Кіріспе

Каннадағы архипелаг, Франция

Лерин аралдары (фр. Îles de Lérins) – Франциядағы Канна қаласының жанындағы Француз Ривьерасында орналасқан төрт Жерорта теңізі аралдарының тобы. Бұл топтағы ең ірі екі арал – Сент-Маргарита аралы және Сент-Онорат аралы. Кішкентай Сент-Ферреол және Традельер аралдары адам тұрмайды. Әкімшілік тұрғысынан аралдар Канн коммунасына қарасты. Аралдарда алғашқы қоныстану рим дәуірінде болған. Сент-Онорат аралы Лерен монастырын құрған Сент-Онораттың есімін алып тұр. Ол шамамен 410 жылы негісталған. Дәстүр бойынша, Ирландияның қасиетті покровительі – әулие Патрик бесінші ғасырда осы жерде білім алған. 500 жыл шамасында қауымды Поркарий I басқарған. 732 жылы сарациндердің шабуылы кезінде абат Поркарий II қаза тапты. 1047 жылы аралдарға Андалусиядан келген қарақшылар шабуыл жасады. Содан кейін, он бірінші және он төртінші ғасырлар аралығында бекінілген монастырь салынды. Қазіргі таңда монастырь қауымы он тоғызыншы ғасырда салынған монастырда тұрады. Сент-Маргарита аралында Темірбеткейлі адам тұтқынға алынған бекініс орналасқан. 1707 жылы Лерин аралдарын сэр Клаудсли Шовелл басқаратын ағылшын флоты басып алды. Бұл Савой герцогы Виктор Амадей II және оның туысы Евгений армиясына Тулон әскери портын блокадалау арқылы қаланы қоршауға көмектесу мақсатында жасалды. Француз революциясы кезінде Сент-Маргарита және Сент-Онорат аралдары секулярлыр шехидтердің құрметіне Маррат аралы және Лепельтиер аралы деп аталып, қайта бапталды.

Сент-Маргарита аралы

Île Sainte Marguerite (Saint Margaret Island) Канн портынан қайықпен шамамен 15 минуттық сапарда орналасқан. Сент-Маргарита фортында, қазір "Музей де ла Мер" (Теңіз мұражайы) деп аталатын, құпиялы "Темір бетперделі адамның" камерасын көруге болады. Бұл мұражайда аралдың жағалауынан су астынан табылған археологиялық жаңалықтар, оның ішінде римдік және сарацендік керамикалар да бар. Материктен редовты түрде қайық қатынайды.

Сент-Онорат аралы

Сент-Онорат аралы (Saint Honorat Island), кішірек, оңтүстік аралда тек цистерциандық монахтар ғана тұрады. Монахтар 410 жылдан бері аралда үздіксіз немесе арасында тұрып келеді және олардың қуатының шарықталу кезеңінде Канн, Мугинс және Валлаурис қалаларымен қатар Италияның Себоргасы да олардың меншігінде болған. Орта ғасырлық іздері жұртшылыққа ашық болатын қарапайым шіркеуде және теңіз жағасындағы 11 ғасырлық монастырдың қираған қалдықтарында сақталған. Монахтар уақыттарын дұға етуге және қызыл және ақ шарап, бал, лавандра майы және Lérina – шөптік ликер өндіруге арнайды. Арал жалпы жұртшылыққа жабық болғанымен, монастырь бір апталық демалысқа келген қонақтарды қабылдайды. Монахтар Канн қаласының Альберт Эдуард кемежайынан аралға бару үшін жалғыз қайық саяхатын ұйымдастырады.