Американың бірінші лесбиянка құқықтар қозғалысы

Кіріспе

Америкалық алғашқы лесбияндық азаматтық құқықтар қозғалысы – американдық Daughters of Bilitis (/b//ɪ/'/l//iː//t//ᵻ//s/) ұйымы, сондай-ақ DOB немесе Daughters деп те аталады, АҚШ-тағы лесбияндық азаматтық және саяси құқықтарды қорғау бойынша алғашқы ұйым. 1955 жылы Сан-Францискода құрылған бұл ұйым бастапқыда полицияның шабуылдары мен мазақтауына ұшыраған лесбияндық клубтарға балама ретінде құпия әлеуметтік клуб ретінде жоспарланған. DOB мүшелерінің саны артқан сайын, олардың назары сыртқа шығуға қорқатын әйелдерге көмек көрсетуге және саяси белсенділікке қатысуға ауысты. DOB оларды өз құқықтары және гомосексуалдар тарихы туралы біліммен қамтамасыз етті. Тарихшы Лилиан Фаддерман былай деді: "Осы ұйымды құру және полиция тарапынан қысым көрсетудің өзі ерлік актісі болды, себебі мүшелер әрқашан жасаған істері үшін емес, тек кім екендері үшін шабуылға ұшырайды деп қорқып өмір сүрді". Daughters of Bilitis 40 жыл бойы өмір сүрді, лесбияндықтар, гомосексуалдар, зерттеушілер және психикалық денсаулық мамандары үшін білім беру орталығына айналды.

Өмірбаян

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Кеңес Одағының күшеуі және Қырық жылдық суық соғыстың басталуы АҚШ-та американдық үкіметтегі потенциалды коммунистерге қатысты алаңдаушылықты күшейтті, сондай-ақ азаматтық және саяси қызметкерлердің жеке өміріне байланысты коммунистерден туындаған қауіп-қатерге сезімталдығын арттырды. Конгресс "ұйымдасқан топтардың" мүшелерін тіркеуді міндеттеді. 1950 жылы Мемлекеттік департамент гомосексуалдарды қауіпсіздікке қауіп төндіретін тұлғалар деп жариялады (құқық бұзушылық ретінде қарастырылғандықтан, шантажға ұшырау мүмкіндігіне байланысты). Содан кейін күшейе түсетін репрессивті шаралар қабылдана бастады, оларға гомосексуалды екені күдіктелген федералдық, штаттық және жергілікті мемлекеттік қызметкерлерді қызметтен босату; АҚШ және Канададағы гей-барларға саяси мақсаттағы полиция шабуылдары; және ерлер мен әйелдер үшін киім ауыстыруға тыйым салатын заңдардың қабылдануы кірді. Атап айтқанда, кейін "Билит қыздары" қоғамы құрылған Сан-Францискода, 1954 жылдың 8 қыркүйегінде полиция Адлер және Томмидің орнындағы лесбияндық клубтарға рейд жасады.

Тарих

1955 жылы Дел Мартин мен Филис Лион үш жылдан бері бірге болғаннан кейін, олар бір ер адамдар жұбына басқа лесбиянкаларды танымайтындарын айтты. Сол ер адамдар жұбы Мартин мен Лионды тағы бір лесбиян жұбымен таныстырды, олардың бірі, филиппиндік Розали "Роуз" Бамбергер, әлеуметтік клуб құруды ұсынды. Алғашқы құрылтайшылар 1955 жылдың 21 қыркүйегінде кездесті. Кездесуге қатысқандар: Роза Бамбергер мен Розмари Слипен, Дел Мартин мен Филис Лион, Марсия Фостер және оның серіктесі Джун, сондай-ақ Нони Фрей мен оның серіктесі Мэри. Роуз бен Розмари, екеуі де жұмысшы сыныбынан шыққан және щетка жасау фабрикаларында жұмыс істеген, кездесуді өз үйлерінде өткізді. Топпен қалай жұмыс істеу керектігіне нақты көз жеткізбесе де, әйелдер үнемі кездесе бастады, ұйымдасу қажеттігін түсінді және Мартинді президент етіп жылдам сайлады. Бастапқыда олар басқа әйелдерге лесбиянкалар туралы ақпарат беруге, қоғамдық қысымнан туындаған өзін-өзі жек көруді азайтуға күш салды.

Атау беру

Топ екінші кездесуінде клубқа ат қойды. Билит – француз ақыны Пьер Луис 1894 жылғы «Билит әндері» еңбегінде грек ақыны Сапфоның ойдан шығарылған лесбиянка замандасына берген есім. Билит Сапфомен бірге Лесбос аралында өмір сүрді. Әйелдер осы есімді оның сирек кездесуіне байланысты таңдады; тіпті Мартин мен Лион оның мағынасын білмеді. «Қыздар» деген сөз Америка революциясының қыздары сияқты басқа американдық әлеуметтік бірлестіктермен байланыс орнату мақсатында қолданылды. DOB-тың алғашқы мүшелері екі қайшы тәсілді ұстануға тырысты: қызығушылық танытқан мүшелерді іздеу және құпиялылықты сақтау. Мартин мен Лион бұл атауды қорғап, кейіннен: «Егер біреу сұраса, біз поэзия клубының мүшелері екенімізді айтуға болады» деп жазды. Олар басқалармен ортақ екенін білдіру үшін тағуға арналған белгі жасады, клубтың түстерін таңдады және «Qui vive» – француз тілінде «сақ болу» деген ұранды қабылдады. Ұйым 1957 жылы коммерциялық емес ұйым мәртебесіне арналған жарғыны тіркеді, Филис Лион еске алғандай, оның сипаттамасы соншалықты жалпылама болды, «ол мысықтарды өсіру клубының жарғысы болуы мүмкін еді».

Миссия

Топ құрылғаннан кейін бір жыл ішінде бастапқы сегіз мүшесінің көпшілігі белсенділіктерін тоқтатты, бірақ жалпы саны 16-ға дейін өсті. Әйелдер тек барларға әлеуметтік балама болғысы келмейтінін, одан да артығын қалап, шешті. Бастапқы мүшелердің бірнеше жұмысшы топтағы әйелдері көпшілікке шығуға ұялды және лесбиянкалар үшін екі құпия топ құрды: Quatrefoil және Hale Aikane. 1959 жылға қарай DOB-тың қосымша бөлімдері Нью-Йорк, Лос-Анджелес, Чикаго және Род-Айленд қалаларында ашылды. Кездесуге келгендер есікте күтіп алушымен қарсы алатын. Жақсы ниет білдірісі ретінде күтіп алушы: "Менмін, сіз кімсіз? Маған нақты есіміңізді айтудың қажеті жоқ, тіпті атыңызды да айтудың қажеті жоқ", – дейтін. Құрылғаннан кейін көп ұзамай, DOB Мартин мен Лионның жұп ретінде кездескендегі ең маңызды мәселесін шешетін миссиялық мәлімдеме жазды: тарихшы Мартин Микер "лесбиянның өтуі керек ең негізгі сапар" деп атаған әйелдердің гомосексуализмі туралы толыққанды ақпараттың жоқтығы. Клуб кездесулерін жергілікті газетте жариялауға рұқсат берілмейтінін түсінген соң, журналистика саласында тәжірибесі бар Лион мен Мартин топқа белгілі барлық әйелдерге тарату үшін бюллетень басып шығара бастады. 1956 жылдың қазан айында ол АҚШ-та ұлттық деңгейде таралған алғашқы лесбияндық басылым – The Ladder атанды. Олар 1958 және 1964 жылдары оқырмандарына сауалнама жасап, нәтижелерін жинақтап жариялағандықтан, лесбияндықтар туралы статистика жариялаған алғашқылардың бірі болды. Мартин алғашқы президент болды, ал Лион The Ladder журналының редакторы атанды. DOB «Гомосексуалдарды қоғамға интеграциялау мақсатындағы әйелдер ұйымы» деп жарнамалады. Олардың миссиялық мәлімдемесі төрт бөлімнен тұрды; ол 1970 жылға дейін The Ladder журналының әрбір санының ішкі мұқабасында жарияланды:

Нұсқаны білім беру, оған өзін түсінуге және қоғамға бейімделуге мүмкіндік беру. Бұл жыныстық ауытқу тақырыбында кітапхана құру арқылы; заңгерлік, психиатриялық, діни және басқа да мамандықтардың жетекші мүшелері жүргізетін қоғамдық талқылауларды демеушілік ету арқылы; қоғамға қабылданған мінез-құлық пен киім үлгісін қолдау арқылы жүзеге асырылады. Қате пікірлер мен көзқарастарды жоюға бағытталған жұртшылықты біліммен қаруландыру. Гомосексуалдар туралы білімді арттыруға бағытталған зерттеу жобаларына уәкілетті және жауапты психологтар, әлеуметтанушылар және басқа да сарапшылардың қатысуы. Гомосексуалдарға қатысты қылмыстық кодексті зерттеу, өзгерістер ұсыну және осы өзгерістерді мемлекеттік заң шығару органдарында заңды жолмен ілгерілету.

Әдістер

Ертедегі гейлер қозғалысы, кейін Гомофильдік қозғалыс деп аталды, 1950 жылы құрылған ерлердің Маттахин қоғамы төңірегінде қалыптасты. Маттахин қоғамы негізін қалаушылардың коммунистік қызметіне байланысты туған, провокациялық ұйым ретінде басталып, бірақ жетекшілері гетеросексуалдық қоғамды гейлердің ешқандай айырмашылығы жоқ екеніне және олар қауіп төндірмейтініне көндірудің тиімді және ақылға қонымды екеніне келді, өзгерістерге шақырудың орнына. 1953 жылы олар бағыттарын өзгертіп, саяси белсенділікке көшті. Билитис қыздары осы консервативті үлгіні қабылдап, мүшелерін мүмкіндігінше басым гетеросексуалдық мәдениетке сіңісуге ынталандырды. DOB мүшелері арасында әйел және еркек киімдерінің орындылығы және рөлдік ойындар туралы пікірталас жалғасты. 1955 жылы қауым мүшелері жиналысқа келген әйелдердің шалбар киген жағдайда әйелдер шалбарын кию керек деген ереже енгізді. Бірақ көптеген әйелдер бұл ереженің сирек сақталғанын еске алады; көптеген кездесулерде әйелдер джинсы киіп жүрді, ал 1950 жылдары сатылатын жалғыз нұсқа – ерлердікі болды. Барбара Гиттингс бірнеше жыл өткен соң, ұлттық конвенцияға дайындалу кезінде DOB мүшелері өмірі бойы еркек киім киген әйелді "өзін мүмкіндігінше 'әйелдік' етіп киюге" көндіргенін айтты. Бұл оқиғаға барлығы қуанды, бұл үлкен жеңіс сияқты болды. Бүгін мұндай насихаттың мағынасы бар деп ойлаудың дұрыс еместігіне қорқынышпен қараймыз. 1959 жылы Сан-Францискодағы мэр сайлауында қарсыласы Рассел Вольден гомосексуализмді қоғамдық мәселе етіп, қазіргі мэр Джордж Кристофер қаланы "жыныстық бұрмалаушылар" үшін қауіпсіз етуде деп мәлімдеді. Вольденнің штабы "Қыздары бар ата-аналар, отбасыңызда ұл жоқ болғандықтан жайбарақат отырмаңыздар. Гомосексуал әйелдерден құралған лесбияндық ұйымның бар екенін білу үшін "Билитис қыздары" деген атпен танысыңыз" деген материалдарды таратты. Тіпті ФБР да DOB жиналыстарына қызығушылық танытты; 1959 жылы агент есеп берді: "ДОБ-ның мақсаты – қоғамға лесбияндық гомосексуалды қабылдауды үйрету". Бұл хабарлама The Ladder журналының наурыз айындағы санында жарияланды. Конференцияға 200 әйел қатысты, сондай-ақ DOB мүшелерінің ерлер киімін киіп жүргенін тексеру үшін келген Сан-Франциско полициясы да болды. Дель Мартин оларды ішке кіргізіп, барлық әйелдердің көйлек, шұлық және өкше кигенін көрсетеді. Олар спикерлерді тыңдады, оның ішінде гей-барлардың заңдылығы мен моральдығы туралы екі адвокат арасындағы дебат, Американдық Азаматтық Бостандықтар Одағының баяндамасы және "десертпен бірге қарғыс берген" епископ. Ол тыңдаушыларға олардың күнәкар екенін айтып, "тірлікке" барып, олар оны сыпайылықпен тыңдады. DOB олармен одақтас болған адамдарға сыйлықтар берді, оларды "Билитис ұлдары" немесе SOB деп атады. Олардың қатарында олардың адвокаты, фотографы және конвенцияны ұйымдастыруға көмектескен Маттахин қоғамының мүшелері болды. 1962 жылы өткен екінші ұлттық конвенция KTTV-нің Confidential File бағдарламасында көрсетілгенімен ерекшеленді, бұл бағдарламаны бүкіл елде таратуға рұхсат етілді. Бұл, мүмкін, лесбияндық туралы айтатын алғашқы американдық ұлттық хабарлама болды. DOB 1968 жылға дейін әр екі жылда бір рет конвенциялар өткізді. 1964 жылы өткен конвенцияда Клео Боннер, Клео Гленн есімімен, құттықтау сөз сөйледі.

The early gay rights movement, then called the Homophile Movement, was centered around the male Mattachine Society, formed in 1950. Although the Mattachine Society began as a provocative organization with roots in its founders' communist activism, the leadership decided it was more prudent and productive to convince heterosexual society at large that gays were not different and did not comprise a threat, rather than to agitate for change. In 1953 they changed their focus and started to become more politically active. The Daughters of Bilitis followed this conservative model by encouraging its members to assimilate as much as possible into the prevailing heterosexual culture. There was ongoing debate over the propriety of butch and femme dress and role play among DOB members. As early as 1955 members made a rule that women who attended meetings, if wearing pants, should be wearing women's slacks. However, many women remember this rule was seldom observed; at many meetings women were wearing jeans, and in the 1950s the only type for sale were men's. Barbara Gittings recalled that even years later, in preparation for a national convention, members of the DOB persuaded a woman who had worn men's clothing all her life "to deck herself out in as 'feminine' a manner as she could Everyone rejoiced over this as though some great victory had been accomplished Today we would be horrified at anyone who thought this kind of evangelism had a legitimate purpose." In the 1959 mayoral race in San Francisco, challenger Russell Wolden made homosexuality a public issues, claiming that incumbent George Christopher was making the city safe for "sex deviants". Wolden's campaign distributed materials that stated, "You parents of daughters — do not sit back complacently feeling that because you have no boys in your family everything is all right To enlighten you as to the existence of a Lesbian organization composed of homosexual women, make yourself acquainted with the name Daughters of Bilitis." Even the FBI was curious enough to attend DOB meetings; an agent reported in 1959, "The purpose of the DOB is to educate the public to accept the Lesbian homosexual into society." The blurb was reprinted in the March issue of The Ladder. Two hundred women attended the conference, as did the San Francisco police, who came to check if any of the DOB members were wearing men's clothes. Del Martin brought them inside to see all the women wearing dresses, stockings and heels. The attendees listened to speakers, including a debate between two attorneys about the legality and morality of gay bars, a presentation by the American Civil Liberties Union, and an Episcopal priest who "served up damnation with dessert". He went on a "tirade" telling the audience they were sinners, to which they listened politely. The DOB gave awards to men who were allied with them, whom they called "Sons of Bilitis", or SOBs. These included their lawyer, photographer, and members of the Mattachine Society who assisted them with the convention. The second national convention, held in 1962, was notable for being covered on television on the KTTV's Confidential File, a nationally syndicated show. This was probably the first American national broadcast that specifically covered lesbianism. The DOB held further conventions every two years until 1968. Cleo Bonner, under the name Cleo Glenn, gave the welcoming address at the 1964 convention.

Бағыттың өзгеруі

1960 жылы «The Ladder» журналында DOB-ның сәйкестікке ерекше мән беруіне наразылық білдірген оқырмандардың хаттары жарияланды. 1970 жылдары Дел Мартин мен Филис Лион заманауи стандарттар бойынша лесбиянкаларды қоғамға интеграциялау және бейімдеу жөніндегі DOB-ның ерте замандағы идеалдарының ескіргенін айтты. Олар сондай-ақ 1950 және 1960 жылдары көптеген гейлер мен лесбиянкалар осы идеалдарға қол жеткізу мүмкін емес деп санайтынын және бұл тәсілдің радикалды болғанын еске түсірді. DOB ешқашан «Mattachine Society» қоғамымен салыстырылатын мүше санына ие болған жоқ. Кейбіреулер DOB идеалдарын шындыққа сай емес деп есептесе де, оларды тым жұмсақ санағандар да болды. Бірақ 1962 жылы «Қыздардың» екінші съезінде ұлттық президент Джей Белл интеграцияның прагматикалық тәсілі мен қылмыстық сот жүйесіндегі баяу өзгерістерге шыдамдылық танытуды қайтадан қолдады. 1963 жылы ұйымның бағытын өзгерткен екі оқиға болды. Анонимді донор (өзінің атын жариялаудан бас тартып, DOB-ға «Пенсильвания» деп белгілі болған) бес жыл ішінде 100 000 доллар сомасында үлкен қаржылық көмек көрсеткенде, ұйым күтпеген пайдаға ие болды. «Пенсильвания» түрлі DOB мүшелеріне 3000 долларлық чектер жазды, олар оларды ұйымға берді. Барбара Гиттингс «The Ladder» журналының редакторы болды. «The Ladder» DOB басшылығынан жекелеген бөлімшелермен байланыс құрудың негізгі құралы болғандықтан, редакция өте ықпалды болды. Гиттингс журналға маңызды өзгерістер енгізіп, DOB-ның танымалдылығын арттыруға ықпал етті. Ол DOB-ды Шығыс жағалауындағы гомофильдік ұйымдармен (ECHO) біріктіруді қалады, ол гейлер мен лесбиянкаларға арналған басқа да әлеуметтік және саяси клубтардың коалициясы еді. ECHO 1962 жылдың қаңтарында құрылды, оның құрамына Нью-Йорктегі DOB бөлімшесі, Нью-Йорк және Вашингтондағы «Mattachine Society» бөлімшелері және «Janus Society» кірді. ECHO гомофильдік ұйымдар мен сыртқы басқару органдары арасындағы ынтымақтастықты жеңілдетуді мақсат етті. Психиатрлардың психикалық аурулары бар деп айтуына көпшілік наразылық білдіре бастады. 1964 жылы ECHO конгресінде психолог Альберт Эллис «екі жыныстылыққа бейім адамдар – психопаттар» деді. Көрермендердің бірі: «Доктор Эллис, сізге ем алуға келген кез келген екі жыныстылыққа бейім адам психопат болуы керек!» деп жауап берді. Бұл пікір қолдауға ие болды. 1964 жылы Мартин мен Лион ұйымның жұмысына араласуын азайтты, «Егер ұйымның қандай да бір маңызы болса, ол екі адамға негізделмеуі керек, ол өздігінен тұрып, өсе алуы керек деп ойладық. Егер біз кетпесек, мұндай нәрсе ешқашан болмайтын еді». Мартин мен Лион жаңадан құрылған Діни және гомосексуалдық кеңеске (CRH) ұйымдастырылған дін мен гейлер мен лесбиянкалар арасындағы диалогты дамыту үшін қосылды. Олар DOB-ды да ұйымға қосылуға шақырды, бірақ бұрынғы ереже DOB-ға жеке ұйымдарға қосылуға тыйым салған. (Бұл, ең алдымен, коммунистік мақсаттарға көзқарасы ортақ ұйымдармен қосылмауын қамтамасыз ету үшін, бұрынғы жағдайларда құрылған болатын.) Бірақ DOB кейде CRH-пен ынтымақтастық жасады. Ең бастысы, 1965 жылдың 1 қаңтарына дейін Сан-Францискодағы бірнеше гомофильдік ұйымдар, соның ішінде DOB, CRH, Жеке құқықтар қоғамы және «Mattachine Society» Полк көшесіндегі Калифорния залында өзара пайда үшін қаржы жинау шарасын өткізді. Сан-Франциско полициясы араласпауға келіскенмен, шара күні полиция күшпен келіп, Калифорния залын қоршап алды. Олар кіреберіске көптеген шамдарды бағыттап, кірген 600-дан астам адамның суретін түсірді. Гомофильдік қозғалысқа азаматтық құқық қозғалысының белсенділігі де әсер етті. (1964 жылы Клео Боннер, афроамерикалық, DOB ұлттық президенті болып сайланды.) Барбара Гиттингс, Дел Мартин және Филис Лион сияқты DOB-тың жоғары лауазымды мүшелері 1965 және 1966 жылдары «Mattachine Society» мүшелерімен бірге Ақ үйді, Мемлекеттік департаментті және басқа да федералдық ғимараттарды пикетке шығара бастады. Гиттингс «The Ladder» журналының редакторы ретінде басқаларды да солай етуге шақырды, ал олардың белсенділігі DOB басшылығында дау тудырды. Гиттингс сондай-ақ «The Ladder» журналында «Тірі үгіт» деп аталатын тұрақты баған жүргізді, әйелдерді достары мен отбасы мүшелеріне ашылуға шақырды. Франк Камени жиі өз үлесін қосты, сондай-ақ саяси әрекеттерге шақырды. Кейбір оқырмандар Камениге жағымды жауап берді, ол бір сөзінде гомосексуалдарды гетеросексуалдармен бірдей қалыпты деп жариялады; кейбіреулері саяси үнге наразылық білдірді. Кейбіреулер Каменидің еркек ретінде оларға не істеу керектігін айтқанына ашуланды. DOB басшылары Камениді ұнатпады және Гиттингстің журналға қатысты шешімдерімен келіспеді, сондықтан оны 1966 жылы редакторлық қызметтен босатылды.

In 1960, letters from readers in The Ladder appeared that expressed exasperation with the DOB's emphasis on conformity. In the 1970s, Del Martin and Phyllis Lyon reflected that by contemporary standards, the early ideals of the DOB for integration and adjustment of the lesbian into society were outmoded. They also remembered that, in the 1950s and early 1960s, many gay men and lesbians considered those ideals unreachable and this approach radical. The DOB never had the number of members comparable to the Mattachine Society's. Although some may have considered the DOB's ideals unrealistic, some also considered them too tame. But in 1962 at the Daughters' second convention, national president Jaye Bell again argued for the pragmatic approach of integration and patience with slow change in the criminal justice system. In 1963 two events happened that changed the course of the organization. The group received a windfall when an anonymous donor (who refused for her name to be recorded, and known to the DOB only as "Pennsylvania") began donating large sums of money to the group: $100,000 over five years. "Pennsylvania" wrote $3,000 checks to different DOB members, who in turn signed them over to the organization. Barbara Gittings took over as editor of The Ladder. Because The Ladder was the primary method of communication from the leadership of the DOB to individual chapters, the editorship was extremely influential. Gittings made significant changes to the magazine, emphasizing an increase in visibility for the DOB. Specifically, she wanted to align the DOB with the East Coast Homophile Organizations (ECHO), a coalition of other social and political clubs for gays and lesbians. ECHO was established in January 1962, with its formative membership including the DOB chapter in New York, the Mattachine Society chapters in New York and Washington D. C., and the Janus Society. ECHO was meant to facilitate cooperation among homophile organizations and outside administrations. Audiences were getting impatient with psychiatrists telling them they were mentally ill. In 1964 at an ECHO convention, featured speaker, psychologist Albert Ellis, stated that "the exclusive homosexual is a psychopath". Someone in the audience responded, "Any homosexual who would come to you for treatment, Dr. Ellis, would have to be a psychopath!" a comment that was met with applause. In 1964, Martin and Lyon began to control less of the organization, saying, "We felt that if the organization had any validity at all it couldn't be based on two people, it had to be able to stand and grow on its own. And it was never going to do it if we didn't move out." Martin and Lyon joined the newly formed Council on Religion and the Homosexual (CRH) to develop a dialogue between organized religion and gays and lesbians. They urged the DOB to join the organization as well, but a previous rule precluded the DOB from joining separate organizations. (This had been established under earlier conditions, primarily to ensure it would not join organizations that sympathized with Communist aims.) But the DOB did collaborate with the CRH at times. Most notably, on the eve of January 1, 1965, several homophile organizations in San Francisco, including the DOB, the CRH, the Society for Individual Rights, and the Mattachine Society, held a fund raising ball for their mutual benefit at California Hall on Polk Street. Although San Francisco police had agreed not to interfere, on the evening of the ball, the police showed up in force and surrounded the California Hall. They focused numerous klieg lights on the entrance and photographed each of the 600 plus persons who entered. The homophile movement was also influenced by gains of activism of the civil rights movement. (In 1964 Cleo Bonner, an African American, was elected as the DOB's national president.) Higher profile members of the DOB, such as Barbara Gittings, Del Martin and Phyllis Lyon, began to picket the White House, the State Department, and other federal buildings in 1965 and 1966 with members of the Mattachine Society. Gittings, as editor of The Ladder, encouraged others to do the same, and their activism became controversial in the leadership of the DOB. Gittings also ran a regular column in The Ladder that she called "Living Propaganda", encouraging women to come out to their friends and family members. Frank Kameny frequently contributed, also urging political action. Some readers responded positively to Kameny, who in a speech declared homosexuals as normal as heterosexuals; some were put off by the political tone. Others were angered by Kameny, as a man, suggesting to them what they should do. DOB leaders disliked Kameny and disagreed with Gittings's decisions for the magazine, and she was let go as editor in 1966.

Феминизмнің өрлеуі

Дель Мартин Билитис қыздарының бастапқыда әйелдер мәселелеріне, сондай-ақ гомосексуал әйелдердің проблемаларына назар аударған феминистік ұйым болғанын жазды; алайда, 1960-шы жылдардың ортасында феминизм көптеген мүшелер үшін әлдеқайда маңыздырақ болды. 1966 жылы Дел Мартин мен Филис Лион Ұлттық Әйелдер Ұйымына қосылып, «The Ladder» оқырмандарына да солай етуге шақырды, тіпті отбасылық жеңілдік алғанын хабарлады. Тарихшы Мартин Микер 1966 жылғы DOB конвенциясы – DOB пен Солтүстік Америка гомофилдер конференциясының (NACHO) біріккен 10 күндік шарасының, DOB-дағы әйелдер мәселесі мүшелер үшін гей мәселелерінен гөрі маңыздырақ бола бастаған шешімді кезең болғанын атап көрсетті. Бұл DOB ұйымдастырған ең ірі конгресс болды, Сан-Францискодағы бұқаралық ақпарат құралдарында жарияланды және бүкіл елде танымал спикерлер қатысты. Көптеген баяндамалар тек ер адамдарға қатысты тақырыптарды қамтыды. 1966 жылғы қарашада DOB президенті Ширли Уиллер жазған эссесінде гейлер мен лесбиянкалардың кездесетін мәселелердің айырмашылығын көрсетті: гейлер полицияның мазалауына, тұзаққа түсіруіне, қызметке шақыруына, қоғамдық жерлерде сексуалдық қатынасқа түсуіне жиірек ұшырайды, ал әйелдердің трансвестизм үшін тұтқындалуы соңғы кезде ғана басталды. Уиллер лесбиянкаларға тән мәселелер жұмыс орнындағы қауіпсіздік пен мансаптық өсу, отбасылық қарым-қатынастар, балаларға қамқорлық және кездесу құқығы екенін атап өтті. DOB мүшелерінің көпшілігі гомофилдер ұйымдары өздерінің мәселелерін шешпейді деп санайтындықтан, олар өздерінің мәселелеріне назар аударуды тоқтатты, себебі лесбиянкалардың гей еркектерге қарағанда гетеросексуал әйелдермен көбірек ортақ екенін сезінді. Ұйым да уақыттың өзгеруіне ұшырады. Жас мүшелер ескі мүшелердің алаңдаушылықтарын бөліспеді; оларды революциялық тактикалар көбірек қозғады. (ДОБ-тың барлық ескі мүшелері радикализмге қарсы болған жоқ, мысалы, ДОБ-тың Нью-Йорк бөлімшесінің президенті ретінде Рут Симпсон 1969–1971 жылдары DOB мүшелері үшін гей құқықтарын қорғау демонстрацияларын және білім беру бағдарламаларын ұйымдастырды. Нью-Йорк полициясы бірнеше рет Манхэттеннің оңтүстік бөлігіндегі DOB лесбиян орталығына ордерсіз заңсыз кірген кезде Симпсон полиция мен DOB әйелдерінің арасында тұрды. Ол үш рет полициямен сотқа шақырылды және сотқа қатысуға міндеттелді.) Ұлттық басқару кеңесіндегі ұйымдастыру мәселелері күшейді, ал жергілікті бөлімдер ұлттық келісімсіз маңызды мәселелер бойынша әрекет ете алмады.

Del Martin has written that the Daughters of Bilitis was a feminist organization from the beginning, focusing on the problems of women as well as problems of the female homosexual; however, in the mid 1960s feminism became a much higher priority to many of the members. In 1966, Del Martin and Phyllis Lyon joined the National Organization for Women, and urged readers of The Ladder to do the same, reporting they got a family discount. Historian Martin Meeker notes that the 1966 DOB convention, a 10 day affair joining the DOB with the North American Conference of Homophile Organizations (NACHO), was the turning point where women's issues in the DOB began to have more importance to its members than gay issues. It was the largest convention DOB had yet organized, publicized in mass media all over San Francisco, and attended by a large panel of nationally known speakers. Many of the presentations focused on topics that were exclusively male centered. In a November 1966 essay by DOB president Shirley Willer, she pointed out differences in problems faced by gay men and lesbians: gay men dealt more with police harassment, entrapment, solicitation, sex in public places, and until recently few women were being arrested for cross dressing. Willer noted that problems specific to lesbians were job security and advancement, and family relationships, child custody, and visitation. Feeling as if their issues were not being addressed by homophile organizations, because many members of the DOB felt that homophile organizations did not address their issues, they began to emphasize that lesbians had more in common with heterosexual women than with gay men. The Daughters were also affected by the changing times. Younger members did not share the concerns of older members; they were more moved by revolutionary tactics. (Though not all older members in the DOB were anti radical; for example, as president of the New York chapter of the DOB, Ruth Simpson organized gay rights demonstrations as well as educational programs for DOB members during the period of 1969–71. Several times when NYC police, without warrants, illegally entered DOB's lesbian center in lower Manhattan, Simpson stood between the police and the DOB women. On three occasions she was cited by police and required to go to court appearances.) Tensions increased because problems in organization of the national governing board increased, while local chapters were unable to take action on issues important to them without national approval.

Даулы аяқталуы

DOB-тың ұзақ жылғы мүшесі Хелен Сандоз Барбара Гиттингс кеткеннен кейін аралық кезеңнен соң «The Ladder» журналын редакциялауды өз мойнына алды. Сандоз жұмыстың жауапкершілігіне бауралып, ол оның жеке қарым-қатынасына кері әсер етті. 1968 жылы ол редакторлық міндеттерді Барбара Гриерге тапсырды, ол журналға кітап сыншысы және поэзия авторы ретінде үлес қосып келген еді. Гриер журналды Канзас-Сити қаласынан редакциялады. Ол 1957 жылдан бері журналға материалдарымен үлес қосып келгеніне қарамастан, DOB ісіне салыстырмалы түрде жаңа адам болды. Гриер «The Ladder» журналына үлкен үміт артатын. Көбірек әйел оқырмандарды тарту мақсатында 1964 жылы Гиттингс қойған «Лесбияндық шолу» деген кіші тақырыбын алып тастады. Журналдың көлемін екі есеге ұлғайтып, барлық бөлімдерін кеңейтті және журналдың көп бөлігін феминистік идеяларға арнады. 1969 жылы Австралиядағы алғашқы DOB бөлімі және Жаңа Зеландия мен Скандинавияда бөлімдер құруға жасалған әрекеттер туралы хабарлады. 1970 жылы DOB-ның ыдырап бара жатқанына және «The Ladder» журналын сақтау қажеттігіне көз жеткізген Гриер DOB президенті Рита ЛаПортепен бірлесіп, DOB штаб-пәтерінен Рено қаласына жазылушылар тізімін көшіріп, журналды одан әрі кеңейту үшін жұмыс істеді. Гриер DOB басшылығымен байланысын үзіп, осылайша ұлттық ұйым мен оның жекелеген бөлімдері арасындағы негізгі коммуникация құралын жойды. Ұлттық ұйым ретінде «Bilitis қыздары» 1970 жылы таратылды. Кейбір жергілікті бөлімдер 1995 жылға дейін өз қызметін жалғастырды. Гриер «The Ladder» журналын тоқтатуға мәжбүр болды, жарнама (бұрын «The Ladder» журналында болмаған) және жазылым арқылы журналды жалғастыру жоспарлаған болса да. 1972 жылы «Пенсильваниядан» DOB-ға аударылған 3000 долларлық чектер келіп тоқтағанда, «The Ladder» қаржысы таусылып, жабылды. Дегенмен, тарихшы Мартин Микер 14 жылдық DOB-ның әйелдер өміріне тигізген әсерін былай сипаттады: «DOB бүкіл елдегі жүздеген лесбиянды бір-бірімен байланыстырып, оларды баспа және соның салдарынан қиял арқылы байланыс құрған, ерекше заманауи коммуникация желісіне біріктірді, көзбен көру, есту, иіс сезу және сезіну арқылы емес».

Longtime DOB member Helen Sandoz had taken over editing The Ladder following an interim period after Barbara Gittings left. Sandoz became burdened by the responsibilities of the job, which adversely affected her primary personal relationship. In 1968 she passed the editing duties on to Barbara Grier, who had been contributing to the magazine as a book reviewer and poetry writer. Grier edited the magazine from Kansas City. She was a relative newcomer to the workings of the DOB, despite contributing to the magazine since 1957. Grier had high aspirations for The Ladder. She removed the subtitle "A Lesbian Review" from the cover, placed there in 1964 by Gittings, in order to attract more women readers. She doubled the size of the magazine, expanding every section, and devoted much of the space in the magazine to feminist ideals. She reported the first DOB chapter in Australia in 1969 and attempts to form chapters in New Zealand and Scandinavia. In 1970, convinced that the DOB was falling apart and The Ladder must be saved, Grier worked with DOB president Rita LaPorte to take the subscriber list from the DOB headquarters in San Francisco to Reno and expand the magazine further. Grier severed ties with DOB leadership and in doing so took away the Daughters' primary method of communication from the national organization to its individual chapters. As a national organization, the Daughters of Bilitis folded in 1970. Some local chapters still continued until 1995. Grier also effectively ended The Ladder, despite her plans for the magazine to run on advertising (something The Ladder had not previously had) and subscriptions. When the $3,000 checks from "Pennsylvania" written to the DOB stopped coming, by 1972, The Ladder had run out of funds and it folded. However, the influence of the 14 year run of the DOB on the lives of women was described by historian Martin Meeker thusly: "The DOB succeeded in linking hundreds of lesbians across the country with one another and gathering them into a distinctly modern communication network that was mediated through print and, consequently, imagination, rather than sight, sound, smell, and touch."

Ұйымдық мұрағаттар

Ұлттық кеңсе мен Сан-Францискодағы Билитис қыздарының бөлімшесінің толық сақталған ұйымдық жазбалары зерттеушілерге Сан-Францискодағы GLBT тарихи қоғамындағы Филис Лион мен Дель Мартин қағаздарының бөлігі ретінде қолжетімді, бұл коммерциялық емес мұрағаттар мен зерттеу орталығы. Онлайн іздеу құралы мұрағаттың толық каталогын ұсынады. Лесбиян тарихы мұрағаты Red Dot Collection жинағына ие, ол Нью-Йорк қаласының Билитис қыздары бөлімшесінің кітапханасынан тұрады. Бостонның The History Project мұрағаты Бостон Билитис қыздары жинағын сақтайды, онда Бостон бөлімшесінің ұйымдық жазбалары және Бостон DOB журналының Maiden Voyage басылымдарының жазбалары бар, кейіннен Focus деп аталды. Калифорния университетінің Беркли кітапханалары Билитис қыздарының "The Ladder" басылымының ішінара цифрланған жинағына ие; Бұл жинаққа 5-16 томдары кіреді. Александр көшесі кітапханасы да 1, 2 және 9-16 томдарын қоса алғанда, ішінара жинаққа ие.