Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық суретші және гравюра шебері (1932–2017)
British painter and printmaker (1932–2017)
Оның анасының әкесі Гордон Хьюарт, 1-ші виконт Хьюарт – журналист, заңгер, Парламент депутаты және Лорд-бас судья болған. Ал ғалым Томас Ходжкин оның шөбере әкесінің ағасы еді. Ходжкин ағылшын натюрморт суретшісі Элиот Ходжкиннің (1905–1987) туысы болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ходжкин анасы мен қарындасымен бірге АҚШ-қа эвакуацияланды, олар Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағында тұрды, содан кейін Дорсеттегі Брайанстон мектебінде білім алды.
His maternal grandfather Gordon Hewart, 1st Viscount Hewart was a journalist, lawyer, Member of Parliament (MP) and Lord Chief Justice; and the scientist Thomas Hodgkin was his great great grandfather's older brother. Hodgkin was a cousin of the English still life painter Eliot Hodgkin (1905–1987). During the Second World War, Hodgkin was evacuated with his mother and sister to the US, where they lived on Long Island, New York. and then at Bryanston School in Dorset.
Мансап
Ходжкиннің ең ерте жазылған суреттерінің бірі – "Естеліктер" (1949) суретшінің 17 жасында диванда жатқан әйелдің суретін тыңдап отырғанын бейнелейді. Бұрышты пішіндермен және қара контурлармен салынған бұл туынды, Ходжкиннің ерекше абстрактілі стиліне дейінгі кезеңі. Ходжкиннің алғашқы жеке көрмесі 1962 жылы Лондонда өтті. 1980 жылы Джон Хойланд Ходжкинды Гиллиан Айрес, Базил Бити, Терри Сетч, Энтони Каро, Патрик Колфилд, Бен Николсон және тағы басқалармен бірге Хейвард галереясындағы жылдық Хейвард көрмесіне қатысуға шақырды. 1981 жылы Ходжкин Рамберт би компаниясының жетекші хореографы Ричард Алстонмен "Night Music" қойылымы үшін, ал кейін 1987 жылы "Pulcinella" қойылымы үшін абстрактілі жұмыстар жасап, бірлесіп жұмыс істеді. 1984 жылы Ходжкин Ұлыбританияны Венеция биенналесінде өкілдік етті, 1985 жылы Тернер сыйлығын жеңіп алды, ал 1992 жылы рыцарь атағымен марапатталды.
Memoirs (1949), one of Hodgkin's earliest recorded paintings, shows the artist, then aged 17, listening to a female figure reclining on a sofa. Painted with angular forms and black outlines, the work precedes Hodgkin's distinct abstract style. Hodgkin's first solo show was in London in 1962. In 1980, Hodgkin was invited by John Hoyland to exhibit work as part of the Hayward Annual at the Hayward Gallery along with Gillian Ayres, Basil Beattie, Terry Setch, Anthony Caro, Patrick Caulfield, Ben Nicholson and others. In 1981, Hodgkin had collaborated with the Rambert Dance Company's Resident Choreographer, Richard Alston, for his abstract work 1981 for the production of Night Music and later for the production of Pulcinella in 1987. In 1984, Hodgkin represented Britain at the Venice Biennale, in 1985 he won the Turner Prize, and in 1992 he was knighted.
Үндістандағы Британдық кеңес
Ходжкин Үндістандағы Британдық Кеңестің 1992 жылғы штаб-пәтерінің алдыңғы жағына монументалды сурет салу үшін шақырылды. Ходжкиннің қабырғаға салған суреті – банян ағашының қабырғаларға бұтақтарын жайып тұрған бейнесі. Бұл – Британдық Кеңестің Үндістан мәдени ортасындағы қызметінің символы. Ходжкин Корреа туралы былай деді: «Шарльз Корреа – сіз елестете алатын ең ұстамды сәулетші. Ол алдымен мені монументалды суретті үндістандық тудың Ұлыбритания туына айналуы ретінде қарастыруға шақырды. Мен бас тарттым».
Hodgkin was invited to design a mural for the front of Charles Correa's 1992 headquarters for the British Council in India. Hodgkin's mural is of a banyan tree spreading its branches across the walls. It is a symbol of the British Council's work rooted in the Indian cultural scene. Hodgkin said of Correa: “Charles Correa is the most perfect architect you could imagine. He first suggested that I think about the mural as an Indian flag turning into a Union Jack. I said no.”
1995 жылы Ходжкин «Венециялық көріністер» сериясын жариялады, онда Венецияның бір көрінісі күнің әртүрлі уақыттарында бейнеленген. «Венеция, түстен кейін» – төрт гравюраның бірі – өте күрделі басу процесінде түрлі-түсті, суретшілік эффектіні тудыратын 16 парақ немесе фрагменттерді пайдаланады. Бұл туынды 2006 жылдың маусым айында Йель британдық өнер орталығына израильдік отбасы иелері, музейдің Ходжкиннің туындыларынан жасалған әсерлі жинағын толықтыру мақсатымен тапсырды. 2006 жылы Лондондағы Тейт Британияда оның туындыларының ірі көрмесі ұйымдастырылды. Сондай-ақ 2006 жылы «The Independent» газеті оны Ұлыбританиядағы ең беделді 100 гейдің бірі деп жариялады, өйткені оның туындылары көптеген адамдарға өз сезімдерін басқалармен бөлісуге көмектесті. 2010 жылдың қыркүйегінде Ходжкин және тағы бес британдық суретші – Джон Хойланд, Джон Уокер, Иан Стивенсон, Патрик Коулфилд және Р. Б. Китадж Йельдегі Британдық өнер орталығында «Тәуелсіз көз: Самуил мен Габриэль Луридің жинағынан заманауи британдық өнер» атты көрмеге қатысты. 2017 жылдың 9 наурызында қайтыс болғанға дейін ол Ұлыбританиядағы екі көрмеде жұмыс істеді, біреуі Хепворт Уэйкфилдте, екіншісі Ұлттық портрет галереясында. Оның гравюралары қолмен боялған офорттар болды және ол 107 шеберханасында бас гравюра шебері Джек Ширреффпен жұмыс істеді. Оның сурет салу ерекшелігі – ол кадрды «сурет салу процесінде суретке физикалық түрде енгізді немесе өз тақырыбына анықтама беру үшін иллюзия ретінде жасады». National Life Stories 2008 және 2017 жылдар аралығында Британ кітапханасы сақтайтын «Суретшілердің өмірі» жинағы үшін Говард Ходжкинмен ауызша тарих сұхбатын (C466/286) жүргізді.
In 1995, Hodgkin printed the Venetian Views series, which depict the same view of Venice at four different times of day. Venice, Afternoon – one of the four prints – uses 16 sheets, or fragments, in a hugely complex printing process that creates a colourful, painterly effect. This piece was given to the Yale Centre of British Art in June 2006 by its Israeli family owners in order to complement the museum's already impressive collection of Hodgkins. A major exhibition of his work was mounted at Tate Britain, London, in 2006. Also in 2006, The Independent declared him one of the 100 most influential gay people in Britain, as his work has helped many people express their emotions to others. In September 2010, Hodgkin and five other British artists, John Hoyland, John Walker, Ian Stephenson, Patrick Caulfield and R. B. Kitaj, were in an exhibition entitled The Independent Eye: Contemporary British Art From the Collection of Samuel and Gabrielle Lurie, at the Yale Center for British Art. Before his death on 9 March 2017 he was working on two UK exhibitions, one at the Hepworth Wakefield, and another at the National Portrait Gallery. His prints were hand painted etchings and he worked with the master printer Jack Shirreff at 107 Workshop. A feature of his painting was that he made the frame intrinsic to the work "incorporated physically into the painting as part of its making, or created as an illusion to give definition to his subject." National Life Stories conducted an oral history interview (C466/286) with Howard Hodgkin between 2008 and 2017 for its Artists' Lives collection held by the British Library.
Құрметтер
Ходжкин 1977 жылы CBE орденімен марапатталды, ал 1992 жылы рыцарь дәрежесіне көтерілді. Ходжкин 2014 жылы Уайтчепель галереясының «Өнер иконасы» атанды.
Hodgkin was appointed a CBE in 1977, and he was knighted in 1992. Hodgkin was named 2014 Whitechapel Gallery Art Icon.
Жеке өмір
1955 жылы Ходжкин Джулия Лейнге үйленді, одан екі баласы болды. Олар Британ мұражайының жанындағы Блумсбериде төрт қабатты грузин стиліндегі үйде тұрды.
In 1955, Hodgkin married Julia Lane, by whom he had two children. They lived in a four storey Georgian house in Bloomsbury, near the British Museum.
Өлім
2017 жылдың 9 наурызында Ходжкин 84 жасында Лондон ауруханасында дүние салды. Оған британдық өнер қайраткерлерінің көптеген өкілдері, соның ішінде Тейт директоры Николас Серота құрмет көрсетіп, естелік айтты.
On 9 March 2017, Hodgkin died at the age of 84 in a hospital in London. Tributes to him were made by several figures in British art, including Tate director Nicholas Serota.