Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық джаз саксофонисі
American jazz saxophonist
Уорделл Грей (13 ақпан 1921 – 25 мамыр 1955) – суинг және бибоп дәуірлерінің арасында өнер көрсеткен американдық джаз тенор саксофонисі.
Wardell Gray (February 13, 1921 – May 25, 1955) was an American jazz tenor saxophonist who straddled the swing and bebop periods.
Алғашқы жылдар
Грей төрт баланың ең кішісі болып Оклахома-Ситиде дүниеге келді. Ол балалық шағын Оклахома штатында өткізді, содан кейін 1929 жылы отбасымен Детройтке көшіп барды. 1935 жылдың басында Грей Солтүстік-Шығыс орта мектебінде оқуға түсті, кейін Дональд Бёрд, Лакки Томпсон және Аль МакКиббон түлектерімен танымал Касс техникалық орта мектебіне ауысты. Ол 1936 жылы, бітірмей кетіп қалды. Қайын інісі Джуниор Уорреннің кеңесімен Грей жасөспірім шағында кларнет ойнауды үйрене бастады. Бірақ, Лестер Янгтың Каунт Базибен бірге жазған музыкасын естігеннен кейін, ол тенор саксофонына ауысуға шабыттанды. Грейдің алғашқы музыкалық жұмысы Исаак Гудвиннің кішкентай тобында болды, ол жергілікті билерде ойнайтын жартылай штаттық топ еді. Басқа жұмысқа қатысқанда, оны Мичиган штатының Флинт қаласындағы "Бауырластық клубында" оркестр құрап жатқан жас пианист Дороти Паттон естіп, жұмысқа алды. Сол жерде бір жыл бақытты өткеннен кейін ол Джимми Рашельдің тобына (Рашель 1930 жылдары бірнеше жазба жасаған, бірақ оларды қайта жазбаған), содан кейін Мичиган штатының Гранд-Рапидс қаласындағы Бенни Кареу тобына көшті. Осы шамада ол Жанна Гоингспен танысты; олардың 1941 жылдың қаңтарында Анита есімді қызы дүниеге келді.
The youngest of four children, Gray was born in Oklahoma City. He spent his early childhood years in Oklahoma before he and his family moved to Detroit, Michigan in 1929. In early 1935, Gray began attending Northeastern High School, then transferred to Cass Technical High School, noted for having Donald Byrd, Lucky Thompson, and Al McKibbon as alumni. He left in 1936, before graduating. Advised by his brother in law Junior Warren, Gray as a teenager started learning the clarinet. However, after hearing Lester Young on record with Count Basie, he was inspired to switch to the tenor saxophone. Gray's first musical job was in Isaac Goodwin's small band, a part time band that played local dances. When auditioning for another job, he was heard by Dorothy Patton, a young pianist who was forming a band in the Fraternal Club in Flint, Michigan, and she hired him. After a happy year there, he moved to Jimmy Raschel's band (Raschel had recorded a few sides earlier in the 1930s but did not do so again), and then to the Benny Carew band in Grand Rapids, Michigan. Around this time, he met Jeanne Goings; they had a daughter, Anita, born in January 1941.
Эрл Хайнз оркестрімен
Конго клубының жанында "Үш алтылық" орналасқан еді. Жас биші Джерри Уокер Эрл Хайнсты білетін, ал 1943 жылдың соңында Хайнстың тобы Детройтке келгенде, ол Хайнсты Грейді альт саксофоншы ретінде жұмысқа алуға көндірді, себебі сол кезде тенор саксофоншыға орын болмады. Бұл 21 жастағы музыкант үшін үлкен мүмкіндік болды, өйткені Эрл Хайнз оркестрі елімізде ғана емес, сонымен қатар Диззи Гиллеспи және Чарли Паркер сияқты болашақ бибоп музыканттарының карьерасын қадамынан бастап дамытқан еді. Грей қосылған кезде олардың көпшілігі кетіп қалғанмен, Хайнз тобымен ойнау оны көптеген жаңалықтарға үйретті. Ол 1945 жылдың қыркүйегінде Чикагода Джерри Уокерге үйленді.
Near the Congo Club was the Three Sixes. A young dancer, Jeri Walker, knew Earl Hines, and when the Hines band came through Detroit in late 1943, she persuaded Hines to hire Gray on alto saxophone since there was no tenor saxophone job at the time. This was a break for the 21 year old, as the Earl Hines Orchestra was not only nationally known but had nurtured the careers of emerging bebop musicians such as Dizzy Gillespie and Charlie Parker. Although most of them had left when Gray joined, playing with the Hines band was a stimulating experience. He married Jeri Walker in Chicago in September 1945.
Батыс жағалауға келу
1946 жылдың соңында Хайнсты тастап, Лос-Анджелеске (Калифорния) қоныстанды; келгеннен кейін көп ұзамай өзінің атымен алғашқы жазуын жасады. Бұл Эдди Лагунаның Sunset лейблі үшін төрттік жазу болды, онда Уорделлге фортепианода Додо Мармароса көмектесті. Осы күні "Easy Swing" және "The Man I Love" туындылары жарық көрді. Лос-Анджелесте Уорделл Бенни Картермен, блюз әншісі Айвори Джо Хантермен және әнші Билли Экстинні Батыс жағалауындағы турнеде сүйемелдеген шағын топпен жұмыс істеді. Бірақ Лос-Анджелестегі назардың ортасы Central Avenue бойындағы клубтарға ауды, олар соғыс жылдары қорғанысқа жұмсалған қаржының көп көлемінен кейін де гүлденуде болды. Мұнда Уорделл Джек's Basket Room, Down Beat, Lovejoy's және Club Alabama сияқты клубтарда түнгі сессияларда ойнады. Осы сессиялардағы алғашқы жетістіктері Росс Расселлді оны Диал лейблі үшін ұйымдастырып жатқан студиялық жазуға шақыруға итерді. Central Avenue клубтарында Уорделл Декстер Гордонмен тенорлық сайыстар өткізді. Гордон еске алды: "Сессияда көптеген музыканттар болды, бірақ аяғында бәрі Уорделл мен маған келді. Оның ойнауы өте еркін, өте таза еді. Оның құлшынысы мол және идеялары көп болды". Олардың даңқы тарала бастады, және Росс Расселл оларды "The Chase" атты шайқастарын бейнелеуге көндірді, ол Уорделлдің ұлттық деңгейде танымал болған алғашқы жазуы болды және "жаз тарихындағы ең тартымды музыкалық бәсекелестіктердің бірі" деп аталды. "The Chase" жазуы Уорделлге қажетті мүмкіндік болды, ол Лос-Анджелесте және оның төңірегіндегі қоғамдық сессияларда, соның ішінде диджей Джин Норман ұйымдастырған джем-сессиялар сериясында көріне бастады.
He left Hines late in 1946, settling in Los Angeles, California; soon after arriving, he recorded the first session under his name. This was a quartet session for Eddie Laguna's Sunset label, and on it Wardell was supported by Dodo Marmarosa on piano. The date produced "Easy Swing" and "The Man I Love". In Los Angeles, Wardell worked with Benny Carter, blues singer Ivory Joe Hunter, and the small group that supported singer Billy Eckstine on a tour of the West Coast. But the real focus in Los Angeles was in clubs along Central Avenue, which were still thriving after the boom years brought about by the huge injection of wartime defence spending. Here Wardell played in after hours sessions in clubs such as Jack's Basket Room, the Down Beat, Lovejoy's, and the Club Alabama. His early success in these sessions led Ross Russell to include him in a studio session he was organizing for his Dial label. In the Central Avenue clubs Wardell held tenor battles with Dexter Gordon. Gordon recalled, "There'd be a lot of cats on the stand, but by the end of the session, it would wind up with Wardell and myself His playing was very fluid, very clean He had a lot of drive and a profusion of ideas". Their fame began to spread, and Ross Russell managed to get them to simulate one of their battles on "The Chase", which became Wardell's first nationally known recording and has been called "one of the most exciting musical contests in the history of jazz". The success of "The Chase" was the break Wardell needed, and he became increasingly prominent in public sessions in and around Los Angeles, including a series of jam sessions organized by the disc jockey Gene Norman.