Кіріспе
Британдық фолк-рок тобы Fairport Convention – 1967 жылы гитаристер Ричард Томпсон мен Саймон Никол, бассист Эшли Хатчингс және барабаншы Шон Фретер (Фретердің бірінші концертінен кейін Мартин Лэмблмен ауыстырылуы) құрған ағылшын фолк-рок тобы. Альбом шығар алдында M1 тас жолындағы апатта Лэмбл мен Томпсонның қарындасы Джинни Франклин қаза тапты; осыдан кейін топтың бұрынғы материалдарының көп бөлігін тоқтатып, сол жылы жарық көрген Liege & Lief альбомы үшін ағылшын халық музыкасына толығымен көшті. Осы стиль топтың басты назарында болды. Сонымен қатар, көптеген бұрынғы мүшелер осы жанрдағы басқа да танымал топтарды құрып немесе қосылды, олардың ішінде Fotheringay, Steeleye Span және Albion Band; сондай-ақ жеке мансаптарында табысқа жетті, әсіресе Томпсон мен Денни. Топқа атын берген үй 1967 жылы Ричард Томпсон гитарада және Шон Фретер барабанда ойнап, Fairport Convention тобын құрды. 1967 жылғы 27 мамырда Голдерс Гриндегі Сент-Майкл шіркеуінің залындағы алғашқы өнер көрсетілімінен кейін, барабаншы Мартин Лэмбл, көрерменнің бірі, Фретерден жақсы орындай алатынына топты көндіріп, оны алмастырды. Көп ұзамай олар Жуди Дайбл атты әншіні қосып, сол кездегі Лондонның көптеген топтарының арасында ерекше дыбысқа ие болды.
Fairport Convention are an English folk rock band, formed in 1967 by guitarists Richard Thompson and Simon Nicol, bassist Ashley Hutchings and drummer Shaun Frater (with Frater replaced by Martin Lamble after their first gig). Shortly before the album's release, a crash on the M1 motorway killed Lamble and Jeannie Franklyn, Thompson's girlfriend; this resulted in the group retiring most of their prior material and turning entirely towards British folk music for their seminal album Liege & Lief, released the same year. This style has been the band's focus ever since. Additionally, many former members went on to form or join other notable groups in the genre, including Fotheringay, Steeleye Span, and the Albion Band; along with solo careers, most notably Thompson and Denny. The house name lent its name to the group they formed together as Fairport Convention in 1967 with Richard Thompson on guitar and Shaun Frater on drums. After their initial performance at St Michael's Church Hall in Golders Green on 27 May 1967, they had their first of many line up changes as one member of the audience, drummer Martin Lamble, convinced the band that he could do a better job than Frater and replaced him. They soon added a female singer, Judy Dyble, which gave them a distinctive sound among the many London bands of the period.
196769: Алғашқы үш альбом
Көп ұзамай Fairport Convention UFO және The Electric Garden сияқты андеграунд орындарында үнемі ойнай бастады, кейін бұл орындар Middle Earth клубына айналды. Бірнеше айдан кейін олар менеджер Джо Бойдтың назарына түсті, ол оларға Polydor Records компаниясымен келісімшарт жасады. Бойд құрамды тағы бір еркек вокалистпен толықтыруды ұсынды. Әнші Иэн Мэтьюс (кейін Иан Макдональд ретінде танымал болды) топқа қосылды, ал олардың бірінші альбомы, Fairport Convention, 1967 жылдың соңында жазылып, 1968 жылдың маусымында жарық көрді. Осы кезеңде Fairport Солтүстік Америкалық Джони Митчелл, Боб Дилан және The Byrds сияқты фолк және фолк-рок әртістерінен материалдар мен шабыт алды. "Fairport Convention" деген ат және екі жетекші вокалдың болуы көптеген тыңдаушыларды олардың американдық топ екеніне сендірді, сол кезде оларды "британдық Jefferson Airplane" деп атады. Fairport Convention 1968 жылдың тамызында өткен алғашқы Уайт аралы фестивалінде өнер көрсетті, онда Jefferson Airplane басты орындаушы болды. Альбом сатылымы көңіл көншілік тудырғаннан кейін, олар Island Records компаниясымен жаңа келісімшартқа қол қойды. Келесі жазулардан бұрын Джуди Дайбл топтан кетіп қалды – ол бұл оқиғаны "жамандықпен қуылғандай" деп сипаттады – және оның орнына бұрынғыда жеке және Strawbs тобымен жазбалар жасаған фолк әншісі Сэнди Денни келді. Клайв Джеймс "ашық кеңістік, төмен дыбыс, жоғары қарқындылық" деп сипаттаған Деннидің ерекше дауысы 1969 жылы шыққан What We Did on Our Holidays және Unhalfbricking атты екі альбомның ерекшелігіне айналды. Бұл жазбалар топтың музыкалық және ән жазу қабілеттерінің артуын көрсетті. Олардың біріншісінде Томпсон жазған "Meet on the Ledge" әні болды, ол олардың екінші сингліне айналып, ақырында топтың ресми емес гимніне айналды. Unhalfbricking альбомын жазу кезінде Мэтьюс тек бір әнге вокал бергеннен кейін, Matthews Southern Comfort тобын құру үшін кетіп қалды. Оның орны толтырылмады, ал қалған еркек мүшелер оның вокалдық бөліктерін орындады. Альбомда "A Sailor's Life" әнін жазуға қатысқан Бірмингемдік фолк-скрипкашысы Дейв Свабрик қонақ ретінде қатысты. Бұл әнді Денни фолк-клубтарында ойнаған күндері топқа әкелген еді. Бұл тректің жазылуы топ үшін маңызды бұрылыс болды, ол Эшли Хатчингсті дәстүрлі музыкаға қызығушылыққа итермеледі, нәтижесінде ол Сесил Шарп Хаустағы Ағылшын халық биі және ән қоғамы кітапханасында жанды зерттеулер жүргізді; бұл тақырып олардың келесі, әлдеқайда амбициялық жобасының негізіне айналды. Осы екі альбом топтың танымалдығын арттыра бастады. Радио ди-джей Джон Пил олардың музыкасын қолдап, өзінің ықпалды BBC шоуларында олардың альбомдарын ойнады. Пил сонымен қатар кейін Heyday (1987) альбомы ретінде шығарылған бірқатар сессияларды жазды. Олар "Si Tu Dois Partir" әнімен сәттілікке жетті, бұл Боб Диланның "If You Gotta Go, Go Now" әнінің француз тіліндегі нұсқасы. Бұл жазба топ 20-ға кірмесе де, оларға сол кездегі Ұлыбританияның ең танымал поп-музыкалық бағдарламасы Top of the Pops-те орын алды. 1969 жылы топтың төрт мүшесі, біреуі аталмаған және үшеуі псевдонимдермен, шотландтық фолк әртісі Ал Стюарттың Love Chronicles альбомында қосалқы музыканттар ретінде қатысты.
Британдық фольк-роктың дамуы
1969 жылдың 12 мамырында, Бирмингемдегі “Mothers” клубындағы концерттен үйге қайтып бара жатқанда, Fairport тобының фургоны M1 тас жолында апатқа ұшырады. Он тоғыз жасар Мартин Лэмбл мен Ричард Томпсонның қатыны Джинни Франклин қаза тапты. Топтың қалған мүшелері әртүрлі ауырлықтағы жарақаттар алды. Олар тарап кетуге жақын болды. Дегенмен, олар қайта құрылды, Дэйв Маттакс барабаншы болып қосылды, ал Дэйв Свабрик, “Unhalfbricking” альбомына үлес қосқаннан кейін, енді толық құрамына кірді. Бойд топты Хампширдегі Винчестер қаласына жақын Фарли Чемберлейндегі жалға алынған үйге орналастырды, онда олар британдық халық музыкасын рок-н-роллмен біріктіру жұмыстарын жүргізіп, төртінші альбомын – “Liege & Lief” шығарды. Топтың ұзақ мансабындағы ең биік нүктесі саналатын “Liege & Lief” тұжырымдамасы мен музыкалық жағынан үлкен қадам болды. Альбомда алты дәстүрлі туынды мен ұқсас стильдегі үш авторлық композиция бар. Дәстүрлі туындылардың ішінде екі эпикалық шығарма бар: жеті минуттан асатын “Tam Lin” және сегіз минуттан асатын “Matty Groves”. Сонымен қатар, төрт дәстүрлі күйдің жиынтығы бар, олар аранжировкаланып, көптеген туындылар сияқты, Свабриктің күшті скрипкасымен жандандырылған. Альбомның бірінші жағында “Come all ye” және “Farewell, Farewell” авторлық композициялары орналасқан, олар Хатчингстің ағылшын халық дәстүрлерін түсіндіретін зерттеулері туралы ақпараттан басқа, альбомның тұжырымдық сипатын беруге көмектесті. “Farewell, Farewell” және соңғы туынды “Crazy Man Michael” Томпсонның ән жазу талантын толыққанды көрсетті, осы талант оның топқа және кейінгі жеке мансабына қосқан үлесін анықтады. Альбомның ерекше дыбысы электрлі аспаптарды қолданудан, Маттакстың тәртіпті барабан соғуынан және Свабриктің скрипкалық сүйемелдеуінен туды, бұл рок пен дәстүрлі музыканың күтпеген және күшті үйлесімін құрады. Топтың барлық мүшелері музыкалық жаңа деңгейге жетті, Томпсонның шебер гитара ойнауы мен Деннидің “эфирлік” вокалы альбомның дыбысын ерекшеледі. AllMusic шолушысы айтқандай, альбом “уақытпен сыланып, электрлі аспаптармен біріктірілген халық музыкасын құрметтеумен” сипатталады. Кейбір британдық топтар бұрын электрлі аспаптарда дәстүрлі ағылшын әндерін орындаумен тәжірибе жасаған (оның ішінде Strawbs және Pentangle), бірақ Fairport Convention осы жұмысты жүйелі және назарлы түрде алғаш рет жасаған ағылшын тобы болды. Fairport Convention-ның жетістігі фолк-рокты ойлап табу емес, американдық музыкамен қатар дамып, өзара әрекеттесетін, бірақ оған қарсы ұлттық реакция ретінде қарастырылатын жанрдың ерекше ағылшын саласын құру болды. “Liege & Lief” 1969 жылдың соңында Лондонның Корольдік фестиваль залында өткен салтанатты концертпен таныстырылды. Альбом Ұлыбританияның альбомдық чартында 17-орынға жетіп, онда он бес апта бойы тұрды.
1970 жылдар: өзгерістер кезеңі
Бұл табыстан кейін топтың бағыты туралы келіспеушіліктер туды. Эшли Хатчингс дәстүрлі материалды зерттеуді қалап, Фэрпортпен бәсекелесетін екі топ құруға кетті: Steeleye Span және Albion Band. Санди Денни де өз тобы, Фотрингейді құру үшін кетіп қалды. Дэйв Пегг бас гитарада оны алмастырды және содан бері топтың тұрақты мүшесі болып қала берді, төрт онжылдықтан астам уақыт бойы үздіксіз қатысып келеді. Топ Денниді ауыстыруға тырыспады, және ол қысқа уақытқа оралса да, топтың дыбысы енді ерлер вокалымен сипатталатын болды. Осы өзгерістерге қарамастан, топ тағы бір альбом шығарды – Full House (1970), ол жоба ретінде үлкен жетістікке ие болды. Бұрынғы альбомы сияқты, ол дәстүрлі әндерді, соның ішінде "Сэр Патрик Спенс" әнінің күшті орындалуын, түпнұсқалық композициялармен үйлестірді. Соңғысы Томпсон мен Свабриктің бірлескен еңбегінің нәтижесінде жақсарды, әсіресе "Walk Awhile" әнінде, ол концерттерде жиі орындалатын сүйікті әнге айналды. Деннидің кеткеніне қарамастан, топта әлі де төрт вокалист болды, олардың ішінде Никол мен Свабриктің жаңа үні естілді, олардың дауысы осы кезеңнің дыбысын анықтады. Альбом Ұлыбритания мен Америкада жақсы қабылданып, Rolling Stone журналы топты The Band тобымен салыстырып, "Fairport Convention бұрынғыдан да жақсы" деп мәлімдеді. Альбом Ұлыбритания хит-парадында 13-орынға жетіп, он бір апта бойы тізімде болды. Әдеттегідей, альбом шыққаннан кейін көп ұзамай Томпсон топты тастап, басқа жобалармен және жеке мансабымен айналысуға кетті. Бұл Саймон Николды топтың жалғыз бастапқы мүшесі қалдырды, ал Дейв Свабрик топтың жетекші күшіне айналды. 1970 жылы топ мүшелері мен олардың отбасылары Гертфордширдегі бұрынғы паб, The Angel-ге көшіп, ол келесі альбомға, Angel Delight (1971) шабыттандырды. Бұл альбом АҚШ-та хит-парадқа алғаш рет еніп, Billboard 200-де 200-орынға жетті және Ұлыбританияда топтың алғашқы ондыққа кірген жалғыз альбомы болды. Келесі жоба Свабрик әзірлеген амбициялық фолк-рок операсы болды, ол Джон "Баббакомб" Лидің өміріне негізделген, "олар ілініске жібермеген адам" деп аталды және Babbacombe Lee (1971) деген атпен шықты. Бастапқыда нақты тректерсіз болған концептуалды формат көптеген баспасөз қызығушылығын тудырды және АҚШ-та жақсы эфирде ойнатылды, онда ол 195-орынға жетті. 1975 жылы Мелвин Брэггтің баяндауымен BBC телеарнасы үшін нұсқасы шығарылды. Бұл екі альбом Fairport тобының бір құраммен қатарынан жазған алғашқы альбомы болды, бірақ тұрақтылық ұзаққа соқпады; Саймон Никол 1971 жылдың соңында Эшли Хатчингстің Albion Country Band тобына қосылу үшін кетіп қалды, көп ұзамай оның соңынан Маттакс та ерді. Тек Пегг пен Свабрик қалды, ал келесі бірнеше жыл "Fairport шатағы" деп аталды, өйткені топ мүшелерінің тізбесі түсініксіз болды, бірақ 1973 жылы Маттакс қайтып келді және Санди Деннидің Фотрингей тобының екі бұрынғы мүшесі топқа қосылды: Деннидің австралиялық күйеуі Тревор Лукас вокал мен гитарада, ал американдық Джерри Донахью жетекші гитарада. Осы құрамдардан топ екі студиялық альбом шығарды: Свабрик жазған атау трегі бар Rosie (1973) және топтың тоғызыншы студиялық альбомы Nine (1974). Соңғысында Лукас бес трекке авторлық үлес қосты, ал Донахьюдың кантри әсері мен гитарадағы шеберлігі альбомға ерекше стиль берді. Денни 1974 жылы топқа қайта қосылды, бұл құрамға үлкен үміттер артылды. Денни Rising for the Moon (1975) альбомында ойнады, ол Billboard 200-де 143-орынға жеткенде топтың АҚШ-тағы ең жоғары көрсеткіші болды және Angel Delight-тен бері Ұлыбританиядағы алғашқы жүздікке енген альбом болды, 52-орынға жетті. Роуленд, Пегг және Свабрик Island Records компаниясымен қалған келісімшарттық міндеттемелерін орындау үшін бұрын Свабриктің жеке жобасы болған Gottle O'Geer (1976) альбомын Ұлыбританияда 'Fairport' (Fairport Convention-нан өзгеше) деген атпен, ал АҚШ-та 'Fairport featuring Dave Swarbrick' деп атады, сонымен қатар түрлі сессиялық музыканттар мен Саймон Николдың продюсерлігімен шығарды, ол кейіннен топқа қайта қосылды. Олар Vertigo компаниясымен келісімшартқа отырды, бірақ рекордтық сатулар төмендеді; келісімшарт бойынша шығаруға тиіс төрт альбомның алғашқы екеуін шығарғаннан кейін, The Bonny Bunch of Roses (1977) және Tipplers Tales (1978), Vertigo оларды келісімшарттан сатып алды. Топ мүшелері бұл олардың осы уақытқа дейін көрген жалғыз жазба ақшасы болды деп мәлімдеді.
1979-1985: Кропреди дәуірі
1979 жылға қарай фолк-роктың кең таралған нарығы көтеріліп, топтың жазбалармен келісімі болмады, ал Дейв Свабрикке құлақтағы шу диагнозы қойылды, бұл үлкен электрлік концерттерді өткізуді қиындатты. Fairport тарауға шешім қабылдады. Олар 4 тамызда Дейв және Кристин Пегг тұратын Оксфордшир ауылы Кропредиде қоштасу гастролі мен соңғы ашық аспан астындағы концерт өткізді. Бұл оқиғаның соңғылығы топтың қайта құрылатыны туралы жарияланумен жұмсалды. 1979 жылдың тамызында топ Англиядағы Knebworth фестивалінде өнер көрсетті. Фестивальдегі екі сағаттық бағдарламасында, 4 және 11 тамыздағы екі сенбі күні Led Zeppelin өнер көрсетті. Гастрольдер мен концерттердің тікелей жазбаларын шығаруға ешбір жазба компания мүдде танытпады, сондықтан Пеггтер Woodworm Records компаниясын құрды, ол болашақта топтың негізгі өнімдерін сату орталығына айналды. Мүшелер әлі де кейбір концерттерге қатысып тұрды, әсіресе континенттік Еуропадағы фестивальдерде, және бір жылдан кейін Кропредиде қайта қосылу концертін өткізді, ол жыл сайынғы Cropredy фестиваліне айналды. Келесі бірнеше жылда ол тез өсіп, топты қолдаудың маңызды механизміне айналды. 1981 жылдың тамызында топ әдеттегі Cropredy орнында емес, Broughton Castle қамалында жылдық қайта қосылу концертін өткізді. Концерт жазылып, 1982 жылы Moat on the Ledge альбомы ретінде шығарылды. Пеггтер Cropredy концерттерін «ресми бутлегтер» ретінде жазып, шығаруды жалғастырды. Бұларға Жаңа жылдық концерттер кішігірім орындарда, соның ішінде Путнидегі Half Moon және Глостер бос уақыт орталығы қосылды. 1983 жылы Fairport Fanatics журналы (кейін Dirty Linen) құрылды: бұл топтың адал жанкүйерлерінің әлі де бар екендігінің куәсі. Angel Delight құрамындағы Саймон Никол, Дейв Свабрик, Дейв Пегг және Дейв Маттакс 80-ші жылдардың басында Ұлыбританияда бірнеше концерттерде өнер көрсетті, содан кейін 1984 және 1985 жылдары Ұлыбритания мен АҚШ-та кең ауқымды гастрольдер жасады. Ричард Томпсон және Брюс Роуленд сияқты топтың бұрынғы мүшелері кейде оларға қосылды. Қалған мүшелер топтан тыс өмірлері мен мансаптарымен айналысты. Никол, Пегг және Маттакс 1970 жылдары Ричард және Линда Томпсонмен бірге жазды және гастрольде болды, және осы кезеңде қайтадан солай жасады, нәтижесінде 1982 жылы «Shoot Out the Lights» альбомы мен гастроліне қатысты. Брюс Роулендс музыка бизнесінен бас тартып, Данияға көшіп кетті, нәтижесінде Дейв Маттакс Fairport-тың кейбір концерттерінде барабаншы ретінде қайта оралды. Дейв Пегг бірнеше Fairport мүшелерінің алғашқысы болды, ол Jethro Tull тобына қосылды, бұл оған жақсы жалақы төленетін тұрақты жұмыс берді. Саймон Никол Дейв Свабрикпен жоғары бағаланған акустикалық дуэт құрды, бірақ бұл серіктестік Свабриктің 1984 жылдан бастап Шотландияға көшу туралы кенеттен қабылдаған шешімімен қиындыққа тап болды, онда ол өзінің жаңа жобасы Whippersnapper-ге назар аудара бастады. 1985 жылы Пегг, Никол және Маттакс олардың барлығының бос уақыты және Пеггке тиесілі студиясы бар екенін анықтады. Олар 1978 жылы тоқтатылған каталогқа жаңа материал қосу қажет деп шешті. Свабрик қол жетімді болмағандықтан, дәстүрлі әндерді таңдау бұрынғы альбомдарға қарағанда қиын болды және скрипкашыны алмастыру және вокалға қажеттілік болды. Пегг пен Никол аспаптық попурридегі аранжировкаларды өздеріне алды және топ Albion Band-тің кейде мүшелеріне: джаз және фолк скрипкашысы Рик Сандерс пен әнші-күйші Кэти Лесурфқа жүгінді. Бұрынғы мүше Ричард Томпсон да көмектесті. Томпсон мен Лесурф әндерді жазып, жазбаларға қатысты. Альбомға бір әнді қосқан және Никол мен Маттакспен бірге бір трек жазған Ральф Мактелл де маңызды рөл атқарды; соңғысы, «The Hiring Fair» болашақ Fairport-тың сахналық репертуарына енді. Нәтижесінде шыққан Gladys' Leap (1985) альбомы музыка және ұлттық баспасөздерде жақсы қабылданды, бірақ 1985 жылы Cropredy фестивалінде жаңа материалды ойнаудан бас тартқан Свабрикпен керісінше шиеленіс тудырды. Дегенмен, топты Свабриксіз қайта құру туралы шешімді қалған үш мүше қабылдады. Рик Сандерс гитарист, композитор, аранжировщик және көп аспапты орындайтын Маартин Олкокпен бірге шақырылды. Дауысы дамып келе жатқан Никол вокалдық міндеттердің басым бөлігін өз мойнына алды. Бұл құрам он бір жыл бойы сақталды, бұл топ тарихындағы ең ұзақ тұрақтылық кезеңі болды.
1986-1997: Тұрақтылық
Жаңа топ Ұлыбритания мен әлемде концерттер берудің қарбалас кестесін бастады және жаңа альбомға материал дайындады. Нәтижесінде толығымен аспаптық «Expletive Delighted!» (1986) альбомы жарық көрді. Бұл Сандерс пен Оллкоктің шеберлігін көрсетті, бірақ, әрине, барлық жанкүйерлерге ұнамады. Одан кейін «In Real Time: Live '87» альбомы жазылды, ол студияда жазылғанмен, көрермендердің реакциясы дубляжбен қосылған болатын, сахнадағы жаңа Fairport тобының қуатын және энергиясын жеткізе алды. Осы кезеңде топ гастрольдік сапарларда да, Cropredy фестивалінде де көрермендердің саны артып, жазбалар жасау жағынан өте жемісті болды. Fairport-тың композиторлық және аранжировкалық шеберлігі Оллкокке тең болды, ал топта ән жазушының болмауынан туған олқылықты толтыру үшін олар заманауи фольклорлық сахнадағы ең таланттыларға жүгінді. Соның нәтижесінде «Red & Gold» (1989), «The Five Seasons» (1990) және «Jewel in the Crown» (1995) альбомдары жарық көрді, соңғысы «олардың ең көп сатылған және сөзсіз жылдардағы ең жақсы альбомы» деп бағаланды. Осы уақытта, Маттакс басқа жобалармен айналысқандықтан, топ гастрольдік концерттер үшін акустикалық форматқа көшті және 1996 жылы «Fairport Acoustic Convention» деген атпен «Old New Borrowed Blue» альбомын шығарды. Бір кезде төрттік акустикалық құрам электрлі форматпен қатар жұмыс істеді. Оллкок топтан кеткеннен кейін, оның орнына бұрын Swarbrick-пен «Whippersnapper» тобында жұмыс істеген, ал 1992 жылғы Cropredy фестивалінде Рик Сандерстің орнына бір рет топпен өнер көрсеткен Крис Лесли вокалға, мандолинаға және скрипкаға ие болды. Бұл топ қайта құрылғаннан бері алғаш рет келесі альбом «Who Knows Where the Time Goes?» (1997) тобының шығармашылығына үлкен үлес қосатын танымал ән жазушының болғанын білдірді, әсіресе құлпынай «John Gaudie». 1997 жылы Cropredy-де өткен 30 жылдық мерейтойға дейін жаңа Fairport он жылдан астам уақыт бойы өмір сүрді және топ тарихына маңызды тарау қосты.
1998 жылдан қазіргі уақытқа дейін
Дейв Маттакс 1998 жылы АҚШ-қа көшіп кетті, ал Герри Конвей барабан мен перкуссияны өз мойнына алды. Fairport Woodworm Records лейблы үшін тағы екі студиялық альбом шығарды: The Wood and the Wire (2000) және XXXV (2002). Содан кейін Over the Next Hill (2004) альбомы үшін олар жаңа лейбл құрды: Matty Grooves Records. Осы кезеңде топ Ұлыбритания, Еуропа, Австралия, АҚШ және Канада бойынша кең ауқымда гастрольдік сапарлар жасады, сондай-ақ Бирмингем симфониялық залында Дейв Свабрик үшін ірі қайырымдылық шарасын ұйымдастырды. 1998 жылы топ мүшелері бретондық музыкант Алан Саймонмен ынтымақтастық байланысын бастады. Fairport мүшелері (көбінесе Никол мен Лесли) көптеген басқа музыканттармен бірлесіп жұмыс істеп, Саймонның барлық рок-операларының, соның ішінде Экскалибур трилогиясының (1998, 2007, 2010) және Анн де Бретанның (2008) жаздырылуына қатысты. 2007 жыл – олардың қырық жылдық мерейтойы болды, осы мерейкеге арнап жаңа альбом, Sense of Occasion шығарды. Олар Cropredy фестивалінде (2004 жылдан бастап Fairport's Cropredy Convention деп аталады) Liege & Lief альбомын толығымен орындады, онда 1969 жылғы құрамы – Дейв Свабрик, Эшли Хачинс, Дейв Маттакс, Саймон Никол және Ричард Томпсон, ал әнші-автор Крис Уайт Сэнди Деннидің орнына сахнаға шықты. Фестивальдің кадрлары (Liege & Lief орындауы болмаса) мерекелік DVD-нің бөлігі ретінде жарық көрді. Топтың алғашқы ресми YouTube видеосы 2008 жылдың сәуір айында жарияланды. DVD үшін түсірілген материалдардан монтаждалған тоғыз минуттық деректі фильмде Лулу, Джулс Холланд, Сет Лейкман, Майк Хардинг, Джефф Хьюз және Фрэнк Скиннермен сұхбаттар бар. 2011 жылы топ төрт жылдан кейін жарық көрген жаңа студиялық альбом – Festival Bell-ді ұсынды. 2012 жылы 2011 жылғы тур кезінде тікелей жазылған Babbacombe Lee Live Again альбомы шықты, ол алғаш 1971 жылы жарық көрген Babbacombe Lee альбомын қайта қарау болды. 2012 жылы топ By Popular Request альбомын шығарды, ол топтың репертуарындағы ең танымал әндердің студиялық нұсқасы болды (топ жанкүйерлерімен өткізген құпия кеңесулер мен дауыс беру нәтижесінде анықталған). 2020 жылға қарай топ музыка жазуды және жаздыруды жалғастырып, үнемі жаңа студиялық альбомдар шығаруда, соңғылары – 2015 жылғы Myths and Heroes, 2017 жылғы 50:50@50 және 2020 жылғы Shuffle and Go. Covid-19 пандемиясы олардың гастрольдік сапарларына елеулі әсер етті, ал 2022 жылғы тур бастапқыда топтың бірнеше мүшесі Covid-19 жұқтырғаннан кейін қысқартылды. 2022 жылы Джерри Конвей 24 жылдық еңбек еткеннен кейін топтан кету туралы шешім қабылдады, сондай-ақ топ төрттік құрамда жұмысын жалғастыратыны хабарланды. Конвей өзінің денсаулығына қатысты мәлімдеме жасаған жоқ, ол 2024 жылдың сәуірінде қайтыс болған мотонейрондық аурудан зардап шеккенін кейіннен білдірді. Winter 2023 UK Tour кезінде оларға барабан мен перкуссияда оралған Маттакс қосылды, ол 2024 жылғы қысқы турнеге де қатысты. 2007 жылы BBC Radio 2 Folk Awards сыйлығында Fairport Convention "Who Knows Where the Time Goes?" әні үшін "Барлық уақыттың сүйікті фольклорлық трегі" номинациясында марқұм Сэнди Денни мен топқа арналған марапатты алды.