Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Албаниядағы Әлемдік мұра орны
World Heritage Site in Albania
Бутринт (Βουθρωτόν және Βουθρωτός, Buthrōtum,) – ежелгі грек полисі, кейіннен рим қаласы және Эпирдегі ерте христиандық епископтықтың орталығы болды. Бастапқыда грек тайпасы хаониялықтардың қонысы ретінде пайда болған, кейіннен Эпир мемлекетінің құрамына кірді, сосын римдік колониясы мен византиялық епископтыққа айналды. Кейінгі антик дәуірде құлдырауға ұшырады, ал орта ғасырларда болған күшті жер сілкінісі қаланың көп бөлігін су басып, тастап кетуге әкелді. Қазіргі кезде Албанияның Влора облысында, Саранда қаласының оңтүстігінде, Грекия шекарасына жақын орналасқан археологиялық ескерткіш. Вивари арнасын көріп тұратын төбеде орналасқан және Бутринт ұлттық паркінің құрамына кіреді. Бүгінде Бутротум латын католик шіркеуінің титулдық орыны болып табылады және сонымен қатар Әли-паша сарайын қамтиды. Бұл қала Албаниядағы ең маңызды археологиялық орындардың бірі саналады. Мәдени, тарихи және табиғи құндылықтарының молдығы мен маңызды тарихының арқасында Бутринт 1992 жылы ЮНЕСКО-ның Әлемдік мұра тізіміне енгізілді, ал 2000 жылы оның бірінші директоры Аурон Таре басшылығымен Ұлттық парк мәртебесін алды.
Butrint (Βουθρωτόν and Βουθρωτός, Buthrōtum, ) was an ancient Greek polis and later Roman city and the seat of an early Christian bishopric in Epirus. Originally a settlement of the Greek tribe of the Chaonians, it later became part of the state of Epirus and later a Roman colonia and a Byzantine bishopric. It entered into decline in Late Antiquity, before being abandoned during the Middle Ages after a major earthquake flooded most of the city. In modern times it is an archeological site in Vlorë County, Albania, some south of Sarandë, close to the Greek border. It is located on a hill overlooking the Vivari Channel and is part of the Butrint National Park. Today Bouthrotum is a Latin Catholic titular see and also features the Ali Pasha Castle. The city is considered one of the most important archaeological sites in Albania. On the strength of the immense wealth of cultural, historical and natural value with a considerable history, Butrint was declared a UNESCO World Heritage Site in 1992 and further a National Park in 2000 under the leadership of Auron Tare, its first director.
Тарихқа дейінгі дәуір
Ең ерте тұрақты қоныстанудың археологиялық дәлелдері б.з.д. 10-шы мен 8-ші ғасырлар аралығына дейін жетеді, дегенмен кейбір деректер б.з.д. 12-ші ғасырға дейін соққандығын көрсетеді.
The earliest archaeological evidence of settled occupation dates to between 10th and 8th centuries BC, although some claim that there is earlier evidence of habitation dating from the 12th century BC.
Ежелгі грек дәуірі
Бутротон жеріндегі қазба жұмыстары 7 ғасырдағы протокоринфтік керамикалық бұйымдарды, ал 6 ғасырда коринфтік және аттикалық керамикалық бұйымдарды табыс етті, бірақ тарихқа дейінгі елді мекеннің іздері жоқ. Бутротон Корфу бұғазына қол жеткізуінің арқасында стратегиялық маңызға ие болды, сондай-ақ оның орналасқан жері материктік Греция мен Магна Греция, грек және «варвар» әлемдерінің тоғысқан жері болатын. Осылайша, ол төменгі Хаониядағы екі ежелгі портың біріне айналды, екіншісі – Онхесмос (қазіргі Саранда). Бутротон (қазіргі Бутринт) бастапқыда эпирот тайпасының шаониялықтарының маңызды орталықтарының бірі болды, олар солтүстік-батыс грек тайпаларының құрамына кірді. Олар Коринф колониясы Коркирамен (қазіргі Корфу) тығыз байланыста болды. Рим жазушысы Вергилийдің айтуынша, оның аңыз бойынша негізін қалаушы – Троя патшасы Приамның ұлы, көруші Гелен, ол Троя құлағаннан кейін Неоптолеммен және оның әйелі Андромахамен бірге батысқа көшіп келген. Вергилий де, грек тарихшысы Дионисий Галикарнас та Энейдің Трояның қирауынан қашқаннан кейін Бутротонға келгенін жазды. Акрополь Бутринт (немесе Бутротум) көлінің жағасындағы төбеде салынған. 7 ғасырдағы акропольдің алғашқы кеңейтілуі 5 ғасырда жүзеге асты. Екінші Пелопоннес соғысының (б.з.д. 413-404 жж.) алғашқы жылдары коркиралықтар Ксамильден Бутротумға дейін созылған бекіністер салды. Бұрын тәуелсіз қала болған Бутротум, жақын орналасқан Корфуға бағынды. Б.з.д. 4 ғасырға қарай оның маңызы артты және оған театр, Асклепийге арналған килісі және агора енді. Бутротум акрополі үш қабатты қоршау қабырғаларымен қорғалған. Соңғы және сыртқы қабырға б.з.д. 380 жыл шамасында салынды, ол 4 гектар аумақты қамтыды. Бұл 870 метрлік қабырғаға бастиондар мен бес қақпа кірді. Екі маңызды қақпа Скеан және Арыстан қақпалары деп аталды. Сонымен қатар, агора, стоалар, тұрғын үйлер және театр жеке қабырғамен қоршалған аймақта орналасқан. Театр тастарындағы көптеген жазулармен танымал. Олардың көпшілігі азат ету туралы және эллинистік дәуірдегі қала туралы маңызды мәліметтер береді. Осы құлдардың есімдері көбінесе грек тілінде болды, латын тіліндегі есімдердің саны азырақ болды, бірақ олар грек отбасылық атымен байланысты болды. Б.з.д. 228 жылы Бутротум Корфумен бірге Римнің қорғауына өтті. Б.з.д. 2 ғасырдың ортасында Бутротум тәуелсіз мемлекеттің орталығы болды, мүмкін «Прасайбойлардың Койноны», Дельфи оракулындағы теородоктар тізімінде көрсетілгендей.
Excavation at Bouthroton has yielded Proto Corinthian pottery of the 7th century and then Corinthian and Attic pottery of the 6th century, however there are no indications of a prehistoric settlement. Bouthroton was in a strategically important position due its access to the Straits of Corfu, and its location at the crossroads of mainland Greece and Magna Graecia, the Greek and the "barbarian" worlds. Thus, it became one of the two ancient ports in lower Chaonia, the other being Onchesmos (modern Sarandë). Bouthroton (modern day Butrint) was originally one of the major centres of the Epirote tribe of the Chaonians, part of the northwestern Greek group of tribes. They had close contacts to the Corinthian colony of Corcyra (modern Corfu). According to the Roman writer Virgil, its legendary founder was the seer Helenus, a son of king Priam of Troy, who had moved West after the fall of Troy with Neoptolemus and his concubine Andromache. Both Virgil and the Greek historian Dionysius of Halicarnassus recorded that Aeneas visited Bouthroton after his own escape from the destruction of Troy. The acropolis was erected on a hill on the bank of a lake Butrint (or lake Bouthrotum). The first extension of the 7th century BC acropolis occurred during the 5th century BC. During the first years of the second Peloponnesian War (413 404 BC) the Corkyreans built fortifications stretching from Ksamil to Buthrotum. Buthrotum being previously an independent city, became subject to nearby Corfu. By the 4th century BC it had grown in importance and included a theatre, a sanctuary dedicated to Asclepius and an agora. The acropolis of Bouthrotum was protected by three circuit walls. The last and outer wall was erected around 380 BC enclosing and area of 4ha. This 870m long wall included bastions and five gates. Two of the most important gates were known as Scean and Lion gate. Moreover, the agora, the stoas, the residential zone and the theatre were located in a separate walled area. The theatre is known for the impressive number of inscriptions carved on its stones. Most of them deal with manumissions and give a great amount of details on the city during the Hellenistic era. The names of those slaves were almost exclusively Greek with a few exception of Latin ones which bore Greek family names. In 228 BC Buthrotum became a Roman protectorate alongside Corfu. In the middle of the second century BC Buthrotum was the centre of an independent state, possibly the "Koinon of the Prasaiboi", as listed in the list of the theorodokoi at the Oracle of Delphi.
Ежелгі Рим дәуірі
Келесі ғасырда ол Македония провинциясының бір бөлігіне айналды. 44 ж.б. Цезарь Бутротумды Помпейге қарсы күрескен әскерлерін марапаттау үшін колония деп жариялады. Жергілікті жер иесі Тит Помпоний Аттик өзінің корреспонденті Цицеронға қарсылық білдірді, ол Сенатта бұл жоспарға қарсы лобби жасады. Осының салдарынан, колонистердің саны аз болды. 31 ж.б. Рим императоры Август Актиум шайқасында Марк Антоний мен Клеопатраны жеңгеннен кейін Бутротумды ветерандар колониясына айналдыру жоспарын қайта жаңартады. Жаңа тұрғындар қаланы кеңейтті, соның ішінде акведук, римдік монша, үйлер, форум кешені және нимфеум салынды. Сол дәуірде қаланың аумағы екі есеге артты. Театр мен Асклепей храмының маңында, бар болған құрылыстардың қасына көптеген жаңа ғимараттар салынды. 3-ші ғасырда жер сілкінісі қаланың көп бөлігін қиратты, Врина жазығындағы және қала орталығындағы форумдағы ғимараттарды тегістеді. Археологиялық қазбалар көрсеткендей, қала бұрыннан-ақ құлдырауға ұшыраған. Дегенмен, бұл елді мекен соңғы антик дәуірге дейін сақталды, сондай-ақ Ескі Эпир провинциясының маңызды портына айналды. Кейінгі антик дәуірдегі қала құрамына 425 жыл шамасында салынған ірі жергілікті тұлғаның үйі – әсем Триконх сарайы кірді.
In the next century, it became a part of a province of Macedonia. In 44 BC, Caesar designated Buthrotum as a colony to reward soldiers who had fought for him against Pompey. Local landholder Titus Pomponius Atticus objected to his correspondent Cicero who lobbied against the plan in the Senate. As a result, only small numbers of colonists were settled. In 31 BC, Roman Emperor Augustus fresh from his victory over Mark Antony and Cleopatra at the battle of Actium renewed the plan to make Buthrotum a veterans' colony. New residents expanded the city and the construction included an aqueduct, a Roman bath, houses, a forum complex and a nymphaeum. During that era the size of the town was doubled. A number of new structures were built next to the existing ones especially around the theatre and the temple of Asklepeios. In the 3rd century AD, an earthquake destroyed a large part of the town, levelling buildings in the suburbs on the Vrina Plain and in the forum of the city centre. Excavations have revealed that city had already been in decline. However, the settlement survived into the late antique era, becoming a major port in the province of Old Epirus. The town of late antiquity included the grand Triconch Palace, the house of a major local notable that was built around 425.
Византия және славян дәуірі
Қала қабырғалары, әлдебір Византия императоры Анастасийдің басшылығымен 5 ғасырдың соңында кеңінен қайта жаңартылды. Индульф бастаған остготтар 550 жылы Иония жағалауына шабуыл жасап, Бутротумға да шабуылдаған болуы мүмкін. 6 ғасырдың соңында славян тайпалары Бутротумға келген болуы ықтимал. Қазба жұмыстарынан алынған мәліметтерге сәйкес, Шығыс Жерорта теңізінен тауарлар, шарап және май импорттау 7 ғасырдың басында Византия империясы осы провинцияларын жоғалтқанға дейін жалғасты. Славян шапқыншылықтары мен кеңірек аймақтағы халықтардың қоныс аудару кезеңінде Бутротум Эпирдегі аман қалған және епископтық орын ретінде мәртебесін үздіріспей сақтап қалған сирек қалалардың бірі болды. Деректердің жетіспеуіне байланысты, Бутротос 7-10 ғасырлар аралығында славяндардың немесе византиялықтардың билігінде болды ма, жоқ па, анықтау қиын. Византияның сол кездегі жазбалары Энналық Әулие Илияның Бутротоста тыңшы ретінде ұсталғанын, ал Корфулық Арсений (876-953) қаланың теңіз байлығын атап көрсеткен. Бутротумның Ұлы базиликасы 6 ғасырдың бірінші жартысында елді мекеннің солтүстік-шығыс жағында салынды. Басқа да ескерткіштерге Акрополь базиликасы (4 ғасыр), Триконх сарайы (6 ғасыр), үлкен және күрделі мозаикасы бар баптистерия (6 ғасыр), Көл қақпасы шіркеуі (9 ғасыр) және баптистерия шіркеуі (9 ғасыр) кіреді. Византия билігінің отарлауы Лев VI (886-912) тұсында болған секілді. Сол кездегі императорлық әкімдер аймақты цитадельден емес, Врина жазығындағы "ойкос" (οίκος, резиденция) арқылы басқарған болуы мүмкін. Араб саяхатшысы Мұхаммед әл-Идриси 12 ғасырда Бутротумның тығыз халқы бар, көптеген базарлары бар қала екенін айтқан. Ол 1204 жылға дейін Нормандардың шабуылдарынан қорғайтын Византия империясының алғы шебі болып қала берді. Төртінші крест жорығынан кейін Византия империясы фрагменттеніп, Бутротум Епирдің тәуелсіз деспоттығына қарады. Келесі ғасырларда бұл аймақ Византия, Оңтүстік Италияның Анжуйліктері және Венеция арасындағы қақтығыстар ошағы болды.
The walls of the city were extensively rebuilt, most probably at the end of the 5th century, perhaps by Byzantine Emperor Anastasius. The Ostrogoths under Indulf raided the Ionian coast in 550 and may have attacked Buthrotum. In the end of 6th century groups of Slavs possibly arrived at Buthrotum. Evidence from the excavations shows that importation of commodities, wine and oil from the Eastern Mediterranean continued into the early years of the 7th century when the early Byzantine Empire lost these provinces. During the period of Slavic invasions and population movements in the wider region Butrotum was one of the few cities in Epirus that survived and retained its status as a seat of a bishopric without interruption. Because of the scarcity of sources, it is difficult to assess whether Buthrotos was controlled by Slavs or Byzantines between the 7th to 10th centuries. Byzantine written sources of that time mention that Saint Elias of Enna was detained as a spy in Bouthrotos, while Arsenios of Corfu (876–953) noted the marine wealth of the town. The Grand Basilica of Buthrotum was built during the first half of the 6th century on the northeast side of the settlement. Other monuments include the Acropolic Basilica (4th century), the Triconch Palace (6th century), the Baptistery with a large, complex mosaic (6th century), the Lake Gate church (9th century) and the Baptistery church (9th century). Colonization by the Byzantine authorities seems to coincide during the reign of Leo VI (886–912). Imperial administrators of that time possibly governed the region from the "oikos" (οίκος, residence) from Vrina plain rather than from the citadel. Arab traveller Muhammad al Idrisi noted in the 12th century that Buthrotum is a densely populated city with a number of markets. It remained an outpost of the Byzantine empire fending off assaults from the Normans until 1204 when following the Fourth Crusade, the Byzantine Empire fragmented, Buthrotum falling to the breakaway Despotate of Epirus. In the following centuries, the area was a site of conflict between the Byzantines, the Angevins of southern Italy, and the Venetians.
Ангевиндер, Византия империясы және Эпир деспотаты арасында
Қабырғалар Византия императоры Михаил I тарапынан нығайтылған болуы мүмкін. 1267 жылы Анжу әулетінен шыққан Карл Бутринт пен Корфуды басып алды, осының нәтижесінде қабырғалар мен Ұлы базилика қайта жаңартылды. 1274 жылы Византия әскерлері Бутринтке қайта кірді, бұл Византия мен Эпир деспоты арасында қақтығыс тудырды, себебі деспот Никефор бұл жерді өзінің иелігі деп есептеді. Католик Карл Анжу мен берік православиелік Никефор арасындағы діни айырмашылықтарға қарамастан, екеуі де Византия императоры Михаилға қарсы одақтасып, 1278 жылы византиялықтарды аймақтан ығыстырып шығарды. 14 ғасырда бұл жер Корфу сияқты бірдей тағдырға ұшырады. 1305-1306 жылдары оны Эпир деспоты Томас I Комнен Дукас басқарды. Бутринт Анжу әулеті басып алғаннан кейін католиктік дінге көшті және 14 ғасыр бойы солай болып қалды.
The fortifications were probably strengthened by Byzantine Emperor Michael I. In 1267, Charles of Anjou took control of both Butrint and Corfu, leading to further restorations of the walls and the Grand Basilica. In 1274, Byzantine forces re entered Butrint, an act which caused conflict between the Byzantines and the Despotate of Epirus, because Despot Nikephoros considered the site to be his domain. Despite deep religious differences between the Catholic Charles of Anjou and the staunchly Orthodox Nikephoros, the two allied against Byzantine Emperor Michael, and together drove the Byzantines from the area in 1278. In the 14th century the site shared a similar fate with Corfu. In 1305 1306 it was controlled by the Despot of Epirus, Thomas I Komnenos Doukas. Butrint became Catholic after it was conquered by the Angevins, and remained so throughout the fourteenth century.
Венеция мен Осман империясы арасында
Венеция догальдық республикасы 1386 жылы Анжуйлерден Корфуды қоса алған аймақты сатып алды; алайда, венециялық саудагерлер негізінен Корфуға қызығушылық танытты және Бутринто қайтадан маңызсыз аймаққа айналды. 1572 жылға қарай Венеция мен Осман империясы арасындағы соғыстар Бутринтоны қиратып, акрополь тастап кететілді, ал Корфудың венециялық қолбасшысы Доменико Фоскаринидің бұйрығымен Бутринто мен оның айналасындағы басқару шағын үшбұрышты бекініске, үлкен балық аулау құрылғыларымен байланыстырып, ауыстырылды. Кейін бұл аймақ сиреп қоныстанды, 1655 және 1718 жылдары Осман түріктері басып алды, бірақ венециялықтар оны қайта басып алды. Балық шаруашылығы Корфуға тамақпен қамтамасыз етуде маңызды рөл атқарды, ал зәйтүн ағаштарын өсіру, мал шаруашылығы және ағаш өңдеу негізгі экономикалық қызметтер болды. 1797 жылғы Кампо-Формио шарты бойынша Франция мен Австрия Венеция Республикасының аумағын бөлісті, оны Франция жаулап алып, таратып жіберді, ал шарттың 5-бабына сәйкес Бутринто және Албаниядағы басқа да бұрынғы венециялық анклавтар француз билігіне көшті. Бірақ 1799 жылы жергілікті Осман албан билеушісі Али-паша Тепелена оны басып алды, ал оның қайтысынан кейін 1912 жылы Албания тәуелсіздік алғанға дейін ол Осман империясының ресми бөлігі болды. Сол кезде бұрынғы қала орны ғасырлар бойы бос тұрды және денгелік батпақтармен қоршалған еді. Осман билігінің Эпирдегі кезеңінде Бутринт тұрғындары грек революциялық қозғалыстарын үнемі қолдады.
The dogal Republic of Venice purchased the area including Corfu from the Angevins in 1386; however, the Venetian merchants were principally interested in Corfu and Butrinto once again declined. By 1572 the wars between Venice and the Ottoman Empire had left Butrinto ruinous and the acropolis was abandoned, while at the order of Domenico Foscarini, the Venetian commander of Corfu, the administration of Butrinto and its environs was shifted to a small triangular fortress associated with the extensive fish weirs. The area was lightly settled afterwards, occasionally being seized by the Ottoman Turks, in 1655 and 1718, before being recaptured by the Venetians. Its fisheries were a vital contributor to the supply of Corfu, and olive growing together with cattle and timber were the principal economic activities. The Treaty of Campo Formio of 1797 split between France and Austria the territory of the Republic of Venice, which France had just occupied and abolished, and under article 5 of the treaty, Butrinto and the other former Venetian enclaves in Albania came under French sovereignty. However, in 1799, the local Ottoman Albanian ruler Ali Pasha Tepelena conquered it, and after his death, it officially became a part of the Ottoman Empire until Albania gained its independence in 1912. By that time, the site of the original city had been unoccupied for centuries and was surrounded by malarial marshes. During Ottoman rule in Epirus, the inhabitants of Butrint displayed continuous support for Greek revolutionary activities.
Қазіргі Албания
1913 жылы Бірінші Балқан соғысы аяқталғаннан кейін Бутринт Грекияға берілді, бірақ Италия бұл шешімге қарсы шықты және Лондон шартында аймақ жаңадан құрылған Албанияға берілді. Осылайша Бутринт, негізінен грек тілінде сөйлейтін аймақта, жаңадан құрылған Албан мемлекетінің оңтүстік шекарасына жақын орналасты. Жергілікті грек халқы наразылық білдіріп, алты ай бойы Солтүстік Эпирдің Автономиялық Республикасын құрды, бірақ ол күшпен Албанияға қайтарылды, ал 1919 жылға дейін итальяндық бейбітшілік сақтау күштері тыныштықты қамтамасыз етті. Италия бұл шешімді қабылдамады, себебі Грекия Корфу бұғазының екі жағын да бақылауына бөгет болғысы келмеді.
In 1913, after the end of the First Balkan War, Butrint was ceded to Greece but Italy challenged the decision and in the Treaty of London the region was given to the newly created Albania. As such Butrint was located near the southern border of the newly established Albanian state in a largely Greek speaking territory. The local Greek population was enraged and created an Autonomous Republic of Northern Epirus, for six months, before it was reluctantly ceded to Albania, with peace assured by Italian peacekeeping force until 1919. Italy rejected the decision because it didn't want Greece to control both sides of the Straits of Corfu.
Археологиялық қазбалар
Қазіргі заманғы археологиялық қазба жұмыстары 1928 жылы Бенито Муссолинидің фашистік үкіметі Италиядан экспедиция жіберген кезде басталды. Мақсаты ғылыми емес, геосаяси болды – аймақта итальяндық гегемонияны кеңейту. Экспедицияны итальяндық археолог Луиджи Мария Уголини басқарды, ол миссиясының саяси мақсаттарына қарамастан, жақсы маман еді. Уголини 1936 жылы қайтыс болды, бірақ қазба жұмыстары 1943 жылға дейін, Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін жалғасты. Олар қаланың эллиндік және римдік бөлігін, соның ішінде «Арыстан қақпасын» және «Скеан қақпасын» (Уголини Гомердің «Илиадасында» айтылған Трояның танымал қақпасының құрметіне осылай атады) ашты. 1944 жылы Энвер Ходжаның коммунистік үкіметі Албанияны басып алғаннан кейін, шетелдік археологиялық миссияларға тыйым салынды. Албан археологтары, оның ішінде Хасан Чека жұмысты жалғастырды. Никита Хрущев 1959 жылы қираған жерді аралап, Ходжаға осы аймақты суасты кемелерінің базасына айналдыруды ұсынды. Албанияның Археология институты 1970 жылдары кең ауқымды қазба жұмыстарын бастады. 1993 жылдан бері Бутринт қоры және Албанияның Археология институты бірлесіп, жаңадан ірі қазба жұмыстарын жүргізіп келеді. Қаланың батыс қорғанысындағы соңғы қазбалар қабырғалардың одан әрі қолданылғанын көрсетті, бұл қалада өмір жалғасқандығын білдіреді. Қабырғалар 9 ғасырда өртенген болуы мүмкін, бірақ кейін жөнделген. 1992 жылы коммунистік режим құлағаннан кейін, жаңа демократиялық үкімет осы жерде бірнеше ірі жобаларды жоспарлады. Сол жылы Бутринттің қалдықтары ЮНЕСКО-ның Әлемдік мұра тізіміне енгізілді. 1997 жылы болған саяси және экономикалық дағдарыс пен лоббилік әрекеттер әуежай жоспарын тоқтатты, ал ЮНЕСКО тонау, қорғаудың, басқарудың және сақтаудың жетіспеушілігіне байланысты оны Әлемдік мұра тізіміне қауіпті деп қосты. 1994–95 жылдар аралығындағы археологиялық миссиялар кезінде тағы да римдік виллалар мен ерте христиан шіркеуі табылды. Археологиялық қазба жұмыстары бас зерттеуші Дэвид Р. Эрнандес басшылығымен жалғасты. Климаттың өзгеруі салдарынан, бұл жер, әсіресе ежелгі театр мен рим форумы аумағы, кейде сумен жабылуы мүмкін, сондықтан мәдени және табиғи мүлікті басқарудың жаңа жоспары енгізілді.
The first modern archaeological excavations began in 1928 when the Fascist government of Benito Mussolini's Italy sent an expedition to Butrint. The aim was geopolitical rather than scientific, aiming to extend Italian hegemony in the area. The leader was an Italian archaeologist, Luigi Maria Ugolini who despite the political aims of his mission was a good archaeologist. Ugolini died in 1936, but the excavations continued until 1943 and the Second World War. They uncovered the Hellenistic and Roman part of the city including the "Lion Gate" and the "Scaean Gate" (named by Ugolini for the famous gate at Troy mentioned in the Homeric Iliad). After the communist government of Enver Hoxha took Albania over in 1944, foreign archaeological missions were banned. Albanian archaeologists including Hasan Ceka continued the work. Nikita Khrushchev visited the ruins in 1959 and suggested that Hoxha should turn the area into a submarine base. The Albanian Institute of Archaeology began larger scale excavations in the 1970s. Since 1993 further major excavations have taken place led by the Butrint Foundation in collaboration with the Albanian Institute of Archaeology. Recent excavations in the western defences of the city have revealed evidence of the continued use of the walls, implying the continuation of life in the town. The walls themselves certainly seem to have burnt down in the 9th century, but were subsequently repaired. After the collapse of the communist regime in 1992, the new democratic government planned various major developments at the site. The same year remains of Butrint were included in the UNESCO list of World Heritage Sites. A major political and economic crisis in 1997 and lobbying stopped the airport plan and UNESCO placed it on the List of World Heritage in Danger because of looting, lack of protection, management and conservation. Archaeological missions during 1994–9 uncovered further Roman villas and an early Christian church. archaeological excavations continued under principal investigator, David R. Hernandez. Climate change means that the site, especially the area of the ancient theatre and Roman forum, can sometimes be covered with water, and a new management plan for both the cultural and natural assets has been implemented.
Жолдар
Бутринт жеріне 1959 жылы Кеңес Одағының басшысы Никита Хрущевтің сапары үшін салынған жолмен Сарандеден жетуге болады. Бұл жол 2010 жылдың жазында жаңартылды. Құрылыс қоршаған ортаға зиян келтірді және Бутринттің Әлемдік мұра тізіміне енген мәртебесіне қауіп төндіруі мүмкін. Ежелгі қала танымал туристік орынға айналып, жақын орналасқан грек аралы Корфудан күндізгі саяхатшыларды тартады. Корфу қаласындағы Жаңа порттан Сарандаға күн сайын гидрофойлдар (30 минут) және паромдар (90 минут) қатынайды. Көптеген туристер Корфудан Бутринтке Сарандеден жалдамалы автобустармен келеді, сонымен қатар Саранде порты мен Бутринт арасында тұрақты қатынайтын қоғамдық автобус та бар. Тағы да басқалары Грекиямен Кафе Боте шекарасы арқылы Конисполға жақын жерден келіп, Бутринттегі кабельдік пароммен Вивари каналын кесіп өтеді.
The site of Butrint is accessible from Sarandë, along a road first built in 1959 for a visit by the Soviet leader Nikita Khrushchev. This road was upgraded during the summer of 2010. The construction was somewhat of an environmental disaster and may yet threaten Butrint's World Heritage Site status. The ancient city is becoming a popular tourist destination, attracting day trippers from the nearby Greek holiday island of Corfu. Hydrofoils (30 minutes) and ferries (90 minutes) run daily between the New Port in Corfu Town and Saranda. Many visitors from Corfu use chartered coach services to visit Butrint from Sarandë, and additionally, a regular public bus service runs between Sarandë port and Butrint. Others arrive from the Qafe Bote border crossing with Greece near Konispol and cross the Vivari Channel by the cable ferry at Butrint.