Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Инфекцияға төзімділіктің төмендеуі
Decreased resistance to infection
Иммуносупрессия – иммундық жүйенің белсенділігін немесе тиімділігін азайту. Иммундық жүйенің өзінің кейбір бөліктері иммундық жүйенің басқа бөліктеріне иммуносупрессивті әсер етеді, ал иммуносупрессия басқа жағдайларды емдеудің қолайсыз салдары ретінде туындауы мүмкін. Жалпы алғанда, мақсатты түрде туындаған иммуносупрессия ағзаның трансплантатталған ағзаны қабылдаудан бас тартуына жол бермеу үшін жасалады. Бұдан басқа, ол сүйек косылғаннан кейін трансплантатқа қарсы реакцияны емдеу үшін, немесе жүйелік қызыл жегі, ревматоидты артрит, Шегрена синдромы немесе Крон ауруы сияқты аутоиммундық ауруларды емдеу үшін қолданылады. Бұл көбінесе дәрі-дәрмектер арқылы жүзеге асырылады, бірақ хирургиялық араласу (мелтіреуді жою), плазмаферез немесе сәулемен қатысты болуы мүмкін. Иммуносупрессиядан өтетін, немесе иммундық жүйесі басқа себептермен (мысалы, химиотерапия немесе ВИЧ) әлсіреген адам иммунокомпромиттік жағдайда деп есептеледі.
Immunosuppression is a reduction of the activation or efficacy of the immune system. Some portions of the immune system itself have immunosuppressive effects on other parts of the immune system, and immunosuppression may occur as an adverse reaction to treatment of other conditions. In general, deliberately induced immunosuppression is performed to prevent the body from rejecting an organ transplant. Additionally, it is used for treating graft versus host disease after a bone marrow transplant, or for the treatment of auto immune diseases such as systemic lupus erythematosus, rheumatoid arthritis, Sjögren's syndrome, or Crohn's disease. This is typically done using medications, but may involve surgery (splenectomy), plasmapheresis, or radiation. A person who is undergoing immunosuppression, or whose immune system is weak for some other reasons (such as chemotherapy or HIV), is said to be immunocompromised.
Қасақана пайда болған
Иммунодепрессанттарды немесе иммуносупрессивті препараттарды қолдану – иммунодепрессияны әдейі тудырудың негізгі әдісі болып табылады; ең қолайлы жағдайларда иммуносупрессивті препараттар негізгі иммундық жүйенің гипербелсенді компоненттерін бағыттайды. Қатерлі ісіктен жазылған, бірақ иммунодепрессия қажеттілігі бар адамдарда рецидив қаупі жоғары емес. Тарихы бойы сәулелік терапия иммундық жүйенің күшін әлсірету үшін қолданылып келген. 1990 жылы Бригам және әйелдер ауруханасының докторы Джозеф Мюррей иммуносупрессия саласындағы жұмысы үшін физиология және медицина бойынша Нобель сыйлығымен марапатталды. Иммуносупрессивті препараттар иммунодефицитке әкелуі мүмкін, бұл мүмкіндікті пайдаланатын инфекцияларға осалдықты арттырып, қатерлі ісікке қарсы иммундық бақылауды төмендетеді. Иммунодепрессанттар қалыпты иммундық жауап қажет емес жағдайларда, мысалы, аутоиммундық ауруларда тағайындалуы мүмкін. Стеридтер – иммунодепрессанттардың алғашқы класы болды, бірақ ерте препараттардың жанама әсерлері олардың қолданылуын шектеді. 1960 жылы азатиоприн анықталды, бірақ 1980 жылы циклоспориннің (азатиопринмен бірге) табылуы донор-реципиент жұптарына трансплантацияны кеңейтуге, сондай-ақ өкпе, бүйрек және жүрек трансплантациясын жүргізуге мүмкіндік берді.
Administration of immunosuppressive medications or immunosuppressants is the main method for deliberately inducing immunosuppression; in optimal circumstances, immunosuppressive drugs primarily target hyperactive components of the immune system. People in remission from cancer who require immunosuppression are not more likely to experience a recurrence. Throughout its history, radiation therapy has been used to decrease the strength of the immune system. Dr. Joseph Murray of Brigham and Women's Hospital was given the Nobel Prize in Physiology or Medicine in 1990 for work on immunosuppression. Immunosuppressive drugs have the potential to cause immunodeficiency, which can increase susceptibility to opportunistic infection and decrease cancer immunosurveillance. Immunosuppressants may be prescribed when a normal immune response is undesirable, such as in autoimmune diseases. Steroids were the first class of immunosuppressant drugs identified, though side effects of early compounds limited their use. The more specific azathioprine was identified in 1960, but it was the discovery of ciclosporin in 1980 (together with azathioprine) that allowed significant expansion of transplantation to less well matched donor recipient pairs as well as broad application to lung transplantation, pancreas transplantation, and heart transplantation.
Қалайса жасалмаған иммунодепрессия
Белгілі бір мақсатсыз иммуносупрессия, мысалы, атаксия-телангиектазия, комплемент тапшылығы, көптеген қатерлі ісіктер және адам иммуножеткіліксіздігі вирусы (АИТВ) сияқты кейбір созылмалы инфекцияларда кездесуі мүмкін. Мақсатсыз иммуносупрессияның негізгі салдары – иммуножеткіліксіздік, ол бактериялар мен вирустар сияқты патогендерге сезімталдықты арттырады. B-жасушаларының жетіспеушілігі және T-жасушаларының жетіспеушілігі – туа біткен немесе кейіннен пайда болатын иммундық бұзылыстар, олар өз кезегінде иммуножеткіліксіздік проблемаларына алып келуі мүмкін. Незелоф синдромы – T-жасушаларының иммуножеткіліксіздігінің бір мысалы.
Non deliberate immunosuppression can occur in, for example, ataxia–telangiectasia, complement deficiencies, many types of cancer, and certain chronic infections such as human immunodeficiency virus (HIV). The unwanted effect in non deliberate immunosuppression is immunodeficiency that results in increased susceptibility to pathogens, such as bacteria and viruses. B cell deficiency and T cell deficiency are immune impairment that individuals are born with or are acquired, which in turn can lead to immunodeficiency problems. Nezelof syndrome is an example of an immunodeficiency of T cells.