Кіріспе

Польшалық француз саясаткері және дипломаты (1810-1868)

Александр Флориан Жозеф, граф Колона Валевский (алексардр kɔlɔна валевски; 4 мамыр 1810 – 27 қыркүйек 1868), поляк және француз саясаткері және дипломаты, француз императоры Наполеон I-нің танылмаған ұлы. Ол көбінесе туысы Наполеон III тұсында Францияның сыртқы істер министрі қызметін атқарғанымен және Крым соғысында бейбітшілік орнатып, теңіз құқығын құрметтеу жөніндегі Париж декларациясымен қазіргі заманғы халықаралық теңіз құқығының негізін салған Париж конгресіне төрағалық еткен дипломатиялық еңбегімен танымал.

Алғашқы жылдар

Валевский Польшадағы Варшаваға жақын Валевце қаласында графша Мари Валевская мен оның күйеуі граф Афанасий Валевскийдің отбасында дүниеге келді. Ол Наполеон I-нің мойындалмаған ұлы деген қауесет тарады, бірақ Афанасий оны заңды ұлы ретінде мойындады. 2013 жылы император Наполеоннан, оның інісі король Жером Бонапарттың ұрпағы, шаһзада Наполеон Чарльзтан және Колона Валевскийдің ұрпағынан алынған ДНК гаплотиптерінің салыстырмалы зерттеулері Александрдың императорлық Бонапарт әулетінің еркек желісіне жататынын көрсетті. Он төрт жасында Валевский Ресей империясының армиясына қосылудан бас тартып, Лондонға, содан кейін Парижге қашып кетті, онда француз үкіметі Александр I патшаның оны Ресейге қайтару туралы талаптарын қабылдамады. 1830 жылы Луи-Филипп д’Орлеан француз тағына отырғаннан кейін Валевский Польшаға жіберілді, содан кейін сол жылы 1830 жылғы қараша көтерілісінің көшбасшылары оны Сент-Джеймс сарайына дипломатиялық өкіл ретінде жіберді. Варшава құлағаннан кейін ол француз азаматтығын алды және француз армиясына қосылды, француз Шетелдік легионының Chasseurs d'Afrique полкінде капитан болып Алжирде шайқасты. 1837 жылы ол лауазымын тастап, пьеса жазуға және баспасөздерде журналист ретінде жұмыс істеуге кірісті. Ол үлкен Дюмамен «Мадемуазель де Белль-Иль» пьесасының авторы болды, ал оның «Л’Эколь дю монд» комедиясы 1840 жылы Театр Франсуада қойылды. Сыртқы істер министрі ретінде Валевский Ресейге қатысты деэскалация стратегиясын, яғни «ынтымақтастық» саясатын қолдады, 1859 жылы Австриямен соғысқа әкелген Италиядағы императордың саясатына қарсы болды. 1860 жылы Сыртқы істер министрлігінен кеткеннен кейін Францияның Мемлекеттік министрі болды және 1863 жылға дейін осы лауазымда қалды. Ол 1855 жылдан 1865 жылға дейін сенатор болып қызмет етті, содан кейін 1865 жылы Корпус Легислатифке тағайындалды және императордың билігіне қарсы көтерілістен кейін екі жылдан соң Сенатқа қайта оралды, Депутаттар палатасының төрағасы болып тағайындалды. Ол Искусство академиясының мүшесі болып сайланды, Легион құрметінің Ұлы крестімен марапатталды, Мальта орденінің рыцары атанды, сондай-ақ Virtuti Militari алтын кресімен марапатталды. Александр Валевский 1868 жылдың 27 қыркүйегінде Страсбургте инсульттан қайтыс болды және Париждегі Пер-Лашез зиратында жерленді.