Square Garden, women were generally excluded from the men's events and many of the women's events were dropped. Also, many in the public had difficulties with seeing women seriously injured or killed, and in particular, the death of Bonnie McCarroll at the 1929 Pendleton Round Up led to the elimination of women's bronc riding from rodeo competition. In today's rodeos, men and women compete equally together only in the event of team roping, although women could now enter other open events. In all women rodeos, women compete in bronc riding, bull riding and all other traditional rodeo events. In open rodeos, cowgirls primarily compete in the timed riding events such as barrel racing, and most professional rodeos do not offer as many women's events as they do men's events. Boys and girls are more apt to compete against one another in all events in high school rodeos as well as O Mok See competition, where boys can be seen in events traditionally associated with women riders, such as barrel racing. Outside of the rodeo world, women compete equally with men in nearly all other equestrian events, including the Olympics, and Western riding events such as cutting, reining and endurance riding. Today's working cowgirls generally use clothing, tools and equipment indistinguishable from those of men, other than in color and design, usually preferring a flashier look in competition. Sidesaddles are only seen in exhibitions and a limited number of specialty horse show classes. A modern working cowgirl wears jeans, close fitting shirts, boots, hat and when needed, chaps and gloves. If working on the ranch, they perform the same chores as cowboys and dress to suit the situation.
Өңірлік дәстүрлер
Географиялық, климаттық және мәдени дәстүрлер АҚШ-тың бір бөлігінен екіншісіне мал өсіру әдістері мен жабдықтарында айырмашылықтардың туындауына себеп болды. 1840 және 1870 жылдар аралығындағы кезең мәдениеттердің араласуымен ерекшеленді, өйткені ағылшын және француз тегінен тараған адамдар Миссисипи өзенінен батысқа қоныстанды және кейін Техас және Калифорнияға айналған Мексиканың аймақтарына қоныстанған испан тегінен тараған адамдармен кездесті. Қазіргі заманда екі маңызды және ерекше ковбой дәстүрі сақталған: "Техас" дәстүрі және "Испания", "Вакеро" немесе "Калифорния" дәстүрі. Гавайи және Флоридада да аз танымал, бірақ сондай-ақ ерекше дәстүрлер қалыптасты. Бүгінде әртүрлі аймақтық ковбой дәстүрлері белгілі бір деңгейде бірікті, бірақ жабдықтар мен міну стиліндегі кейбір аймақтық ерекшеліктер сақталған. Ал кейбір адамдар уақытты көп талап ететін, бірақ жоғары шеберлікке ие вакеро немесе "букару" дәстүрінің әдістерін сақтауға тырысады. Табиғи атпен қарым-қатынас жасаудың танымал "ат үстіндегі шебер" стилін негізінен Калифорния және Солтүстік-Батыс штаттарынан шыққан мамандар жасады, ол Калифорниялық вакероның көзқарасын және философиясын Техас ковбойының жабдықтарымен және сыртқы түрімен үйлестіреді.
Geography, climate and cultural traditions caused differences to develop in cattle handling methods and equipment from one part of the United States to another. The period between 1840 and 1870 marked a mingling of cultures when English and French descended people began to settle west of the Mississippi River and encountered the Spanish descended people who had settled in the parts of Mexico that later became Texas and California. In the modern world, remnants of two major and distinct cowboy traditions remain, known today as the "Texas" tradition and the "Spanish", "Vaquero", or "California" tradition. Less well known but equally distinct traditions also developed in Hawaii and Florida. Today, the various regional cowboy traditions have merged to some extent, though a few regional differences in equipment and riding style still remain, and some individuals choose to deliberately preserve the more time consuming but highly skilled techniques of the pure vaquero or "buckaroo" tradition. The popular "horse whisperer" style of natural horsemanship was originally developed by practitioners who were predominantly from California and the Northwestern states, clearly combining the attitudes and philosophy of the California vaquero with the equipment and outward look of the Texas cowboy.
Калифорния және Тынық мұхит аймағы
Вакеро – жас, үйретілмеген жылқылармен жұмыс істейтін испан немесе мексикалық ковбой – 18 ғасырда Алта-Калифорнияға және оған шектес аймақтарға испан отарлау дәуірінде келді. Америка Құрама Штаттарынан келген қоныс аударушылар Мексика-Америка соғысынан кейін ғана Калифорнияға көптеп кірді, ал көптеген алғашқы қоныс аударушылар мал шаруашылығымен айналысқан емес, кеншілер болды. Мал шаруашылығын негізінен Калифорнияда қалған испан және мексикалықтарға тапсырды. Калифорниялық вакеро немесе букару, Техас ковбойынан өзгеше, жоғары білікті жұмысшы саналды, ол әдетте туған немесе өскен ранчосында тұрып, сол жерде отбасын өсірді. Бұған қоса, Калифорнияның географиясы мен климаты Техасқа қарағанда мүлдем басқаша болды, бұл ашық кеңістікте аз жайылымға мүмкіндік берді, сондай-ақ Калифорниядағы мал негізінен аймақтық деңгейде сатылды, оларды жүздеген шақырым қашықтықтағы теміржолға айдау қажеттігі болған жоқ (немесе, көп уақыт өткен соң ғана, логистикалық мүмкіндік туды). Осылайша, Калифорнияда және Тынық мұхитының солтүстік-батысында Техасқа қарағанда испандық әсері күштірек сақталған жылқы және мал шаруашылығы мәдениеті қалыптасты. Американдық ағылшын тілінде вакеро мен букару арасындағы қазіргі айырмашылық Калифорния мен Техас еңіс спорты дәстүрлері арасындағы параллель ерекшеліктерді де көрсетеді.
The vaquero, the Spanish or Mexican cowboy who worked with young, untrained horses, arrived in the 18th century and flourished in Alta California and bordering territories during the Spanish colonial period. Settlers from the United States did not enter California in significant numbers until after the Mexican–American War, and most early settlers were miners rather than livestock ranchers, leaving livestock raising largely to the Spanish and Mexican people who chose to remain in California. The California vaquero or buckaroo, unlike the Texas cowboy, was considered a highly skilled worker, who usually stayed on the same ranch where he was born or had grown up and raised his own family there. In addition, the geography and climate of much of California was dramatically different from that of Texas, allowing more intensive grazing with less open range, plus cattle in California were marketed primarily at a regional level, without the need (nor, until much later, even the logistical possibility) to be driven hundreds of miles to railroad lines. Thus, a horse and livestock handling culture remained in California and the Pacific Northwest that retained a stronger direct Spanish influence than that of Texas. The modern distinction between vaquero and buckaroo within American English may also reflect the parallel differences between the California and Texas traditions of western horsemanship.
Құсбақа
Кейбір каубойлар Калифорния дәстүріне ие болғандықтан, ағылшын тілді қоныс аударушылар оларды букару деп атады. "Букару" және вакеро сөздері әлі күнге дейін Ұлы ойпазда, Калифорнияның бір бөлігінде және сирек жағдайда Тынық мұхитының солтүстік-батысында қолданылады. Басқа жерлерде "каубой" термині жиірек қолданылады. Букару сөзі, әдетте, вакероның ағылшын тіліне аудармасы деп есептеледі және осы тектілігіне сәйкес фонетикалық ерекшеліктерді көрсетеді. "Buckaroo" сөзі алғаш рет 1827 жылы американдық ағылшын тілінде пайда болды. Бұл сөз ағылшын тіліндегі "buck" сөзінен, яғни жас, үйретілмеген жылқылардың қимылынан туындаған болуы мүмкін. Бұл болжам кейіннен қабылданбаса да, "букару" сөзі испан және африка тілдерінен алынған вакеро сөзінің ойнақы түрі болуы мүмкін деген пікір айтылды. 19-шы ғасырдың басында испан коронасы, кейіннен тәуелсіз Мексика, болашақта Техас болады деген аймақта АҚШ-тан келген қоныс аударушылар сияқты азамат емес адамдарға "empresario" гранттарын ұсынды. 1821 жылы Стивен Ф. Остин ағылшын тілді алғашқы мексикалық азаматтар тобына жетекшілік етті. 1836 жылы Техас тәуелсіздік алғаннан кейін, Техастың "empresario" шаруашылықтарына одан да көп американдықтар көшіп келді. Осы жерде қоныс аударушылар мексикалық вакеро мәдениетіне күшті ықпал етті, олардың әріптестерінен сөздік қорын және киім-кешектерді қарыз алды, бірақ Шығыс АҚШ және Ұлыбританияның мал шаруашылығы дәстүрлері мен мәдениетінің де бір бөлігін сақтап қалды. Техас каубойы әдетте маусым сайын әртүрлі шаруашылықтарда жұмыс істейтін бос адам болды. Америка Азамат соғысынан кейін вакеро мәдениеті АҚШ-тың оңтүстік-шығысындағы мал өсіру және малшылар дәстүрлерімен бірікті, бұл дәстүрлер қоныс аударушылар батысқа көшіп бара жатқанда қалыптасқан. Канзас және Небраска штаттарындағы теміржол желілерімен байланысу үшін мал жолдары құрылғандықтан, Техастан тыс жерлерде де қосымша ықпалдар пайда болды, сонымен қатар Континенттік бөлінудің шығысында Ұлы жазықтар мен Рокки тауларының алдында мал шаруашылығы мүмкіндіктері кеңейді. Жаңа қоныс аударушылар жылқыны жылдам үйрету үшін көптеген жылқыларға мұқтаж болды және өздерімен бірге ірі және ауыр жылқы әкелді. Бұл вакеро қолданатын жабдықтар мен тізгін салу дәстүрінде өзгерістерге әкелді. Осылайша, Техас каубойының дәстүрі мәдени ықпалдардың үйлесімінен туындады, сонымен қатар Батыс Техастың географиялық және климаттық жағдайларына бейімделу қажеттілігінен және малдарды нарыққа жеткізу үшін ұзақ мал айдауларын жүргізу қажеттілігінен де туындады. Тарихшы Терри Джордан 1982 жылы Техастың кейбір дәстүрлері, әсіресе Азамат соғысынан кейін, колониялық Оңтүстік Каролинаға қатысты болуы мүмкін деп болжады, өйткені Техасқа қоныс аударушылардың көпшілігі АҚШ-тың оңтүстік-шығысынан келген. Бұл теориялар кейбір зерттеушілер тарапынан сыналып бағаланды. Кейінгі еңбегінде Джордан соғыстан кейінгі Техастың шекарадағы Батыс каубойы дәстүріне тигізген ықпалы бұрын ойланғаннан гөрі әлдеқайда аз болғанын атап өтті.
Some cowboys of the California tradition were dubbed buckaroos by English speaking settlers. The words "buckaroo" and vaquero are still used on occasion in the Great Basin, parts of California and, less often, in the Pacific Northwest. Elsewhere, the term "cowboy" is more common. The word buckaroo is generally believed to be an anglicized version of vaquero and shows phonological characteristics compatible with that origin. Buckaroo first appeared in American English in 1827. The word may also have developed with influences from the English word "buck" or bucking, the behavior of young, untrained horses. Although that derivation was later rejected, another possibility advanced was that "buckaroo" was a pun on vaquero, blending both Spanish and African sources. By the early 19th century, the Spanish Crown, and later, independent Mexico, offered empresario grants in what would later be Texas to non citizens, such as settlers from the United States. In 1821, Stephen F. Austin led a group which became the first English speaking Mexican citizens. Following Texas independence in 1836, even more Americans immigrated into the empresario ranching areas of Texas. Here the settlers were strongly influenced by the Mexican vaquero culture, borrowing vocabulary and attire from their counterparts, but also retaining some of the livestock handling traditions and culture of the Eastern United States and Great Britain. The Texas cowboy was typically a bachelor who hired on with different outfits from season to season. Following the American Civil War, vaquero culture combined with the cattle herding and drover traditions of the southeastern United States that evolved as settlers moved west. Additional influences developed out of Texas as cattle trails were created to meet up with the railroad lines of Kansas and Nebraska, in addition to expanding ranching opportunities in the Great Plains and Rocky Mountain Front, east of the Continental Divide. The new settlers required more horses, to be trained faster, and brought a bigger and heavier horse with them. This led to modifications in the bridling and bitting traditions used by the vaquero. Thus, the Texas cowboy tradition arose from a combination of cultural influences, in addition to the need for adaptation to the geography and climate of west Texas and the need to conduct long cattle drives to get animals to market. Historian Terry Jordan proposed in 1982 that some Texan traditions that developed—particularly after the Civil War—may trace to colonial South Carolina, as most settlers to Texas were from the southeastern United States. These theories have been questioned by some reviewers. In a subsequent work, Jordan also noted that the influence of post War Texas upon the whole of the frontier Western cowboy tradition was likely much less than previously thought.
Флорида және АҚШ-тың оңтүстік-шығысы
Флоридадағы "мал өсіруші" немесе "крекер ковбойы" 19-шы және 20-шы ғасырдың басында Техас және Калифорния дәстүрлерінен ерекшеленді. Флорида ковбойлары мал бағу немесе ұстау үшін лассо қолданбады. Олардың негізгі құралдары – шолақ және итттер болды. Флорида мал өсірушісіне лариатты бекіту үшін ат құрсауы қажет болмағандықтан, көптегендер батыстық ат құрсауларын қолданбай, Макклеллан ат құрсауын пайдаланды. Кейбіреулер жыландардан қорғану үшін тізеден жоғары жететін етік кисе, ал енді біреулері брога киді. Олар көбінесе арзан жүн немесе сабаннан тоқылған шляпа киіп, жаңбырдан қорғану үшін пончо қолданды. Ірі қара мен жылқы 16-шы ғасырда испан Флоридасына әкелінді және 17-шы ғасырда гүлденді. Испандықтар әкелген ірі қара малдың екі сирек түрі бүгінде сақталған: Флорида крекер ірі қара малы және Пайнвудс ірі қара малы. Флорида крекер жылқысы, Флориданың кейбір ковбойлары әлі де пайдаланатын, испандықтар әкелген жылқыдан тараған. 1565 жылдан бастап 17-шы ғасырдың соңына дейін испан шенеуніктері мен миссияларға тиесілі ірі қара шаруашылықтары Флориданың солтүстігінде жұмыс істеді, олар испан гарнизонына және Куба нарықтарына жабдықтау жасады. Каролина провинциясы мен оның үндістер одақтастарының испан Флоридасына жасаған шабуылдары, Флориданың жергілікті халқын құртты, бұл испан миссиясы мен шаруашылық жүйесінің күйреуіне әкелді. 18-шы ғасырда крик, семинол және басқа да үндістер Флориданың сирек қоныстанған аймақтарына көшіп келіп, испан шаруашылықтарынан қалған малды бағуға кірісті. 19-шы ғасырда аймақтағы көптеген тайпалар өздерінің жерлері мен малдарынан айырылып, ақ қоныс аударушылар мен АҚШ үкіметі тарапынан оңтүстікке немесе батысқа ығыстырылды. 19-шы ғасырдың ортасында ақ шаруалар Флориданың орталық және оңтүстік бөлігіндегі кең далаларда ірі қара мал бақты. Флорида ірі қара малының терісі мен еті Америка Азамат соғысы кезінде Конфедерация үшін маңызды тауарға айналды, сондықтан малшы әскерінің бөлімі малды одақ шабуылдарынан қорғау үшін ұйымдастырылды. Азамат соғысынан кейін және 20-шы ғасырға дейін Флорида ірі қара малын Мексика шығанағындағы порттарға, мысалы, Форт-Майерс маңындағы Пунта-Рассаға айдап әкеліп, Куба нарығына жіберді. Флорида ковбойы немесе крекер ковбойы дәстүрі 20-шы ғасырда батыс ковбойы дәстүріне біртіндеп сіңісіп кетті. Техас безгегі және бұрандалы құрттар 20-шы ғасырдың басында басқа штаттардан келген ірі қара малмен Флоридаға әкелінді. Бұл зиянкестер Флорида малшыларын малды емдеу үшін жиі аралықта тобынан бөліп алуға мәжбүр етті, бұл лассоның кеңінен қолданылуына әкелді. Флорида ковбойлары малды бақылау үшін итттер мен шолақтарды пайдалануды жалғастыруда.
The Florida "cowhunter" or "cracker cowboy" of the 19th and early 20th centuries was distinct from the Texas and California traditions. Florida cowboys did not use lassos to herd or capture cattle. Their primary tools were bullwhips and dogs. Since the Florida cowhunter did not need a saddle horn for anchoring a lariat, many did not use Western saddles, instead using a McClellan saddle. While some individuals wore boots that reached above the knees for protection from snakes, others wore brogans. They usually wore inexpensive wool or straw hats, and used ponchos for protection from rain. Cattle and horses were introduced into Spanish Florida in the 16th century, and flourished throughout the 17th century. The cattle introduced by the Spanish persist today in two rare breeds: Florida Cracker cattle and Pineywoods cattle. The Florida Cracker Horse, which is still used by some Florida cowboys, is descended from horses introduced by the Spanish. From shortly after 1565 until the end of the 17th century, cattle ranches owned by Spanish officials and missions operated in northern Florida to supply the Spanish garrison in St. Augustine and markets in Cuba. Raids into Spanish Florida by the Province of Carolina and its Native American allies, which wiped out the native population of Florida, led to the collapse of the Spanish mission and ranching systems. In the 18th century, Creek, Seminole, and other Indian people moved into the depopulated areas of Florida and started herding the cattle left from the Spanish ranches. In the 19th century, most tribes in the area were dispossessed of their land and cattle and pushed south or west by white settlers and the United States government. By the middle of the 19th century white ranchers were running large herds of cattle on the extensive open range of central and southern Florida. The hides and meat from Florida cattle became such a critical supply item for the Confederacy during the American Civil War that a unit of Cow Cavalry was organized to round up and protect the herds from Union raiders. After the Civil War, and into the 20th Century, Florida cattle were periodically driven to ports on the Gulf of Mexico, such as Punta Rassa near Fort Myers, Florida, and shipped to market in Cuba. The Florida cowhunter or cracker cowboy tradition gradually assimilated to western cowboy tradition during the 20th century. Texas tick fever and the screw worm were introduced to Florida in the early 20th century by cattle entering from other states. These pests forced Florida cattlemen to separate individual animals from their herds at frequent intervals for treatment, which eventually led to the widespread use of lassos. Florida cowboys continue to use dogs and bullwhips for controlling cattle.
Гавайи
Гавайилік паниоло – кавбой, сонымен қатар Калифорния мен Мексикадағы вакероның тікелей ұрпағы. Гавай этимологиясы мамандары «Паниоло» сөзінің испан тілінен гавай тіліне бейімделген айтылуы екенін санайды. (Гавай тілінде /s/ дыбысы жоқ, сондықтан барлық буын мен сөз дауыссыз әріппен аяқталуы тиіс.) Паниоло, Солтүстік Америкадағы кавбойлар сияқты, өз өнерін мексикалық вакеролардан үйренген. Басқа теориялар Паниоло сөзінің шығу тегі пануэлодан (испан тілінде – шүберек) немесе мүмкін гавай тілінде «берік ұстап, әдемі қимылдау» деген мағынаны білдіретін сөзден шыққан деген болжам бар. 1793 жылы капитан Джордж Ванкувер Гавай корольдығының монархы Камехамеха I-ге сыйлық ретінде ірі қара мен қой әкелді. Он жыл бойы Камехамеха мал өлтіруге тыйым салып, оның бұйрығын бұзғандарға өлім жазасын белгіледі. Нәтижесінде малдың саны таңғаларлықтай өсіп, елді қырып салғандай болды. Камехамеха III билік құрған кезде жабайы малдың саны проблемаға айналды, сондықтан 1832 жылы ол Мексиканың бір бөлігі болған Калифорнияға елші жіберді. Вакеролардың шеберлігіне тәнті болған ол үшеуін Гавайиге шақырып, гавайлықтарға мал шаруашылығын үйретуді тапсырды. Алғашқы жылқылар 1803 жылы Гавайиге келді. 1837 жылы Жаңа Англиядан келген теңізші Джон Паркер аралдарға қоныс аударғаннан кейін Мауна-Кеа маңындағы корольдік жерді жалға алуға Камехамеха III-тен рұқсат алып, ранчо салды. Гавайлықтардың дәстүрлі жалатырғышы, нохо лио, және ковбойдің көптеген құралдары ерекше мексикалық/испандық стильде жасалған. Гавай шаруаларының көптеген отбасылары әлі күнге дейін гавай әйелдеріне үйленген вакеролардың есімдерін сақтап жүр.
The Hawaiian cowboy, the paniolo, is also a direct descendant of the vaquero of California and Mexico. Experts in Hawaiian etymology believe "Paniolo" is a Hawaiianized pronunciation of español. (The Hawaiian language has no /s/ sound, and all syllables and words must end in a vowel.) Paniolo, like cowboys on the mainland of North America, learned their skills from Mexican vaqueros. Other theories of word origin suggest Paniolo was derived from pañuelo (Spanish for handkerchief) or possibly from a Hawai'ian language word meaning "hold firmly and sway gracefully". Captain George Vancouver brought cattle and sheep in 1793 as a gift to Kamehameha I, monarch of the Hawaiian Kingdom. For ten years, Kamehameha forbade killing of cattle, and imposed the death penalty on anyone who violated his edict. As a result, numbers multiplied astonishingly, and were wreaking havoc throughout the countryside. By the reign of Kamehameha III the number of wild cattle were becoming a problem, so in 1832 he sent an emissary to California, then still a part of Mexico. He was impressed with the skill of the vaqueros, and invited three to Hawai'i to teach the Hawaiian people how to work cattle. The first horses arrived in Hawai'i in 1803. By 1837 John Parker, a sailor from New England who settled in the islands, received permission from Kamehameha III to lease royal land near Mauna Kea, where he built a ranch. The traditional Hawaiian saddle, the noho lio, and many other tools of the cowboy's trade have a distinctly Mexican/Spanish look and many Hawaiian ranching families still carry the names of the vaqueros who married Hawaiian women and made Hawai'i their home.
Вирджиния
Вирджинияның шығыс жағалауында "Тұзды су ковбойлары" Ассатейг аралынан жабайы Чинкотейг понилерін шоғырландырып, жыл сайынғы Пони Пеннинг кезінде оларды Ассатейг арнасы арқылы Чинкотейг аралындағы қоршауларға айдайды.
On the Eastern Shore of Virginia, the "Salt Water Cowboys" are known for rounding up the feral Chincoteague Ponies from Assateague Island and driving them across Assateague Channel into pens on Chincoteague Island during the annual Pony Penning.
Канада
Канадада мал шаруашылығы дәстүрлі түрде Альберта провинциясымен басқарылып келді. Провинцияның ең табысты алғашқы қоныс аударушылары – Альбертаның етегін ірі қара мал өсіруге өте қолайлы деп тапқан малшылар болды. Альбертаның көптеген малшылары ағылшын қоныс аударушылары болғанмен, 1876 жылы провинцияға алғашқы ірі қара малды әкелген Джон Уэр сияқты ковбойлар американдықтар еді. Америка стиліндегі ашық далалы құрғақ жер шаруашылығы 1880 жылдары Оңтүстік Альбертада (және шамалы дәрежеде Оңтүстік-Батыс Саскачеван провинциясында) үстемдік құра бастады. Жақын орналасқан Калгари қаласы Канаданың ірі қара мал өнеркәсібінің орталығына айналып, «Ковтаун» деген лақап атын алды. Мексикалық дәстүрлер 1880 жылдарға қарай Канаданың солтүстігіне таралып, Канада мәдениетіне әсер етті. Альбертадан шыққан канадалық методист миссионері және мемлекеттік қызметкер Джон Чантлер Макдугалл «Есек, шлейф және қарғалы» (1896) атты кітабында 1860 жылдарға дейін мексикалық есектің Канадаға жетпегенін жазды:
Ranching in Canada has traditionally been dominated by the province of Alberta. The most successful early settlers of the province were the ranchers, who found Alberta's foothills to be ideal for raising cattle. Most of Alberta's ranchers were English settlers, but cowboys such as John Ware—who brought the first cattle into the province in 1876—were American. American style open range dryland ranching began to dominate southern Alberta (and, to a lesser extent, southwestern Saskatchewan) by the 1880s. The nearby city of Calgary became the centre of the Canadian cattle industry, earning it the nickname "Cowtown". Mexican traditions had spread north into Canada by the 1880’s influencing Canadian culture. Canadian Methodist missionary and civil servant from Alberta, John Chantler McDougall, wrote in his book «Saddle, Sled and Snowshoe (1896)», that the Mexican saddle had not reach Canada by the 1860’s:
Ірі қара мал өнеркәсібі Альберта үшін әлі де өте маңызды, ал провинциядағы малдың саны адамдардан көп. АҚШ-тағыдай, ашық далалар сырқырап, малшылар қоршалған жайылымдарға көшті, бірақ ковбойлардың ықпалы күшін жойған жоқ. Канададағы алғашқы родео – Реймонд Стампеді 1902 жылы құрылды. 1912 жылы Калгариде Стампед басталды, қазір ол әлемдегі ең ірі ақшалай сыйлық қоры бар родео болып табылады. Жыл сайын Калгаридің солтүстік бәсекелесі Эдмонтон, Альбертада Канада финалдық родеосы өтеді, ал провинция бойынша ондаған аймақтық родеолар ұйымдастырылады. Британдық Колумбияның ішкі аймақтарында да маңызды мал шаруашылығы тарихы мен ковбой мәдениеті бар, және 1920 жылдан бері Уильямс көлінің Стампедіне мекенжай болып табылады.
The cattle industry is still extremely important to Alberta, and cattle outnumber people in the province. While cattle ranches defined by barbed wire fences replaced the open range just as they did in the US, the cowboy influence lives on. Canada's first rodeo, the Raymond Stampede, was established in 1902. In 1912, the Calgary Stampede began, and today it is the world's richest cash rodeo. Each year, Calgary's northern rival Edmonton, Alberta stages the Canadian Finals Rodeo, and dozens of regional rodeos are held through the province. British Columbia also has a significant ranching history and cowboy culture in the interior, and has been home to the Williams Lake Stampede since 1920.
Солтүстік Америкадан тыс жерлерде
Ірі қара, қой немесе жылқы малын күзететін атты ерлер кең, ашық жайылымдар бар жерлерде қажет. Француз Камаргуында "гардиан" деп аталатын аттылар ірі қара мен жылқыны бағып жүреді. Венгрияда "цикос" жылқыны, ал "гуляш" мал бағуды қадағалайды. Италияның Тоскана аймағындағы Маремма аймағындағы малшылар "бутери" (жеке тұлға: "бутеро") деп аталады. Астурияның малшы халқы "вакейрос де альсада" деп аталады. Испандықтар жылқышылық шеберлігі мен ірі қара мал шаруашылығы білімін Америка колонияларына экспорттады, нәтижесінде Аргентинаның "гаучосы", Уругвай, Парагвай және (тәжірибасы "гаучо" деп жазылатын) Оңтүстік Бразилия, Перудегі "шалан" және "Морочуко", Венесуэла мен Колумбияның "льянеросы", Чилидің "уасосы" сияқты дәстүрлер қалыптасты. Австралияда, "станция" деп аталатын шаруашылықтарда ковбойлар "малшылар" және "рингерлер" деп аталады (мал шаруашылығымен айналысатын "жакарулар" мен "жилларулар" – стажер бақылаушылар және мүлік менеджерлері). Австралиядағы мал бағу дәстүрі 19 ғасырда американдықтардың және тікелей Испаниядан әкелінген тәжірибелердің ықпалына түсті. Осы екі дәстүрдің жергілікті қажеттіліктерге бейімделуі бірегей австралиялық дәстүрді құрады, оған Австралияның аборигендерінің білімі зор әсер етті, олардың тәжірибесі Австралия климатында ірі қара мал шаруашылығының табысты болуына маңызды рөл атқарды.
The necessity for horse riders who guard herds of cattle, sheep or horses is common wherever wide, open land for grazing exists. In the French Camargue, riders called "gardians" herd cattle and horses. In Hungary, csikós guard horses and gulyás tend to cattle. The herders in the region of Maremma, in Tuscany (Italy) are called butteri (singular: buttero). The Asturian pastoral population is referred to as vaqueiros de alzada. The Spanish exported their horsemanship and knowledge of cattle ranching to their American colonies, where traditions developed such as the gaucho of Argentina, Uruguay, Paraguay and (with the spelling gaúcho) southern Brazil, the chalán and Morochuco in Peru, the llanero of Venezuela and Colombia, and the huaso of Chile. In Australia, where ranches are known as stations, cowboys are known as stockmen and ringers, (jackaroos and jillaroos who also do stockwork are trainee overseers and property managers). The Australian droving tradition was influenced by Americans in the 19th century, and as well as practices imported directly from Spain. The adaptation of both of these traditions to local needs created a unique Australian tradition, which also was strongly influenced by Australian indigenous people, whose knowledge played a key role in the success of cattle ranching in Australia's climate.
Қазіргі заманғы жұмыс
Мал шаруашылығында ковбой малды тамақтандыру, малды маркалау және таңбалау (көптеген шаруашылықтарда жылқылар да таңбаланады), сондай-ақ жануарлардың жарақаттарына күтім жасау және басқа да қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін жауапты. Жұмыс істейтін ковбой әдетте шағын топқа немесе "жылқы тобына" жауапты болады және кез келген ауа райында жайылымдарды үнемі тексеріп, зақымдалған қоршауларды, жануарларды аулау белгілерін, су мәселелерін және басқа да алаңдатарлық мәселелерді анықтау қажет. Олар малды әртүрлі жайылымдарға көшіреді немесе оларды мал қораларына жинап, көлікке тиейді. Сонымен қатар, ковбойлар шаруашылықтың мөлшеріне, жер бедеріне және малдың санына байланысты көптеген басқа да жұмыстарды атқарады. Кішкентай шаруашылықта, көбінесе отбасы мүшелері ғана жұмыс істейтін болса, ковбойлар – көптеген мамандықтарды білетін жалпы мамандық иелері; олар қоршауларды жөндеу, шаруашылық жабдықтарын күтіп ұстау және басқа да қосымша жұмыстарды атқарады. Өте үлкен шаруашылықта ("үлкен шаруашылық"), көптеген қызметкерлері бар болса, ковбойлар тек ірі қара мен жылқыға қатысты міндеттерге мамандануға мүмкіндік алады. Жылқыны баптаумен айналысатын ковбойлар көбінесе осы жұмыста ғана маманданған, ал кейбіреулері жас жылқыларды бірнеше шаруашылық үшін баптауы мүмкін. АҚШ Еңбек статистикасы бюросы "ковбойлар" туралы нақты мәліметтерді жинамайды, себебі анықтамасы өте кең, ол родеода өнер көрсетушілерге дейін қамтиды, сондықтан жұмыс істейтін ковбойлардың нақты саны белгісіз. Жұмыс істейтін ковбойлар немесе шаруашылық жұмыскерлері 2003 жылғы "Мал өндірісіне көмекші қызметтер" санатына енгізілген, онда жылына орташа есеппен 19 340 доллар көлемінде табыс табатын 9 730 жұмысшы бар. Бұл санатқа шаруашылықтарда, мал бақтарында жұмыс істейтін, родеоларда қызметкер немесе қатысушы ретінде жұмыс істейтін ковбойлардан басқа, басқа да мал түрлерімен (қой, ешкі, шошқа, тауық және т.б.) жұмыс істейтін шаруалар да кіреді. Осы 9 730 жұмысшының 3 290-ы "Көрермендер спорты" кіші санатына жатады, оған родео, цирк және мал ұстаушылар қажетті театрлар кіреді.
On the ranch, the cowboy is responsible for feeding the livestock, branding and earmarking cattle (horses also are branded on many ranches), plus tending to animal injuries and other needs. The working cowboy usually is in charge of a small group or "string" of horses and is required to routinely patrol the rangeland in all weather conditions checking for damaged fences, evidence of predation, water problems, and any other issue of concern. They also move the livestock to different pasture locations, or herd them into corrals and onto trucks for transport. In addition, cowboys may do many other jobs, depending on the size of the "outfit" or ranch, the terrain, and the number of livestock. On a smaller ranch with fewer cowboys—often just family members, cowboys are generalists who perform many all around tasks; they repair fences, maintain ranch equipment, and perform other odd jobs. On a very large ranch (a "big outfit"), with many employees, cowboys are able to specialize on tasks solely related to cattle and horses. Cowboys who train horses often specialize in this task only, and some may "Break" or train young horses for more than one ranch. The United States Bureau of Labor Statistics collects no figures for “cowboys” per se, and the definition is broad, encompassing ranch hands to rodeo performers, so the exact number of working cowboys is unknown. Working cowboys or ranch hands are included in the 2003 category, Support activities for animal production, which totals 9,730 workers averaging $19,340 per annum. In addition to cowboys working on ranches, in stockyards, and as staff or competitors at rodeos, the category includes farmhands working with other types of livestock (sheep, goats, hogs, chickens, etc.). Of those 9,730 workers, 3,290 are listed in the subcategory of Spectator sports which includes rodeos, circuses, and theaters needing livestock handlers.
Киім-кешегі
Ковбой киімдері, кейде "батыс киімдері" деп аталатын, көбінесе практикалық қажеттілік пен ковбой жұмыс істейтін ортадан туындады. Көптеген заттар мексикалық вакеролардан бейімделген, бірақ басқа мәдениеттерден – американдықтар мен тау адамынан алынған да бар. Бандана: мақтадан жасалған үлкен мойын орамалы, оның көптеген қолданыстары бар: терді сүруден бастап, шаңды қорғауға дейін. Қазіргі кезде, көбінесе әшекей үшін және жылу үшін жібек мойын орамалы ретінде қолданылады. Шап (көбінесе "шапс" деп айтылады) немесе шыналар атқа мінгенде, әсіресе қалың бұталардың арасынан өткенде немесе малмен жұмыс істегенде саяқтарды қорғайды. Ковбой саполары: төменгі саяқтарды қорғау үшін жоғары саптамасы, аяқты тікқыншаққа бағыттауға көмектесетін ұшты саусақтары және ат үстінде жұмыс істегенде аяқтың тікқыншақтан сығарып түсуіне жол бермейтін жоғары өкшесі бар, шпоры бар немесе онсыз. Ковбой шапаны: күннен, бұталардан және ауа райынан қорғау үшін кең қапталдары бар жоғары шапаны. Көптеген стильдер бастапқыда Джон Б. Стетсонның "Жазықтың бастығы" шапанынан әсер алған, ол Батыстың климаттық жағдайларына жауап ретінде жасалған. Әдетте бұғы терісінен немесе жұмыс істеуге ыңғайлы, жұмсақ және икемді басқа теріден жасалған қолғаптар, тікенекті сыммен, түрлі құралдармен жұмыс істегенде немесе жергілікті бұталар мен өсімдіктерді тазалағанда қорғаныш береді. Джинсы немесе басқа да берік, денеге жақын киілетін шалбар, матадан немесе джинстан жасалған, саяқтарды қорғауға және шалбардың аяқтарының бұталарға, жабдыққа немесе басқа да қауіптерге ілінуіне жол бермеуге арналған. Дұрыс жасалған ковбой джинсының ішкі тігісі де тегіс болады, бұл атқа мінгенде жамбас пен тізе ішкі бетінің ысылуына жол бермейді. Бұл заттардың көптеген түрлерінде аймақтық айырмашылықтар байқалады. Шаптың ені, ұзындығы және материалы сияқты параметрлер жұмыс істейтін ковбойлардың кездесетін әртүрлі орта жағдайларына бейімделген.
Most cowboy attire, sometimes termed Western wear, grew out of practical need and the environment in which the cowboy worked. Most items were adapted from the Mexican vaqueros, though sources from other cultures, including Native Americans and mountain men contributed. Bandanna; a large cotton neckerchief that had myriad uses: from mopping up sweat to masking the face from dust storms. In modern times, is now more likely to be a silk neckscarf for decoration and warmth. Chaps (usually pronounced "shaps") or chinks protect the rider's legs while on horseback, especially riding through heavy brush or during rough work with livestock. Cowboy boots; a boot with a high top to protect the lower legs, pointed toes to help guide the foot into the stirrup, and high heels to keep the foot from slipping through the stirrup while working in the saddle; with or without detachable spurs. Cowboy hat; High crowned hat with a wide brim to protect from sun, overhanging brush, and the elements. There are many styles, initially influenced by John B. Stetson's Boss of the Plains, which was designed in response to the climatic conditions of the West. Gloves, usually of deerskin or other leather that is soft and flexible for working purposes, yet provides protection when handling barbed wire, assorted tools or clearing native brush and vegetation. Jeans or other sturdy, close fitting trousers made of canvas or denim, designed to protect the legs and prevent the trouser legs from snagging on brush, equipment or other hazards. Properly made cowboy jeans also have a smooth inside seam to prevent blistering the inner thigh and knee while on horseback. Many of these items show marked regional variations. Parameters such as hat brim width, or chap length and material were adjusted to accommodate the various environmental conditions encountered by working cowboys.
Құралдар
Лариат; испан тілінен "la riata", яғни "арқан", кейде оны лассо деп атайды, әсіресе Шығыста, немесе жай ғана "арқан". Бұл – бастапқыда шикі теріден немесе былғарыдан, қазір көбінесе нейлоннан жасалған, бір шетінде "хондо" деп аталатын кішкентай ілмегі бар, тығыз бұралған, қатты арқан. Арқанды хондо арқылы өткізгенде, ол оңай сығатын, жылдам қысылатын және жануарларды ұстау үшін лақтырылатын ілмек құрайды. Шпор; аттың өкшесіне бекітілетін, әдетте кішкентай тісті дөңгелегі бар кішкентай металл тіреуіші бар металл құрылғылар. Бұл атты айдаушыға атқа күштірек (немесе кейде дәлірек) аяқ белгісін беруге мүмкіндік береді. Қару: Қазіргі заманғы каубойлар малды жабайы жануарлардан немесе басыбайлы иттерден қорғау үшін мылтық қолдануы мүмкін. Мылтықтар атқа мінген күйде, ерге байланған қабылдағышта тасымалдануы мүмкін. Олар пистолет тасымалдауға да құқылы. Көбінесе қазіргі уақытта қару пикап немесе квадроциклде тасымалданады. Бышақ; каубойлар дәстүрлі түрде қалта пышағының әртүрлі түрлерін, әсіресе бүктемелі мал пышағын немесе малға арналған пышақты жақсы көреді. Бышақтың бірнеше жапырақтары болады, әдетте былғары тесуге арналған және "қозының аяғы" пішіндес жапырақтары бар.
Lariat; from the Spanish "la riata", meaning "the rope", sometimes called a lasso, especially in the East, or simply, a "rope". This is a tightly twisted stiff rope, originally of rawhide or leather, now often of nylon, made with a small loop at one end called a "hondo". When the rope is run through the hondo, it creates a loop that slides easily, tightens quickly and can be thrown to catch animals. Spurs; metal devices attached to the heel of the boot, featuring a small metal shank, usually with a small serrated wheel attached, used to allow the rider to provide a stronger (or sometimes, more precise) leg cue to the horse. Firearms: Modern cowboys may utilize a rifle to protect livestock from wild animals or feral dogs. Rifles may be carried on horseback in a scabbard attached to a saddle. Riders may instead carry a pistol. ln modern use, firearms are often carried in a pickup truck or ATV. Knife; cowboys have traditionally favored some form of pocket knife, specifically the folding cattle knife or stock knife. The knife has multiple blades, usually including a leather punch and a "sheepsfoot" blade.
Жылқылар
Каубойлар үшін дәстүрлі көлік құралы, тіпті қазіргі заманда да, атпен саяхаттау болып табылады. Жылқылар көлік құралдарының жете алмайтын жерлерде жүре алады. Аттар, қашырлар мен есектер де жүк таситын жануарлар ретінде пайдаланылады. Ранчодағы ең маңызды жылқы – күнделікті жұмыс істейтін, алуан түрлі міндеттерді орындай алатын жылқы; тек бір дағдыға ғана маманданған, мысалы, арқан тарту немесе мал айдауға үйретілген аттар ранчоларда сирек қолданылады. Жылқышы малмен жұмыс істегенде бір қолын бос ұстауы жиі қажет болатындықтан, жылқы мойынмен басқарылатын болуы керек және жақсы мал сезіміне ие болуы керек – ол малдың қозғалысын және мінез-құлқын сезіп, оған сәйкес әрекет ете білуі керек. Жақсы мал өсіруге жарамды жылқы орташа еңбігі 15,2 қол (62 дюйм) төмен, салмағы көбінесе 1000 фунттан аспайтын, қысқа арқалы, мықты аяқтары мен жақсы дамыған, әсіресе артқы жағындағы бұлшық еттеріне ие болады. Егер егізді арқанмен мал сүйрейтін жылқы ауыр ересекті сиырды, бұқаны немесе егізді ұстап тұру үшін ірі және салмақты болуы керек болса, мал бағу сияқты шаруалар жұмысына кішкентай, жылдам жылқы қажет. Жылқы зиялы болуы керек, қысымға төтеп бере алуы керек және белгілі бір дәрежеде "мал сезіміне" – малдың қозғалысын және мінез-құлқын болжау қабілетіне ие болуы керек. Көптеген жылқы тұқымдары мал өсіруге жарамды, бірақ Солтүстік Америкада ең көп таралғаны – американдық кварталдық жылқы, ол негізінен Техаста мустанг және басқа да Иберия жылқыларының қанынан шыққан таза қанды жылқылардың қосылуы арқылы дамыған, араб жылқысының және шығыс жағалауда дамыған Морган жылқысы сияқты жылқылардың, сондай-ақ қазір жойылған Чикасоу және Вирджиния кварталдық жылқы тұқымдарының әсеріне ие.
The traditional means of transport for the cowboy, even in the modern era, is by horseback. Horses can travel over terrain that vehicles cannot access. Horses, along with mules and burros, also serve as pack animals. The most important horse on the ranch is the everyday working ranch horse that can perform a wide variety of tasks; horses trained to specialize exclusively in one set of skills such as roping or cutting are very rarely used on ranches. Because the rider often needs to keep one hand free while working cattle, the horse must neck rein and have good cow sense—it must instinctively know how to anticipate and react to cattle. A good stock horse is on the small side, generally under 15.2 hands (62 inches) tall at the withers and often under 1000 pounds, with a short back, sturdy legs and strong muscling, particularly in the hindquarters. While a steer roping horse may need to be larger and weigh more in order to hold a heavy adult cow, bull or steer on a rope, a smaller, quick horse is needed for herding activities such as cutting or calf roping. The horse has to be intelligent, calm under pressure and have a certain degree of 'cow sense" – the ability to anticipate the movement and behavior of cattle. Many breeds of horse make good stock horses, but the most common today in North America is the American Quarter Horse, which is a horse breed developed primarily in Texas from a combination of Thoroughbred bloodstock crossed on horses of mustang and other Iberian horse ancestry, with influences from the Arabian horse and horses developed on the east coast, such as the Morgan horse and now extinct breeds such as the Chickasaw and Virginia Quarter Miler.
Көлік құралдары
Қазіргі шаруа қожалықтарында ең көп қолданылатын моторлы көлік – пикап. Бұл көлік берік, кең, жерден жоғары жатқан және көбінесе төрт дөңгелекті жетекке ие. Оның "көлік қорабы" деп аталатын ашық бөлімі бар, ол қаладан немесе шаруа қожалығындағы қиын жолдардан жабдықтарды тасымалдауға мүмкіндік береді. Ол мал тасымалдау үшін тіркемелерді сүйреп, ірі қара мен басқа да малды бір жерден екінші жерге және сатуға жеткізеді. Ат тіркемесі қосылғанда, ол аттарды қажет болған алыс жерлерге тасымалдайды. Кейбір жұмыстар үшін жылқының орнына мотоциклдер де қолданылады, бірақ ең көп таралған шағын көлік – төрт дөңгелекті мотоцикл. Ол бір каубойді шаруа қожалығында шағын жұмыстарды орындау үшін жылдам жеткізеді. Көп қар жауатын аймақтарда қар көліктері де жиі кездеседі. Дегенмен, кейбір жұмыстар, әсіресе қиын жерде мал өңдеу немесе тығыз жерлерде жұмыс істеу, жылқыдағы каубойларға жақсы тапсырылады.
The most common motorized vehicle driven in modern ranch work is the pickup truck. Sturdy and roomy, with a high ground clearance, and often four wheel drive capability, it has an open box, called a "bed", and can haul supplies from town or over rough trails on the ranch. It is used to pull stock trailers transporting cattle and livestock from one area to another and to market. With a horse trailer attached, it carries horses to distant areas where they may be needed. Motorcycles are sometimes used instead of horses for some tasks, but the most common smaller vehicle is the four wheeler. It will carry a single cowboy quickly around the ranch for small chores. In areas with heavy snowfall, snowmobiles are also common. Some jobs remain, particularly working cattle in rough terrain or close quarters, that are best performed by cowboys on horseback.
Родео
Родео сөзі испан тіліндегі rodear (айналу) деген сөзден шыққан, ол қоршауды білдіреді. Бастапқыда жұмыс істейтін ковбой мен родео ковбойы арасында ешқандай айырмашылық болған жоқ, тіпті "жұмыс істейтін ковбой" термині 1950 жылға дейін қолданылмады. Одан бұрын барлық ковбойлар жұмыс істейтін ковбойлар деп есептелді. Ертедегі ковбойлар ранчоларда жұмыс істеп, өз өнерлерін жиын кезінде көрсеткен. Кәсіби родеолардың пайда болуы ковбойларға, көптеген спортшылар сияқты, өз өнерлерін көрермендер алдында орындап табыс табуға мүмкіндік берді. Родео сонымен қатар малға қарау үшін жұмыс істейтін көптеген ковбойларға жұмыс та ұсынды. Көптеген родео ковбойлары да жұмыс істейтін ковбойлар болып табылады және көпшілігінің жұмыс істейтін ковбой ретінде тәжірибесі бар. Родео ковбойының киімі қалаға бара жатқан жұмыс істейтін ковбойдың киімінен көп ерекшеленбейді. Көйлектің бауларының орнына қолданылатын түйреуіштер, ковбойды бұқаның немесе тоқтының мүйізіне ілігіп қалған көйлектен босатуға мүмкіндік берді. Родео үшін стильдер көбінесе ертедегі киноиндустриядан алынған. Кейбір родео қатысушылары, әсіресе әйелдер, дәстүрді де, өнерлілікті де көрсету үшін киімдеріне тізбек, түрлі түстер, күміс және ұзын мата жиектерін қосады. Қазіргі заманғы жарысқа қатысушылар, мысалы, жылқы үстіндегі бәйге немесе тоқтыға мініп басу сияқты "қиын" жарыстарда қауіпсіздік жилеттері немесе мойын тіреуіштері сияқты қауіпсіздік құралдарын қолдана алады, бірақ ковбой шапанының орнына қауіпсіздік шлемдерін пайдалану әлі де қабылдана қоймады, жарақат алу қаупіне қарамастан.
The word rodeo is from the Spanish rodear (to turn), which means roundup. In the beginning there was no difference between the working cowboy and the rodeo cowboy, and in fact, the term working cowboy did not come into use until the 1950s. Prior to that it was assumed that all cowboys were working cowboys. Early cowboys both worked on ranches and displayed their skills at the roundups. The advent of professional rodeos allowed cowboys, like many athletes, to earn a living by performing their skills before an audience. Rodeos also provided employment for many working cowboys who were needed to handle livestock. Many rodeo cowboys are also working cowboys and most have working cowboy experience. The dress of the rodeo cowboy is not very different from that of the working cowboy on his way to town. Snaps, used in lieu of buttons on the cowboy's shirt, allowed the cowboy to escape from a shirt snagged by the horns of steer or bull. Styles were often adapted from the early movie industry for the rodeo. Some rodeo competitors, particularly women, add sequins, colors, silver and long fringes to their clothing in both a nod to tradition and showmanship. Modern riders in "rough stock" events such as saddle bronc or bull riding may add safety equipment such as kevlar vests or a neck brace, but use of safety helmets in lieu of the cowboy hat is yet to be accepted, in spite of constant risk of injury.
Танымал мәдениетте
Шекара аяқталғаннан кейін, ковбой өмірі жоғары дәрежеде романтикаланды. Buffalo Bill Cody's Wild West Show сияқты көрмелер ковбой бейнесін рыцарлық дәстүрдің идеалдастырылған өкілі ретінде танымал етуге көмектесті. Бүгінгі қоғамда нақты шаруашылық өмірінің күнделікті жағдайларын түсіну аз. Ковбойлар көбінесе олардың нақты шаруашылық жұмыстары мен мал өсіруінен гөрі (көбінесе ойдан шығарылған) үндістермен күресумен байланысты. Ковбой, сондай-ақ, Марлборо адамынан бастап қарапайым шаруаларға дейінгі бейнелер арқылы еркектік идеалы ретінде бейнеленеді. Джон Уэйн сияқты актерлер ковбой идеалын бейнелейді деп есептеледі, тіпті батыс фильмдері шынайы ковбой өміріне көп ұқсамайды. Шындығында, қазіргі заманғы родеодағы қатысушылар нақты ковбойға жақын, өйткені олардың көпшілігі шаруашылықта және малдың арасында өскен, ал қалғандары жұмыс барысында мал өсіру дағдыларын үйренуге мәжбүр болды. АҚШ, Канаданың батысы және Австралияда қонақтарға арналған шаруашылықтар адамдарға жылқыға мініп, батыс өмірінің дәмін сезінуге мүмкіндік береді, бірақ әлдеқайда жайлы жағдайда. Кейбір шаруашылықтар демалысқа шыққандарға мал айдауға қатысуға немесе керуендерге қосылуға мүмкіндік береді. Мұндай демалыс түрі 1991 жылы шыққан және Билли Кристалдың қатысуымен түсірілген "City Slickers" фильмі арқылы танымал болды.
As the frontier ended, the cowboy life came to be highly romanticized. Exhibitions such as those of Buffalo Bill Cody's Wild West Show helped to popularize the image of the cowboy as an idealized representative of the tradition of chivalry. In today's society, there is little understanding of the daily realities of actual agricultural life. Cowboys are more often associated with (mostly fictitious) Indian fighting than with their actual life of ranch work and cattle tending. The cowboy is also portrayed as a masculine ideal via images ranging from the Marlboro Man to the Village People. Actors such as John Wayne are thought of as exemplifying a cowboy ideal, even though western movies seldom bear much resemblance to real cowboy life. Arguably, the modern rodeo competitor is much closer to being an actual cowboy, as many were actually raised on ranches and around livestock, and the rest have needed to learn livestock handling skills on the job. In the United States, the Canadian West and Australia, guest ranches offer people the opportunity to ride horses and get a taste of the western life—albeit in far greater comfort. Some ranches also offer vacationers the opportunity to actually perform cowboy tasks by participating in cattle drives or accompanying wagon trains. This type of vacation was popularized by the 1991 movie City Slickers, starring Billy Crystal.
Символизм
2005 жылы АҚШ Сенаты шілде айының төртінші сенбісін «Америкалық ковбой күні» деп жариялады және осы қаулыны жыл сайын жаңарып келеді, ал АҚШ Өкілдер палатасы уақыт-уақытымен қолдау білдіретін мәлімдемелер жасайды. Батыс мәдениетіндегі ұзақ тарих батыс киім кигендерді, атқа мінген-мінгмегеніне қарамастан, ковбой немесе ковбойша деп санауға бейім. Бұл әсіресе батыс киім киетін әртістер мен қоғамдық өмірдегі адамдарға қатысты. Көптеген адамдар, әсіресе Батыста, заңгерлер, банкирлер және басқа да кеңсе қызметкерлері сияқты, басқа жұмыстары болса да, ковбойлық аяқ киім немесе бас киім сияқты батыс киімдерінің элементтерін киеді. Керісінше, ранчода өскен адамдар өздерін ковбой немесе ковбойша деп санамайды, егер олардың негізгі жұмысы мал шаруашылығымен айналысу немесе родеода қатысу болмаса. Нағыз ковбойлар мәдениетті түсінбеген, ковбойлық мінез-құлықты сән үшін ғана бейімдейтін адамдарды келекелейді. Мысалы, «дәріхана ковбойы» – киім киген, бірақ дәріханадағы сода фонтанының тақтайшасынан немесе қазіргі уақытта бар табуретінен басқа ештеңеге отырмайтын адамды білдіреді. Сол сияқты, «басына толы шляпа, қолында мал жоқ» деген тіркес өзі туралы артық мақтан айтатын (әдетте еркек) адамды сипаттау үшін қолданылады. «Дюд» (немесе қазір қолданылмайтын «greenhorn» сөзі) ковбой мәдениетіне бейтаныс, әсіресе олай емес екенін көрсетуге тырысатын адамды білдіреді. АҚШ-тан тыс жерлерде ковбой – американдықтардың архетиптік бейнесіне айналды. 1950 жылдардың соңында конголық жастардың өзін «Биллдер» деп атаған субмәдениеті өз стилін және көзқарасын Голливудтың фильмдердегі ковбойларды бейнелеуіне негіздеді. 20 ғасырдың басындағы париждік қоғамда «Апачи» терминімен де осыған ұқсас жағдай болды, ол заңнан тыс адамды білдіретін сленг сөз болған.
In 2005, the United States Senate declared the fourth Saturday of July as "National Day of the American Cowboy" via a Senate resolution and has subsequently renewed this resolution each year, with the United States House of Representatives periodically issuing statements of support. The long history of the West in popular culture tends to define those clothed in Western clothing as cowboys or cowgirls whether they have ever been on a horse or not. This is especially true when applied to entertainers and those in the public arena who wear Western wear as part of their persona. Many other people, particularly in the West, including lawyers, bankers, and other white collar professionals wear elements of Western clothing, particularly cowboy boots or hats, as a matter of form even though they have other jobs. Conversely, some people raised on ranches do not necessarily define themselves cowboys or cowgirls unless they feel their primary job is to work with livestock or if they compete in rodeos. Actual cowboys have derisive expressions for individuals who adopt cowboy mannerisms as a fashion pose without any actual understanding of the culture. For example, a "drugstore cowboy" means someone who wears the clothing but does not actually sit upon anything but the stool of the drugstore soda fountain—or, in modern times, a bar stool. Similarly, the phrase "all hat and no cattle" is used to describe someone (usually male) who boasts about himself, far in excess of any actual accomplishments. The word "dude" (or the now archaic term "greenhorn") indicates an individual unfamiliar with cowboy culture, especially one who is trying to pretend otherwise. Outside of the United States, the cowboy has become an archetypal image of Americans abroad. In the late 1950s, a Congolese youth subculture calling themselves the Bills based their style and outlook on Hollywood's depiction of cowboys in movies. Something similar occurred with the term "Apache", which in early 20th century Parisian society was a slang term for an outlaw.
Сөз
Кейде "каубой" сөзі сындарлы түрде қолданылады. Бастапқыда бұл Канзас штатының өркендеген қалаларындағы кейбір каубойлардың мінез-құлқынан туындаған, онда ұзақ мал айдау жолының соңында каубойлар зорлық-зомбылық пен жабайы мінез-құлыққа беделді болды. Бұл көптеген каубойлардың, көбінесе жас, отбасы құрмаған еркектердің, көптеген ішімдік және құмар ойындары бар елді мекендерге келгенде үлкен сомада жалақы алуының салдарынан болды. "Каубой" сөзі "белгісіз, тәуекелге баратын" деген мағынада 1920 жылдары қолданыла бастады. Бұш президенттің еуропалық баспасөздерде, әсіресе, "каубой" деп сипаттағанында, бұл мақтау емес екенін түсінбеді. Солтүстік Америкадан тыс ағылшын тілді аймақтарда, мысалы, Ұлыбритания және Австралияда, "каубой" сөзі нашар сапалы және күмәнді жұмыс жасайтын шеберлерді сипаттау үшін қолданылады, мысалы, "каубой-сантехник". Бұл термин 1980 жылдардағы британдық телесериал "Каубойлар" үшін де қолданылды. АҚШ-та да осыған ұқсас қолданыс бар, ол тиісті білімі мен лицензиясы жоқ шеберлікпен айналысатын адамды сипаттау үшін қолданылады. АҚШ-тың шығысында "каубой" сөзі кейде тас жолда жылдам немесе салғырт жүргізушіні сипаттау үшін қолданылады.
The word "cowboy" is sometimes used pejoratively. Originally this derived from the behavior of some cowboys in the boomtowns of Kansas, at the end of the trail for long cattle drives, where cowboys developed a reputation for violence and wild behavior due to the inevitable impact of large numbers of cowboys, mostly young single men, receiving their pay in large lump sums upon arriving in communities with many drinking and gambling establishments. "Cowboy" as an adjective for "reckless" developed in the 1920s. and Bush has been described in the press, particularly in Europe, as a "cowboy", not realizing that this was not a compliment. In English speaking regions outside North America, such as the British Isles and Australasia, "cowboy" can refer to a tradesman whose work is of shoddy and questionable value, e. g., "a cowboy plumber". The term also lent itself to the British 1980s TV sitcom, Cowboys. Similar usage is seen in the United States to describe someone in the skilled trades who operates without proper training or licenses. In the eastern United States, "cowboy" as a noun is sometimes used to describe a fast or careless driver on the highway.