Кіріспе

Американдық романист және әңгімелер авторы Томас Корагессан Бойл (2 желтоқсан 1948 жылы туған) – американдық романист және әңгімелер авторы. 1970 жылдардың ортасынан бері ол он тоғыз роман және 150-ден астам әңгіме жариялаған. 1988 жылы үшінші романы – «Әлем соңы» үшін ПЕН/Фолкнер сыйлығына ие болды, бұл роман Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі 300 жылдық оқиғаны баяндайды. Бұрын Оңтүстік Калифорния университетінде ағылшын тілінен ерекше профессор болып жұмыс істеген.

Ерте өмір

Бойл Нью-Йорктің Пикскилл қаласында өсті. Оның шын аты Томас Джон Бойл еді; анасының әжесінің құрметіне 17 жасында орта атын Корагессан деп өзгертті. Ол 1968 жылы Нью-Йорк штатының Потсдам университетінде ағылшын тілі мен тарих мамандығы бойынша бакалавр, 1974 жылы Айова университетінің Жазушылар шеберханасында магистр, ал 1977 жылы Айова университетінде докторлық диссертациясын қорғады. Бойлдің көптеген романдары мен әңгімелері "бейбітшілік дәуірінде" туған ұрпақтың құштарлықтарын, қуаныштары мен тәуелділіктерін зерттейді. Оның туындыларында еркек кейіпкердің жиі қате қадамдары және анти-батырдың тартымдылығы сияқты тақырыптар қатыгез сатира, юмор және түскерлік реализммен қатар келеді. Оның көркем әдебиеті табиғаттың аяусыздығы мен болжаусыздығын, сондай-ақ адам қоғамының қоршаған ортаға салған зиянын зерттейді. Оның романдары: «Дүние аяғы» (1987, PEN/Фолькнер сыйлығының иегері); «Велвиллге жол» (1993); «Тортилья пердесі» (1995, Францияның Prix Médicis étranger сыйлығының иегері). Бойл он бір әңгімелер жинағын жариялаған, олардың ішінде «Адамның тегі» (1979), «Майлы көл» (1985), «Егер өзен виски болса» (1989) және «Батыр жоқ» (1994) кіретін еді. Оның әңгімелері «The New Yorker», «Harper’s», «Esquire», «The Atlantic Monthly» және «Playboy» сияқты американдық ірі журналдарда, сондай-ақ «Selected Shorts» радио бағдарламасында жиі жарияланады.

Әсерлер

Бойль Габриэль Гарсия Маркесті өзінің сүйікті жазушысы деп атады. Ол сонымен қатар Фланнери О'Коннор мен Роберт Кувердің әдебиетін ұнатады.

Жеке өмір

Бойль Карен Квашайға үйленген. Олардың үш баласы бар және Калифорния штатындағы Санта-Барбара қаласына жақын Монтеситода тұрады.

Марапаттар мен құрметтер

Әдеби журналдар үйлестіру кеңесінің қысқа әңгімеге арналған көркем әдеби сыйлығы, 1977. Ұлттық өнер қорының стипендиясы, 1977. Фикция бойынша Сент-Лоуренс сыйлығы, жылдың ең жақсы әңгімелер жинағы, 1980 («Адамның шығу тегі»). The Paris Review журналының Аға Хан әдебиет сыйлығы, 1981 («Мунго Among the Moors», «Water Music» кітабынан үзінді). Ұлттық өнер қорының стипендиясы, 1983. The Paris Review журналының Джон Трен юмор сыйлығы, 1984 («Гектор Квесадилланың оқиғасы»). Калифорния штаты, 55-ші жылдық әдебиет жүлдесі, 1986 («Greasy Lake»). «Нью-Йорк Таймс» кітап шолуының редакторы таңдауы, жылдың 16 үздік кітабының бірі, 1987 («Дүние соңы»). Гуггенхайм стипендиясы, 1988. «Дүние соңы» романы үшін 1988 жылғы ПЕН/Фолкнер сыйлығы, жылдың ең үздік романы. О. Генри сыйлығы, 1988. «Атлантик» журналынан «Тұншығып бара жатқан үй». Калифорния Коммуналдық клубының әдебиет бойынша алтын медалі, жылдың ең үздік романы, 57-ші жылдық сыйлықтар, 1988 («Дүние соңы»). О. Генри сыйлығы, 1989. «Париж ревю» журналынан «Көңілденген маймыл әйел». Prix Passion баспасының сыйлығы, Франция, жылдың ең үздік романы үшін, 1989 («Су музыкасы»). PEN Center West әдеби сыйлығы, жылдың ең үздік әңгімелер жинағы, 1989 («Егер өзен виски болса»). «Нью-Йорк Таймс» кітап шолуының редакторы таңдауы, жылдың 13 үздік кітабының бірі, 1989 («Егер өзен виски болса»). Нью-Йорк мемлекеттік университетінің құрметті гуманитарлық ғылым докторы, 1991. Ұлттық өнер және әдебиет академиясының Говард Д. Вурселл ескерткіш сыйлығы, прозалық шеберлік үшін, 1993. «Үздік американдық әңгімелер» іріктеуі, 1997. «Нью-Йоркер» журналынан «Балаларды өлтіру». Prix Médicis Étranger, Париж, жылдың ең үздік шетелдік романы үшін, 1997 («Тортилла пердесі»). О. Генри сыйлығы, 1999. «The New Yorker» журналынан «Жер асты бақтары». PEN/Фолкнер қорынан Бернард Маламуд сыйлығы, қысқа көркем әдебиет үшін, 1999, Т.С. Бойльдің «Әңгімелер жинағы» үшін. О. Генри сыйлығы, 2001. «The New Yorker» журналынан «Өмірдегі махаббатым». Оңтүстік Калифорния кітап сатушылар қауымдастығының сыйлығы, 2002, «Азаматтан кейін» үшін, жылдың ең үздік көркем әдебиеті. Ұлттық кітап сыйлығының финалисі, Drop City, 2003. О. Генри сыйлығы, 2003. «The New Yorker» журналынан «Алып кетіп». «Нью-Йорк Таймс» кітап шолуының редакторы таңдауы, жылдың 9 үздік кітабының бірі, 2003. «Үздік американдық әңгімелер» іріктеуі, 2004. «The New Yorker» журналынан «Тіс пен тырнақ». Санта-Барбара жазушылар конференциясының Құрылтайшы сыйлығы, 2006. Evil Companions әдеби сыйлығы, Денвер қалалық кітапханасы, 2007. Калифорния Коммуналдық клубының әдебиет бойынша күміс медалі, 76-шы жылдық сыйлықтар, 2007 («Talk Talk»). Audie Prize, 2007, жазушының ең жақсы аудио орындаушысы («The Tortilla Curtain»). Калифорниялық жазушының шығармашылығы үшін Росс Макдональд сыйлығы, 2007. Ұлттық журнал сыйлығы, 2007 («Wild Child», McSweeney's). «Үздік американдық әңгімелер» іріктеуі, 2007 («Балто», The Paris Review). «Үздік американдық әңгімелер» іріктеуі, 2008 («Адмирал», Harper's). Америка өнер және әдебиет академиясының мүшесі, 2009. Қысқа әңгіме үшін Rea сыйлығы, 2014. Әдеби жетістіктері үшін Кенион шолу сыйлығы, 2019.

Таратылған антология

DoubleTakes (2004, К. Квашай Бойлмен бірге құрастырылған)

Бейімделулер

Бойлдың "Велвиллге жол" романы 1994 жылы жазушы-режиссер Алан Паркердің "Велвиллге жол" атты фильміне бейімделді. Басты рөлдерді Энтони Хопкинс, Мэтью Бродерик, Бриджит Фонда, Джон Кусак, Дана Карви және Колм Мини сомдады. Фильм сыншылар тарапынан да, коммерциялық тұрғыдан да жақсы бағаланбады, кассалық сәтсіздікке ұшырады және бірнеше сыншының жылдың ең нашар фильмдер тізіміне енді.