Аннибале Карраччи: Болониялық суретші және кескіндер мектебінің негізін қалаушысы
Annibale Carracci
Аннибале Карраччи (1560-1609) – италия суретшісі, барокко стилінің негізін қалаушы. Рим және Болоньядағы өнері, Farnese сарайындағы жұмыстары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Болонья суретшісі (1560–1609)
Bolognese painter (1560–1609)
Аннибале Карраччи (; 3 қараша 1560 – 15 шілде 1609) – Болоньяда және кейін Римде белсенді болған итальян суретшісі және оқытушы. Ағасы мен туысымен бірге Аннибале барокко стилінің маңызды дамуының бастаушыларының бірі болды, туған қаласының солтүстігі мен оңтүстігінен стильдерді қарыз алып, классикалық монументальділікке қайта оралуға ұмтылыс жасады, бірақ оған одан да күшті динамизм қосты. Аннибалемен Палаццо Фарнезе галереясында жұмыс істеген суретшілер Рим суретшілігіне ондаған жылдар бойы зор әсер етті.
Annibale Carracci (; November 3, 1560 – July 15, 1609) was an Italian painter and instructor, active in Bologna and later in Rome. Along with his brother and cousin, Annibale was one of the progenitors, if not founders of a leading strand of the Baroque style, borrowing from styles from both north and south of their native city, and aspiring for a return to classical monumentality, but adding a more vital dynamism. Painters working under Annibale at the gallery of the Palazzo Farnese would be highly influential in Roman painting for decades.
Ерте мансап
Аннибале Каррачи Болоньяда дүниеге келді және, әйқындылығы бойынша, алғашқыда отбасында оқушылыққа түсті. 1582 жылы Аннибале, оның інісі Агостино және туысы Людовико Каррачи суретшілер студиясын ашты, бастапқыда кейбір адамдар оны Desiderosi академиясы (атақ пен білімге құштарлар) деп атады, ал кейін Incamminati (жаңа жол ашушылар) деп атала бастады. "Тірі модельдерге негізделген алғашқы маңызды өнер мектебі" саналатын Accademia degli Incamminati, кейінгі Еуропа өнер мектептері үшін үлгі болды. Каррачилер Рафаэль мен Андреа дель Сартоның еңбектеріндегідей, флоренциялық сызықтық сурет салу ерекшеліктерін баса көрсеткенімен, олардың қызығушылығы Венеция суретшілерінің, әсіресе венециялық майлы бояу шебері Тицианның жұмыстарынан алынған нысандардың жарқыраған түстері мен тұманды жиектеріне ауды, оны Аннибале мен Агостино 1580-81 жылдары Италия бойынша саяхаттап, егде жастағы Каррачи Лодовиконың тапсырысымен зерттеді. Бұл эклектизм барокколық Эмилия немесе Болонья мектебінің суретшілерінің ерекше белгісіне айналды. Каррачилердің көптеген ерте Болонья туындыларында әрқайсысының жеке үлесін ажырату қиын. Мысалы, Болоньядағы Палаццо Фава үшін жасалған Ясонның оқиғасы туралы фрескаларға (шамамен 1583-84) Каррачи қол қойған, бұл олардың барлығының қатысқандығын көрсетеді. 1585 жылы Аннибале Болоньядағы Санти Грегорио е Сиро шіркеуі үшін Мәсіхтің крещениесінің алталық суретін аяқтады. 1587 жылы Реджо-Эмилиядағы Сан-Рокко шіркеуі үшін Аспанға көтерілуін суреттеді. 1587-88 жылдары Аннибале Пармаға, содан кейін Венецияға сапар шекті, онда інісі Агостиноға қосылды. 1589 жылдан 1592 жылға дейін үш Каррачи ағайынды Болоньядағы Палаццо Магнани үшін Римнің негізін қалау туралы фрескаларды аяқтады. 1593 жылы Аннибале Лусио Массаримен бірлесіп, тақ отырған Құдай ана мен Әулие Жохан мен Әулие Екатеринаның алталық суретін аяқтады. Оның Мәсіхтің қайта тірілуі де 1593 жылға жатады. 1592 жылы ол Сан-Франческодағы Бонасони капелласы үшін Аспанға көтерілуін суреттеді. 1593-94 жылдары үш Каррачи Болоньядағы Палаццо Сампиеридегі фрескалармен айналысты.
Annibale Carracci was born in Bologna, and in all likelihood was first apprenticed within his family. In 1582, Annibale, his brother Agostino and his cousin Ludovico Carracci opened a painters' studio, initially called by some the Academy of the Desiderosi (desirous of fame and learning) and subsequently the Incamminati (progressives; literally "of those opening a new way"). Considered "the first major art school based on life drawing", the Accademia degli Incamminati was the model for later art schools throughout Europe. While the Carraccis laid emphasis on the typically Florentine linear draftsmanship, as exemplified by Raphael and Andrea del Sarto, their interest in the glimmering colours and mistier edges of objects derived from the Venetian painters, notably the works of Venetian oil painter Titian, which Annibale and Agostino studied during their travels around Italy in 1580–81 at the behest of the elder Caracci Lodovico. This eclecticism was to become the defining trait of the artists of the Baroque Emilian or Bolognese School. In many early Bolognese works by the Carraccis, it is difficult to distinguish the individual contributions made by each. For example, the frescoes on the story of Jason for Palazzo Fava in Bologna (c. 1583–84) are signed Carracci, which suggests that they all contributed. In 1585, Annibale completed an altarpiece of the Baptism of Christ for the church of Santi Gregorio e Siro in Bologna. In 1587, he painted the Assumption for the church of San Rocco in Reggio Emilia. In 1587–88, Annibale is known to have had travelled to Parma and then Venice, where he joined his brother Agostino. From 1589 to 1592, the three Carracci brothers completed the frescoes on the Founding of Rome for Palazzo Magnani in Bologna. By 1593, Annibale had completed an altarpiece, Virgin on the throne with St John and St Catherine, in collaboration with Lucio Massari. His Resurrection of Christ also dates from 1593. In 1592, he painted an Assumption for the Bonasoni chapel in San Francesco. During 1593–94, all three Carraccis were working on frescoes in Palazzo Sampieri in Bologna.
Палаццо Фарнезедегі фрескалар
Болоньядағы Карраччидің өнімді және шебер фрескаларына сүйене отырып, Аннибале Парма герцогы Рануччо I Фарнезе өзінің ағасы, кардинал Одоардо Фарнезеге ұсынды, ол Римнің кең Палаццо Фарнезедің ақсүйектер қабатын безендіруді қалаған. 1595 жылдың қараша-желтоқсанында Аннибале мен Агостино Римге барып, Геркулес туралы әңгімелермен Камериноны безендіре бастады, себебі бөлмеде гипермискуляр Фарнезе Геркулесінің әйгілі грек-римдік ежелгі мүсіні орналасқан. Осы уақытта Аннибале үлкен жұмысы үшін жүздеген дайындық эскиздерін жасады, онда ол үлкен залдың төбесінде фреска салумен командаға жетекшілік етті, ол құдайлардың махаббаты туралы квадри репортатилерді бейнеледі, немесе өмірбаяншы Джованни Беллори сипаттағандай, көктегі махаббатпен басқарылатын адам махаббаты. Төбеде иллюзионистік элементтер мол болғанымен, сюжеттер Жоғарғы Ренессанс безендіруінің ұстамды классицизмінде ұсынылған, Микеланджелоның Сикстин капелласынан, сондай-ақ Рафаэльдің Ватикан лоджиялары мен Вилла Фарнезина фрескаларынан шабыттанды, бірақ одан да жақын және жеке. Оның туындылары кейіннен Кортона, Ланфранко және кейінгі онжылдықтарда Андреа Поццо мен Гауллидің ұлы фрескаларында көрінген Барокко иллюзионизмі мен энергиясының шексіз ағынына әсер етті. 17-18 ғасырларда Фарнезе төбесі өз заманында фрескалық кескіндеменің теңдесі жоқ шедеврi деп есептелді. Олар тек қаһармандық бейнелерді жобалаудың нұсқаулық кітабы ғана емес, сонымен қатар техникалық процедураның үлгісі ретінде де қарастырылды; Аннибале төбеге арналған жүздеген дайындық суреттері кез келген амбициялық тарихи картинаны құрастырудың маңызды қадамына айналды.
Based on the prolific and masterful frescoes by the Carracci in Bologna, Annibale was recommended by the Duke of Parma, Ranuccio I Farnese, to his brother, the Cardinal Odoardo Farnese, who wished to decorate the piano nobile of the cavernous Roman Palazzo Farnese. In November–December 1595, Annibale and Agostino traveled to Rome to begin decorating the Camerino with stories of Hercules, appropriate since the room housed the famous Greco Roman antique sculpture of the hypermuscular Farnese Hercules. Annibale meanwhile developed hundreds of preparatory sketches for the major work, wherein he led a team painting frescoes on the ceiling of the grand salon with the secular quadri riportati of The Loves of the Gods, or as the biographer Giovanni Bellori described it, Human Love governed by Celestial Love. Although the ceiling is riotously rich in illusionistic elements, the narratives are framed in the restrained classicism of High Renaissance decoration, drawing inspiration from, yet more immediate and intimate, than Michelangelo's Sistine Ceiling as well as Raphael's Vatican Logge and Villa Farnesina frescoes. His work would later inspire the untrammelled stream of Baroque illusionism and energy that would emerge in the grand frescoes of Cortona, Lanfranco, and in later decades Andrea Pozzo and Gaulli. Throughout the 17th and 18th centuries, the Farnese Ceiling was considered the unrivaled masterpiece of fresco painting for its age. They were not only seen as a pattern book of heroic figure design, but also as a model of technical procedure; Annibale's hundreds of preparatory drawings for the ceiling became a fundamental step in composing any ambitious history painting.
Караваджомен салыстыру
XVII ғасырдағы сыншы Джованни Беллори «Идея» атты еңбегінде Карраччиді итальян суретшілерінің үлгісі деп бағалап, Рафаэль мен Микеланджелоның ұлы дәстүрінің «қайта жандануына» мұрындық болғанын айтты. Ал Караваджоның суретшілік талантын мойындағанмен, Беллори оның тым нақтылап салу стилін, тіпті оның құлқын мінезін және бейнесін жақтырмады. Сондықтан ол Каравагисттер стиліне де сол сияқты күңгірттікпен қарады. Суретшілер Платонның сұлулық идеалын, рим көшелеріндегі әйелдерді емес, бейнелеуге шақырылды. Дегенмен, Карраччи мен Караваджоның меценаттары мен шәкірттерінің барлығы да қарама-қайшы лагерьлерге бөлінбеді. Маркиз Винченцо Джустиниани сияқты замандас қолдаушылар екеуінің де манера мен модельдеуде шеберлігін мойындады. XXI ғасырға келгенде, зерделілер Караваджоның бүлікші бейнесіне қызығушылық танытып, Карраччидің өнерге тигізген терең ықпалын көбінесе елемеді. Караваджо фрескада ешқашан жұмыс істемеген, ал фреска – ұлы суретшінің шеберлігін сынаудың шарты саналған. Ал Карраччидің ең үздік туындылары фреска түрінде жасалған. Осылайша, Караваджоның қараңғы бояумен салынған суреттері қараңғылыққа толы жерлерге, ал Фарнезедегідей жарықтандырылған қабырғалар мен төбелерге емес, ойлылыққа шақыратын тұғырларға арналған. Витковер Фарнезе кардиналының өзін либидолық тақырыптардағы фрескалармен қоршағанына таңырқады, бұл «контрреформациялық моральдың едәуір жұмсаруын» көрсетеді. Бұл тақырыптық таңдау Карраччидің Караваджоның суреттеріндегі жиі кездесетін қадірлі діни құштарлыққа қарағанда көбірек бүлікшіл болуы мүмкін екенін көрсетеді. Витковердің айтуынша, Карраччидің «фрескалары зор қуаныш пен жаңа өмірлік күштің гүлденуін, сондай-ақ ұзақ уақыт бойы басылған энергияны көрсетеді». XXI ғасырда Санта-Мария-дель-Пополодағы Чераси капелласына барушылардың көпшілігі Карраччидің «Көкке көтерілу» (1600–1601) тұғырлық суретіне көңіл бөлмей, оның екі жағындағы Караваджоның жұмыстарына назар аударады. Карраччидің «Көкке көтерілуін» Караваджоның «Құдай шешесінің қайтысымен» салыстыру оқуға жетелейді. Карраччи замандастарының арасында инноватор болды. Ол Микеланджелоның фреска сөздігін қайта жандандырып, маньеризмге айналып бара жатқан мықты және жарқын көркем пейзажды ұсынды. Микеланджело денеге барлық мүмкін болатын перспективадан бұрылып, қисайтып бере алатын болса, Карраччи Фарнезе фрескаларында оның қалай билей алатынын көрсетті. «Төбе» шекаралары, фрескамен боялатын қабырғалардың кең аумағы келесі онжылдықтарда Карраччидің ізбасарларының монументалды жарқырауымен толы болады, ал емес Караваджоның ізбасарларымен. Оның өлімінен кейінгі ғасырда, Бернини мен Кортонаға қарағанда аз дәрежеде, Карраччи және жалпы барокко өнері Винкельман сияқты неоклассикалық сыншылардың, тіпті кейінірек Джон Раскиннің, сондай-ақ Караваджоның жақтастарының сынауына ұшырады. Карраччи, негізінен, өте құрметті Рафаэльдің ізбасары ретінде қарастырылғандықтан және Фарнезе фрескаларында ежелгі мифология сияқты тиісті тақырыптарға назар аударғандықтан, жамандаудан құтылды.
The 17th century critic Giovanni Bellori, in his survey entitled Idea, praised Carracci as the paragon of Italian painters, who had fostered a "renaissance" of the great tradition of Raphael and Michelangelo. On the other hand, while admitting Caravaggio's talents as a painter, Bellori deplored his over naturalistic style, if not his turbulent morals and persona. He thus viewed the Caravaggisti styles with the same gloomy dismay. Painters were urged to depict the Platonic ideal of beauty, not Roman street walkers. Yet Carracci and Caravaggio patrons and pupils did not all fall into irreconcilable camps. Contemporary patrons, such as Marquess Vincenzo Giustiniani, found both applied showed excellence in maniera and modeling. By the 21st century, observers had warmed to the rebel myth of Caravaggio, and often ignored the profound influence on art that Carracci had. Caravaggio almost never worked in fresco, regarded as the test of a great painter's mettle. On the other hand, Carracci's best works are in fresco. Thus the somber canvases of Caravaggio, with benighted backgrounds, are suited to the contemplative altars, and not to well lit walls or ceilings such as this one in the Farnese. Wittkower was surprised that a Farnese cardinal surrounded himself with frescoes of libidinous themes, indicative of a "considerable relaxation of counter reformatory morality". This thematic choice suggests Carracci may have been more rebellious relative to the often solemn religious passion of Caravaggio's canvases. Wittkower states Carracci's "frescoes convey the impression of a tremendous joie de vivre, a new blossoming of vitality and of an energy long repressed". In the 21st century, most connoisseurs making the pilgrimage to the Cerasi Chapel in Santa Maria del Popolo would ignore Carracci's Assumption of the Virgin altarpiece (1600–1601) and focus on the flanking Caravaggio works. It is instructive to compare Carracci's Assumption with Caravaggio's Death of the Virgin. Among early contemporaries, Carracci was an innovator. He re enlivened Michelangelo's visual fresco vocabulary, and posited a muscular and vivaciously brilliant pictorial landscape, which had been becoming progressively crippled into a Mannerist tangle. While Michelangelo could bend and contort the body into all the possible perspectives, Carracci in the Farnese frescoes had shown how it could dance. The "ceiling" frontiers, the wide expanses of walls to be frescoed would, for the next decades, be thronged by the monumental brilliance of the Carracci followers, and not Caravaggio's followers. In the century following his death, to a lesser extent than Bernini and Cortona, Carracci and baroque art in general came under criticism from neoclassic critics such as Winckelmann and even later from the prudish John Ruskin, as well as admirers of Caravaggio. Carracci in part was spared opprobrium because he was seen as an emulator of the highly admired Raphael, and in the Farnese frescoes, attentive to the proper themes such as those of antique mythology.
Бейнелеу өнері, жанрлық өнер және суреттер
1595 жылғы 8 шілдеде Аннибале Дрезден сурет галереясында сақталатын «Алма садақасын беруші әулие Рох» картинасын аяқтады. Римде Карраччидің маңызды кезеңдік туындыларының арасында «Domine quo vadis?» (шамамен 1602 жыл) бар, ол фигуралардың композициясындағы керемет қарапайымдылықты, сондай-ақ Поуссинге және оның арқылы суреттегі ишарат тіліне әсер еткен ишараттың күші мен нақтылығын көрсетеді. Карраччи тақырыптар бойынша өте алуан түрлі болды, пейзаждар, жанрлық сахналар және портреттер, оның ішінде ғасырлар бойғы автопортреттер сериясын салған. Ол италиялық суретшілердің арасында пейзажға фигуралардан басымдық берген алғашқылардың бірі болды, мысалы, оның шеберлікпен салынған «Мысырға қашуы» картинасында; осы жанрда Доменичино (оның сүйікті шәкірті) және Клод Лоррен одан үлгі алды. Карраччидің өнерінде формальды емес жағы да бар, ол оның карикатураларында (көбінесе осы форманы ол ойлап тапқан деп есептеледі) және оның ерте жанрлық суреттерінде көрінеді, олар жанды байқауларымен және еркін өңдеуімен, сондай-ақ «Бұршақ жеуші» картинасымен ерекшеленеді. Биографтар оны киімге немқұрайлы, жұмысына құмар адам деп сипаттайды: оның автопортреттері (мысалы, Пармадағыдай) бейнелеуі бойынша әртүрлі.
On July 8, 1595, Annibale completed the painting of Saint Roch Giving Alms, now in Dresden Gemäldegalerie. Other significant late works painted by Carracci in Rome include Domine quo vadis? (c. 1602), which reveals a striking economy in figure composition and a force and precision of gesture that influenced on Poussin and through him, the language of gesture in painting. Carracci was remarkably eclectic in thematic, painting landscapes, genre scenes, and portraits, including a series of autoportraits across the ages. He was one of the first Italian painters to paint a canvas wherein landscape took priority over figures, such as his masterful The Flight into Egypt; this is a genre in which he was followed by Domenichino (his favorite pupil) and Claude Lorrain. Carracci's art also had a less formal side that comes out in his caricatures (he is generally credited with inventing the form) and in his early genre paintings, which are remarkable for their lively observation and free handling and his painting of The Beaneater. He is described by biographers as inattentive to dress, obsessed with work: his self portraits (such as that in Parma) vary in his depiction.
Меланхолиялық көңіл күйдің астында
Аннибале Фарнезе сарайындағы үлкен галереяны аяқтағаннан кейін қанша жұмыс істегені белгісіз. 1606 жылы Аннибале «табақтың Мадоннасы» суретіне қол қойды. Бірақ 1606 жылғы сәуірде кардинал Одоардо Фарнезе жазған хатында Аннибаленің «ауыр меланхолиялық көңіл күйі» оның үшін сурет салуына бөгет болғанын айтып, өкініш білдірді. 1607 жыл бойы Аннибале Модена герцогының тапсырысын – «Шығу» суретін аяқтауға құмар бола алмады. 1608 жылғы жазбада Аннибале шәкіртіне күніне кем дегенде екі сағат студияда жұмыс істеуді міндеттеді. Оның қылқаламын неге тоқтатқанын түсіндіретін құжаттар өте аз. 1609 жылы Аннибале қайтыс болды және өзінің тілегі бойынша Римдегі Пантеонда Рафаэльдің қасына жерленді. Оның жетістіктерінің дәлелі – Бернини, Пуссен және Рубенс сияқты түрлі суретшілер оның туындыларын жоғары бағалады. Палаццо Фарнезе және Эррера капелласындағы жобалардағы оның көптеген көмекшілері мен шәкірттері келесі онжылдықтардағы көрнекті суретшілерге айналды, олардың ішінде Доменичино, Франческо Альбани, Джованни Ланфранко, Доменико Виола, Гвидо Рени, Систо Бадалоччо және басқалар бар.
It is not clear how much work Annibale completed after finishing the major gallery in the Palazzo Farnese. In 1606, Annibale signed a Madonna of the bowl. However, in a letter from April 1606, Cardinal Odoardo Farnese bemoaned that a "heavy melancholic humor" prevented Annibale from painting for him. Throughout 1607, Annibale was unable to complete a commission for the Duke of Modena of a Nativity. There is a note from 1608, where in Annibale stipulates to a pupil that he will spend at least two hours a day in his studio. There is little documentation from the man or time to explain why his brush was stilled. In 1609, Annibale died and was buried, according to his wish, near Raphael in the Pantheon of Rome. It is a measure of his achievement that artists as diverse as Bernini, Poussin, and Rubens praised his work. Many of his assistants or pupils in projects at the Palazzo Farnese and Herrera Chapel would become among the pre eminent artists of the next decades, including Domenichino, Francesco Albani, Giovanni Lanfranco, Domenico Viola, Guido Reni, Sisto Badalocchio, and others.
Каракчиден кейінгі шығармалары
Венера мен Адонис (1595 ж. шамасында) — Кенепке маймен салынған, 217 × 246 см, Венадағы Kunsthistorisches Museum.
Venus and Adonis (c. 1595)—Oil on canvas, 217 × 246 cm, Kunsthistorisches Museum, Vienna
Суреттер
Итальяндық Ренессанс кезеңінің сурет салу дәстүрі және Рафаэль, Микеланджело, Корреджио, Тициан және Веронезе сияқты қалыптасқан Ренессанс суретшілері – бәрі де Карраччидің туындыларына, оның түстерді қолдануына зор ықпал еткен суретшілер. Карраччи барокко суретшілігінің тууына негіз салды. Бұрынғы, сәндік маниризм стилі енді 16 ғасырдың басында барокко суретшілігінде жаңғыртылды, соның арқасында көптеген мектептердің ерекше синтезіне қол жеткізілді. Аннибаледің суреттері венециялық суретшілік талғамына, әсіресе Паоло Веронезедің суреттеріне негізделген. Оның іздерін танытатын туындылар – Реджо-Эмилия үшін жасалған және қазір Дрездендегі «Gemäldegalerie» галереясында сақталатын «Мүсінде отырған Мадонна және Әулие Мәтін» және «Александриялық Әулие Екатеринаның мистикалық үйленуі» (шамамен 1575 жыл), қазір Венециядағы «Gallerie dell'Accademia» галереясында сақтаулы.
The tradition of Italian Renaissance painting and the mature Renaissance artists like Raphael, Michelangelo, Correggio, Titian and Veronese are all painters who had a considerable influence on the work of the Carracci, in his use of colours. Carraci laid the foundations for the birth of Baroque painting. The preceding sterile Mannerist style had its recovery now in the Baroque painting in the early sixteenth century, succeeding in an original synthesis of the many schools. The paintings of Annibale are inspired by the Venetian pictorial taste and especially the paintings of Paolo Veronese. The work that show traces of it are the Madonna Enthroned with Saint Matthew, a work made for Reggio Emilia and now in the Gemäldegalerie, Dresden, and the Mystic Marriage of Saint Catherine of Alexandria (ca. 1575), now preserved at the Gallerie dell'Accademia in Venice.