Мексиканың орталық банкі (Banxico) – валюта тұрақтандырушы, соңғы шара ретінде несие беруші. Тарихы, автономиясы және экономикалық маңызы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Мексиканың орталық банкі
Central Bank of Mexico
Мексика банкі (lang es), қысқартылған BdeM немесе Banxico, Мексиканың орталық банкі, валюталық саясатты жүргізуші орган және соңғы шара ретінде несие беруші. Мексика банкі өзінің функцияларын жүзеге асыруда тәуелсіз және оның басты мақсаты ұлттық валютаның сатып алу қабілетін тұрақтандыру.
The Bank of Mexico (lang es), abbreviated BdeM or Banxico, is Mexico's central bank, monetary authority and lender of last resort. The Bank of Mexico is autonomous in exercising its functions, and its main objective is to achieve stability in the purchasing power of the national currency.
Өмірбаян
Мексиканың орталық банкі туралы жоспарлар Мексика империясының кезінде Агустин де Итурбиде билік еткен тұста, оның Мексика империясының Ұлы банкі (Gran Banco del Imperio Mexicano) деген идеясымен басталды. Бұл идея ешқашан іске аспады, оның орнына несиелерді көбінесе діни ұйымдар немесе сауда гильдиялары берген. 1827 жылы Мексика британдық кредиторларға берген қарызын төлей алмады, бұл шетелдік капитал табуды қиындатты және ұлттық банкі болмағандықтан, ел жергілікті кредиторларға тәуелді болуға мәжбүр болды. Үкімет оның орнына қысқа мерзімді, жоғары пайыздық несиелерге маманданған, agiotistas (спекулянттар) деп аталатын отандық кредиторларға сүйенуге мәжбүр болды. Үкімет ұйымдастырған алғашқы ресми банк – 1830 жылы, Анастасио Бустаманте президенттігі кезінде, ішкі және сыртқы істер министрі Лукас Аламан басшылығымен құрылған Banco de Avío болды. Банктің басты мақсаты – өндіріс және тоқыма өнеркәсібін дамыту еді. Оның сәттілігі көбінесе соңғысына ғана шектелді, бірақ саяси және әскери дағдарыстардың салдарынан 1842 жылы президент Антонио Лопес де Санта Анна банкты жапты. 1884 жылы Banco Nacional Mexicano, Banco Mercantil Mexicano (Мексика сауда банкі) банкімен бірігіп, банкноттар шығаратын және үкіметке несие беретін басты банк болған Banco Nacional de México (Мексика Ұлттық банкі) құрылды. Сол жылы үкімет коммерциялық кодексті қабылдады, ол банк секторын басқаруға, банктерге лицензия беруге және ең төменгі капитал деңгейін белгілеуге жауапкершілік берді. Жаңа кодекс сонымен қатар барлық қағаз ақшаның ұлттық қазынадағы алтын немесе күміспен қамтамасыз етілуі керек екенін де талап етті. Заң банктерге басқа банктердің акцияларын иеленуге тыйым салды және банктер үшін акцияларға жеңілдіктерді жойды. Ең маңыздысы, заң орталық банк құруды көздеді. Оған монеталар соғу және банкноттар басып шығаруға ерекше құқық берілді, бұл бұрынғы саясаттан үлкен қадам болды. Банк валюта бағамы, пайыздық ставкалар және ақша-кредиттік реттеуге де жауапкер болды. Бастапқыда бөлшек банктер тіпті Banco de México-мен серіктес болудан бас тартуға мүмкіндік алды. Банктің сол кездегі басты мақсаттары – революциядан кейін тарап кеткен банк жүйесін біріктіру, елді жаңғыртуға, несие беруді қалпына келтіруге және қағаз ақшаға сенімді жаңартуға мүмкіндік беретін икемді қаржы жүйесін құру еді.
Plans for a central bank of Mexico began as early as the Mexican Empire of Agustín de Iturbide with his idea of a Gran Banco del Imperio Mexicano (Grand Bank of the Mexican Empire). This idea was never pursued, instead, credit was generally issued by religious orders or trading guilds. In 1827, Mexico defaulted on a loan from British lenders which made it difficult to find foreign capital and it was forced to rely on local lenders as it had no national bank to lend to it. Instead the government was forced to rely on domestic lenders known as agiotistas (speculators) who specialized in short term, high interest loans. The first formal bank organized by the government was the Banco de Avío which was formed in 1830 during the presidency of Anastasio Bustamante under the direction of the Minister of Interior and Foreign Affairs, Lucas Alamán. The primary purpose of the bank was to stimulate the manufacturing and textile industries. Its success was confined mainly to the latter, but due to ongoing political and military crises the bank was eventually closed in 1842 by President Antonio López de Santa Anna. In 1884 the Banco Nacional Mexicano soon merged with Banco Mercantil Mexicano (Mexican Mercantile Bank) to form the Banco Nacional de México (National Bank of Mexico) which issued notes and was the primary lender to the government. The same year government issued a commercial code that gave it control of the banking sector, including the responsibility of chartering banks and establishing minimum levels of capital. The new code also stipulated that all paper money had to be backed by gold or silver on deposit in the national treasury. The law prevented banks from owning stock in other banks and eliminated the stock exemption for banks. Most importantly, the law called for the creation of a central bank. It was given exclusive authority to mint coins and print banknotes, a sharp departure from policies of the past. The bank was also given responsibility over exchange rates, interest rates, and monetary regulation. Initially, retail banks even had the option not to partner with Banco de México. The main goals of the Bank at that time were to unify the fractured banking system left behind by the Revolution, create a flexible financial system that could modernize the country, reestablish credit, and renew trust in paper money.