Кіріспе
Нью-Джерси мен Нью-Йорк арасындағы туннель.
Материалдар мен өлшемдер
Әрбір түтік 9 метр (29.5 фут) диаметрге ие, ал екі түтік Гудзон өзенінің астында 5 метр (15 фут) арақашықтықта орналасқан. Әрбір түтіктің сырты құйма темірден жасалған сақиналардан тұрады, әр сақинада 14 иілген болат бөлік бар, олардың әрқайсысы 2 метр (6 фут) ұзындығында. Болат сақиналар бетон қабатымен жабылады. Екі түтіктің де су астындағы бөліктері 1649 метр (5410 фут) ұзындығында және өзен төріндегі лайда орналасқан. Түтіктер ең көп дегенде 4,06% бұрышпен төмен түседі және 3,8% бұрышпен көтеріледі. Батыс бағыттағы қозғалысты жүзеге асыратын солтүстік түтік Манхэттеннің оңтүстік бөлігіндегі Брум көшесінен Варик және Хадсон көшелері арасында басталады. Ол Джерси-Ситидегі Марин бульварының шығысындағы 14-ші көшеге дейін жалғасады. Шығыс бағыттағы қозғалысқа арналған оңтүстік түтік Марин бульварының шығысындағы 12-ші көшеден басталады және Манхэттендегі Голландия туннелінің айналымында (Rotary) шығады. 11 қыркүйекке жасалған шабуылдардан кейін болған күрт төмендеуден басқа, Голландия туннелін екі бағытта да күн сайын пайдаланатын көліктер саны 1999 жылы күніне 103,020 көлік құралынан 2016 жылы 89,792 көлік құралына дейін тұрақты түрде азайды. 2017 жылғы мәліметтер бойынша, Голландия туннелінің шығыс бағытымен жыл сайын 14,871,543 көлік құралы өткен.
Желдету
Голландия туннелі – әлемдегі бірінші механикалық желдетілетін су асты көлік туннелі. Онда құбырларға көлденең, яғни перпендикуляр орналасқан желдеткіштер жүйесі бар. Желдеткіштер таза ауаны арналарға соғады, олар туннельге құбырлардың жиегіндегі тесіктер арқылы ауа таратады. Төбесінде ауаны сыртқа шығаруға арналған жарықтар орналасқан.
Бойл алаңы
Джерси қаласындағы Голланд туннеліне қарайтын жол NJ 139 тас жолының төменгі деңгейі мен Ньюарк шығанағының кеңейтілуі бірігетін жерде басталады. 1936 жылдың 6 мамырында Джерси даңғылы мен Марин бульвары арасындағы болашақ 139/I 78 тас жолының бөлігіне бұрынғы мемлекетаралық туннель комиссары Джон Ф. Бойлдің есімін берді. I 78 және 139 тас жолы мемлекетаралық тас жол жүйесінің бөлігі болғанына қарамастан, Голланд туннеліне жету үшін 12-ші және 14-ші көшелермен бірге жүреді. Батыс бағыттағы көлік 14-ші көшені, ал шығыс бағыттағы көлік 12-ші көшені пайдаланады. 1982 жылы Джерси қаласының әкімдігі алаңды қайта жаңартып, көркейтті. 12-ші көшенің шығыс жағында, туннель кіреберісінің батысында шығыс бағыттағы көлік үшін тоғыз жолақты ақы төлеу алаңы орналасқан. Депоның орны 1960 жылға дейін қойма ретінде пайдаланылды, содан кейін Манхэттендегі шығысқа қарайғы туннельден шығатын көлік үшін айналма жолға айналды. Алғашқы құрылымда төрт шығу жолы болды, бірақ алаң 2000 жылдардың басында Studio V Architecture және Ives Architecture Studio компанияларының жобаларымен қайта жаңартылды. 2004 жылы бесінші шығу жолы қосылды.
Фримен-плаза
Бастапқыда Нью-Джерсиге қарайтын көліктер үшін жол төлемі қабылдау орындары ретінде пайдаланылған, батысқа қарайтын туннель кіреберісінің аузындағы кішкентай үшбұрышты жерлер Фримен Плазасы немесе Фримен алаңы деп аталады. Плаза Клиффорд Милберн Холландтың қайтысынан кейін Голландия туннелі жобасын басқарған инженер Милтон Фрименнің құрметіне аталған. Фримен Плазасы туннель 1927 жылы ашылғанға дейін осы атқа ие болды. 1971 жылы Порт басқармасы Нью-Джерсиге қарайтын жүргізушілерден жол төлемін алуын тоқтатқанда жол төлемі алынып тасталды, ал алаң кейіннен Порт басқармасымен қоршалды. Жол төлемі жинаушыларға арналған кішкентай техникалық ғимараттар 1982 немесе 1983 жылдары бұзылды. Хадсон Сквер Коннекшн және Порт басқармасы Фримен Плазасы үшін бес жылдық, 27 миллион долларлық бас жоспарды бірлесіп жасады. 2013 жылы Фримен Плазасының батыс бөлігі көпшілікке ашылды. Хадсон, Брум және Уоттс көшелерімен шектелген бұл жерде қолшатырлар, бистро үстелдері мен орындықтары, сондай-ақ ағаштар отырғызылған. 2014 жылы Фримен Плазасының шығыс және солтүстік бөліктері тиісінше Варик және Брум көшелерінде ашылды. Алаңдарда шезлонгдар, бистро үстелдері мен қолшатырлар орналасқан. 2016 жылы Хадсон Сквер Коннекшн екі алаңға күн энергиясымен жұмыс істейтін зарядтау станцияларын орнатып, «live@lunch» деп аталатын жазғы түскі музыка кештерін ұйымдастырды. Сондай-ақ, алаңда суретші Исаму Ногучидің мүсіні орнатылды. Фримен Плазасының оңтүстігінде, Варик, Уоттс және Канал көшелерінің арасында 2013 жылы Нью-Йорк қаласының тарихи ескерткіші деп танылған One Hudson Square орналасқан.
Көлік арнасы үшін қажеттілік
ХХ ғасырдың алғашқы онжылдығына дейін Гудзон өзенінің төменгі ағысында өтуге тек паромдар мен 1909 жылы ашылған «Даунтаун Хадсон Тюбс» қолданылды. Пенсильвания темір жолының жаңа Пенсильвания станциясын қамтамасыз ету үшін салынған екі параллель Солтүстік өзен туннельдері 1910 жылы пайдалануға берілді. Осы үш туннельдің құрылысы Гудзон өзенінің астынан туннель салудың мүмкін екенін көрсетті. 1917 жылғы қыста Гудзон өзенінің беті қатып, ал 1918 жылғы қыста Пенсильвания темір жолының жұмысшылары ереуілге шыққанда, халық бұрынғы қайық жолдарындағы ауыр жүктемелер мен H&M және Солтүстік өзен туннельдерінің шектеулі сыйымдылығы туралы білді.
Бастапқы жоспарлар
1906 жылы Нью-Йорк және Нью-Джерси штаттары арасындағы Көпір комиссиясы, үш топтың консорциумы, Нью-Йорк пен Нью-Джерси арасындағы Гудзон өзенінен өту қажеттілігін қарастыру үшін құрылды. 1908 жылы комиссия Манхэттеннің 57-ші, 110-шы және 179-шы көшелерінде Гудзон өзенінің арғы жағына үш көпір салуды қарастырды. Көпірлер туннельдерге қарағанда арзан болады деп есептелді. Бұл үш орын аспалы көпірлер үшін ғана қолайлы деп саналды; басқа жерлер эстетикалық талаптарға, географиялық ерекшеліктерге немесе көлік ағынына байланысты қабылданбады. Джон Випонд Дэвис, «Джейкобс және Дэвис» консалтингтік фирмасының серіктесі (ол «Uptown Hudson Tubes» құрылысын жүргізген), Манхэттендегі Канал-стрит пен Джерси-Ситидегі 13-ші көше арасында көлік туннелін салуды қалаған. Бұл жоба 57-ші көшедегі алты жолақты аспалы көпірмен бәсекелесе алатын еді. Кейбір жоспарларда көпір мен туннельдің екеуінің де салынуы көзделген. Көпір комиссиясы 57-ші көшедегі көпір және Канал-стрит туннелі жоспарлары туралы жүк көлік жүргізушілеріне бірнеше мәжіліс өткізді. АҚШ Соғыс департаменті 57-ші көшедегі көпір жоспарына қатысты алаңдаушылық білдірді: кеме қатынасына кедергі келтірмеу үшін көпірдің аралық биіктігі орташа су деңгейінен кемінде 200 фут (61 метр) жоғары болуы керек еді. Сол айда жарияланған есепте Канал-стрит туннелінің құны 11 миллион доллар, ал 57-ші көшедегі көпірдің құны 42 миллион долларға бағаланды. Сол жылдың соңына қарай 57-ші көшедегі көпір және Канал-стрит туннелі жобалары бойынша инженер-консультанттар өз жоспарларын Көпірлер мен туннельдер комиссиясына ұсынды. Нью-Йорк қаласының саудагерлері туннель жоспарын жақтады, ал Нью-Джерси және Нью-Йорк автомобиль жүргізушілері көпір жоспарын қолдады. Осы уақытта Нью-Йорк штатының Көпірлер мен туннельдер жөніндегі комиссиясы Канал-стрит туннелі жобасын жақтады. Ал 57-ші көшедегі көпір жоспарына көп көңіл бөлмеді. Осы маусымда, есеп жарияланғаннан кейін, Нью-Джерси губернаторы Уолтер Эванс Эдж Нью-Джерсидің Гудзон өзенінің көпірі мен туннелі комиссиясын құрды, ол Нью-Йорк Көпірі мен туннелі комиссиясымен бірлесіп жаңа туннельді салуға кіріседі. 1918 жылдың наурыз айында Нью-Йорк штатының заң шығарушы органына туннельді мүмкіндігінше тезірек салуды ұсынатын хабарлама жіберілді. Сол жылы АҚШ Сенатының және Өкілдер палатасының кіші комитеттеріне ұсынылған екі заң жобасында Гудзон өзенінің туннелі үшін 6 миллион долларлық қаржы бөлу ұсынылды.
Бекітілген жоспарлар
Гадсон өзенінің туннеліне арналған бастапқы жоспар екі қатарлы, екі жолақты құбырлардан тұрды, әр құбыр бір бағыттағы қозғалысты қамтамасыз ететін. Осы ұсыныстардың бірі, инженер Джордж Гоеталс жасаған, екі деңгейлі құбыр болды. Кейін Джон Ф. О'Рурк туннельді 11,5 миллион долларға салуға келісті. Гоеталс құбырды салудың себептерінің бірі ретінде аймақтың жүк тасымалын атады. 1919 жылдың шілдесінде президент Вудро Вильсон Гадсон арқылы өтетін туннельге қатысты Конгрестің бірлескен қаулысын бекітті. Федералдық үкімет жобаны тіпті ішінара қаржыландырудан бас тартты, сондықтан қаражатты штаттар жинауға міндетті болды. 1919 жылдың қыркүйегінде Нью-Йорк және Нью-Джерси штаттарының үкіметтері туннельді бірлесіп салуға, пайдалануға және күтіп ұстауға келісетін келісімге қол қойды. Келісімге 1920 жылдың қаңтарында штаттардың тиісті туннельдік комиссиялары қол қойды. Голландтың жоспары бойынша, екі құбырдың әрқайсысының сыртқы диаметрі қаптамаларын қоса алғанда 29 фут (9 метр) болуы тиіс болды, ал құбырлардың ішінде жалпы ені 20 фут (6 метр) болатын екі жолақты жолдар орналасатын. Бір жолақ баяу қозғалатын көліктерге, ал екінші жолақ жылдам қозғалатын көліктерге арналған. Бұл Гоеталстың жоспарынан өзгеше болды, онда үш жолақтың жалпы ені 24,5 фут (7 метр) болатын, бұл Голландтың екі жолақты жолдарынан бірнеше фут кеңірек. Сонымен қатар, Голландтың сөзіне сүйенсек, 42 фут енді құбырды қазу үшін 29 фут диаметрлі екі құбырды қазудан гөрі көбірек топырақ қазу қажет болар еді: 29 фут диаметрлі екі шеңбердің жалпы ауданы , ал 42 фут диаметрлі шеңбердің ауданы болар еді. Әр бағытта үш жолақты құбыр екі жолақты құбырға қарағанда көбірек көлікті қабылдаса да, жасалған болжамдар көрсеткендей, туннельге жақын жолдардағы қозғалыс екі жолақты құбырларға келіп-кетіп жүретін көліктердің көлемін қанағаттандыра алмайды, ал жақын маңайдағы жолдарды кеңейту тағы миллиондаған долларға түсер еді. Голланд өзінің жоспарын қорғай отырып, Гоеталстың жоспарындағы жолдардың ғана емес, сонымен қатар құбырды тиімді желдету үшін жеткіліксіз желдету шахталары болатынын атап өтті. 1920 жылдың мамыр айында Нью-Джерси заң шығарушы органы Нью-Джерси губернаторының ветосын жоққа шығарып, құрылысты бастауға дауыс берді. Сол айда Нью-Йорк губернаторы Нью-Йорк заң шығарушы органында қабылданған ұқсас заңға қол қойды. Нью-Джерси заң шығарушы органы 1920 жылдың желтоқсан айында туннель үшін 5 миллион долларлық облигациялар шығаруға келісім берді.
The federal government refused to finance the project, even in part, and so it fell to the states to raise the funds. The New York and New Jersey governments signed a contract in September 1919, in which the states agreed to build, operate, and maintain the tunnel in partnership. The contract was signed by the states' respective tunnel commissions in January 1920. Under Holland's plan, each of the two tubes would have an outside diameter of 29 feet (9 m) including exterior linings, and the tubes would contain two lane roadways with a total width of 20 feet (6 m). One lane would be for slower traffic, and the other would be for faster traffic. This contrasted with Goethals's plan, wherein the three roadways would have had a total width of 24.5 feet (7 m), only a few feet wider than Holland's two lane roadways. Additionally, according to Holland, the 42 foot wide tube would require the excavation of more dirt than both 29 foot tubes combined: two circles with 29 foot diameters would have a combined area of , while a circle with a 42 foot diameter would have an area of
Even though Goethals's method of digging had not been tested, he refused to concede to Holland's proposal, and demanded to see evidence that Holland's proposal would work. Additionally, while a tube with three lanes in each direction would be able to handle more traffic than a tube with two lanes, projections showed that traffic on the tunnel's approach roads could barely handle the amount of traffic going to and from the two lane tubes, and that widening the approach roads on each side would cost millions of dollars more. Holland defended his own plan by pointing out that the roadways in Goethals's plan would not only feature narrower road lanes, but also would have ventilation ducts that were too small to ventilate the tube efficiently. In May 1920, the New Jersey Legislature voted to approve the start of construction, overriding a veto from the New Jersey governor. The same month, the New York governor signed a similar bill that had been passed in the New York legislature. The legislature of New Jersey approved a $5 million bond issue for the tunnel in December 1920.
Құрылыс
Хадсон өзенінің туннелін салуға арналған алғашқы тендер, жоспарланған сегіз шахтаның екеуін қазу жөніндегі келісімшарт 1920 жылдың қыркүйек айында жарияланды. Хадсон өзенінің туннеліне арналған желдету шахтасының негізі қалануы, туннель құрылысының ресми басталуын белгіледі және 1920 жылдың 12 қазанында Манхэттен жағындағы Канал және Вашингтон көшелерінде өтті. Дегенмен, Хадсон өзені туннелінің құрылысы оның желдету жүйесіне қатысты алаңдаушылықтарға байланысты тоқтап қалды. Нью-Йорк және Нью-Джерси туннель комиссиялары құрылыс және желдету шахталарын салуға байланысты келісімшартты қай агенттік беруі керектігі туралы келісе алмағандықтан, құрылыс тағы да кешіктірілді.
Желдету жүйесі
Голландия туннелінің ең маңызды дизайндық ерекшелігі – оның желдету жүйесі; ол норвегиялық сәулетші Эрлинг Оуре жобалаған төрт желдету мұнарасымен жабдықталған. Салынысы кезінде су астындағы туннельдер азаматтық инженерияның жақсы дамыған бөлігі болды, бірақ ұзақ көлік туннельдері салынбаған, себебі Нью-Йорк қаласының су жолдарының астындағы барлық қолданыстағы туннельдерде тек теміржол мен метро қозғалысы жүргізілді. Бұл туннельдерге желдетудің аса қажеті болмады, өйткені оларды пайдаланатын пойыздар электр қуатымен жұмыс істеуге міндетті болды, демек, ластану деңгейі төмен болды. Сол кезде теміржол қозғалысын пайдаланбаған туннельдер өте сирек кездесетін, олардың ішіндегі ең танымалдары – Лондондағы Блэкволл және Ротерхит туннельдеріне механикалық желдету қажет болмады. 1920 жылдың қазан айында Нью-Йорк туннельдік комиссиясының төрағасы, генерал Джордж Р. Дайер, Сингстадтың Гудзон өзені туннелі үшін тиімді желдету жүйесін әзірлегенін жариялаған есепті жариялады. Йель университеті, Иллинойс университеті және АҚШ-тың Кен ісі жөніндегі бюросымен бірлесіп жұмыс істеген Сингстад, Пенсильвания штатындағы Брусетонның тәжірибелік шахтасында 400 футтан (122 метр) астам ұзындықтағы сынақ туннелін салғызды. Туннельде қозғалтқыштары іске қосылған автомобильдер тізіліп қойылды. Ерікті студенттер ауа ағынын және көміртегі монооксидінің қауіпсіз деңгейін анықтау үшін, соның ішінде кептелістерді де қамтитын, әртүрлі қозғалыс жағдайларын модельдеу арқылы, олардың тыныс алуын қадағалады. 1921 жылдың қазан айында Сингстад дәстүрлі бойлық желдету жүйесіне туннель бойында белгілі бір ауа ағыны жылдамдығымен қысым жасау қажет деген қорытындыға келді.
Туннель қазу
1921 жылдың желтоқсанына қарай желдету жүйесі және басқа да ықтимал мәселелер шешілді, ал шенеуніктер келесі көктемде туннельдің салына бастайтынын хабарлады. Салушылар бастапқыда Гудзон өзенінің түбінде ор қазып, оны жабуды қарастырды, бірақ өзен төсенішін құрайтын жұмсақ топырақ пен өзенді пайдаланатын көптеген кемелердің өтуіне байланысты бұл мүмкін емес деп танылды. Тұрбаларды салуға конкурс жарияланды, оған үш фирма жауап берді. 1922 жылдың 29 наурызында тұрбаларды қазуға келісім-шарт ең төмен баға берген Booth & Flinn Ltd. компаниясына 19,3 миллион долларға тапсырылды. Гудзон өзенінің астындағы туннельді салуға қажетті материалдар бұрыннан сатып алынғандықтан, жұмысты дереу бастауға шешім қабылданды. Екі күннен кейін құрылыс жұмыстары басталды, жұмысшылар тұрбаларды салуға арналған компрессор үшін ор қазды. Компрессордың ашылуы Манхэттен жағындағы Канал көшесі мен Вест-Сайд тас жолының қиылысында өтті. Қазба жұмыстарын жүргізген жұмысшылар, "құмқұрттар" деп аталғандар, Гудзон өзенінің екі жағалауынан әрбір тұрба жұбын қазып, екі жақ та өзен төсенішінің астында бірігуі керек еді. Туннельдің екі портал арасындағы ұзындығы 2819 метрге жетеді, ал жолдың ең терең жері теңіз деңгейінен 28 метр төмен түсуі керек еді. Джерси-Сити шенеуніктері Туннель комиссиясынан Джерси-Ситидегі 12-ші және 14-ші көшелерді кеңейтуді талап еткенімен, бұл шенеуніктер көшелерді кеңейту үшін сатып алынатын жерге иелік еткен Erie Railroad компаниясымен сату бағасы туралы келіспеушілікке қатысты. Нәтижесінде Гудзон өзенінің туннелінің құрылысы бір жылға кешіктіріліп, ең ертесінде 1926 жылға дейін аяқтау мүмкін болмады. Маусымның ортасында штат канцлері Джерси-Сити шенеуніктеріне Гудзон өзенінің туннелі құрылысына кедергі келтіруге тырысуға тыйым салатын шешім шығарды. Гудзон өзені туннелі жөніндегі комиссия, қаланың туннель құрылысын тоқтатуға жасаған әрекеттеріне байланысты, Джерси-Ситиде жаңашылдық салтанатын өткізбеуге шешім қабылдады. Алайда, Джерси-Сити шенеуніктері құрылысты кешіктіргені үшін айыпталса да, екі штаттың шенеуніктері де Туннель комиссиясынан Гудзон өзеніне жақын көшелерді кеңейтуді құрылыс процесінің бір бөлігі ретінде қарастыруын қалады. Жоба үшін алты туннельді қазуға арналған қалқан жеткізілуі керек еді. Туннельді қазуға қолданылатын қашауларды Marion Power Shovel Company, ал алты қазу қалқанын Merchants Shipbuilding Corporation компаниясы жасады. Ауа компрессоры 1922 жылдың қыркүйегінде аяқталды, ал бірінші қалқан Манхэттен жағындағы құрылыс шахтасына орнатылды. Осы кезде Нью-Джерси жағындағы шахталар қазылып, екі герметикалық кассин салынды. Біраз уақыттан кейін тұрбаларды жабатын алғашқы тұрақты болат сақиналар орнатылды. Кассиндер желтоқсан айында аяқталып, өзенге жіберілді, ал кассиндер ауа шлюздері сияқты қажетті жабдықтармен жабдықталғаннан кейін, мамандар осы қарқынмен туннельдің 36 ай ішінде, 1926 жылдың соңында немесе 1927 жылдың басында аяқталады деп болжады. Туннельді салу үшін құмқұрттардың кассинде жоғары қысымда көп уақыт өткізуі қажет болды, бұл судың туннельге енуіне жол бермеу үшін қажет деп есептелді. Гудзон өзенінің туннелінде жұмыс істейтін құмқұрттардың декомпрессия жылдамдығы "көп емес" деп сипатталды. Құрылыс барысында құмқұрттар 756 000 рет декомпрессиядан өтті, нәтижесінде 528 жағдай тіркелді, бірақ олардың ешқайсысы өліммен аяқталмады. Туннельдің қысымдалуы басқа да мәселелерге әкелді, соның ішінде 1924 жылдың сәуірінде туннельді су баскан қысымның жарылуы. 1923 жылдың қыркүйегінде Манхэттен жағалауынан шамамен 335 метр қашықтықта жұмысшылар өзен төсенішінің астындағы Манхэттен шистасының қабатына тап болды, бұл оларды қалқанды қазу жұмыстарын баяулатуға мәжбүр етті. Құмқұрттар қалқанды зақымдамай, тасты бұзу үшін кішкентай жарылғыш зарядтарды қолдануды жоспарлады. 1923 жылдың желтоқсанына қарай әрбір тұрбаның жалпы ұзындығының шамамен 1341 метрі қазылып, алғашқы қалқан құрылыс кезінде салынған су асты шахталарынан өтті. 1924 жылдың наурызына қарай барлық жеті желдеткіш шахтасы қазылды, ал су астында қазу жұмыстарын жүргізіп жатқан төрт қалқанның үшеуі өздерінің су асты құрылыс шахталарынан өтті, ал төртінші қалқан тиісті шахтасына жақындады. Алайда, Нью-Джерсидегі бір радиостанция туннельдің ортасында сигнал қабылдамайтын жер бар екенін анықтады. Жобаның құны жұмыс барысында артты. 1923 жылдың шілдесінде Нью-Йорк және Нью-Джерси көлік туннелі комиссиясы Манхэттен жағындағы Канал көшесіндегі қозғалыстың күшеюіне байланысты әр жақтағы кіру және шығу алаңдарының жоспарларын қайта қарады. Комиссия жерді сатып алуға 2,1 миллион доллар жұмсады. 1924 жылдың қаңтарында туннель жоспарының негізгі компоненттері, соның ішінде туннельдің диаметрі мен желдету жүйелері өзгергеніне байланысты тағы да өзгерістер енгізілді, бұл құнға тағы 14 миллион доллар қосты. Алайда, салтанаттан екі күн бұрын Голланд Мичиган штатындағы Battle Creek қаласындағы санаторияда жүрек талмасынан қайтыс болды, оның жасы 41 болды. The New York Times газетіндегі адамдар оның өлімін туннель құрылысын бақылаумен байланысты стресске байланысты деп айтты. Голландтың өліміне байланысты салтанат кейінге қалдырылды. Туннель ақыры 29 қазан күні толығымен біріктірілді, бірақ бұл ешқандай салтанатсыз қарапайым оқиға болды. Голландтың орнына Милтон Харви Фримен келді, ол 1925 жылдың наурызында бірнеше ай бойы жобаны басқарғаннан кейін пневмониядан қайтыс болды. Фрименнің өлімінен кейін, лауазымды Оле Сингстад атқаратын болды, ол туннельдің аяқталуын бақылады. Туннель жобасының аясында Манхэттендегі Уоттс көшесінің бір блогы батысқа қарай баратын туннельге қарай трафиктің өтуіне орай кеңейтілді. Алтыншы авеню де кеңейтіліп, Гринвич Вилладж мен Черч-стрит арасында созылды. Алтыншы авенюді кеңейту үшін мыңдаған адамдар эвакуацияланды. Солтүстік-Оңтүстік Черч-стрит Черч-Плейс және Тринити-Плейске дейін оңтүстікке қарай кеңейтіліп, созылды; Вест-Сайд тас жолы кеңейтіліп, үстіне салынған тас жолмен толықтырылды; ал батыс-шығыс Вестри және Лайт көшелері де кеңейтілді. Нью-Джерси жағында Голланд туннелі жаңа тас жолға (бұрынғы 1-бағдарламаның жалғасы; қазіргі Нью-Джерси 139-бағдарламасы) қосылуы керек еді, ол Ньюаркқа қарай батысқа қарай созылды, ал бұл тас жолдың көп бөлігі 1930 жылы аяқталды. Нью-Джерси жағындағы туннельге жақын жолдардың құрылысы Erie Railroad компаниясымен бірнеше айға кешіктірілді, өйткені оның Bergen Arches құрылысы 139-бағдарламаның оңтүстігінде және параллель орналасқан, сондай-ақ жоспарланған жолдардың құрылыс алаңында орналасқан. Erie компаниясы өз теміржол деполарына басқа орын табуға уәде бергенімен, Нью-Джерси штатының тас жол комиссиясы жіберген жоспарларға жауап беруден бас тартты. 1925 жылдың наурызында Тас жол комиссиясы жолдардың құрылысын Erie компаниясының жауабына қарамастан бастауға шешім қабылдады, сондықтан жерді мәжбүрлі түрде сатып алуға шешім қабылданды. Бұл Erie мен Тас жол комиссиясы арасындағы заңдық дауға әкелді. Erie компаниясы 12-ші көше бойында 30 фут жерге қажеттігін мәлімдеді, ал Тас жол комиссиясы 12-ші көше арқылы Holland Tunnel-дің 12-ші көшесіне тікелей жол жасау керек екенін айтты. Комиссия 13-ші көшені, бір блок солтүстікке пайдалану туралы ұсыныстан бас тартты, өйткені бұл 500 000 долларға артық тұрады және екі тік бұрылысты қажет етеді. 1926 жылдың қазанында 139-бағдарламаны аяқтауға бір миллион доллар бөлінді.
Ашылу
1927 жылғы 12 қарашада сағат 16:55-те Голландия туннелі ресми түрде ашылды. Президент Кулидж 1915 жылы Панама каналын ашқан кілтті бұрып, өзінің яхтасынан туннельді салтанатты түрде ашты. Time журналында Кулидж «президенттік телеграф аспабының алтын тұтқасын» қолданғаны жазылған. Шамамен 20 000 адам Голландия туннелінің бойын кезіп өтті, содан кейін ол жаяу жүргіншілер үшін сағат 19:00-де жабылды. Туннель ресми түрде 13 қарашада сағат 00:01-де көліктерге ашылды; Нью-Джерси жағында жол ақысын төлеуге дайын мыңнан астам көлік жиналды. Көлікке 50 цент төлейтін автобус бағыттары, кейіннен жүк тасымалдаушылар бұл бағалар тым жоғары деп наразылық білдірді, себебі Голландия туннеліндегі жүк көліктері үшін жол ақысы транс-Гадсон паромдарындағы бағадан екі есе қымбат болды. Керісінше, туннельдегі жеңіл автомобильдерге, мотоциклдерге және автобустарға арналған жол ақысы паромдардағы бағалармен бірдей болды. Жол ақысынан түскен қаражат туннельдің құнын өтеуге жұмсалатын еді (1927 жылғы баға бойынша 48 миллион долларға бағаланды). Ашылғаннан кейін он жыл ішінде құрылыс шығындарының толығымен өтеледі деп күтілді. Жаяу жүргіншілер мен велосипедтерге де тыйым салынды. Туннель ашылғанға бірнеше ай қалғанда, жаяу жүргіншілерге «құмарландырмайтын» деп сипатталған жол ақысын төлеген жағдайда туннель арқылы өтуге рұқсат ету туралы ұсыныстар болды, бірақ бұл идея ешқашан қабылданбады. Голландия туннелі Хадсон өзені арқылы жүретін көлік паромдарындағы тығырындарды азайтуы тиіс болды, өйткені туннельдің өткізу қабілеті паромдардың өткізу қабілетіне ұқсас болды. Ашылғаннан кейін, туннельді екі бағытта жылына 15 миллионға дейін көлік пайдалана алады деп есептелді, бұл күніне 46 000 немесе сағатына 3 800 көлікке тең. Голландия туннелі бірден танымал болды. 13 қарашада, жексенбі күні, туннельдің алғашқы жұмыс күнінде 52 285 көлік өтті, бұл күтілген ең жоғары өткізу қабілетінен асып түсті. Көліктердің көп бөлігі жеңіл автомобильдер болғанымен, туннельге кіру үшін шақырымдармен созылған ұзын кезекті күтті. Голландия туннеліне көлік ағыны келесі демалыс күндеріне дейін тұрақты болды, ол кезде 40 000-нан астам көлік туннельден өтті. Голландия туннелі үшін алғашқы мерекелік кезең туннель ашылғаннан кейін екі апта өткен соң болды, ал Алғыс айту күнінде 30 000-ға жуық жүргізуші туннельді пайдаланды; ірі апаттар болған жоқ. Үш апта ішінде жарты миллион көлік Голландия туннелі арқылы өтті, ал Жаңа жылға дейін миллион көлік туннельдің құбырларын пайдаланды. Туннель ашылғаннан кейінгі алғашқы жылда 8,5 миллион көлік оны пайдаланды, ал жол ақысынан 4,7 миллион доллар пайда түсті. Осы деңгейде Голландия туннелінің құрылыс шығындары күтілгеннен бұрын өтеледі деп болжанды. Транс-Гадсон паромдары туннель ашылғаннан бері екі апта ішінде жолаушылар саны екі есеге азайғанын, ал кем дегенде бір паром бағыты ашылғаннан кейін бір ай ішінде қызмет көлемін қысқартқанын хабарлады. Тағы бір паром Голландия туннелінің бағасынан жартысына төмендетілген бағаны ұсынды. Гудзон және Манхэттен темір жолы (кейін PATH), Гудсон өзені арқылы Uptown және Downtown Hudson Tubes арқылы жылдам транзит қызметтерін ұсынды, Голландия туннелі ашылғаннан кейін жолаушылар санының төмендеуін байқады. 1929 жылы Ұлы депрессия басталғаннан кейін де, Нью-Йорктегі көптеген көлік түрлерінің жолаушылар саны азайған кезде, Голландия туннелі мен паромдардың көлігі өсті.
Алғашқы жылдар
1930 жылы Хадсон өзені туннелі комиссиясы мен Нью-Йорк порты басқармасы арасында Линкольн туннелін кім салуы керектігі туралы келіспеушілік туды. Туннель Гудзон өзенінің бойымен солтүстікке қарай орналасуы тиіс еді, жақын орналасқан Уихокенді Манхэттенмен байланыстыруы керек еді. Сәуір айында екі агенттік біріктірілді, ал кеңейтілген Нью-Йорк және Нью-Джерси порты басқармасы Голланд туннелінің жұмысын өз мойнына алды, бұл рөл осы күнге дейін сақталып келеді. 1931 жылдың қазан айында Нью-Джерси мен Манхэттенді байланыстыратын екінші көлік жолы – Джордж Вашингтон көпірі ашылды. Линкольн туннелі, Нью-Джерси мен Манхэттен арасындағы үшінші және соңғы көлік байланысы, алғаш рет 1937 жылдың желтоқсанында ашылды. Голланд туннелі ашылғаннан кейін алғашқы 25 жыл ішінде ол барлығы 330 миллион көлік тасымалдады, бірақ Голланд туннелі трафигінің маңызды бөлігі соңғы екі өткел ашылғаннан кейін Линкольн туннелі мен Джордж Вашингтон көпіріне ауыстырылды. 1945 жылы Порт басқармасы Нью-Джерси жағында туннельге жақындау жолын кеңейтуге келісім берді. Батыс бағыттағы трафик үшін жаңа виадук 14-ші көше мен Джерси даңғылының қиылысынан, Голланд туннелінің шығу порталынан тыс, Хобокен даңғылымен және NJ 139 тас жолымен, Палисадтардың үстінен жалғасатын болады. Бұл Хобокен даңғылын 12-ші көшемен байланыстыратын және қазіргі уақытта тек шығысқа қарайғы трафикті қабылдайтын екі бағытты виадукты толықтырады. 14-ші көшедегі виадук алғаш рет 1951 жылдың қаңтарында көліктерге ашылды, бірақ жол толыққанды аяқталмаған еді; ол ресми түрде ақпан айында аяқталды. Кейіннен 12-ші және 14-ші көшедегі виадуктар Нью-Джерси автокөлік жолының кеңейтуіне қосылды. Кеңейтудің бірінші бөлігі – Ньюарк шығанағы көпірі 1956 жылдың сәуірінде Байон мен Ньюарк Либерти халықаралық әуежайы арасында ашылды; Байон мен 12/14-ші көшедегі виадуктар арасындағы байланыс қыркүйек айында аяқталды, бұл Голланд туннелі мен Ньюарк әуежайы арасындағы тікелей автокөлік жолы байланысын қамтамасыз етті. NJ Turnpike Extension, сондай-ақ Голланд туннелі және 12/14-ші көшедегі жақындау жолдары 1958 жылы I 78 жолының бөлігі ретінде белгіленді. 1940 жылдардың басынан бастап Нью-Йорк қаласының шенеуніктері Голланд туннелінің Манхэттендік жағын Бруклинге Уильямсбург және Манхэттен көпірлеріне жалғастыратын жоғары орналасқан автокөлік жолы – Төменгі Манхэттен экспрес-жолына қосу жоспарларын жасады. Бұл байланыс I 78 жолының бөлігі болар еді. 1956 жылы Роберт Мозес Голланд туннеліне үшінші түтік қосуды ұсынды, ол Линкольн туннелінің үшінші түтігіне ұқсас болып, жоспарланған экспрес-жол трафигіне жеткілікті сыйымдылықты қамтамасыз ететін еді. Төменгі Манхэттен экспрес-жолының бағыты 1960 жылы мақұлданды, бірақ көптеген тұрғындарды көшіру қажет болғандықтан тез арада дау тудырды. Төменгі Манхэттен экспрес-жолы жобасы 1971 жылдың наурыз айында тоқтатылды. 1953 жылы Порт басқармасы Нью-Джерси жағындағы ескі төлемақылық кабиналарды, онда шатырлар болмаған, шатырлы жаңартылған алаңға ауыстыруға дауыс берді. Келесі жылы Порт басқармасы Нью-Джерси жағындағы Голланд туннелінің әкімшілік ғимаратын жөндеуге, сондай-ақ жаңа қызметтік ғимарат салуға дауыс берді. 1954 жылдың тамызында туннель полициясы үшін 1 метрлік шағын электрлік машина жасалып жатқаны туралы хабарланды. Порт басқармасы "катеокартаны" Голланд туннелінің 671 метрден астам бөлігінде сынақтан өткізді. Автомобиль сынақтан өткеннен кейін полиция қызметкерлері туннельдің барлық ұзындығын жаяу жүрудің орнына, палубалық көлікті пайдаланып қарауылдай алады. Полиция қызметкерлері айналмалы орындықты пайдаланып, машинаны кез келген бағытта басқара алады.
ХХ ғасырдың аяғы
1970 жылы Порт Авторитеті Голландия туннелінің батысқа қарайтын түтігі арқылы Нью-Джерсиге барушы жүргізушілерден жол ақысын алуды тоқтатты, ал шығысқа қарайтын түтікті пайдаланатын Нью-Йорк қаласына барушы жүргізушілер үшін жол ақысын 1 долларға дейін екі есеге өсірді. Бұл шара қозғалысты жылдамдату мақсатында жасалды және туннель тарихындағы жол ақысын алғаш рет көтеру болды. Бұл, жүргізушілердің тегін пайдалана алатын Голландия туннелінің батысқа қарайтын түтігі бойындағы қозғалыс тығындалуына әкелді. Жүргізушілер Нью-Джерси арқылы Байон көпірімен өтіп, Стейтен аралына кіру үшін төмен жол ақысын төлейтін. 1998 жылға қарай Голландия туннелінің батысқа қарайғы қозғалысы шығысқа қарайғы қозғалыстан асып түсті: күніне 50 110 батысқа қарайғы және 46 688 шығысқа қарайғы сапар тіркелді. Сонымен қатар, Verrazzano Narrows көпірінде шығысқа қарайғы сапарлар батысқа қарайғы сапарлардан азайды. Verrazzano Narrows көпіріндегі жол ақысының жүйесі Голландия туннелі маңындағы қозғалыс тоқталуына себеп болды, ал Canal Street туннельге негізгі кіреберіс болғандықтан ең ауыр тоқтауды бастан кешірді. Соның салдарынан, Төменгі Манхэттенде жаяу жүргіншілерге қатысты қайғылы оқиғалар да көбейді. Verrazzano Narrows көпірінің батысқа қарайғы бір бағытты жол ақысының себебінен Голландия туннеліндегі сағат сайынғы тығындар отыз жылдан бері жалғасып келеді. 1983 жылы судың зақымдануынан нашарлаған Голландия туннелінің плиткамен қапталған төбелерін жөндеу жұмыстары басталды. Төбелерді ауыстыруға барлығы 78 миллион доллар жұмсалды, ал оңтүстік түтіктің төбесі бірінші болып жөнделді. Голландия туннелі жөндеу кезінде ашық болуы тиіс болғандықтан, 4000 модульдік бетон төбе панельдері сыртта жасалды, ал құбырдың екі қатарында орналасқан кішкентай лифттер панельдерді орнатты, ал қозғалыс құбырдың екінші қатарынан жалғасты. Панельдердің әрқайсысы құбырдың белгілі бір бөлігінің ерекшеліктеріне сәйкес жасалды, сондықтан төбе панельдерінің ешқайсысы бір-біріне ұқсас болмады; Порт Авторитеті төбелерді ауыстыру жобасы әлемдегі алғашқы осындай жоба екенін мәлімдеді. 1988 жылы төбелерді жөндеу жұмыстары аяқталғаннан кейін, 1950 жылдары салынған алты қатарлы және 1980 жылдары салынған екі қосымша қатардан тұратын 8 қатарлы жол ақысын алу орынды ауыстыру жұмыстары басталды. Жаңа 54 миллион долларлық жол ақысын алу орындарында 9 қатар және орталық басқару орталығы болды. Голландия туннелі 1993 жылдың 27 маусымында Ұлттық тарихи ескерткіш ретінде тіркелді және Ұлттық тарихи орындар тізіміне енді. Бұл мәртебемен ол Нью-Йорктегі 92-ші Ұлттық тарихи ескерткішке айналды және ұлттық деңгейдегі алтыншы туннель болды. Эллис аралының Ұлттық парк қызметінің бастығы М. Энн Белковтың сөзіне сүйенсек, туннель әлемдегі алғашқы "механикалық желдеткішпен жабдықталған су асты көлік туннелі" болғандықтан тарихи мәртебе алды. Голландия туннелі 2012 жылдың 29 қазанында «Сэнди» даулы жағдайы жақындағанда жабылды. Нью-Йорк қаласындағы көптеген басқа туннельдер сияқты, туннель де дауылдың жоғары толқынынан су басқан. Ол бірнеше күн жабық тұрды, 2 қарашада автобустар үшін, ал 7 қарашада барлық көлік үшін қайта ашылды. 2018 жылдың ақпан айында PANYNJ дауылдан келген су тасқынынан келген зиянды жөндеу үшін 364 миллион долларлық жобаны мақұлдады. Агенттік 2020 жылдың сәуір айынан бастап, сенбі күндерін қоспағанда, түнгі уақытта Голландия туннелінің шығысқа қарайтын түтігін жапты.
Авариялар мен терроризм
Голландия туннеліндегі алғашқы қаза тапқан көлік апаты 1932 жылдың наурыз айында, туннель ашылғаннан кейін төрт жарым жыл өткен соң болды. Бір адам қаза тауып, екеуі жарақат алды. 1949 жылғы Голландия туннелінің өрті, химиялық жүк көлігінен басталып, туннельдің оңтүстік түтігіне ауыр зақым келтірді. Өрт салдарынан 69 адам жарақаттанды және құрылысқа шамамен 600 000 долларлық зиян келді. Сонымен қатар, өртпен күрескен кезде жарақат алған екі алғашқы көмекші – FDNY батальонының бастығы және Порт билігінің патрульдік полициясы қаза тапты. Манхэттен мен Нью-Джерси арасындағы маңызды байланыс жолдарының бірі саналғандықтан, Голландия туннелі АҚШ-тағы ең жоғары тәуекелді террористік нысаналардың бірі деп есептеледі. 1995 жылы шейх Омар Әбдел Рахман және тағы тоғыз адам Нью-Йорктегі бес-алты нысанды, соның ішінде Голландия және Линкольн туннельдерін, сондай-ақ Джордж Вашингтон көпірін жарылуға ниеттенгені үшін айыпталды. 2006 жылы Федералдық Тергеу бюросы (ФТБ) Гудзон өзенінің туннелінде жарылғыш заттарды жару жоспарын анықтады. Алғашқыда Голландия туннелі нысана болған деп хабарланған, бірақ кейін дереккөз жаңартылып, жоспар Голландия туннеліне емес, PATH туннельдеріне бағытталғандығы нақтыланды.
11 қыркүйек шабуылдары
11 қыркүйектегі Әлемдік сауда орталығына жасалған шабуылдан кейін Голландия туннелі Әлемдік сауда орталығына жақын болғандықтан, бір айдан астам уақыт бойы шұғыл көліктерден басқа барлық көліктер үшін жабық болды. 2001 жылдың 15 қазанында туннель қайта ашылғанда қатаң жаңа ережелер қабылданып, жалғыз адам отырған көліктер мен жүк көліктеріне туннельге кіруге тыйым салынды. 2002 жылдың наурыз айында, 11 қыркүйекке дейінгі барлық шектеулер алынбас бұрын, шығысқа қарайтын құбырдың Нью-Джерси кіреберісіндегі қоймадағы өрт туннельді толығымен бес күнге жапты; өрт бір аптадан астам уақыт бойы жалғасты. Сәуір айында барлық жүк көліктеріне батысқа қарайтын құбырға кіруге, ал үштен астам осьті жүк көліктеріне шығысқа қарайтын құбырға кіруге тыйым салынды. 2003 жылдың 17 қарашасына дейін, шектеулер алынғанға дейін, жұмыс күндері сағат 6:00-ден 10:00-ға дейін туннельде жалғыз адам отырған көліктерге рұқсат берілмеді.
Тоқтама жол ақысы
2023 жылдан бастап Нью-Йорк қаласындағы қауіпсіздік төлемақысы 2024 жылы енгізу жоспарланған; туннель арқылы Манхэттенге кіретін жүргізушілер қосымша жол ақысын төлейді. Бағалар күнінің уақытына және көлік құралының түріне байланысты өзгермек, бірақ қауіпсіздік төлемақысы күніне бір рет ғана алынады деп күтілуде. Голландия туннелі арқылы қауіпсіздік аймағына кіретін жүргізушілер күндізгі қауіпсіздік төлемақысынан жеңілдік алып, түнде арзан жол ақысын төлейді.