Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XVII ғасырдағы қытай әскери қайраткері және Туннингтің алғашқы патшасы Чжэн Чэнгун, Янпин князі (27 тамыз 1624 – 23 маусым 1662), әлемдік деңгейде Коксинга ретінде белгілі, XVII ғасырда Қытайдың оңтүстік-шығыс жағалауында Цинь әскерлерінің Қытайды жаулап алуына қарсы күрескен Оңтүстік Миннің генералы. 1661 жылы Коксинга Тайваньдағы голланд бекіністерін жеңіп, 1661 жылдан 1683 жылға дейін аралдың бір бөлігін Туннинг патшалығы ретінде басқарған Коксинга әулеті династиясын құрды.
17th century Chinese military leader and first King of Tungning
Zheng Chenggong, Prince of Yanping (; 27 August 1624 – 23 June 1662), better known internationally as Koxinga , was a Southern Ming general who resisted the Qing conquest of China in the 17th century, fighting them on China's southeastern coast. In 1661, Koxinga defeated the Dutch outposts on Taiwan and established a dynasty, the House of Koxinga, which ruled part of the island as the Kingdom of Tungning from 1661 to 1683.
Алғашқы жылдар
Жен Ченггон 1624 жылы Жапониядағы Хирадо қаласында, Хизен провинциясында, қытай саудагері Жен Жилонг пен тек "Тагава" тегімен белгілі жапон әйелінің, шамасы Тагава Мацудың отбасында дүниеге келді. Ол жеті жасқа дейін Фукуматсу (福松) деген жапон есімімен өскен, содан кейін Мин әулетінің Қытайындағы Фуцзянь провинциясына көшіп келді. 1638 жылы Чжэнь Сючай (秀才, мағынасы "жетістікке жеткен үміткер") императорлық емтиханды тапсырып, Наньаньдың он екі Линшаншен (廩膳生) қатарына енді. 1641 жылы Косин Хуэйаньнан шыққан Цзиньши дәрежесіндегі шенеунік Донг Янсянның немере қызына үйленді. 1644 жылы Косинга Гуоцзянь (Император университеті) университетіне оқуға түсті, онда ғалым Цянь Цяньимен танысып, оның шәкірті болды. 1644 жылы Ли Цзиченг бастаған көтерілісшілер Пекинге шабуыл жасағаннан кейін Чончжэн императоры Пекиннің қазіргі Жиншань саябағындағы ағашқа ілініп өлді. Ву Сангуи әскерлерінің көмегімен маньчжур әскерлері көтерілісшілерді жеңіп, қаланы басып алды. Мин әулетінің қалған күштері Нанкинге шегініп, ханшайым Фуды Хунгуан императоры етіп таққа отырғызып, оңтүстікте Мин әулетін қайта жандандыруға тырысты. Келесі жылы Додо бастаған маньчжур әскерлері оңтүстіске қарай жылжып, Янчжоу мен Нанкинге басып кірді, ал Янчжоуды қорғаған Миннің басшысы Ши Кефа қаза тапты, ал Хунгуан императоры тұтқындалып, өлім жазасына кесілді.
Zheng Chenggong was born in 1624 in Hirado, Hizen Province, Japan, to Zheng Zhilong, a Chinese merchant, and a Japanese woman known only by her surname "Tagawa," probably Tagawa Matsu. He was raised there until the age of seven with the Japanese name Fukumatsu (福松) and then moved to Fujian province of Ming dynasty China. In 1638, Zheng became a Xiucai (秀才, lit. "successful candidate") in the imperial examination and became one of the twelve Linshansheng (廩膳生) of Nan'an. In 1641, Koxinga married the niece of Dong Yangxian, an official who was a Jinshi from Hui'an. In 1644, Koxinga studied at the Guozijian (Imperial University), where he met the scholar Qian Qianyi and became his student. In 1644, following the fall of Beijing to rebels led by Li Zicheng, the Chongzhen Emperor hanged himself on a tree in modern day Jingshan Park in Beijing. Manchu armies aided by Wu Sangui's forces defeated the rebels and took the city. The Ming remnant forces retreated to Nanjing where they put Prince Fu on the throne as the Hongguang Emperor in an attempt to continue the Ming dynasty in the south. The next year, the Manchu armies led by Dodo advanced south and conquered Yangzhou and Nanjing while the Ming leader defending Yangzhou, Shi Kefa, was killed and the Hongguang emperor was captured and executed.
Лонгу императорының тұсында
1645 жылы Тан ханзадасы Чжэн Жилун мен оның отбасының қолдауымен Оңтүстік Мин хандығының тағына Лонгу императоры ретінде отырғызылды. Лонгу императоры өзінің сарайын Чжэньдер басқарған Фучжоу қаласында орнатып алды. Жыл соңында Лу ханзадасы Шаосингте регент (監國) деп жарияланып, өз сарайын құрды. Лу ханзадасы мен Лонгвудың үкімдері бір әулеттен шыққанмен, олардың мақсаттары әртүрлі болды. Фуцзяньның табиғи қорғанысы мен Чжэн әулетінің әскери күштерінің арқасында император біраз уақыт бойы қауіпсіздікке ие болды. Лонгу императоры Чжэн Жилунның ұлы Чжэн Сенге Чэнгун деген жаңа есім берді және оған Коксинга ("Императорлық тегінің иесі") атағын тағайындады. Оның туыстарының бірі де осы атаққа ие болды. 1646 жылы Коксинга алғаш рет Мин әскерін маньчжу басқыншыларына қарсы күреске жетекшілік етіп, Лонгу императорының құрметіне ие болды. Лонгу императорының Фучжоудағы билігі қысқа ғана болды, себебі Чжэн Жилун Маньчжулар құрған Цинь әулетінің күшті әскеріне қарсы шабуыл жоспарына қолдау көрсетпеді. Чжэн Жилун Сянься асуын (仙霞關) қорғаған генерал Ши Фуға (Ши Тяньфу, Ши Ланның туысы) Цин әскері Фуцзяньға жақындағанда да Фучжоуға шегінуге бұйрық берді. Осының салдарынан Цин әскері асудың солтүстігін басып алғанда аз ғана қарсылыққа тап болды. 1646 жылдың қыркүйегінде Цин әскері нашар қорғалған тау өткелдерін бұзып, Фуцзяньға енді. Чжэн Жилун жағалаудағы бекінісіне қайтарылды, ал Лонгу императоры Цин әскеріне жалғыз қарсы тұрды. Лонгвудың әскері жойылды, ол қазан айында тұтқындалып, жазаланды.
In 1645, the Prince of Tang was installed on the throne of the Southern Ming as the Longwu Emperor with support from Zheng Zhilong and his family. The Longwu Emperor established his court in Fuzhou, which was controlled by the Zhengs. In the later part of the year, Prince Lu proclaimed himself regent (監國) in Shaoxing and established his own court there. Although Prince Lu and Longwu's regimes stemmed from the same dynasty, each pursued different goals. Owing to the natural defenses of Fujian and the military resources of the Zheng family, the emperor was able to remain safe for some time. The Longwu Emperor granted Zheng Zhilong's son, Zheng Sen, a new given name, Chenggong , and the title of Koxinga ("Lord of the Imperial Surname"). One of his cousins also had it. In 1646, Koxinga first led the Ming armies to resist the Manchu invaders and won the favor of the Longwu Emperor. The Longwu Emperor's reign in Fuzhou was brief, as Zheng Zhilong refused to support his plans for a counteroffensive against the rapidly expanding forces of the newly established Qing dynasty by the Manchus. Zheng Zhilong ordered the defending general of Xianxia Pass (仙霞關), Shi Fu (a. k. a. Shi Tianfu, a relative of Shi Lang), to retreat to Fuzhou even when Qing armies approached Fujian. For this reason, the Qing army faced little resistance when it conquered the north of the pass. In September 1646, Qing armies broke through the inadequately defended mountain passes and entered Fujian. Zheng Zhilong retreated to his coastal fortress and the Longwu Emperor faced the Qing armies alone. Longwu's forces were destroyed; he was captured and was executed in October 1646.
Чжэн Чжилонгтың берілуі және Тагаваның өлімі
Цин әскерлері Чжэн Жилоңпен жасырын кездесуге елшілер жіберіп, егер ол Цинге бағынса, Фуцзянь және Гуандун провинцияларының губернаторы қызметіне тағайындауды ұсынды. Чжэн Жилоң келісіп, отбасының қарсылығын елемеді және 1646 жылдың 21 қарашасында Фучжоуда Цин әскерлеріне бағынды. Косинга мен оның інілері Чжэн Жилоңның әскери күштерінің басшылығын мұраға алды. Косинга Сямыньден тыс жерлерде әрекет етіп, бірнеше айдың ішінде көптеген адамдарды өз мақсатына қосты. Ол теңіз күштерінің артықшылығын пайдаланып, Фуцзяньдағы маньчжулар басып алған аймақтарға десант шабуылдары жасады және 1647 жылдың басында Кванчжоу префектурасындағы Тонг'анды басып алды. Бірақ Косинганың әскері жаңадан басып алынған аймақты қорғауға шамасы келмеді. Тонг'ан Косинганың қолына тигеннен кейін, маньчжулар 1647 жылдың көктемінде қарсы шабуылға шықты, оның барысында Чжэн отбасының туған жері Анпиңге шабуыл жасады. Косинганың анасы, Тагава ханым, 1645 жылы Жапониядан Фуцзяньдағы отбасына қосылу үшін келген (Косинганың кіші інісі Тагава Шичизаэмон Жапонияда қалды). Ол күйеуімен бірге Цин әулетіне бағынуға бармады. Дәстүрлі мәліметтерге сәйкес, ол Анпиңде маньчжур күштеріне түсіп, жауға бағынбау ниетімен өз-өзіне қол жұмсады.
The Qing forces sent envoys to meet Zheng Zhilong secretly and offered to appoint him as the governor of both Fujian and Guangdong provinces if he would surrender to the Qing. Zheng Zhilong agreed and ignored the objections of his family, surrendering himself to the Qing forces in Fuzhou on 21 November 1646. Koxinga and his uncles were left as the successors to the leadership of Zheng Zhilong's military forces. Koxinga operated outside Xiamen and recruited many to join his cause in a few months. He used the superiority of his naval forces to launch amphibious raids on Manchu occupied territory in Fujian and he managed to take Tong'an in Quanzhou prefecture in early 1647. However, Koxinga's forces lacked the ability to defend the newly occupied territory. Following the fall of Tong'an to Zheng, the Manchus launched a counterattack in the spring of 1647, during which they stormed the Zheng family's hometown of Anping. Koxinga's mother, Lady Tagawa, had come from Japan in 1645 to join her family in Fujian (Koxinga's younger brother, Tagawa Shichizaemon, remained in Japan). She did not follow her husband to surrender to the Qing dynasty. She was caught by Manchu forces in Anping and committed suicide after refusal to submit to the enemy, according to traditional accounts.
Цинге қарсылық көрсету
1650 жылы Косинга Цзэн әулетінің басшысы ретінде бекінуге жеткілікті күш жинады. Ол Оңтүстік Мин императоры Юнли императорына адалдық серт берді, ол оны Янпин ханзадасы (延平王) деп тағайындады. Юнли императоры маньчжурлардан қашып, түрлі-түрлі сарайлықтармен және асығыс құрылған әскермен жүріп жатқан еді. Бір рет талпыныс жасағанына қарамастан, Косинга соңғы Мин императорына көмектесе алмады. Оның орнына, оңтүстік-шығыс жағалаудағы өзінің беделін нығайтуға бел буды. Косинга 1651 және 1652 жылдары Цин үкіметін оның құтқарушылық қаупінен үлкен алаңдатуға жеткізген бірқатар әскери жеңістерге қол жеткізді. Чжэн Жилун Пекиннен ұлына хат жазып, Шунчжи императоры мен Цин үкіметінің тілегі бойынша, ұлын маньчжурлармен келіссөздер жүргізуге шақырды. Косинга мен Цин әулеті арасындағы келіссөздер 1654 жылдың қараша айына дейін созылды. Келіссөздер нәтижесіз аяқталды. Содан кейін Цин үкіметі Косинганың аумағына шабуыл жасау үшін принц Джидуды (Жирлангтың ұлы) тағайындады. 1656 жылдың 9 мамырында Джиду әскерлері Кинмэнь (Кемой) аралына шабуыл жасады, ол Кямэнь қаласының жанында орналасқан және Косинга әскерін дайындау үшін пайдаланған. Үлкен дауылдың салдарынан маньчжурлар жеңіліске ұшырады және шайқаста флотының көп бөлігін жоғалтты. Косинга Джиду шабуылына дейін Жоушан аралын басып алу үшін әскери-теңіз командирлерінің бірін жіберген еді, ал қазір маньчжурлар Фуцзянь аймағында тиімді теңіз күштеріне ие болмағандықтан, Косинга Жоушанға үлкен әскерді жіберуге мүмкіндік алды, оны Нанкинге шабуыл жасау үшін база ретінде пайдалануды жоспарлаған. Алғашқы шабуылда күтпеген жерден көптеген округтерді басып алғанына қарамастан, Косинга Нанкиндегі соңғы шайқасқа уақытында жариялады, бұл Цинге дайындалуға жеткілікті уақыт берді, өйткені ол әкесінің Голландияға қарсы Лиаолуо шығанағындағы шайқастағы сәттілігі сияқты шешуші, жалғыз үлкен шайқасқа ұмтылған. Косинганың Цин бақылауындағы Нанкинге жасаған шабуылы, Ұлы каналдың жабдықтау жолын тоқтатып, Пекинде аштыққа әкелуі мүмкін еді, бұл маньчжурларды 1671 жылы француз миссионерінің мәлімдемесіне сәйкес, Маньчжурияға қайтуға және Қытайды тастап кетуге мәжбүр етті. Пекин мен Нанкиннің қарапайым халқы мен шенеуніктері жеңген тарапты қолдауға дайын тұрды. Цин Пекинінен бір шенеунік отбасы мен Нанкиндегі тағы бір шенеуніке хат жіберіп, Нанкиннен Пекинге барлық байланыс пен жаңалықтар үзілгенін, Циннің Пекиннен бас тартып, астанасын қауіпсіздік үшін алысқа көшіруді қарастырып жатқанын хабарлады, өйткені Косинганың темір әскерлері жеңілмейтін болып есептелді. Хатта Пекиндегі қиын жағдайдың көрінісі бейнеленген. Сол кездегі шенеунік Нанкиндегі балаларына Косингаға қоныс аударуға дайындық жасауды бұйырды. Косинганың әскерлері бұл хаттарды ұстап алып, оларды оқығаннан кейін Косинга Цинге Нанкинге жылдам шабуыл жасаудың орнына соңғы үлкен шайқасқа дайындалуға мүмкіндік берген кешіктірілгеніне өкінуі мүмкін. Косинганың Минге адал әскерлері Нанкинге шабуыл жасағанда, көптеген ханьдіктерден құралған баннерлік Цин әскеріне қарсы күресті. Қоршау 24 тамызда басталды және үш аптаға созылды. Косинганың әскерлері толық қоршауды ұстай алмады, бұл қалаға жабдықтау әкелуге және тіпті күшейткіш күштерді шақыруға мүмкіндік берді, бірақ қала әскерлерінің атты әскерлері күшейткіштер келгенге дейін де сәтті шабуылдар жасады. Косинганың әскерлері жеңіліп, оларды алып келген кемелерге қайта шегінді.
By 1650, Koxinga was strong enough to establish himself as the head of the Zheng family. He pledged allegiance to the Yongli Emperor of Southern Ming, who created him Prince of Yanping (延平王). The Yongli Emperor was fleeing from the Manchus with a motley court and hastily assembled army. Despite one fruitless attempt, Koxinga was unable to do anything to aid the last Ming emperor. Instead, he decided to concentrate on securing his own position on the southeast coast. Koxinga had a series of military successes in 1651 and 1652 that increased the Qing government's anxiety over the threat he posed. Zheng Zhilong wrote a letter to his son from Beijing, presumably at the request of the Shunzhi Emperor and the Qing government, urging his son to negotiate with the Manchurians. The long series of negotiations between Koxinga and the Qing dynasty lasted until November 1654. The negotiations ultimately failed. The Qing government then appointed Prince Jidu (son of Jirgalang) to lead an attack on Koxinga's territory after this failure. On 9 May 1656, Jidu's armies attacked Kinmen (Quemoy), an island near Xiamen that Koxinga had been using to train his troops. Partly as a result of a major storm, the Manchus were defeated, and they lost most of their fleet in the battle. Koxinga had sent one of his naval commanders to capture Zhoushan island prior to Jidu's attack, and now that the Manchus were temporarily without an effective naval force in the Fujian area, Koxinga was free to send a huge army to Zhoushan, which he intended to use as a base to capture Nanjing. Despite capturing many counties in his initial attack due to surprise and having the initiative, Koxinga announced the final battle in Nanjing ahead of time giving plenty of time for the Qing to prepare because he wanted a decisive, single grand showdown like his father successfully did against the Dutch at the Battle of Liaoluo Bay, throwing away the surprise and initiative which led to its failure. Koxinga's attack on Qing held Nanjing which would interrupt the supply route of the Grand Canal leading to possible starvation in Beijing caused such fear that the Manchus considered returning to Manchuria and abandoning China according to a 1671 account by a French missionary. The commoners and officials in Beijing and Nanjing were waiting to support whichever side won. An official from Qing Beijing sent letters to family and another official in Nanjing, telling them all communication and news from Nanjing to Beijing had been cut off, that the Qing were considering abandoning Beijing and moving their capital far away to a remote location for safety since Koxinga's iron troops were rumored to be invincible. The letter said it reflected the grim situation being felt in Qing Beijing. The official told his children in Nanjing to prepare to defect to Koxinga which he himself was preparing to do. Koxinga's forces intercepted these letters and after reading them Koxinga may have started to regret his deliberate delays allowing the Qing to prepare for a final massive battle instead of swiftly attacking Nanjing. Koxinga's Ming loyalists fought against a majority Han Chinese Bannermen Qing army when attacking Nanjing. The siege lasted almost three weeks, beginning on 24 August. Koxinga's forces were unable to maintain a complete encirclement, which enabled the city to obtain supplies and even reinforcements — though cavalry attacks by the city's forces were successful even before reinforcements arrived. Koxinga's forces were defeated and slipped back to the ships which had brought them.
Тайваньда
1661 жылы Коксинга әскерін Лакжемүйзеге түсіріп, голландтық Формозадағы голланд отаршыларына шабуыл жасады. Коксинга голландтарға: «Бұл арал әрқашан Қытайға тиесілі болды, және голландтарға онда тұруға рұқсат етілген, себебі қытайлар оны өздеріне қажет етпеді; бірақ енді қажеттілік туғандықтан, алыс елдерден келген голланд шетелдіктері аралдың иелеріне жол беруі керек», – деді. 1652 жылы Гуо Хуайи көтерілісі кезінде қытайларға қарсы голландтармен одақтас болған Тайвань аборигендері тайпалары енді Форт Зеландияны қоршау кезінде Коксинганың қытай әскеріне қосылып, голландтарға қарсы шықты. Синканның аборигендері (формосандар) Коксингаға амандастық сұрағаннан кейін оның жағына өтіп, голландтардың басын кесіп, қытайлар үшін жұмыс істеді. Тау мен жазықтағы шекаралық аборигендер 1661 жылдың 17 мамырында қытайларға бағынып, голландтарды іздеп тауып, олардың басын шауып, голландтық протестант мектептерінің оқулықтарын жойып, голланд үкімшілігі кезіндегі міндетті білім беруден азат болғанын тойлады. 1662 жылдың 1 ақпанында Формозаның голланд губернаторы Фредерик Койетт Форт Зеландияны Коксингаға тапсырды. Фредерик Койетттің қоршаудан кейін жазған өзін-өзі ақтау есебінде Коксинганың өмірі Стоккерттен белгілі Ханс Юрген Радис деген голланд дезертирімен құтқарылған. Радис оған қамалға бармауға кеңес берді, себебі голланд әскері кері шегінетін кезде оны жарылысқа ұшыратуы мүмкін еді. Голланд дезертирі туралы бұл мәлімдеме тек Койетттің есебінде кездеседі, ал қытай деректерінде дезертир туралы ешқандай ақпарат жоқ. Бейбітшілік шартында Коксинга «Тейбинг Цианте Тейсианкон Косин» деп аталды. Бұл Тайваньдағы 38 жылдық голланд үкімшілігін толығымен аяқтады. Содан кейін Коксинга Тайванды Мин әулетін қайта орнатуды көздеген адалдар үшін әскери базаға айналдыруға бел буды. Коксинга тайваньдық аборигендерге өгіздер мен егіс құралдарын беруді және егіс салу техникасын үйретуді жоспарлады, оларға Мин дәуірінің киімдерін және бас киімдерін сыйлады, ал голландтарды жеңгеннен кейін ауылдарына барған кезде оны қарсы алу үшін жиналған аборигендерге темекі тартты.
In 1661, Koxinga led his troops on a landing at Lakjemuyse to attack the Dutch colonists in Dutch Formosa. Koxinga said to the Dutch "Hitherto this island had always belonged to China, and the Dutch had doubtless been permitted to live there, seeing that the Chinese did not require it for themselves; but requiring it now, it was only fair that Dutch strangers, who came from far regions, should give way to the masters of the island." The Taiwanese Aboriginal tribes, who were previously allied with the Dutch against the Chinese during the Guo Huaiyi Rebellion in 1652, now turned against the Dutch during the Siege of Fort Zeelandia by defecting to Koxinga's Chinese forces. The Aboriginals (Formosans) of Sincan defected to Koxinga after he offered them amnesty and proceeded to work for the Chinese, beheading Dutch people. The frontier Aboriginals in the mountains and plains also surrendered and defected to the Chinese on 17 May 1661, celebrating their freedom from compulsory education under Dutch rule by hunting down Dutch people and beheading them and by destroying Dutch Protestant school textbooks. On 1 February 1662, the Dutch Governor of Formosa, Frederick Coyett, surrendered Fort Zeelandia to Koxinga. According to Frederick Coyett's own self justifying account written after the siege, Koxinga's life was saved at the end of the siege by a certain Hans Jurgen Radis of Stockaert, a Dutch defector who strongly advised him against visiting the ramparts of the fort after he had taken it, which Radis knew would be blown up by the retreating Dutch forces. This claim of a Dutch defector only appears in Coyett's account and Chinese records make no mention of any defector. In the peace treaty, Koxinga was styled "Lord Teibingh Tsiante Teysiancon Koxin" This effectively ended 38 years of Dutch rule on Taiwan. Koxinga then devoted himself to transforming Taiwan into a military base for loyalists who wanted to restore the Ming dynasty. Koxinga formulated a plan to give oxen and farming tools and teach farming techniques to the Taiwanese Aboriginals, giving them Ming gowns and caps and gifting tobacco to Aboriginals who were gathering in crowds to meet and welcome him as he visited their villages after he defeated the Dutch.
Филиппинде
1662 жылы Коксинганың әскері Филиппиндегі бірнеше қалаларға шабуыл жасады. Коксинганың басты кеңесшісі итальяндық монах Витторио Риччо болды, ол оны Манилаға, испандық Ост-Индияның отарлық үкіметінен үстемдік құқығын талап етуге жіберді, талаптары орындалмаса испандарды қуатынын айтып қорқытты. Испандықтар үстемдік құқығын төлеуден бас тартты және Манила төңірегіндегі гарнизондарды күшейтті, бірақ Коксинганың сол жылы Тайваньнан голландтарды қуғаннан кейін күрт қайтыс болуына байланысты жоспарланған шабуыл ешқашан орындалмады. Коксинганың аралдарға басып кіріп, испандарды қуатынын айтуы, испандықтардың Минданаодағы мұсылман Моро халқын бағындырудағы сәтсіздігіне елеулі үлес қосты. Қытай басқындығының қаупі испандықтарды күштерін Манилаға қайтаруға мәжбүр етті. Коксинганың қатерінен кейін олар бірден Замбоангадағы бекінісін эвакуациялады. Моромен созылған қақтығысқа қатысу үшін Жоло мен Ланао көлінің жанында әскер қалдырды. Малуку аралдарындағы (Молукка) колониясын толығымен тастап, сол жерден әскерлерін Манилаға қайтарды. Тонио Андраде Коксинганың қаупі орын алғанда испандарды жеңе алатынын айтты.
In 1662, Koxinga's forces raided several towns in the Philippines. Koxinga's chief advisor was an Italian friar named Vittorio Riccio, whom he sent to Manila to demand tribute from the colonial government of the Spanish East Indies, threatening to expel the Spaniards if his demands were not met. The Spanish refused to pay the tribute and reinforced the garrisons around Manila, but the planned attack never took place due to Koxinga's sudden death in that year after expelling the Dutch from Taiwan. Koxinga's threat to invade the islands and expel the Spanish was an important factor in the Spanish failure to conquer the Muslim Moro people in Mindanao. The threat of Chinese invasion forced the Spanish to withdraw their forces to Manila. They immediately evacuated their fort on Zamboanga in Mindanao following Koxinga's threats. They left some troops in Jolo and by Lake Lanao to engage the Moro in protracted conflict. They permanently abandoned their colony in the Maluku Islands (Moluccas) and withdraw their soldiers from there to Manila. Tonio Andrade judged that Koxinga would most likely have been able to defeat the Spanish if the threatened invasion had taken place.
Өлім
Коксинга 1662 жылғы маусым айында 37 жасында, Тайваньда голландтарды жеңгеннен кейін бірнеше ай өткен соң, безгекке шалып қайтыс болды. Оның офицерлері ұлы Чжэн Цзиньді өлімге кесу туралы бұйрығын орындаудан бас тартқанда, ақылынан айырылып қайтыс болды деген болжамдар бар. Чжэн Цзинь оның бала күтушісімен байланысқа түсіп, одан бала сүйген. Чжэн Цзинь әкесінен кейін Туннинг патшасы болды. Өліміне жеткен Коксинга ұлы Чжэн Цзиньге мұрагерлік беруге келісті. Коксинга ақыл-есінен айырылып, отбасына және әкесіне өкініш білдірер күйде қайтыс болды.
Koxinga died of malaria in June 1662, only a few months after defeating the Dutch in Taiwan, at the age of 37. There were speculations that he died in a sudden fit of madness when his officers refused to carry out his orders to execute his son Zheng Jing. Zheng Jing had had an affair with his wet nurse and conceived a child with her. Zheng Jing succeeded his father as the King of Tungning. As he descended into death, Koxinga relented and agreed to let his son Zheng Jing succeed him. Koxinga died as he passed into delirium and madness and expressed his regrets to his family and father.
Отбасы
Чжэн Чэнгунның қысқа, бірақ маңызды мансабы отбасылық шиеленістермен және қарама-қайшы адалдықпен сипатталды. «Косинга» («Императорлық тегінің Иесі») атағы Чжэннің өзі өмір бойы құлатылған императорлық үйдің асырап алған ұлы екенін көрсету үшін қолданды, сондықтан бұл Мин әулетіне қолдау білдіретін жарияланым болды. Өзін жеңілген билеушісінің адал вассалы деп санағанына қарамастан, Косинганың Лунву императорымен қарым-қатынасы 1645 жылдың қыркүйегінде басталып, императордың келесі жылы қайтыс болуымен аяқталды, ол шамамен он екі айға созылды. Көптеген зерттеулер екі адамның «жақын байланыста болғанын» айтса да, Косинга мен Лунву императорының қарым-қатынасы туралы сенімді заманауи дәлелдер жоқ. Косинганың әкесі Чжэн Чжилун ұлы туғаннан кейін көп ұзамай жапон әйелінен ажырасты. Косинга жеті жаста болғанда ғана әкесімен Фуцзянь жағалауына қосылды. Чжэн Чжилун ұлының қабілетін танып, оны оқуға және Зенг отбасының күмәнді жолмен алған билігін заңдыландыратын ғалым-әкімгер мансабына дайындады. Чжэн Чжилунның Цинге өткені мүмкіндікшілдікке ұқсады және Косинганың Минге адалдығына қарама-қайшы келді. Бірақ Косинга Цинге бағынбау арқылы әкесінің өмірін қауіпке тіккенін және Чжэн Чжилунның кейінгі өлімі тек Минге адалдықпен ғана ақталуы мүмкін екенін жоққа шығару қиын. Тіпті Косинганың ұлы Чжэн Цзин мен кіші ұлының бала күтушісі арасындағы туыстық қатынасқа деген ашуының себебі қатаң конфуцийлік мораль оның әкесіне бағынбауын ақтауда маңызды рөл атқарғанынан туындады деген болжам бар. Мүмкін, оның анасымен қарым-қатынасы осыдан гөрі ерекше болды, ол қытай және жапон деректерінде әдетте өте жылы және мейірімді деп сипатталды. Алайда, олардың бірге өткізген уақыты өте қысқа болды. Чжэн Чжилунның Қытайға келуіне жиі шақыруларына қарамастан, Косинганың анасы 1645 жылға дейін ғана ұлымен қайта қосылды, ал бір жылдан кейін Цин Сяменьді басып алғанда қаза тапты. Чжэннің суреті сегізінші ұрпағы Ючунның қолында болды. Косинганың ұрпақтары Қытай мен Тайваньда, ал оның ағасы Шичизаэмонның ұрпақтары Жапонияда тұрады. Оның немересі Чжэн Кэшуан арқылы оның ұрпақтары 1911 жылға дейін Пекинде Синхай төңкерісі басталып, Цин әулеті құлағанға дейін баннерлік әскерлерде қызмет етті, содан кейін Оңтүстік Фуцзяндағы Аньхай мен Наньаньға оралды. Олар әлі күнге дейін сол жерде тұрады. Оның ұрпақтары Чжэн Куанның ұлдары арқылы Тайваньда тұрады. Косинганың Қытайдағы ұрпақтарының бірі Чжэн Сяосюань 鄭曉嵐 Екінші Қытай-жапон соғысында жапон басқыншыларына қарсы күресті. Оның ұлы 鄭愁予 Шаньдун провинциясында дүниеге келді және өзін Жапонияға қарсы «қарсылықтың баласы» деп атады. Соғыс кезінде ол босқын болып, жапондықтардан қашу үшін Қытайдың әр жеріне көшіп-қонып жүрді. 1949 жылы Тайваньға көшіп келіп, поэзиялық туындыларын Тайвань мен Қытай арасындағы байланысты нығайтуға арнады. Чжэн Чоюй өзін қытайлық деп санады. 1949 жылы Тайваньға көшіп келгеннен кейін ол өзін шеттетілген сезінді, себебі бұл аймақ бұрын жапондық билік астында болған және оған жат сезілді. Чжоу - Косинганың 11-ші ұрпағы, ал оның нағыз аты Чжэн Вэньчи. «Косинга: Тей отбасының шежіресі» Р. А. Б. Посонби Фэйн жазған.
Zheng Chenggong’s short but eventful career was characterized by family tension and conflicting loyalties. The title of Koxinga ("Lord of the Imperial Surname") was one that Zheng himself used during his lifetime to emphasize his status as an adopted son of the deposed imperial house, so it was also a declaration of ongoing support to the Ming dynasty. Despite his deliberate self identification as the noble, loyal vassal of a vanquished master, Koxinga’s actual relationship with the Longwu Emperor lasted only twelve months or so, beginning in September 1645 and ending with the Emperor's death the following year. Although many secondary sources claim that the two men shared a "close bond of affection", there is an absence of any reliable contemporary evidence on Koxinga’s relationship with the Longwu Emperor. In contrast, Koxinga's father Zheng Zhilong left his Japanese wife not long after the birth of his son; Koxinga was a boy of seven when he finally joined his father on the Fujianese coast. It seems that Zheng Zhilong recognized his son’s talent and encouraged him in his studies and the pursuit of a career as a scholar official, which would legitimize the power the Zheng family had acquired, using sometimes questionable means. Zheng Zhilong’s defection to the Qing must have seemed opportunistic and in stark contrast to Koxinga’s continued loyalty to the Ming. But it is difficult to deny that in refusing to submit to the Qing, Koxinga was risking the life of his father, and that the subsequent death of Zheng Zhilong could only be justified by claiming loyalty to the Ming. It has even been suggested that Koxinga’s fury at the incestuous relationship between his son, Zheng Jing, and a younger son’s wet nurse was due to the fact that strict Confucian morality had played such a crucial role in justifying his lack of filial behaviour. The one possible exception to this may have been his relationship with his mother, which has generally been described as being extremely affectionate, particularly in Chinese and Japanese sources. Their time together, however, was apparently very short – despite frequent entreaties from Zheng Zhilong for her to join him in China, Koxinga’s mother was only reunited with her son some time in 1645, and a year later she was killed when the Qing took Xiamen. A portrait of Zheng was in the hands of Yuchun who was his descendant in the eight generation. Koxinga's descendants live in both mainland China and Taiwan and descendants of his brother Shichizaemon live in Japan. His descendants through his grandson Zheng Keshuang served as Bannermen in Beijing until 1911 when the Xinhai revolution broke out and the Qing dynasty fell, after which they moved back to Anhai and Nan'an in southern Fujian. They still live there to this day. His descendants through one of his sons Zheng Kuan live in Taiwan. One of Koxinga's descendants on mainland China, Zheng Xiaoxuan 鄭曉嵐, fought against the Japanese invaders in the Second Sino Japanese War. His son 鄭愁予 was born in Shandong in mainland China and called himself a "child of the resistance" against Japan and he became a refugee during the war, moving from place to place across China to avoid the Japanese. He moved to Taiwan in 1949 and focuses his poetry work on building stronger ties between Taiwan and mainland China. Zheng Chouyu identified as Chinese. He felt alienated after he was forced to move to Taiwan in 1949 which was previously under Japanese rule and felt strange and foreign to him. Chouyu is Koxinga's 11th generation descendant and his original name is Zheng Wenji. "Koxinga: Chronicles of the Tei Family" was written by R. A. B. Posonby Fane.
Қайын
1661 жылы Форт Зеландияны қоршау кезінде Коксинга голландиялық миссионер Антониус Хамбройкті өлімге кесті және оның жасөспірім қызын әйелі ретінде өзіне алды. Басқа голландиялық әйелдер қытай сарбаздарына "әйелдері" болу үшін сатылды. 1684 жылы осы голландиялық әйелдердің кейбіреулері әлі де қытайлықтарда тұтқында болды.
In 1661, during the Siege of Fort Zeelandia, Koxinga executed Dutch missionary Antonius Hambroek and took his teenage daughter as a concubine. Other Dutch women were sold to Chinese soldiers to become their "wives". In 1684 some of these Dutch wives were still captives of the Chinese.
Тұлға
Коксинга психикалық тұрақтылығы күмәнді деп есептелді: оның қаһарлы мінезі мен жаза тағайындауға бейімділігі бар еді. Бұл оның отбасының Цин әскерімен қырғынға ұшырауы және анасының өз-өзіне қолы жетуі (Циннің қолына түспеу үшін) салдарынан туған қасіретпен түсіндірілуі мүмкін, сонымен қатар ол сифилиспен ауырған болуы мүмкін деген күдік туды, оны емдеген голландиялық дәрігер Кристиан Бейер осыған күдік білдірді. Коксинганы жақсы білген доминикан миссионері Витторио Риччо Коксинганың самурайлардың батылдық идеалдарын ұстанғанын, ашуын көрсету үшін "әдейі және шын жүректен күлкіні" пайдаланғанын және самурайлық оқулары мен жапондық тәрбиесінің нәтижесінде бусидоға адал болғанын атап өтті. Бір испан миссионері оның жаман мінезі мен зорлыққа бейімділігі жапондық тегінен туындағанын айтты; алайда, осы миссионердің Коксингаға тағылған өлім жазаларының саны туралы мәліметі қатты әсіреленген. Доктор Ли Енгюеге сәйкес, Коксинга "депрессиялық психозбен" және психикалық аурудан зардап шекті.
Koxinga was reputed to be mentally unstable: to have a vicious temper and a tendency towards ordering executions. While this might be explained by the trauma of his family being killed by the Qing army and his mother's reported suicide (in order to prevent capture by the Qing), it was also speculated that he suffered from syphilis, a suspicion held by a Dutch doctor, Christian Beyer, who treated him. Vittorio Riccio, a Dominican missionary who knew Koxinga, noted that Koxinga held samurai ideals on bravery, used "feigned and hearty laughter" to show anger, and adhered to bushido because of his samurai training and his Japanese upbringing. One Spanish missionary proffered a personal opinion that his bad temper and reported propensity for violence was due to Japanese heritage; however, this same missionary's account of the number of executions attributed to Koxinga was greatly exaggerated. Koxinga suffered from "depressive insanity" and mental illness according to Dr. Li Yengyue.
Дін
Оның таза қырқылып, немесе сақал таққандығы туралы пікірлер бар. Коксинганың мұрасы Тайвань бұғазының екі жағында да бірдей қарастырылады. Коксингаға Қытайдың жағалауында, әсіресе Фуцзяньда, Оңтүстік-Шығыс Азиядағы және Тайваньдағы теңіз сыртындағы қытайлар құдай ретінде табынады. Тайваньның Тайнань қаласында Коксинга мен оның анасына арналған ғибадатхана бар. Тайваньның ең беделді университеттерінің бірі – Тайнаньдағы Ұлттық Ченг Кунг университеті оның құрметіне аталған. Коксинга әскері Тайваньқа Циньси бауырластығын да әкелді, оның әскерінің бір бөлігі осы ұйымның мүшелері болды. Қазіргі кезде Циньси Тайваньда бар. Олармен Хонгмендер байланыста. Токугава Жапония Цинь Қытайынан, соның ішінде Чжэн әулеті туралы кітаптар әкелді. Цин империясы 19 ғасырда Тайваньдағы жапондықтар мен француздықтарға қарсы тұру үшін Коксинганы еске алуға арналған ғибадатхана салды. Чжэн Цзючжунның «Чжэн Чэнгонг чжуань» кітабы Жапонияға әкелініп, 1771 жылы қайта басылды.
It is debated whether he was clean shaven or wore a beard. Koxinga's legacy is treated similarly on each side of the Taiwan Strait. Koxinga is worshiped as a god in coastal China, especially Fujian, by overseas Chinese in Southeast Asia and in Taiwan. There is a temple dedicated to Koxinga and his mother in Tainan City, Taiwan. The National Cheng Kung University in Tainan, one of the most prestigious universities in Taiwan, is named after him. Koxinga's army also brought the Qinxi fraternal brotherhood into Taiwan, of which some of his army were members of the organization. In the present day, the Qinxi currently exists in Taiwan. The Hongmen are associated with them. Tokugawa Japan imported books from Qing China including works on the Zheng family. The Qing built a shrine to commemorate Koxinga to counteract the Japanese and French in Taiwan in the 19th century. Zheng Juzhong's books Zheng Chenggong zhuan was imported to Japan and reprinted in 1771.
Қазіргі саясатта
Коксингаға жаңадан назар аударылды, себебі Халық азаттық армиясының әскери-теңіз күштерінің жаңадан алынған әуе кемесіне, бұрынғы советтік "Варяг" кемесіне "Ши Ланг" деп ат қоюды жоспарлап отыр деген қауесет тарады. Адмирал Ши Ланг 1683 жылы Пэнху шайқасында Коксинганың ұрпақтарын жеңіп, Тайванды Цин әулетінің билігіне бағындырды. Алайда, Қытай үкіметі кеменің аталған Цин әулетінің әміршісіне арналғаны туралы барлық мәлімдемелерді жоққа шығарды. Коксинга Қытай Халық Республикасында, Тайваньда және Жапонияда батыр ретінде есептеледі, бірақ Коксингаға қатысты тарихи әңгімелер оның ниеттері мен кіммен байланысты екенін түсіндіруде көбінесе әртүрлі болады. Жапония оны өз ұлы ретінде қарастырады және Тайваньды жапондықтар басып алған кезде оның анасының Жапониямен байланысын насихаттап көрсетті. Қытай Халық Республикасы Коксинганы империалистік голландтарды Тайваньнан қуған және аралда этникалық қытай билігін орнатуға көмектескен ұлттық батыр деп санайды, Тайванды ханьдік Қытайдың ықпалына қайтарды және экономикалық, сауда және мәдени алмасуды кеңейтті. Қытайда Коксинга Тайваньдағыдай діни мағынасыз құрметпен еске алынады. Қытай Азамат соғысын жеңіске жеткізе алмағаннан кейін Тайваньқа көшкен Қытай Республикасы Коксинганы Тайваньға шегініп, оны Цин әулетіне қарсы шабуылдарды ұйымдастыру үшін база ретінде пайдаланған патриот деп санайды (бұл жағдайды Қытай Республикасының материкті қайтару мүмкіндігімен, ҚХР-ды Цин әулетімен, ал ҚР-ды Мин әулетімен салыстыруға болады). Тайваньда Коксинга голландтарды қуғандықтан аралдың ең құрметті қасиетті тұлғасы ретінде құрметтеледі және еркін Тайванның алғашқы атасы ретінде танылады, оны Кайшан Шэнван, яғни "Тайванды ашқан дана патша" деп атайды.
Koxinga has received renewed attention since rumors began circulating that the People’s Liberation Army Navy were planning to name their newly acquired aircraft carrier, the ex Soviet Varyag, the "Shi Lang". Admiral Shi Lang famously defeated Koxinga’s descendants in the 1683 Battle of Penghu, thus bringing Taiwan under Qing rule. However, the Chinese government denied all allegations that the vessel would be dedicated to the decorated Qing dynasty admiral. Koxinga is regarded as a hero in the People's Republic of China, Taiwan, and Japan, but historical narratives regarding Koxinga frequently differ in explaining his motives and affiliation. Japan treats him as a native son and emphasized his maternal link to Japan in propaganda during the Japanese occupation of Taiwan. The People's Republic of China considers Koxinga a national hero for driving the imperialist Dutch away from Taiwan and establishing ethnic Chinese rule over the island. a military hero who brought Taiwan back within the Han Chinese sphere of influence through expanded economic, trade and cultural exchanges. In China, Koxinga is honoured without the religious overtones found in Taiwan. The Republic of China, which withdrew to Taiwan after losing the Chinese Civil War, regards Koxinga as a patriot who also retreated to Taiwan and used it as a base to launch counterattacks against the Qing dynasty of mainland China (drawing parallels to the Republic of China's hypothetical reclamation of the mainland, comparing the ROC to the Ming dynasty and the PRC to the Qing dynasty). In Taiwan, Koxinga is honored as the island’s most respected saint for expelling the Dutch and seen as the original ancestor of a free Taiwan, and is known as Kaishan Shengwang, or "the Sage King who Opened up Taiwan"
Өнер саласында
Коксинга шайқасы пьесасын Чикамацу Монзаэмон Жапонияда 18 ғасырда жазған, алғаш рет Киото қаласында қойылды. Фильм аталған пьесадан кейін «Кокусенья Кассен» деп аталды және 2002 жылы Жапонияда шықты. Голландиялық автор Джойс Бергвельттың «Формозаның Иесі» тарихи романында Коксинга басты кейіпкер ретінде пайда болады.
The play The Battles of Coxinga was written by Chikamatsu Monzaemon in Japan in the 18th century, first performed in Kyoto. The film was renamed Kokusenya Kassen after the aforementioned play and released in Japan in 2002. The historical novel Lord of Formosa by Dutch author Joyce Bergvelt uses Koxinga as the main character.
Видеоойындарда
Чжэн Чэнгон 2023 жылғы жапондық Fate/Samurai Remnant видео ойынында Мастер ретінде бейнеленеді, ал оның қызметшісі – де сондай қытайлық генерал Чжоу Ю.
Zheng Chenggong appears as a Master in the 2023 Japanese video game Fate/Samurai Remnant, his Servant is the also Chinese general Zhou Yu.