Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық кейіпкерлік актер (1886–1970)
American character actor (1886–1970)
Эдвард Эверетт Хортон кіші (18 наурыз 1886 – 29 қыркүйек 1970) – американдық кейіпкерлік актер. Ол кино, театр, радио, теледидар және анимациялық мультфильмдерде дауыстау саласында ұзақ және сәтті мансапқа ие болды.
Edward Everett Horton Jr. (March 18, 1886 – September 29, 1970) was an American character actor. He had a long career in film, theater, radio, television, and voice work for animated cartoons.
Ерте өмір
Хортон 1886 жылдың 18 наурызында Лонг-Айлендтің батыс жағында, Нью-Йорк штатының Кингс округінде (қазіргі Нью-Йорк қаласының Бруклин ауданы, 1898 жылы бес аудан біріктірілгеннен кейін) дүниеге келді. Оның әкесі – «Нью-Йорк Таймс» газетінің баспа бөлімінде баспагер / композитор болған Эдвард Эверетт Хортон және оның әйелі Изабелла С. (туған тегі Диак) Хортон. Әкесінің ағылшын және неміс тегі болған, ал анасы Кубаның Матанзас провинциясында туған кубалық/испандық, Джордж және Мэри (туған тегі Орр) Диактың қызы, олар да Шотландиядан шыққан. Ол алғаш Бруклиндегі ескі Boys' High School (қазіргі Boys and Girls High School) орта мектебінде оқыды. Кейін, 20 ғасырдың басында отбасы Мэриленд штатының Балтимор қаласына көшіп, ол Балтимор қалалық колледжіне (барлық оқушылары ұлдардан құралған, «магнит» мектеп және АҚШ-тағы үшінші ең көне жұмыс істеп тұрған мемлекеттік орта мектеп) түсті. Оберлин, Огайо штатындағы Оберлин колледжінде оқығанда неміс тілі мен әдебиеті мамандығын таңдады. Бірақ, ол ғимараттың шатырына шығып, көпшілік жиналғаннан кейін қуыршақты лақтырып жіберіп, оларды секіріп кеткен деп ойлатқаннан кейін колледжден шығарылды. Нью-Йоркке оралғаннан кейін ол Бруклиндегі ескі Политехникалық институтта (қазір Нью-Йорк университетінің магистратура бөлігі) бір жыл оқыды, бірақ институт өнер курстарын тоқтатқан соң, Манхэттеннің Жоғарғы Батыс жағындағы Морнингсайд Хайтс ауданындағы Колумбия университетіне (сол кезде Колумбия колледжі) қысқа ғана уақытқа ауысты. «1909 жылғы Varsity Show-мен мәмілеге келгенше». Ол сахнада алғаш рет осы шоуда өнер көрсетті. Содан кейін, абайсызда, Колумбия университетімен достық ажырасып кеттік. Олар менің кетіп қалғаныма қуанды, мен де босап шығуыма риза болдым. Осымен Хортонның студенттік өмірі аяқталды.
Horton was born March 18, 1886, on the west end of Long Island in Kings County, New York, (now the Borough of Brooklyn, in the City of New York, since consolidation of five boroughs in 1898) to Edward Everett Horton, a typesetter / compositor in the press room for The New York Times, and his wife, Isabella S. (née Diack) Horton. His father had his same name with English and German ancestry, and his mother was Cuban / Spanish born in Matanzas Province, Cuba, to George and Mary (née Orr) Diack, also natives of Scotland. He first attended the old Boys' High School in Brooklyn (now merged as Boys and Girls High School). Later at the turn of the 20th century, the family moved south to Baltimore, Maryland and he went to The Baltimore City College (an all boys "magnet" and the third oldest active public high school in the United States.<! He was a student at Oberlin College in Oberlin, Ohio, where he majored in German language and literature. However, he was asked to leave after a prankish incident when he climbed to the top of a building and, after a crowd gathered, threw off a dummy, making them think he had jumped. Returning to New York City, he attended the old Polytechnic Institute of Brooklyn (now incorporated as a graduate school within New York University) for one year, until the P. I. B. school discontinued its arts courses; he then moved on across the East River to the Columbia University (then as Columbia College) on Morningside Heights on the Upper West Side of Manhattan for a brief period, "until I got fouled up with The Varsity Show of 1909. This was the first time I had really ever been on the stage After that, to put it gently, Columbia and I came to an amicable parting of the ways. They were just as glad to see me go as I was to get out." That concluded Horton's brief collegiate period.
Сахналық және кинолық мансабы
Хортон өзінің сахналық карьерасын 1906 жылы 20 жасында бастады, ол қысқа ғана колледж тәжірибесінде ән шырқап, би билеп, шағын рөлдерде ойнады, содан кейін водевиль мен Бродвей қойылымдарында өнер көрсетті. Әкесі оны кәсіби сахнада толық атын қолдануға көндірді. "Бастапқыда мен Эдвард Хортон деп танылдым. Әкем: «Менің ойымша, сен қателесіп тұрсың, Эдвард. Кез келген адам Эдвард Хортон бола алады, бірақ ешкім басқа Эдвард Эверетт Хортон бола алмайды». Мен де: «Маған осылай ұнайды» дедім". 1919 жылы ол Лос-Анджелеске көшіп, Оңтүстік Калифорнияда дамып келе жатқан кино қауымдастығының Голливуд фильмдерінде ойнай бастады. Оның алғашқы басты рөлі 1922 жылғы «Too Much Business» үнсіз комедиясында болды, ал 1925 жылғы «Beggar on Horseback» комедиясында ол идеалистік көзқарастағы жас классикалық музыка композиторының рөлін сомдады. 1927-1929 жылдары ол Paramount Pictures компаниясы үшін Гарольд Ллойд түсірген сегіз екі томақты үнсіз комедияда ойнады. 1929 жылы Educational Pictures компаниясымен бірге дыбысты фильмдерге көшті, дыбысты комедиялық шағын қойылымдар сериясында өнер көрсетті. Сахнада тәлім алған актер ретінде ол кино саласында оңай жұмыс таба алды және бірнеше Warner Bros фильмдерінде, соның ішінде 1928 жылғы «The Terror» және 1929 жылғы «Sonny Boy» фильмдерінде ойнады. Хортон көп ұзамай «қос ойынның» (актердің бір нәрсеге реакциясы, одан кейін кешіккен, күштірек реакция) ерекше түрін қалыптастырды. Хортонның нұсқасында ол жайдары күлімсіреп, жаңа оқиғаға келісім білдіріп, бас иіп отырды; содан кейін, шындықты түсінген кезде, оның бет-әлпеті толығымен мұңды, алаңдаған маскаға айналды. Ол кинодағы рөлдерімен танымал болғандықтан, ол заңды сахнада жұмыс істеуді жалғастырды, ол жерді артық жақсы көретін. 1931 жылы ол Ноэль Ковардтың «Жеке өмірлер» қойылымында Гэвин Гордонмен бірге ойнады. Хортонның еңбекке деген құштарлығы соншалық, кейде ол бір уақытта екі жобаға да қатысты. Бір жоба жүзеге асырылып жатқанда, екіншісі күтпеген жерден, күткеннен бұрын пайда болып, Хортонды басқа шаралар қабылдауға мәжбүр етті. 1953 жылы Хортон ABC телеарнасының «The Name's the Same» ойын-сауық шоуында өзінің келесі фильмінің «Мама мен Па Кеттл» комедиясының бірі болатынын мәлімдеді. Кестелік келіспеушілік Хортонды бас тартуға мәжбүр етті, ал оның рөлін үйдегі ана мен әке Кеттл рөлін Алан Моубрей ойнады. 1960 жылы Хортонның бұрынғы режиссері Франк Капра оған жаңа «Pocketful of Miracles» фильмінде жұмыс істеуді ұсынды. Хортон Капрамен қайта жұмыс істеуге ниеттенді, бірақ «Бір кезде төсек үстінде» пьесасының сахналық қойылымын аяқтауға міндетті болды; қойылым тағы екі аптадан кейін жабылатын болды. Хортон бұрынғы қойылымда сол рөлді ойнаған Бастер Китонға телефон соғып, оны алмастыру мүмкіндігін сұрады. Китон пьесаның жұмысын аяқтады, ал Хортон Капраның фильмін түсірді.
Horton had begun his stage career at age 20 in 1906, singing and dancing and playing small parts in productions during his brief college experiences, then vaudeville, and Broadway productions. His father persuaded him to adopt his full name professionally. "Originally, I went under the name of just Edward Horton. My father said, 'I think you're making a mistake, Edward. Anybody could be Edward Horton, but nobody else could be Edward Everett Horton.' I said, 'I think I like that.'" In 1919, he moved to Los Angeles, where he began acting in Hollywood films of the growing film community in southern California. His first starring role was in the silent film comedy Too Much Business (1922), and he portrayed the lead role of an idealistic young classical music composer in the comedy Beggar on Horseback (1925). In 1927–29, he starred in eight two reel silent comedies produced by Harold Lloyd for Paramount Pictures release. He made the transition to sound films with Educational Pictures in 1929, in a series of sound comedy playlets. As a stage trained performer, he found more film work easily and appeared in several Warner Bros. movies, including The Terror (1928) and Sonny Boy (1929). Horton soon cultivated his own special variation of the double take (an actor's reaction to something, followed by a delayed, more extreme reaction). In Horton's version, he smiled ingratiatingly and nodded in agreement with what just happened; then, when realization set in, his facial features collapsed entirely into a sober, troubled mask. As Horton became known for his performances in movies, he continued to work on the legitimate stage, which he preferred. He appeared with Gavin Gordon in a 1931 production of Private Lives by Noël Coward. Horton was so prolific he sometimes found himself committed to two projects at the same time. One project would be in progress while the second project suddenly came up sooner than expected, forcing Horton to make other arrangements. In 1953, Horton announced on the ABC TV game show The Name's the Same that his next picture would be one of the Ma and Pa Kettle comedies. A scheduling conflict compelled Horton to bow out, and his role in Ma and Pa Kettle at Home was played by Alan Mowbray. In 1960, Horton was approached by his former director Frank Capra to work in the new film Pocketful of Miracles. Horton wanted to rejoin Capra, but had a commitment to finish a stage run of the play Once Upon a Mattress; the show wouldn't be closing for another two weeks. Horton phoned Buster Keaton, who had played the same role in an earlier production, and asked if Keaton could replace him. Keaton finished the play's run, and Horton made the Capra film.
Радио және теледидар
1945 жылдан 1947 жылға дейін Хортон радиодағы Kraft Music Hall бағдарламасын жүргізді. Телевизиядағы алғашқы қатысуы 1948 жылдың 13 желтоқсанында The Chevrolet Tele Theatre арнасында көрсетілген Sham атты пьесада болды. 1950 жылдары Хортон негізінен теледидарда жұмыс істеді. Оның ең жақсы есте қалған рөлінің бірі – 1952 жылы көрсетілген "I Love Lucy" эпизодында, онда ол өзіне тән емес, көңілді, махаббатқа құштар күйеуші ретінде сомдайды. 1960 жылы ол "The Real McCoys" сериалында Хасси МакКойдың (Лидия Рид) жігітінің әкесі, Дж. Лютер Медвик рөлінде қонақ ретінде ойнады. Оқиғада Медвик, сондай-ақ сөзді Әкем Амос МакКоймен (Уолтер Бреннан сомдады) келіспейді. Дегенмен, ол "бейби-бумерлер" (Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, 1946-1964 жылдары туған) ұрпағының жас көрермендеріне Fractured Fairy Tales сегменттерінің ерекше дауысы ретінде жақсы танымал. Ол бұрынғы ғасырлардағы танымал ертегілер мен аңыздарды қайта айтады, "The Rocky and Bullwinkle Show" анимациялық / мультфильмдік бағдарламасында (1959–1961), ол 1959 жылдың 19 қарашасынан 1964 жылдың 27 маусымына дейін көрсетілген американдық анимациялық / мультфильмдік телесериал. 1962 жылы ол "Dennis the Menace" сериалының үш эпизодында Нед аға рөлін ойнады. 1965 жылы ол "The Cara Williams Show" эпизодында қонақ ретінде пайда болды. Сонымен қатар, ол 1960 жылдардағы екі есте қаларлық телешоуда көршілес, бейбітшілдікке құрметтейтін, бірақ қорқақ Kioway үнді тайпасының "Roaring Chicken" атты емшісі рөлінде эпизодтық түрде ойнады. Бұл пародиалық батыс / АҚШ кавалериясы комедиялық сериалы Американдық Азамат соғысынан кейінгі кезеңде, ойдан шығарылған Форт Курейждегі Форрест Такер, Кен Берри және Ларри Сторч есімді әскерлердің қатысуымен өрбиді. Ол осы күлкілі үнді рөлін екі жылдан кейін, 1966-1968 жылдардағы "Бэтмен" телешоуында "Бас-шыбырлаған Тауық" рөлінде қайта ойнады, ол Винсент Прайстің "Egghead" рөлін сомдаған тағы бір қонақ злодейдің құрбаны болды.
From 1945 to 1947, Horton hosted radio's Kraft Music Hall. An early television appearance came in the play Sham, shown on The Chevrolet Tele Theatre on December 13, 1948. During the 1950s, Horton worked primarily in television. One of his best remembered appearances is in an episode of I Love Lucy, broadcast in 1952, in which he is cast against type as a frisky, amorous suitor. In 1960, he guest starred on The Real McCoys as J. Luther Medwick, grandfather of the boyfriend of series character Hassie McCoy (Lydia Reed). In the story, Medwick clashes with the equally outspoken Grandpa Amos McCoy (played by Walter Brennan). He remains, however, best known to younger Saturday morning television viewers of the "baby boomers" generation (born after World War II era, 1946 1964) as the distinctive memorable voice of the venerable narrator of Fractured Fairy Tales segments with the retelling of earlier famous fairy tales and legends from previous centuries on The Rocky and Bullwinkle Show animation / cartoon program (1959–1961), an American animated / cartoon television series that originally aired from November 19, 1959, to June 27, 1964. In 1962, he portrayed the character Uncle Ned in three episodes of Dennis the Menace. In 1965, he guest starred in an episode of The Cara Williams Show. He also played occasionally in two memorable TV shows from the 1960s as the medicine man, "Roaring Chicken" of the neighboring non hostile peace loving but cowardly Kioway Indian tribe, decked out in beaded / fringed deerskin native Indian garb, in F Troop (1965 1967). This spoof Western / U. S. Cavalry comedy series set after the American Civil War era also starring troopers Forrest Tucker, Ken Berry and Larry Storch at fictional Fort Courage. He echoed this funny Indian role, portraying a "Chief Screaming Chicken", on the 1966 1968 TV show version of Batman two years later, as a pawn to another guest villain portrayed by Vincent Price's "Egghead".
Жеке өмір
Хортон өзінің жеке өмірін ешқашан жария түрде талқыламаған, бірақ 1968 жылы ол Бернард Розенберг пен Гарри Сильверштейн жазушыларына берген сұхбатында өмірі мен мансабын еске алды, оны өзіндік сарказммен айтылған сөздермен толықтырды ("Менің жасымда ешкім жоқ. Иә, біраз адам бар, бірақ олар қазір көрінбейді"). 1925 жылы Хортон Сан-Фернандо аңғарындағы Лос-Анджелес қаласының Энсино ауданында бірнеше акр жер сатып алып, 5521 Аместой даңғылындағы мүлігінде қайтыс болғанға дейін тұрды. Ол осы ранчоны "Беллейг акрлары" деп атады, онда оның жеке үйімен қатар, ағасы, қарындасы және олардың отбасылары үшін бірнеше үй салынды. Кейіннен британдық радио ди-джейі және комедиан Кенни Эверетт бала кезіндегі кумирі болған Хортонның құрметіне Эверетт фамилиясын қабылдады. (Оның нағыз аты Морис Коул еді). Хортон 1960 жылдан бері оның альма-матері – Балтимор қалалық колледжінің ("Төбедегі сарай") 1928 жылдан бері қалыптасқан ғимаратындағы / кампусындағы "Даңқ залының" дәлізіндегі басқа да түлектер мен оқытушылармен бірге мемориалдық тақтада / фотосуретінде бейнеленген. Ол Балтимордың солтүстік-шығысындағы 33-ші көше мен Аламеда көшелерінің қиылысында, 21218 пошта индексінде орналасқан. Сонымен қатар, Бальтимор қалалық мемлекеттік мектептерінің атақты табысты түлектерінің тізіміндегі қабырғалық көрмеде оның суреті / тақташасы да бар. Бұл көрме Бальтимор қаласының Шығыс Солтүстік даңғылы мен Солтүстік Калверт көшелеріндегі Алиса Пиндерхугс әкімшілік штаб-пәтерінде орналасқан (пошта индексі 21218). Бұл көрме 1829-1979 жылдардағы мектептің 150 жылдығын тойлау және 1983-1984 жылдары Бальтимор политехникалық институтының ескі ғимаратын (1913-1967) BCPS кеңселеріне айналдыруға орай ұйымдастырылды. Голливуд киноиндустриясына қосқан үлесі үшін Хортон Голливудтың Калифорния штатындағы Голливуд бульвары, 6427 нөмірде орналасқан "Даңқ аллеясында" жұлдызға ие болды.
Horton never discussed his private life publicly, but in 1968 he granted an interview to writers Bernard Rosenberg and Harry Silverstein in which he reviewed his life and career, punctuated by self effacing remarks ("Nobody's older than I am. Oh, a few people are, but they are not in circulation"). In 1925, Horton purchased several acres in the district of Encino, Los Angeles, in the San Fernando Valley and lived on the property at 5521 Amestoy Avenue until his death. He named the ranch estate "Belleigh Acres", and it contained Horton's own house and several adjacent houses for his brother, his sister and their respective families. Later British radio DJ and comedian Kenny Everett adopted the last name of Everett in honor of Horton, who was a childhood hero of his. (His real name was Maurice Cole). Horton is commemorated with a plaque / photo since the 1960s among dozens of other alumni and faculty in the Hall of Fame corridor at the "Castle on the Hill" current building / campus since 1928 of his alma mater, The Baltimore City College (high school) on "Collegian Hill", at 33rd Street and The Alameda, 21218, in northeast Baltimore. Plus a similar memorial photo/plaque in a wall exhibit listing famous successful graduates of Baltimore City Public Schools at their Alice Pinderhughes Administrative Headquarters at East North Avenue and North Calvert Street, Baltimore 21218, from the 150th Anniversary celebration of 1829 1979 and the renovation / reconstruction of the old 1913 1967 building of the Baltimore Polytechnic Institute (high school) as BCPS offices in 1983 1984. For his contribution to the Hollywood motion picture industry, Horton has a star on the famed list of sidewalk stars in the Hollywood Walk of Fame at 6427 Hollywood Boulevard in Hollywood, California.
Теледидарлық кредиттердің ішінара
Жыл Атауы Рөлі Эпизодтар 1949 Форд театры сағаты (Тұңғыш келген адам) Шеридан Уайтсайд 1 эпизод 1952 Мен Люсиді жақсы көремін Риттер мырза 1 эпизод 1956 General Electric Театры Паркинсон мырза 1 эпизод 1957 Ойын үй 90 Мистер Карвер 1 серия 1959–1964 Рокки мен Буллвинкльдің және достарының оқиғалары Баяндаушы, Сынық ертегілер Барлық эпизодтар 1960 Нағыз МакКойлар J. Лютер Медвик 1 серия 1962 Мистер Смит Вашингтонға барады Сенатор Крэбтри 1 серия 1962–1963 Деннис Қауіпті Нед Мэтьюс 3 серия 1963 Біздің адам Хиггинс Роули "Кім бірінші?" Дон Драйсдейлмен бірге 1965 Берк заңы Уилбур Старлингтон 1 серия 1965 F әскері Күркіреген тауық 6 серия 1966 Бэтмен Бас Шырылдақ Тауық 47 және 48 сериялар 1969 Ұрыны ұстау Лорд Пелхам Гиффорд 1 серия 1970 Нэнни және профессор Профессор Кларендон 1 серия 1971 Губернатор және Дж.Д. Док Саймон 2 серия
Year Title Role Episode(s) 1949 The Ford Theatre Hour (The Man Who Came to Dinner) Sheridan Whiteside 1 episode 1952 I Love Lucy Mr. Ritter 1 episode 1956 General Electric Theater Mr. Parkinson 1 episode 1957 Playhouse 90 Mr. Carver 1 episode 1959–1964 The Adventures of Rocky and Bullwinkle and Friends Narrator, Fractured Fairy Tales All episodes 1960 The Real McCoysJ. Luther Medwick 1 episode 1962 Mr. Smith Goes to Washington Senator Crabtree 1 episode 1962–1963 Dennis the Menace Ned Matthews 3 episodes 1963 Our Man Higgins Rawley "Who's on First?" with Don Drysdale 1965 Burke's Law Wilbur Starlington 1 episode 1965 F Troop Roaring Chicken 6 episodes 1966 Batman Chief Screaming Chicken episodes 47 and 48 1969 It Takes a Thief Lord Pelham Gifford 1 episode 1970 Nanny and the Professor Professor Clarendon 1 episode 1971 The Governor & J. J. Doc Simon 2 episodes