Италиядағы «Еркіндік үйі» саяси одағы

Кіріспе

Кореядағы ғимарат. Еркіндіктер үйі (CdL) – Италиядағы Сильвио Берлускони басқарған ірі оңшыл саяси және сайлау одағы.

Тарих

CdL – Бостандықтар/Жақсы үкімет және Бостандықтар полюсінің жалғасы болды. Бұрынғы екі басшы коалиция 1994 жылғы жалпы сайлауда жеңіске жетіп, Берлускони I кабинетін құрды, ол 1994 жылдың желтоқсанында ЛН-нің АN-мен қарым-қатынасы өте шиеленіскен кезде қолдауын кері тартып алғаннан кейін құлады. Соңғы коалиция, оған ЛН кірмеген, 1996 жылғы жалпы сайлауда Романо Проди басқарған солшыл-орталық коалиция – «Зәйтүн ағашына» жеңілді. 2001 жылғы жалпы сайлауға дейін, Берлускони алты жыл бойы оппозицияда болғаннан кейін, оны «шөлді кесіп өту» деп атады, ол коалицияны «Бостандық үйі» туы астында қайта біріктіре алды. Оның басшысына сәйкес, одақ «демократиялық оңшылдардан, атап айтқанда АN, үлкен демократиялық орталықтан, атап айтқанда Forza Italia, CCD және CDU, және демократиялық солшылдардан – Лига, Жаңа PSI, PRI және, кем дегенде, үміттенемін, Коссигадан тұратын кең демократиялық арка» болды. CdL 2001 жылғы жалпы сайлауда үлкен жеңіске жетті және нәтижесінде Берлускони II кабинеті құрылды. Үкіметте FI, оның бекіністері Ломбардия және Сицилияны қамтыды, ал ЛН, ол тек Солтүстік-Орталықта белсенді болды, үш Ломбардиялық көшбасшы – Берлускони, Джулио Тремонти және Умберто Босси арасындағы ерекше қарым-қатынас арқылы «Солтүстік осі» деп аталды; коалицияның екінші жағында АN және Христиандық және Орталық Демократтар Одағы (UDC), 2002 жылдың соңында CCD мен CDU бірігуінен пайда болған партия, Оңтүстік мүдделерінің табиғи өкілдері болды. 2003 жылы CdL жергілікті сайлауда «Зәйтүн ағашынан» жеңілді және ЛН кері шегінуі мүмкін екенін мәлімдеді. Сондай-ақ 2004 жылғы Еуропалық парламент сайлауы FI және коалиция үшін жалпы алғанда көңіл көншітпеді, тіпті АN, UDC және ЛН бес жыл бұрынғыдан жақсы көрсеткенімен. Нәтижесінде Берлускони мен FI CdL ішінде әлсіреген. 2005 жылы аймақтық сайлауда коалиция ауыр жеңіліске ұшырап, өзі бақылаған сегіз аймақтың алтысынан айырылды. Бұл жеңіліс әсіресе Оңтүстікте ауыр тиді, ал коалиция ұстап қала алған жалғыз екі аймақ – Ломбардия мен Венето Солтүстікте болды, онда ЛН шешуші роль атқарды. Бұл үкіметтік дағдарысқа әкелді, әсіресе UDC министрлерін қайтарғаннан кейін. Бірнеше күннен кейін Берлускони III кабинеті бұрынғы кабинетке қарағанда аздаған өзгерістермен құрылды. 2006 жылғы жалпы сайлауда бірқатар шағын партияларды қабылдаған CdL Романо Проди басқарған «Одақ» коалициясына жеңілді. 2008 жылғы жалпы сайлауға дейін («Зәйтүн ағашының» тарауына байланысты) FI, АN және шағын партиялар күштерін біріктіріп, 2009 жылдың басында бір партияға айналатын «Азаттық халқы» (PdL) құрды. PdL Солтүстік-Орталықтағы ЛН және Оңтүстік-Орталықтағы Автономия қозғалысы (MpA) партиясымен одақтасып, сайлауда жеңіске жетті және оңшыл-орталық Берлускони IV кабинеті арқылы ұлттық үкіметке қайта оралды. Одан бері одақ жалпы алғанда оңшыл-орталық коалиция деп аталады.

The CdL was the successor of the Pole of Freedoms/Pole of Good Government and the Pole for Freedoms. The former two headed coalition had won the 1994 general election and formed the Berlusconi I Cabinet, which fell in December 1994, when the LN, whose relations with AN were quite tense, withdrew its support. The latter coalition, which did not include the LN, lost the 1996 general election to The Olive Tree, the centre left coalition led by Romano Prodi. In the run up of the 2001 general election, after a six year spell in opposition, which Berlusconi called "the crossing of the desert", he managed to re unite the coalition under the "House of Freedoms" banner. According to its leader, the alliance was a "broad democratic arch, composed of the democratic right, namely AN, the great democratic centre, namely Forza Italia, CCD and CDU, and the democratic left represented by the League, the New PSI, the PRI and, at least I hope so, Cossiga". The CdL won the 2001 general election by a landslide and, consequently, the Berlusconi II Cabinet was formed. In government, FI, whose strongholds included Lombardy as well as Sicily, and the LN, which was active only in the Centre North, formed the so called "axis of the North", through the special relationship between three Lombards leaders, Berlusconi, Giulio Tremonti and Umberto Bossi; on the other side of the coalition, AN and the Union of Christian and Centre Democrats (UDC), the party emerged from the merger of the CCD and the CDU in late 2002, became the natural representatives of Southern interests. In 2003 the CdL was routed in local elections by The Olive Tree and the LN threatened to pull out. Also the 2004 European Parliament election were disappointing for FI and the coalition as a whole, even though AN, the UDC and the LN did better than five years before. As a result, Berlusconi and FI were weaker within the CdL. In 2005 the coalition lost heavily in regional elections, losing six of the eight regions it controlled. The defeat was particularly damaging in the South, while the only two regions which the coalition managed to keep, Lombardy and Veneto, were in the North, where the LN was decisive This led to a government crisis, particularly after the UDC pulled its ministers out. A few days later, the Berlusconi III Cabinet was formed with minor changes from the previous cabinet. In the 2006 general election the CdL, which had opened its ranks to a number of minor parties, lost to The Union coalition, led by Romano Prodi. In the run up of the 2008 general election (caused by the break up of The Olive Tree) FI, AN and minor parties joined forces and formed The People of Freedom (PdL), which would become a single party in early 2009. The PdL, allied with the LN in the Centre North and the Movement for Autonomy (MpA) in the Centre South, won the election and the centre right was thus returned to the national government through the Berlusconi IV Cabinet. The alliance has since been generically referred to as the centre right coalition.

Италия Парламенті

Депутаттар Палатасы
Сайлау жылы
Дауыс саны (%)
Орын саны (+/−)
Лидер
2001
16,915,513 (1-ші)
45.4
–
Сильвио Берлускони
2006
18,995,697 (2-ші)
49.7
Сильвио Берлускони

Республика Сенаты
Сайлау жылы
Дауыс саны (%)
Орын саны (+/−)
Лидер
2001
14,406,519 (1-ші)
42.5
–
Сильвио Берлускони
2006
17,359,754 (1-ші)
49.8
Сильвио Берлускони