Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мәдениеттің бір саласын сақтау, күту немесе дамыту үшін мемлекеттік төлем.
Government payment to preserve, maintain, or promote an aspect of culture
Мәдени субсидия – мәдениет саласындағы белгілі бір мемлекеттік саясат мақсаттарын (мысалы, көпмәдениеттілік, екі тілділік, аз ұлт өкілдері мен тілдерді қолдау, дәстүрлі би, музыка, тағам, өнер немесе басқа да дәстүрлерді сақтау) қоғамда сақтап, дамыту мақсатымен үкіметтің нақты мәдени индустрияларға жасаған төлемі. Мәдени субсидиялар өнеркәсіптік және тұтынушылық субсидиялар сияқты басқа да субсидия түрлерімен ұқсас принциппен жұмыс істейді және олардың мақсатты алушылары үшін экономикалық өсімді ынталандыру және пайдалылығын арттыру сияқты ортақ мақсаттары бар.
A cultural subsidy is a payment from the government to specific cultural industries to ensure that some public policy purpose in culture (e. g. multiculturalism, bilingualism, minority and languages, and preservation of traditional dance, music, food, art or other practices) are preserved and maintained in society. Cultural subsidies work similarly to other forms of subsidies such as industrial and consumer subsidies and have similar goals of expansionary economic results and increased utility for their targeted recipients.
Іске асыру
Мәдени субсидиялар түрлі мекемелерге, топтарға немесе қоғамның мәдениетіне маңызды үлес қосатын азаматтарға гранттар мен мемлекеттік төлемдер түрінде беріледі. Ең көп танылған шаралардың қатарында: балалар мен зейнеткерлерге мұражайларға тегін кіру, қоғамдық өнер нысандарын орнату, мектептен кейінгі өнер бағдарламаларын мемлекеттік қаржыландыру және мәдениетке бағытталған коммерциялық емес ұйымдарға мемлекеттік гранттар бар. Мәдени субсидиялардың басты мақсаты – әлеуметтік тұрғыдан осал топтарға немесе қауымдастықтарға ресурстар ұсыну болып табылады. Олардың мәдени мұрасы мен дәстүрлері қосымша қаржылық қолдаусыз жоғалу қаупінде болуы мүмкін, сондай-ақ, олар дәстүрлі түрде басты мәдени шараларға қатысуға және қол жеткізуге мүмкіндік таппайды. Мысалы, Ұлттық өнер қоры өз қызметінің 40 пайызын жоғары кедейлік деңгейі бар аудандарды қолдауға, 36 пайызын мүгедектерге, мекемелерге және ардагерлерге қызмет көрсететін ұйымдарға, ал 33 пайызын аз қамтылған аудиторияға қызмет етуге жұмсайды.
Cultural subsidies are distributed in the form of grants and payment from the government to various institutions, groups or citizens who are seen to meaningfully contribute to their society's culture. Some of the most familiar efforts are: free museum entrances for children and seniors, public art instalments, government funding for afterschool art based programs and government grants to culturally focused non profits. A common emphasis for cultural subsidies is the provision of resources for underserved communities or groups, whose cultural background and heritage may be at risk without additional financial support, or who traditionally lack access to mainstream cultural events and participation. For example, the National Endowment for the Arts states that 40% of their activities support high poverty neighbourhoods, 36% of their grants are awarded to organisations that serve those with disabilities, in institutions and veterans, while 33% of their grants are awarded to serve low income audiences.
АҚШ-та мәдени субсидияны іске асыру
Ұлттық өнер кеңесі АҚШ президенті Линдон Б. Джонсон 1964 жылғы Ұлттық өнер және мәдени даму туралы заң арқылы құрылды және мәдени субсидияларды ұсынатын АҚШ федералды бағдарламасы болып табылады. Оның мақсаты – гранттарға, қаржыландыру нұсқауларына және АҚШ-тағы бастамаларға арналған өтінімдерді қарау және Ұлттық өнер қорының төрағасына ұсыну. Кеңесте Президент тағайындаған он сегіз мүше және Конгрестің алты қосымша мүшесі бар, олар екі жылдық мерзімге сайланады және дауыс беру құқығына ие емес. Мүшелер өнер саласындағы терең білімдерімен, тәжірибесімен және қызығушылығымен, сондай-ақ өнер саласындағы қызметтерімен немесе танылуымен ерекшеленеді. Мәдениетке субсидиялар сұраныс жағынан қолданылғанда, олар тұтынушылардың өнер мен мәдениетке қатысты өнімдерге деген сұранысын арттыруға бағытталған болады. Бұл көбінесе өнер және мәдениет шараларына билеттерді тегін немесе жеңілдікпен сатуда, сондай-ақ тұтынушылар бюджеттік шектеулерге байланысты өздері сатып ала алмайтын өнер туындыларын сатып алуда көрінеді. Сұраныс жағынан мәдени субсидияларды пайдаланудың басты мақсаты – өнерге деген сұранысты барлық баға деңгейінде арттыру. Төменде біз сұраныс қисығының оңға қарай жылжуын (e1-ден e2-ге) және теңгерімдік сұраныс пен ұсыныстың өсуін көреміз. P1-ден P2-ге дейінгі айырмашылық – субсидиямен өтелетін сома, ал P2, e2 және Q2-ден құралған жалпы аудан – мәдени сектордың кірісі. Сұраныс жағынан берілетін субсидиялар мәдени сектордың өнімділігін арттыру және оның ішіндегі қызметкерлердің табысын ұлғайтудың тиімді тәсілі ретінде қарастырылады. 2017 жылы Дональд Трамп әкімшілігі АҚШ-та мәдени субсидияларды ұсынуға жауапты грант беруші ұйым – Ұлттық өнер қорын таратуды ұсынды. Бұл ұсыныстың негізгі себебі – бағдарламаны қаржыландыру үшін азаматтардан жеке салық жиналуы. Салықтарды төмендетуді жақтаған саясаткерлер мәдени субсидияларды қажетсіз шығын ретінде қарастырады және олардың мемлекеттік емес, жеке қаржыландырылуын жақтайды. Мәдени субсидиялардың маңыздылығы туралы пікірлер әр елде әртүрлі, сонымен қатар тұтынушылардың мәдени өнімдерге және жеткізушілердің мәдени кәсіптеріне инвестициялау деңгейі де әртүрлі. Австралияда қазіргі уақытта мәдени секторда ұсыныстың артық болуы байқалады, бұл үкіметтен ұсынысқа субсидиялар беру арқылы қолдау көрсетілді. Бұл мәселе, 2000-шы жылдардың басында мәдениет саласының мамандарының санының күрт өсуімен қатар, мәдени өнімдерді жеткізушілердің жалақысының тұрақты төмендеуіне себеп болды. Реформаны жақтағандар елдегі өнерпаздардың жалақысын арттырудың және, ең бастысы, қолжетімді мәдени өнімдерге сұранысты ұлғайтудың баламалы жолы ретінде сұраныс жағындағы саясаттың маңыздылығын атап өтті.
The National Council for the Arts was established by US President Lyndon B. Johnson through the National Arts and Cultural Development Act of 1964 and is the US federal program which provides cultural subsidies. Its purpose is to review and recommend applications for grants, funding guidelines and leadership initiatives in the US. to the Chairman of the National Endowment for the Arts. There are eighteen Presidentially appointed members of the council, with six additional members of Congress serving two year, non voting terms. Members are selected for their extensive knowledge, expertise and interest in the arts as well as outstanding backgrounds in service or recognition within the arts. When cultural subsidies are applied from the demand side that means they focus on growing the demand from consumers for art and culture related products. This most often is reflected in free or discounted ticket sales for art and culture events and purchases for pieces of art that consumers would otherwise not be able to buy due to budget constraints. The ultimate goal in utilising demand side cultural subsidies is to increase the demand for art at every price level it is offered. Below, we can see the result is an outward shift of the demand curve to the right, and an increase in both the equilibrium supply and demand (e1 to e2). The difference from P1 to P2 is the amount which is compensated by the subsidy, and the total area of from P2, e2 and Q2 is the cultural sector's revenue. Demand side subsidies are typically viewed as an effective way to increase both the output of the cultural sector and increase incomes for the providers within it. In 2017, the Donald Trump administration proposed to eliminate the National Endowment for the Arts, the US grant making organization responsible for cultural subsidy provision. The main argument behind this comes from the private taxation of citizens to fund the program. Policymakers in favour of reduced taxes often view cultural subsidies as a non necessary expense, and one which should be privately, versus publicly funded. Opinions on the importance of cultural subsidies vary widely by each nation, as well as the levels of investment in cultural products by consumers and cultural professions by suppliers. In Australia, there is a current over supply in the cultural sector which has been supported through supply side subsidies from the government. This issue, paired with a drastic increase in the number of cultural professionals in the early 2000s, has been blamed for steadily declining salaries for cultural suppliers. Advocates for reform are stressing the importance of demand side policies in the country as an alternative way to increase artist salary and most importantly, increase demand for the large supply of cultural products available.