Уильям Жолли көпірі: Брисбеннің тарихы мен сәулеті

Тарих

Уильям Джолли көпірі 1928 және 1932 жылдар аралығында, 1925 жылы Үлкен Брисбен құрылғаннан кейін салынды. Бұл жаңа Брисбен қалалық кеңесінің алғашқы маңызды жобаларының бірі болды және қаланың тұңғыш мэрі Уильям Джоллидің есімін иеленді. Салынысымен бірге, Брисбеннің орталық бизнес-ауданы мен Оңтүстік Брисбенді байланыстырған жалғыз көпір – 1897 жылы салынған екінші Виктория көпірі болатын. Бұл көпір 1893 жылғы су тасқынынан қираған ескі көпірдің орнына салынған еді. Уильям Джолли көпірі Брисбен өзенін Оңтүстік Брисбен түбегінің ұшынан, Грей көшесі (Оңтүстік Брисбен) және Солтүстік Кейде Ску және Сол көшелерінің қиылысынан өтеді. "Виктория көпірінің құлауы бизнестің қалыпты жүргізілуіне қаншалықты үлкен кедергі келтірді! Қазіргі таңда, іс жүзінде, мегаполис екі жеке қалаға бөлінгендей. Көпір жоқ, телефон жоқ, телеграф жоқ және паромдық қызметтердің мүмкіндігі де шектеулі." 1897 жылы жаңа Виктория көпірінің ашылуымен және электр трамвайларының пайда болуымен өзеннің екі жағындағы қалалар кеңейе бастады. Солтүстік жағалаудың биік бөлігіндегі тұрғын үйлерге өнеркәсіп алғаш рет 1897 жылы Солтүстік Кейн паромдық терминалының үстінен, Солтүстік Кейн-Өзен жолының қиылысынан Helidon Spa Company компаниясының кең ауқымды құрылысын салу арқылы енді. 1913 жылы Helidon Spa зауытының жоғары жағында Morrow Rankin (кейін Arnott's Biscuits) зауыты құрылғанда тұрғын үйлердің саны одан да азайды. Көпірдің жобалануында қиындықтар туындады, себебі өзен төселігінің астындағы тау жыныстарының тереңдігі оңтүстік жағалаудан бастап шамамен артты. Қымбат негіздік жұмыстарға байланысты, ұзын аралықтарды қамтитын көпірдің түрі таңдалды. Хардинг Фрю бес түрлі көпірді қарастырды, олардың әрқайсысы бір-бірінен ерекшеленді. Ол өз есебінде: "Шындығында, тек экономикалық жағын ғана емес, сонымен қатар пайдалылықты, жақсы талғамды және минималды техникалық қызмет көрсету шығындарын да ескергенімізді айту керек" деді. Сонымен қатар, болаттық көпірлердің техникалық қызмет көрсету талаптары мен сенімділігі де алаңдатушылық тудырды. Хардинг Фрю А типіндегі көпірді ұсынды және Кеңес оның ұсынысын қабылдады, бірақ жобадан құрылысқа көшкенде тәсілдердің кейбір егжей-тегжейлі бөліктері өзгерді. Таңдалған көпірдің дизайны – бетонмен қапталған, арка тәрізді қабырғалары бар болаттан жасалған конструкция болды. Бес түрлі көпірдің ішіндегі түрін шешудегі соңғы шешім негізінен эстетикалық болды және Миссисипи өзені арқылы Роберт көшесін (Сент-Пол, Миннесота) алып өтетін Rainbow Arch Bridge көпірінің ықпалымен болды. Хардинг Фрю өз есебінде бұл туралы мойындады және: "Қазірдің өзінде, Қвеенслендтегі қалалық көпірлердің сыртқы түріне назар аудару керек. Пайдалылық және эстетика мәселелері де, әсіресе қаланың маңыздылығы, азаматтық мақтанышы және болашағына қатысты, мұқият қарастырылуы тиіс" деді. Таңдалған көпірдің дизайны Сент-Пол көпірінен үш негізгі аралығымен ерекшеленді, ал Сент-Пол көпірінде бір ғана аралық болды. Осы ерекшелік Уильям Джолли көпірін бірегей ететін фактор болуы мүмкін. 2006 жылы Брисбен қалалық кеңесі әдеттегі жұмыс күнінде 42000 көліктің көпірден өтіп, ең көп жүрмелі уақытта көпірдің екі шетінде де тығырындар пайда болатынын хабарлады. 2010 жылы ашылған Go Between Bridge Уильям Джолли көпіріндегі тығырындарды азайту мақсатымен салынды, бірақ ол күтілгендей пайдаланылмады және толық қуатымен жұмыс істемейді, себебі Go Between Bridge ақылы, ал жақын маңдағы Уильям Джолли көпірі тегін пайдаланылады.

The William Jolly Bridge was constructed between 1928 and 1932 following the formation of Greater Brisbane in 1925, and was one of the first major capital works of the new Brisbane City Council and bears the name of its first Mayor, William Jolly. At the time of construction, the only traffic bridge linking the Brisbane central business district and South Brisbane was the second Victoria Bridge, built in 1897 to replace an earlier bridge washed away in the flood of 1893. The William Jolly Bridge crosses the Brisbane River at the tip of the South Brisbane peninsula between Grey Street, South Brisbane, and at North Quay at the intersection of Skew and Saul Streets on the northern bank. "What a terrible hiatus in the course of business alone has been caused by the collapse of Victoria Bridge. Once again, for practical purposes, the metropolis is divided into two separate towns. No bridge, no telephone, no telegraph, and vastly inadequate ferry accommodation. "Urban expansion on both sides of the river continued with the opening of the new Victoria Bridge in 1897 and the advent of electric trams. The first encroachment of industry into the residential enclave along the high northern embankment occurred above the North Quay ferry terminal in 1897 with the construction of the Helidon Spa Company's extensive works from the North Quay–River Road intersection. The residential enclave was further reduced when the Morrow Rankin (later Arnott's Biscuits) factory was established upstream from the Helidon Spa works in 1913. Problems were encountered with the design of the bridge due to the depth of rock below the river bed increasing from approximately on the southern bank. Due to the costly foundation work, a bridge type with long spans was chosen. Harding Frew considered five bridge types, each a variation on a theme, stating in his report that:"it is frankly admitted that the purely economical aspect alone has not been given as much weight as the consideration of utility, with good taste, combined with minimum maintenance cost. The maintenance requirements for, and performance of, steel bridges was also noted as a concern. "Harding Frew recommended bridge type A and the Council adopted his recommendation, of which some of the details of approaches etc. changed from design to construction. The chosen bridge design was to be of concrete encased steel with arched ribs which rise through the deck. The final decision of the type of bridge, from the five under consideration, was essentially aesthetic, and was influenced by the so called Rainbow Arch Bridge, carrying Robert Street, St Paul, Minnesota across the Mississippi River. Harding Frew acknowledged this in his report, including photographs of the bridge, and stated that:"the time has come when some improvement in the appearance of our city bridges should be looked for in Queensland. The questions of utility and aesthetics should also be weighed carefully, especially in relation to a city's importance, its civic pride, and its future. "The selected bridge design differed from the St Paul bridge in that it has three major spans whereas the St Paul bridge only has one, and this has been suggested as possibly making the William Jolly Bridge unique. By 2006, the Brisbane City Council reported that on a typical weekday, 42000 vehicles crossed the bridge and at peak times both ends of the bridge suffered from congestion. The Go Between Bridge, opened in 2010, was intended to relieve some of the congestion on the William Jolly Bridge; however it has not achieved the level of use anticipated and operates under capacity, possibly because the Go Between Bridge is a toll bridge while the nearby William Jolly Bridge remains free to use.

Танымал мәдениетте

2003 жылы көпір «Инспектор Гаджет 2» фильмінің түсірілу орны болды. 2009 жылдан бері көпір көркем жарық шоуларын көрсету үшін қолданылуда. Көпірге суреттерді проекциялау үшін бес метрлік екі мұнара пайдаланылады. Жобаның құны 2 миллион долларға бағаланды.

Мұра тізімі

Уильям Джоли көпірі 1996 жылғы 6 тамызда Квинсленд мұрасының тізіліміне енгізілді, себебі ол төмендегі критерийлерге сай келді. Бұл орын Квинсленд тарихының дамуы мен ерекшеліктерін көрсетуде маңызды. Уильям Джоли көпірі 1925 жылы Үлкен Брисбен құрылғаннан кейін 1928 және 1932 жылдар аралығында салынды. Ол жаңа қалалық кеңестің алғашқы маңызды жобаларының бірі болды және Үлкен Брисбен заңының шеңберінде азаматтық жақсартуларға бағытталған батыл саясаттың бір бөлігі еді. Көпірдің салынуы Үлкен Брисбеннің бірігуінің символы ретінде қарастырылды. Көпірге жаңа қалалық кеңестің алғашқы мэрі, кейіннен лорд-мэр болған Уильям Альфред Джолидің есімі берілді. Ол Көпірлер мен паромдар комитетінің төрағасы болды және көпірдің құрылысына бастама көтерген ұсыныстарды енгізді. Уильям Джоли көпірі Оңтүстік Брисбен түбегінің ұшында орналасқан, бұл жер еуропалықтар келгенге дейін Брисбен өзенін кесіп өту үшін дәстүрлі орын болып келген. Аборигендер мен кейіннен еуропалықтардың жолдары мен жерді пайдалану жолдары көпірдің орналасуын және оған байланысты көлік жүйелерін көрсететін келесі көлік желілерінің негізін құрады. Бұл Брисбеннің екінші көпірі болды және өзеннің екі жағы арасында маңызды көлік және байланыс қызметін атқарды, сондай-ақ Оңтүстік Брисбен түбегінің дамуына қосымша түрткіс берді. Бұл орын Квинслендтің мәдени мұрасының сирек, ерекше немесе жоғалу қаупі бар аспектілерін көрсетеді. Көпірдің дизайны ерекше, өйткені оның үш негізгі арқасы палуба арқылы өтеді, бұл көпірге ерекше көрініс және ескеретін сипат береді. Бұл орын эстетикалық маңыздылығымен де маңызды. Уильям Джоли көпірінің дизайны қаланың мәртебесін және азаматтық мақтанышын көрсету мақсатында жасалған. Бетонмен қапталған болаттан салынған көпір монумент сияқты көрінеді, оның негізгі тіректерінде әсем ою-өрнектер мен аркалық қабырғаларында үлкен тастардан жасалған безендірулер бар. Көпірдің дизайны ерекше, өйткені оның үш негізгі арқасы палуба арқылы өтеді, бұл көпірге ерекше көрініс және ескеретін сипат береді. Бұл орын белгілі бір кезеңдегі шығармашылық немесе техникалық жетістіктердің жоғары деңгейін көрсетуде маңызды. Уильям Джоли көпірі дизайнында, Гуниттің (құрғақ араласқан бетонды бүрку) қолданылуында және өзен тіректерін салу үшін қолданылған құм аралы әдісін әзірлеуде жоғары техникалық жетістіктерді көрсетеді. Бұл орын Квинсленд тарихында маңызды болған белгілі бір адамның, топтың немесе ұйымның өмірімен немесе жұмысымен ерекше байланысты. Уильям Джоли көпірін Брисбеннің танымал инженері А.Е. Хардинг Фрю жобалаған, ал құрылысын Квинслендтік мердігерлер Evans Deakin and Co және MR Hornibrook Ltd жүзеге асырды.

William Jolly Bridge was listed on the Queensland Heritage Register on 6 August 1996 having satisfied the following criteria. The place is important in demonstrating the evolution or pattern of Queensland's history. The William Jolly Bridge was constructed between 1928 and 1932 following the formation of Greater Brisbane in 1925, and was one of the first major capital works of the new city Council being part of a bold policy of civic improvements under the provisions of the Greater Brisbane Act. The construction of the bridge was seen as a symbol of the unification of Greater Brisbane, and the bridge bears the name of the new city Council's first Mayor, and later Lord Mayor, William Alfred Jolly, who was Chairman of the Bridges and Ferries Committee and who had moved the motions which led to the construction of the bridge. The William Jolly Bridge is located at the tip of the South Brisbane peninsula, a location which traditionally has been a point of crossing of the Brisbane River from pre European settlement. Aboriginal and later European pathways and land use patterns formed the basis for subsequent traffic networks which are reflected in the location of the bridge and associated traffic systems. It was Brisbane's second traffic bridge and provided an important transport and communications link between both sides of the river, as well as further impetus for the development of the South Brisbane peninsula. The place demonstrates rare, uncommon or endangered aspects of Queensland's cultural heritage. The design of the bridge is unusual in its use of three major spans of arched ribs which rise through the deck, which give the bridge a distinctive appearance and a landmark quality. The place is important because of its aesthetic significance. The design of the William Jolly Bridge was intended to reflect the city's importance and its civic pride. Constructed of concrete encased steel, the bridge has a monument like quality, with grotesques and representations of oversized coursing on the main piers and voussoirs on the arched ribs. The design of the bridge is unusual in its use of three major spans of arched ribs which rise through the deck, which give the bridge a distinctive appearance and a landmark quality. The place is important in demonstrating a high degree of creative or technical achievement at a particular period. The William Jolly Bridge demonstrates a high degree of technical achievement in its design, its use of Gunite (sprayed dry mix concrete), and in the development of the Sand Island method used for the construction of its river piers. The place has a special association with the life or work of a particular person, group or organisation of importance in Queensland's history. The William Jolly Bridge was designed by AE Harding Frew, a distinguished Brisbane engineer, and was a major work by Queensland contractors Evans Deakin and Co and MR Hornibrook Ltd.