Кіріспе

Америкалық соғыс тілшісі және жазушы Эрнест Тейлор Пайл (3 тамыз 1900 жыл - 18 сәуір 1945 жыл) – Пулитцер сыйлығын жеңіп алған американдық журналист және соғыс тілшісі. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі қарапайым американдық солдаттар туралы очерктерімен әйгілі. Пайл 1935 жылдан 1941 жылға дейін Scripps Howard газеттер тобы үшін адамдарға қызығушылық тудыратын жаңалықтарды жазған репортер ретінде де танымал, бұл оған Солтүстік Америкадағы қарапайым адамдар туралы қарапайым баяндамалары үшін үлкен даңқ әкелді. АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан кезде, ол Еуропа театрларында (1942–1944) және Тынық мұхиты театрларында (1945) соғыс туралы хабарларындағы адамдарға қызығушылық тудыратын оқиғаларының ерекше, халықтық стилін қолданды. Пайл 1944 жылы "ит бетіндегі" жаяу әскерлер туралы газетте жариялаған очерктері үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Ол Окинава шайқасы кезінде Иеджима аралында (бұрынғы Иэ Шима) жаудың оғынан қаза тапты. 1945 жылы қайтыс болған кезде Пайл ең танымал американдық соғыс тілшілерінің бірі болды. Оның мақалалары бүкіл ел бойынша 400 күнделікті және 300 апталық газетте жарияланды. Президент Гарри Трумэн Пайл туралы: "Бұл соғыста ешкім американдық жауынгерлердің өмірін олар қалағандай жақсы баяндамаған. Ол барлық отандастарының алғысына лайық" деді.

Ерте өмір және білім

Эрнест "Эрни" Тейлор Пайл 1900 жылғы 3 тамызда Индиана штатының Вермиллион округіне жақын, Сам Элдердің шаруашылығында дүниеге келді. Оның ата-анасы Мария (Тейлор) және Уильям Клайд Пайл болды. Пайл туған кезде әкесі Элдердің жерінде жалға берілген шаруа болып жұмыс істеген. Пайлдың ата-анасы сегізінші сыныптан асып, мектепке бармаған. Боно, Хелт Тауншип, Вермиллион округі, Индианадағы жергілікті орта мектепті бітіргеннен кейін, ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз резервіне қабылданып, әскери қызметке түсті. Пайл оқуын Иллинойс университетінің Урбана-Шампейн қаласындағы бөлімінде бастады, бірақ соғыс аяқталғандықтан, одан әрі оқу үшін Ұлы көлдердегі Әскери-теңіз оқу станциясына ауыстырыла алмады. Пайл 1919 жылы Индиана университетіне журналист болу арманымен түсті. Алайда, IU сол кезде журналистика мамандығын ұсынбады, сондықтан Пайл экономиканы оқып, мүмкіндігінше көп журналистика курстарын тыңдады. Пайл екінші курста журналистиканы оқып, сол жылы Sigma Alpha Epsilon бауырластығына қосылды және студенттердің газеті Indiana Daily Student-те жұмыс істей бастады. Оқуының үшінші жылында Пайл газеттің қалалық редакторы және жаңалықтар редакторы болды; сонымен қатар Arbutus, кампустың жылнамасымен де айналысты, бірақ кеңседе отырып жұмыс істеу оған ұнамады. Пайл IU-да студент кезінде дамытқан қарапайым, әңгімелі жазу стилі кейіннен кәсіби журналист ретінде оның айрықша белгісіне айналды және оған Scripps Howard газет синдикатының колонкасы арқылы миллиондаған оқырмандар әкелді. 1922 жылдың наурыз айында, IU-да үшінші курста оқып жүргенде, Пайл және оның үш бауырласы бір семестр бойы мектепті тастап, IU бейсбол командасының Жапонияға сапарына қатысты. Пайл мен оның бауырлары "Кейстон Стейт" кемесінде жұмыс тапты. Тынық мұхиты арқылы сапар барысында кеме Шанхай, Гонконг, Манила және басқа да порттарда тоқтады, содан кейін АҚШ-қа қайтып келді. Пайлдың саяхаттауға және әлемді зерттеуге деген қызығушылығы кейінірек, репортер болып жұмыс істеген жылдары да жалғасты. Тынық мұхиты арқылы саяхаттан оралғаннан кейін Пайл IU Блумингтонға қайтып келді, онда ол кампус газетінің жазғы басылымы "Индиана жазғы студентінің" бас редакторы болып тағайындалды. IU-дағы соңғы жылында Пайл Daily Student және Arbutus газеттерінде жұмысын жалғастырды. Ол сондай-ақ журналистика бауырластығы Сигма Дельта Чиге қосылды және кампустың басқа да клубтарында белсенді болды. Сонымен қатар, Пайл IU футбол командасының аға менеджері болып сайланды, осылайша 1922 жылы команданың басқа мүшелерімен бірге құрметті белгі алуға ие болды. Пайл 1923 жылдың қаңтарында мектепті бір семестр қалғанда және IU-де бітірмей тастады. Ол Индиана штатының Ла Порте қаласында Daily Herald газетінде аптасына 25 доллар жалақымен газет тілшісі болып жұмыс істеді. Пайл Daily Herald газетінде үш ай жұмыс істеді, содан кейін Вашингтонға көшіп, The Washington Daily News газетінің штатына қосылды. Некедегі алғашқы жылдары жұбайлар елді аралап саяхаттады. Пайл газет бағандарында олардың саяхаттарын сипаттап, оны көбінесе "Менің қасымда жүретін қыз" деп атады. 1940 жылдың маусым айында Пайл Нью-Мексико штатының Альбукерки қаласынан шамамен 5 шақырымдай жерде жер сатып алып, сол жерге қарапайым үй салдырды. Бұл үй олардың өмірінің соңына дейін АҚШ-тағы тұрақты мекені болды. Эрни мен Джерри Пайлдың қарым-қатынасы шиеленісті болды. Ол көбінесе ауырып, "кейде ішімдікке құмар болып" және депрессияға ұшырады, кейіннен Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери корреспондент ретінде жұмыс істегенінің стресі оны одан да нашарлатты. Оның әйелі алкоголизмнен және психикалық аурулардан (депрессия немесе екіұштылық) зардап шекті. Ол бірнеше рет өзіне қол жұмсауға тырысты. 1942 жылдың 14 сәуірінде ажырасып кеткенмен, Пайл Солтүстік Африкадағы соғысты жариялап жүрген кезде, 1943 жылдың наурыз айында олар өкілетті тұлға арқылы қайтадан үйленді. Олардың балалары болмады.

Қызметкерлер баяндамашысы және авиация колонкасы

1923 жылы Пайл Вашингтон қаласына көшіп, жаңа Scripps Howard таблоид газеті – «Вашингтон Daily News» газетінің штат қызметкері ретінде репортер болып жұмысқа орналасты, жақын арада көшірме редакторы да болды. Чарльз М. Иган, Уиллис "Жун" Торнтон және Пол МакКреа. 1926 жылға қарай Пайл мен оның әйелі Джеральдин "Джерри" жұмыстарын тастап кетті. Он апта ішінде жұбайлар Ford Model T roadster көлігімен АҚШ-тың 9000 мильден (14 484 шақырымнан) астам қашықтығын жүріп өтті. «Evening World» және «New York Post» газеттерінде Нью-Йорк қаласында қысқа уақыт жұмыс істегеннен кейін, Пайл 1927 жылдың желтоқсанында «Daily News» газетіне оралып, елдегі ең алғашқы және ең танымал авиациялық бағаналардың бірінде жұмыс істеуге кірісті, ол оны төрт жыл бойы жазды. Пайлдың бағанасы 1928 жылдан 1932 жылға дейін Scripps Howard газеттерінде таратылды. Ол ұшқыш болмаса да, жолаушы ретінде 160 934 шақырымнан астам қашықтықты ұшты. Амелия Эрхарт кейінірек айтқандай: «Пайлды білмейтін кез келген ұшқыш есімдері таныс емес».

Адамгершілік және колонна жазушысы

1932 жылы отыз бір жасында Пайл Daily News газетінің бас редакторы болып тағайындалды. 1935 жылы Пайл Daily News-те бас редактор лауазымын тастап, Scripps Howard газет синдикатының адам қызығушылығындағы оқиғалары туралы көшпелі репортер ретінде өзінің ұлттық бағанын жазуға кірісті. Пайлдың адам қызығушылығындағы оқиғаларының таңдамалы бағандары кейіннен "Туған жер" (1947) жинағына жинақталып, ол қайтыс болғаннан кейін жарық көрді. 1941 жылдың наурыз айында Құрама Штаттарға оралғаннан кейін, әйеліне қамқорлық жасау үшін үш айға жұмыстан демалыс алып, 1942 жылдың маусым айында Ұлыбританияға екінші сапар жасады. Пайлдың соғыс уақытындағы бағандары әдетте соғысты қарапайым адамның көзқарасынан сипаттады, өйткені ол АҚШ әскерінің әртүрлі бөлімшелері арасында айналып, майдан шебінен хабарлаған. Пайл Солтүстік Африка мен Еуропада (1942-1944) және Азия-Тынық мұхит театрында (1945) американдық әскерлерге қосылды. Пайлдың Еуропалық театрда қамтылған науқандарынан шыққан газет бағандарының жинақтары "Бұл сіздің соғысыңыз" (1943) және "Батыл ерлер" (1944) жинақтарына кіреді. Өзінің жұмысы арқылы Пайл әскерилер мен офицерлердің, сондай-ақ генералдар Омар Брэдли мен Дуайт Д. Эйзенхауэр сияқты басшылық рөлдегілердің досы болды. Пайл әсіресе жаяу әскерді жақсы көретінін "олар ең нашар жағдайдағылар екенін" жазды және әйелі ауырып қалған кезде оған қамқорлық жасады. Ол өзінің "қарапайым солдаттың" ең жақсы досы екенін нығайтты. 1944 жылы Италиядан жазған мақаласында Пайл ұшқыштар "ұшу ақысын" алғандай, жауынгерлер де "жауынгерлік ақысын" алу керектігін айтты. 1944 жылдың мамыр айында АҚШ Конгрессі Эрни Пайл заң жобасы деп аталатын заң қабылдады. Ол жауынгерлік қызмет үшін қосымша 50 пайыз ақы төлеуге рұқсат берді. Солтүстік Африка мен Италия науқандарынан кейін Пайл 1944 жылдың сәуірінде Италиядан Англияға көшіп, Нормандияға Достасқандардың қонуына дайындықты жариялады. Пайл 1944 жылы маусымда алғашқы шабуыл кезінде АҚШ әскерлерін сүйемелдеу үшін таңдалған жиырма сегіз әскери тілшінің бірі болды. Ол америкалық әскерлермен бірге Омаха жағажайына LST кемесімен қонды. D күні Пайл былай деп жазды:
Осы үлкен армада мен көлік қозғалысының шұғыл жағдайын сипаттаудың ең жақсы жолы - жылдың ең жұмбақ күніндегі Нью-Йорк қаласын көзге елестетіп, содан кейін сол көріністі адам көзіне көрінетін барлық мұхитты қамтитын деңгейге дейін кеңейту. Бұл сан одан да көп есе көп. 1944 жылдың шілдесінде Пайл Нормандиядағы Сент-Ло маңындағы Кобра операциясының басында АҚШ армиясының әуе күштері кездейсоқ бомбалау кезінде қамалды. 1944 жылдың тамызында Париждің азат етілуіне куә болғаннан кейін бір ай өткен соң, Пайл 1944 жылдың 5 қыркүйегінде оқырмандарынан кешірім сұрады, "рухым әлсіреп, ойым шатасқан" деді және егер "тағы бір оқ естісем немесе тағы бір өлген адамды көрсем, ақылымды жоямын" деді. Кейін ол "соғыстың мәнін жоғалтқанын" және тағы екі апталық хабарлау оны "соғыс неврозымен" ауруханаға жатқызғанын айтты.

Тынық мұхит теңізі

1945 жылдың қаңтар айында Пайл өзінің соңғы жазу тапсырмасын орындау үшін Тынық мұхит театрына мәжбүрлі түрде баруға бет бұрды. Пайл «Кэбот» әуе кемесімен саяхаттады. Ол теңізшілердің Еуропадағы жаяу әскерге қарағанда оңайрақ өмір сүретінін ойлады және Теңіз күштерінің бірнеше жағымсыз суреттемелерін жазды. Оған жауап ретінде, басқа тілшілер, газет редакторлары және әскерилер Пайлды (ол АҚШ Әскери-теңіз резервінің бұрынғы мүшесі болған) өзінің мақалаларында Теңіз күштерін жағымсыз бейнелегені және Тынық мұхитындағы теңіз соғысының қиындықтарын төмен бағалағаны үшін сынады. Пайл өзінің ниеті Еуропадағы әскерилермен болғанын мойындады, бірақ ол табандылық танытты. Гуамға сапар шегіп, жазуын жалғастырғаннан кейін, Пайл Окинава шайқасы кезіндегі теңіз шайқастары туралы хабарлады. Бұл Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Тынық мұхитындағы ең ірі десанттық операция болды.

Өлім

Бірнеше рет Пайл өзінің өлімін алдын ала сезінген. Құн түсіру алдында ол досы Пейдж Каваноға, сондай-ақ драматург Роберт Шервудқа хат жазып, соғыстан аман қалмауы мүмкін екенін болжады. 1945 жылдың 17 сәуірінде Пайл АҚШ армиясының 305-ші жаяу әскер полкімен бірге Окинаваның солтүстік-батысындағы Ие Шима (қазіргі Иеджима) аралына келді. "Біраздан кейін Пайл екеуміз көтеріліп қарап шықтық", - деп баяндады Кулидж. "Біздің басымызға тағы бір оқ жарылды. Мен Эрниге қарап, оның жарақаттанғанын көрдім". Пайлдың бас киіміне қараған сол жақ жақын жеріне машиналық мылтықтан оқ кіріп, оны бірден өлтірді. Пайл каскасын киіп, Иэ Шимадағы басқа да жауынгерлік қаза тапқандармен бірге, жаяу әскер сарбазы мен жауынгер инженердің арасында жерленді. 77-ші жаяу әскер дивизиясының сарбаздары досына құрмет көрсетіп, оның қаза болған жерінде әлі күнге дейін тұрған ескерткіш орнатты. Онда: "Осы жерде 77-ші жаяу әскер дивизиясы 1945 жылдың 18 сәуірінде досы Эрни Пайлдан айырылды" деп жазылған. Тынық мұхитындағы жауынгерлердің сезімін білдіре отырып, генерал Эйзенхауэр: "Еуропадағы сарбаздар – және бұл біздің бәріміз – ең жақсы және түсінікті достарымыздың бірінен айырылды" деді. 12 сәуірде Франклин Рузвельт қайтыс болғаннан кейін бір аптаға жетпей билікке келген президент Гарри С. Трумэн де Пайлға құрмет көрсетті: "Бұл соғыста ешкім американдық жауынгерлердің өмірін олар қалағандай жақсы баяндамаған. Ол барлық отандастарының алғысына лайық". Журналистер Пайлдың жазу өнерін жоғары бағалады. "Рокки Маунтин Ньюс" газетінің редакторы Уолтер Морроу Пайлдың 1930 жылдары АҚШ-ты аралап саяхаттағандағы мақалалары "қағаздағы ең көп оқылатын материал" болды деп мәлімдеді. Суретші Джордж Бидл батальон командирінің Пайлдың жазуы нашар екенін, бірақ ол өте танымал болғандықтан "ол үлкен, белгісіз американдық қарапайым адамдар туралы жазады және оларға арналған. Олар танылуды және жариялануды аңсайды" дегенін айтты. Пайлдың газет бағандары АҚШ-та әртүрлі жастағы оқырмандардың арасында танымал болды, егде жастағылардан бастап жоғары сынып және колледж студенттеріне дейін. 1942 жылдың қарашасында Пайлдың мақалалары 42 газетке таратылды, бірақ 1943 жылдың сәуірінде олардың саны 122 газетке дейін өсті. Соғыс кезінде ол АҚШ-қа демалысқа келгенде, журналистер мен фотографтар оның уақытын алуға тырысты. 1943 жылы Пайл радиода соғыс облигацияларын сату үшін сұхбат берді. Пайл қайтыс болған кезде оның мақалалары 400 күнделікті және 300 апталық газетте жарық көрді. "Лайф" журналы Пайл мен оның еңбегін былайша сипаттады: "Ол қазір американдық журналистика тарихында осы соғыстың басқа да тілшілеріне қол жеткізе алмаған орынға ие болды. Оның тегіс, мейірімді прозасы әдетте жазылған сөздердің жетіспейтінін жасақшы мен азамат арасындағы алшақтықты жойды". Оның мұрасы басқаша белгісіз болған сарбаздардың әңгімелерінде де жатыр. 1944 жылдың қаңтарында жарық көрген "Капитан Васковтың өлімі" Пайлдың ең әйгілі мақаласы болып саналады. Оның жазуымен қатар Пайлдың мұрасына 1944 жылдың басында өзінің мақалаларының бірінде ұсынған мазмұны бар Эрни Пайл заң жобасы да кіреді. 1944 жылдың мамыр айында Конгресс американдық сарбаздарға жауынгерлік қызметі үшін жалақыны 50 пайызға көтеру туралы заң қабылдады. Пайлдың еңбектері мен оның өмірі мен шығармашылығына қатысты басқа да мұрағаттық материалдар Индиана университеті Блумингтонның Лилли кітапханасында; Эрни Пайл Екінші дүниежүзілік соғыс мұражайы, Дана, Индиана; Индиана мемлекеттік мұражайы; Висконсин мемлекеттік тарихи қоғамында сақталған. Индиана тарихи қоғамы 2005 жылы ИУ Блумингтонның журналистика мектебінен Эрни мен Джерри Пайлдың жеке кітапханасын сатып алып, коллекцияны Индианаполистегі штаб-пәтерлеріне көшірді.

Құрмет пен марапаттар

Ұлттық Хедлайнерлер клубының екі мәрте сыйлығының иегері (1943 және 1944 жылдары). 1944 жылы соғыс корреспонденті ретіндегі еңбектері үшін Пулитцер сыйлығымен марапатталды. 1945 жылдың шілдесінде АҚШ үкіметі Пайлға қайтыс болғаннан кейін "Ерен еңбегі үшін" медалін табыс етті. 1983 жылы Пайлға өлімінен кейін 77-ші дивизияның ізбасары – 77-ші армия резервтік командасы тарапынан "Күміс Жүрек" ордені – азаматтық адам үшін сирек кездесетін құрметпен марапатталды. 1945 жылы қайтыс болғаннан кейін Америка Легионының "Құрметті қызметі үшін" медалімен марапатталды.

Құрметтеулер

Boeing Wichita компаниясының қызметкерлері 7-ші соғыс облигациялары арқылы «Эрни Пайл» деп аталған Boeing B-29 Superfortress ұшағын сатып алып, құрастырды, ол 1945 жылдың 1 мамырында пайдалануға берілді. Бастапқыда Кеарни әуе базасындағы Екінші әуе күштеріне бекітілген, Пайлдың құрметіне аталған B-29 ұшағының сериялық нөмірі 44-70118, 1945 жылдың 27 мамырында Тынық мұхиты операциялық аймағының Жиырмасыншы әуе күштеріне жіберілді. Ұшақты Тынық мұхиты операциялық аймағына лейтенанттар Говард Ф. Липпинкотт пен Роберт Х. Сильвер басқаратын экипаж жеткізді. Ұшақ Тынық мұхитындағы операциялық базасына жеткен кезде, база командирі оны жапондықтардың басты нысанасына айналдыруы мүмкін деп ойлағандықтан, мұрын суреті алынып тасталды. «Эрни Пайл» соғыстан аман қалды және 1945 жылдың 22 қазанында АҚШ-қа қайтарылды. Ол Пйоте әуе базасында сақталды және 1953 жылдың 25 наурызында пайдасыз мүлік ретінде жойылды. Оның қайтысынан кейін көп ұзамай, 1945 жылдың 27 сәуірінде АҚШ-тың Теңіз комиссиясы (PR 2247) әскер тасымалдау кемесіне оның есімін беру туралы жариялады – SS Ernie Pyle. Оны 1945 жылдың маусымында оның қызы Бэбет Джонсон іске қосты. Кеме Еуропадан босқындарды тасымалдау үшін пайдаланылды. Мен сол кеменің люгінен жасалған кофе үстелін көрдім. 1945 және 1955 жылдар аралығында Жапонияның американдық оккупациясы кезінде Токионың орталық бөлігіндегі Токио Такарадзука театры Эрни Пайл театры деп аталды, бұл көптеген американдық әскери қызметшілерге танымал болған орын. Scripps Howard Newspapers 1953 жылы Эрни Пайл еске алу қорын құрды. 1953 жылдан бастап, сыйлық «Эрни Пайлдың стилі мен шеберлігіне ең жақын келген» тілшілерге жыл сайын беріледі. Қазіргі уақытта сыйлық Адамгершілік тақырыптағы оқиғаларды жазудағы үлкен жетістік үшін берілетін сыйлық (Эрни Пайл атынан) деп аталады және жыл сайынғы Скриппс Говард сыйлығының бөлігі болып табылады. Индиана университетінің қамқорлар кеңесі 1954 жылы Блумингтон кампусындағы IU журналистика мектебі орналасқан ғимаратты Эрни Пайл залы деп атауға дауыс берді. Алдыңғы жылы Сигма Дельта Чи Пайлға құрмет көрсету үшін ғимараттың шығыс жағына ескерткіш орнатқан. Эрни Пайл залы қазіргі уақытта Қабылдау кеңсесінің Қабылдау орталығы мен Карьералық жетістіктер орталығына орналасқан. 1970 жылы Пайлдың жүрегіндей жақын адамы Брюс Л. Джонсон, Оаху, Гавайи, Гонолулудағы Панчбоул кратеріндегі Тынық мұхитының ұлттық мемориалдық зиратында Пайлдың жерленген жеріне ескерткіш тақта орнатты. 1971 жылдың 7 мамырында АҚШ почта қызметі Пайлдың құрметіне 16 центтік пошта маркасын шығарды. Индиана университетінің жыл сайынғы Эрни Пайл стипендиясы журналистика мамандығын таңдаған жаңа студенттерге 2006 жылы тағайындалды. 2014 жылы мүсінші Так Лэнглендтің Пайлдың қоладан жасалған мүсіні Блумингтон университетінің Франклин залының алдына орнатылды. (IU журналистика мектебі, телекоммуникациялар бөлімі және байланыс және мәдениет бөлімі 2014 жылы бірігіп, Франклин залында орналасқан IU Медиа мектебін құрды). 2017 жылы Нью-Мексико университетінің журналистика студентіне 1000 долларлық алғашқы жыл сайынғы Эрни Пайл мұрасы қорының стипендиясы табысталды. 2018 жылдың 3 тамызында Индиана штатының АҚШ сенаторлары Джо Доннели мен Тодд Янг дайындаған Конгресс шешімімен Ұлттық Эрни Пайл күні белгіленді. Индиана штатының губернаторы Эрик Холкомб 2018 жылдың 3 тамызын Индианада Эрни Пайл күні деп жариялады. Эрни Пайл үйі/кітапханасы 2006 жылдың 20 қыркүйегінде Ұлттық тарихи ескерткіш ретінде тағайындалды. Эрни Пайлдың Екінші дүниежүзілік соғыс мұражайы (Пайлдың қалпына келтірілген туған үйі) бастапқы орналасқан жерінен Индиана штатының Дана қаласына көшірілген шаруашылық үйін қамтиды. Мұражай, қазіргі уақытта жұртшылыққа ашық, 1976 жылдың шілдесінде штаттық тарихи орын деп танылды; алайда, ол енді Индиана мемлекеттік мұражайы мен тарихи орындар жүйесінің құрамына кірмейді. Қазіргі уақытта оның иелері мен операторлары Эрни Пайлдың достары. Мұражайдың келушілер орталығы, екінші дүниежүзілік соғыс дәуіріндегі екі Quonset қорасынан салынған, негізінен Пайлдың соғыс кезеңіндегі мансабына арналған көрмелерді ұсынады.

Пайлдың құрметіне аталған басқа да жерлер

Пайлдың есімімен аталған бастауыш мектептер Клинтон (Индиана штаты), Индианаполис (Индиана штаты), Беллфлауэр (Калифорния штаты) және Фресно (Калифорния штаты) қалаларында орналасқан. Басқа мектептердің ішінде Нью-Мексико штатының Альбукерки қаласындағы Эрни Пайл атындағы орта мектеп бар. АҚШ 36-тас жолының Индиана штатының Денвилл қаласынан Индиана/Иллинойс штатының шекарасына дейінгі бөлігі Эрни Пайл мемориалдық тас жолы деп аталады. Пайлдың құрметіне мемориалдық демалыс саябағы Дана қаласының оңтүстік-шығысында, 36-тас жолының бойында салынған. Вирджиния штатының Галакс қаласында бір көше бар. Форт Райлидегі (Канзас штаты) жолға және Форт Мидтегі (Мэриленд штаты) көшеге оның есімі берілген. Индиана штатының Оуэн округіне қарасты Кунот қаласының оңтүстік-шығысында орналасқан Каглс Милл көліндегі шағын арал оның атымен аталады. Эрни Пайл резерв орталығы, Форт-Тоттен, Куинс, Нью-Йорк.

Танымал мәдениетте

"G. I. Joe" (1945) фильмінде Бурджесс Мередит Пайл рөлінде ойнайды, фильм Пайлдың Солтүстік Африка мен Италиядан жазған репортаждарына негізделген, соның ішінде "Капитан Васкоудың қазасы" да бар. Фильмнің өндірушілері түскен табыстың көп бөлігін Индиана университетіндегі стипендияларға аударды. 1999 жылдың 11 қарашасында "Peanuts" авторы Чарльз Шульц, "Ардагерлер күніне" арнап, Снупидің "Эрни Пайл – Есте сақтау үшін" атты комиксін жариялады, ол Эрни Пайлға құрмет көрсетті. Снупидің астындағы жазу: "Сіздің құрметіңізге тағы бір C рационы желінді, Эрни Пайл. Біз сізді ешқашан ұмытпаймыз". 2002 жылы Hasbro ойыншық компаниясы Эрни Пайлдың әрекеттік фигурасын (action figure) шығарды. Аргентиналық комикс сериясының басты кейіпкері/баяндаушысы Эрни Пайк Пайлдан шабыт алғаны айтылады, бірақ кейіпкер физикалық тұрғыдан оның авторына ұқсайды.

Ерекше бағана

Пайлдың ең танымал колонкасы "Капитан Васковтың өлімі" 1943 жылдың желтоқсан айында жазылып, 1944 жылдың 10 қаңтарында жарияланды. Ұйым 1993 жылдан бері жыл сайын Эрни Пайл атындағы өмірлік жетістіктері үшін сыйлықты табыс етуде.