Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1949 жылы Марк Робсонның түсірген фильмі
1949 film by Mark Robson
«Менің ақымақ жүрегім» – 1949 жылғы Марк Робсон режиссерлік жасаған америкалық романтикалық драмалық фильм, басты рөлдерді Дана Эндрюс және Сьюзан Хейвард сомдады. Фильмде әйелдің өмірінде болған жаман оқиғалар туралы ойлары баяндалады. 1948 жылы Дж. Д. Сэлинджердің «Коннектикуттағы аға Уиггили» атты әңгімесінен бейімделген бұл фильм Сэлинджердің туындыларының жалғыз ресми экрандалуы болып табылады. Фильм жасаушылардың түпнұсқа әңгімеден алыстауы Сэлинджердің басқа шығармаларының, соның ішінде «Чевмендегі ұстаушы» романының киноға түсірілуіне кедергі келтірді. Бұл фильм Виктор Скааруптың «Менің ақымақ жүрегім» атты даниялық әңгімесіне шабыттандырды.
My Foolish Heart is a 1949 American romantic drama film directed by Mark Robson, starring Dana Andrews and Susan Hayward. It relates the story of a woman's reflections on the bad turns her life has taken. Adapted from J. D. Salinger's 1948 short story "Uncle Wiggily in Connecticut", this remains the only authorized film adaptation of Salinger's work; the filmmakers' infidelity to his story was responsible for precluding any other film versions of other Salinger works, including The Catcher in the Rye. The film inspired the Danish story Mit dumme hjerte by Victor Skaarup.
Сюжет
Ескі киімдерінің бірін көргенде, ажырасуға жақын тұрған, бірақ бақытсыз жас әйел өзінің алғашқы махаббатын еске түсіреді. Оқиға содан кейін флэшбек арқылы баяндалады. 1939 жылы Нью-Йорк қаласында студент Элоиз Винтерс студенттік кеште Уолт Драйзермен танысады. Бірнеше күннен кейін Уолт онымен кездесуге шақырады. Ол үшін бұл тек уақыт өткізудің ғана мүмкіндігі. Элоиз мұны түсінгенде, ол оған өзінің тұрақты қарым-қатынас іздеп жүргенін айтады. Уолт оны әрі қарай қудалайды, және ақырында екеуі де ғашық болады. Екінші дүниежүзілік соғыс басталады, және Уолт АҚШ Әскери-әуе күштеріне қабылданады. Шетелге аттанбас бұрын, ол Элоизден онымен бір түн өткізуді сұрайды. Басында тартынса да, ол ақырында оның ұсынысын қабылдайды. Жүкті екенін білгеннен кейін, ол Уолттан жағдайын жасыруға шешім қабылдайды, себебі ол оның баланың әкесі болуы үшін емес, тек махаббатпен үйленгісі келеді.
At the sight of one of her old dresses, a young but unhappy woman, who is about to divorce, remembers her first love. The story is then told in flashback. In 1939 in New York City, student Eloise Winters meets Walt Dreiser at a student party. A few days later, Walt asks her to go out with him. For him, it is only an opportunity to have a good time. When Eloise realizes it, she lets him understand that she is a looking for a permanent relationship. Walt continues to chase her, and eventually both end up falling in love. World War II breaks out and Walt is drafted into the United States Army Air Force. Before going overseas, he asks Eloise to spend a night with him. At first hesitant, she finally accepts the proposition. Realizing she is pregnant, she decides to hide her condition from Walt because she wants him to marry her only for love and not to legitimize the child.
Қабылдау
Биограф Иан Гамильтонның айтуынша, 1943 жылғы «Вариони ағайындылары» атты әңгімесіне байланысты «Голливудтан келген қыбырлаулар» ештеңеге апармағаннан кейін, Дж.Д. Салинджер тәуелсіз продюсер Сэмюэл Голдвин «Коннектикуттағы Вигли ағайынды» фильмінің құқықтарын сатып алуды ұсынғанда еш ойланбады. Оның агенті Дороти Олдинг кейіннен оның бұл ерекше бас тартуын «Біз олар жақсы фильм түсіретініне сендік» деген қарапайым түсіндірмемен байланыстырды. Дейін, «жақсы фильм» түсірілім тобының құрамынан-ақ көрініп тұрды, олардың ішінде «Оскар» жүлдесін алған актриса Тереза Райт және «Касабланка» сценарийлерін жазған Джулиус Дж. Эпштейн мен Филип Г. Эпштейн де бар еді. (Бірнеше жыл бұрын Салинджер 1944 жылғы «Екі тарап та мүдделі» әңгімесінде «Касабланкаға» сілтеме жасаған; оның кейіпкерлерінің бірі әйелі оны тастап кеткенін білген кезде, фильмдегі «Play it, Sam» көрінісін көзге елестететін пианистпен қайталайды.) Бірақ, «Менің ақымақ жүрегім» деп аталған фильм, соңғы сәтте Райттың орнына Сьюзан Хейвард тартылғаннан кейін, шығуымен бірге сынап-қақты. The New Yorker журналы оны «сабынды опера клишелерімен» толы деп жазды, ал Time, «кейбір жақсы жазылған, қызықты диалогтарды» мойындаса да, оны «жасыл аңыз» деп санамады, сценарий «әйелдер журналының» барлық эмоционалдық тұтқаларын ашады. Голдвин туралы өмірбаян жазған А. Скотт Берг «Эпштейннің нұсқасында түпнұсқадағы әңгімеде айтылғаннан да көп нәрсе көрсетілді, нәтижесінде алысқа саятын сюжеті бар, «төрт орамалға» дейін көз жасы келтіретін фильм туды» деді. Берг оны тіпті «бұрмалау» деп атады. Кейіннен Салинджердің агенті «1950-ші жылдарда жасалған қорқынышты фильм» деп атаған әңгімесінен кейін, автор «Жабайы қарақшы» романын экранға түсіруге деген қызығушылыққа қарамастан, Голливуд режиссерлеріне өзінің туындыларын беруден бас тартты. Сынға ұшырағанына қарамастан, фильм «Оскар» сыйлығына «Ең үздік актриса» (Сьюзан Хейвард) және «Ең үздік музыка, ән» (Виктор Янг пен Нед Вашингтон, Марта Мирстің сирек көрінетін рөлінде орындалған атау әні) номинацияларына ие болды, ол джаз стандартына айналды. Фильмнің беделі уақыт өте келе жақсармады: 1996 жылы Кристофер Дюранг оны «ылғалды махаббат оқиғасы» деп атады. Фильм сыншысы Эндрю Саррис фильмді қорғады, бірақ оның қайтыс болған ағасының сүйікті фильмі болғандықтан, фильмге деген оның құштарлығының көп бөлігі ностальгиялық екенін мойындады.
After being disappointed, according to biographer Ian Hamilton, when "rumblings from Hollywood" over his 1943 short story "The Varioni Brothers" came to nothing, J. D. Salinger did not hesitate when independent producer Samuel Goldwyn offered to buy the film rights to "Uncle Wiggily in Connecticut". His agent Dorothy Olding later explained this uncharacteristic relinquishing of control with the simple statement that "We thought they would make a good movie". Indeed, "a good movie" would seem to have been implied by the background of those involved in the production, which included Oscar winning actress Teresa Wright, and Casablanca screenwriters Julius J. Epstein and Philip G. Epstein. (Some years earlier, Salinger had referenced Casablanca in his 1944 short story "Both Parties Concerned"; one of its characters, upon learning his wife has left him, re enacts the "Play it, Sam" scene from the film with an imaginary pianist.) However, the eventual film, renamed My Foolish Heart and with Susan Hayward replacing Wright at the last minute, was critically lambasted upon its release. The New Yorker wrote that it was "full of soap opera clichés", and, while allowing for "some well written patches of wryly amusing dialogue", Time rejected it as a "damp fable the screenplay turns on all the emotional faucets of a Woman's Home Companion serial". Goldwyn biographer A. Scott Berg explained that "in the Epsteins' version, more than had ever been suggested [in the original story] was shown, resulting in a 'four handkerchief' movie with a farfetched plot". Berg even called the film a "bastardization". Because of what Salinger's agent later called "'a terrible movie' made in the 1950s (sic)" of one of his stories, the author never again relinquished control of his work to Hollywood filmmakers despite persistent interest in a screen adaptation of The Catcher in the Rye. Despite a critical drubbing, the film was nominated for Academy Awards for Best Actress in a Leading Role (Susan Hayward) and Best Music, Song (Victor Young and Ned Washington for the title song, sung by Martha Mears in a rare onscreen appearance), which has become a jazz standard. The film's standing has not improved with time: in 1996 Christopher Durang called it "a soggy love story." The film critic Andrew Sarris defended the film, although he admitted that as it was his deceased brother's favorite film, so much of the movie's appeal for him was nostalgic.