Америка революциясының әскери қайраткері Уильям Вашингтон

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының әскери шенеунігі

Уильям Вашингтон (28 ақпан 1752 – 6 наурыз 1810) – Вирджиния жасағының және Континенттік армияның американдық революциялық соғыс кезіндегі кавалерия офицері, 1798 жылы Франциямен болған теңіз соғысы кезінде генерал Джордж Вашингтонның штабында қызмет еткен және бригада генералы шеніне жеткен. Ол, ең алдымен, жеңіл драгун полкінің командирі ретінде танымал, 1780 және 1781 жылдардағы науқандарда Каролинадағы бірнеше маңызды шайқастарда атты әскерлерге басшылық еткен. Соғыс аяқталғаннан кейін Уильям Вашингтон Оңтүстік Каролинаға көшіп, үйленді, штат заң шығарушы органында қызмет етті, сондай-ақ Оңтүстік Каролина жасағының жетінші бригадасын басқарды. Стаффорд округы және Оңтүстік Каролинаның кавалерия командирі Уильям Вашингтонды, соғысқа белсенді қатысқан және плантатор болған, Вирджиния штатының Вестморленд округынан сайланған Уильям Августин Вашингтонмен шатастыру жиі болады.

Соғыстан бұрын

Вирджиния штатының Стаффорд округінде дүниеге келген Уильям, Бейли Вашингтон мен Кэтрин (құрметті Сторк) Вашингтонның екінші ұлы болды. Уильям мен АҚШ-тың бірінші президенті Джордж Вашингтон арасындағы хат алмасу, олардың екінші туыс екенін көрсетеді. Уильям оңтүстік құл иеленуші плантаторлар тобына лайықты білім алды, соның ішінде Вирджиния дін қызметкері, преподобный доктор Уильям Стюарттан жеке сабақтар алды. Уильям грек тілін үйренді және мүмкін, шіркеуде қызмет ету үшін теологияны оқыған. Бірақ 1775 жылы ол жергілікті Стаффорд округі милиция жасағын құрды және көп ұзамай оқуын тастап, Азаттық соғысы кезінде британ үкіметіне қарсы күреске шықты. Уильям мен оның үлкен ағасы Генри кімнің Континенттік армияға қосылатынын, ал кімнің отбасы плантацияларын басқаратынын анықтау үшін құда түсті. Уильям жеңіп шықты.

Революциялық соғыс

Вашингтон 12 қыркүйекте 1775 жылы Стаффорд округі Минутмендерінің капитаны болып сайланды; оның милиция ротасы тез арада Хью Мерсердің жаңа құрылған милиция полкіне бекітілді, ол 25 ақпанда 1776 жылы Континенттік армияның 3-ші Вирджиния полкінің құрамына кірді, Вашингтон оның 7-ші ротасына қолбасшылық етті. Оның лейтенанты және көмекшісі Вирджиниялық Джеймс Монро болды, болашақта АҚШ-тың бесінші президенті. Олардың алғашқы шайқасы 16 қыркүйекте 1776 жылы Нью-Йорктегі Гарлем биіктіктерінде болды, онда ол жаудың мылтығынан жарақат алған болуы мүмкін. Трентон шайқасында Натанаэль Гриннің басшылығымен және Монромен бірге аймақты барлаудан кейін, Вашингтон қалаға сәтті шабуыл жасады. Оның ротасы Гессендік күзетшілерін ығыстырып, Кинг-стритте екі зеңбірекке қол жеткізіп, олардың экипаждарын тұтқынға алды. Вашингтонның екі қолына да жарақат келді, сондай-ақ лейтенант Монро да ауыр жарақат алды. Екеуі де Континенттік армияның бас қолбасшысы Джордж Вашингтоннан алғыс алды. 27 қаңтарда 1777 жылы Вильям майор шеніне көтеріліп, жаңа құрылған 4-ші Континенттік жеңіл драгун полкіне тағайындалды. 1778 жылдың күзінде ол 3-ші Континенттік жеңіл драгун полкіне тағайындалды, ол 27 қыркүйекке қараған түнде Нью-Джерси штатының Олд-Таппан қаласында британдық жеңіл жаяу әскерінің күтпеген шабуылынан ауыр зардап шекті. Шабуылдан жеңіл қаруланған драгун полкінің 55 ғана әскері аман қалды, ал олардың командирі, подполковник Джордж Бейлор жарақаттанып, тұтқынға алынды. Вашингтон подполковник шеніне көтеріліп, 20 қарашада 1778 жылы 3-ші жеңіл драгун полкінің басшылығына тағайындалды. 1779 жылы Вашингтонның бөлімшесі жаңа сарбаздарды жинап, атты әскерді қайта жабдықтаумен айналысты. 19 қарашада 1779 жылы оның бөлімшесі соғыстың оңтүстік аймағына ауыстырылып, Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында генерал-майор Бенджамин Линкольннің армиясына қосылды. 10 наурызда 1780 жылы Вашингтонның полкі Оңтүстік Каролинадағы Бейконс көпірінде 1-ші Континенттік жеңіл драгун полкінің қалдықтарымен бірікті. 26 наурызда ол британдық легионмен алғаш рет кездесті, оған подполковник Банастр Тарлтон басшылық етті, нәтижесінде Стоно өзенінің жанындағы Рантоул көпіріне жақын жерде шағын жеңіс болды. Кейін, 26 наурызда 1780 жылы Ратледж плантациясындағы шайқаста Ашли өзенінің жанында подполковник Вашингтон Тарлтонның драгун және жаяу әскерінің жасағын қайтадан жеңді. Алайда Тарлтон 14 сәуірде 1780 жылы Монкс бұрышында генерал Исаак Гугердің лагеріне шабуыл жасап, Континенталдық армияны, соның ішінде 3-ші жеңіл драгун полкін талқандады, олар 15 қаза тапты, 17 жарақат алды және 83 жылқымен бірге 100 драгунды тұтқынға алды. Вашингтон және оның қалған әскерлері тұтқынға түспеу үшін Санти өзенінен өтіп кетті. Вашингтонның командасының ауыр шығындары оны 1-ші Континенттік жеңіл драгун полкінің подполковнигі Энтони Уолтон Уайт басшылығымен біріктіруге мәжбүр етті. Бұл күш 6 мамыр 1780 жылы су басқан Сантиден өтуді күтіп тұрған Ленуд фериінде жеңілді. Уайт тұтқынға алынып, Вашингтон 1-ші және 3-ші драгун полктерінің басшылығын қабылдады. 12 мамырда Линкольн оңтүстік армияны және Чарльстонды тапсырғаннан кейін күш Солтүстік Каролинаға қайта шегерілді. Жаңадан құрылған оңтүстік армиясы, енді генерал Горацио Гейтс басқарды, 16 тамызда 1780 жылы Камден шайқасында жеңілді, бұл оңтүстікке британдықтардың бақылауына жол ашты. Гейтс орнына генерал Натанаэль Грин келді, ол өз армиясын екі топқа бөлді, олардың бірін генерал Дэниел Морган, екіншісін өзі басқарды. Вашингтон генерал Морганның басшылығына берілді, ол үшін Оңтүстік Каролинаның батыс бөлігіндегі рейдтерге қатысты. Екі маңызды жетістік: 4 желтоқсан 1780 жылы Камденге жақын Рюглейдің диірменін басып алу; Вашингтон 60 әскерімен 112 лоялисті бір оқ атпастан, "Квекер зеңбірегін" пайдаланып, мықты бекітілген үйді тапсыруға мәжбүр етті, бұл үшін диірмен ағашын вагон доңғалағына орнатып, зеңбірек сияқты көрсетті; және 27 желтоқсан 1780 жылы Кішкентай өзен аймағындағы Хэммондтың ескі дүкенінде Тори партизандық жасағын жеңу; Вашингтон 250 Джорджия лоялистерін талқандап, 150-ін өлтірді немесе жарақаттады және қалғандарын тұтқынға алды. Бұл табыстар Тарлтонға Лорд Корнуоллис Морганның "ұшқыш корпусын" қууға бұйрық беруіне себеп болды, бұл 17 қаңтарда 1781 жылы Каупенс шайқасына әкелді. Морганның шайқас жоспары Вашингтонның 80 Континенттік драгуны мен 45 Джорджиялық атты әскерін жағдайға қарай қорғаныс және шабуыл жасау үшін пайдалануды көздеді. Вашингтонның жаумен алғашқы кездесуі Морганның сол қанатының алдындағы қатарларды қайта толықтау кезінде және Тарлтонның драгун полкінің шабуылына ұшыраған Оңтүстік Каролина милиция жасағын құтқарудан басталды. Шабуылдаушыларды талқандағаннан кейін Вашингтон қайта топтасып, Тарлтонның сол қанатындағы жаяу әскерге шабуыл жасады. Вашингтонның бірнеше шабуылдарынан кейін олар жаяу әскерден өтіп, Тарлтонның алғы шебінің артындағы шағын артиллерия позициясына шабуыл жасады. Британдық жаяу әскерінің басты күштері капитуляциялағаннан кейін және Тарлтонның шегінуі кезінде Вашингтон оған жақыннан қуып жетті және өзін біршама оқшауланған сезінді. Ол британдық командирі және оның екі адамынан шабуылға ұшырады. Тарлтонның өзі Вашингтонмен тоқтатылды, ол қылышымен шабуыл жасап, "Енді мақтанғаны қайда, Тарлтон?" деп айғайлады. 17-ші полкінің корнеті Томас Паттерсон Вашингтонға шабуыл жасау үшін келді, бірақ Вашингтонның құлы ретіндегі түркиші оқпен атып түсірді. Вашингтон бұл шабуылдан аман қалды және Тарлтонның оң қолына сабырмен соққы берді, ал Тарлтон Вашингтонның тізесіне пистолетпен атып, сонымен қатар оның жылқысын жаралады. Вашингтон Тарлтонды он алты шақырымға қуды, бірақ Тикетти ағынының жанындағы Адам Гудилоктың плантациясына келгенде қуып жете алмады. Тарлтон Вашингтоннан қашу үшін Гудилокты қашқындарға жол көрсетуге мәжбүр етті. Каупенс шайқасындағы батырлығы үшін Вашингтон Континенттік Конгресс берген күміс медальді алды, ол Томас Джефферсонның басшылығымен жасалған. Бірегей күміс медальды француз суретшілері Дю Пре және Де Вивиер жасаған. (Бұл дуэльдің британдық нұсқасын 33-тарауда 1781 жылғы жылнамада табуға болады). Каупенс шайқасынан кейін Вашингтонның драгун полкі генерал Натанаэль Гриннің Вирджиниядағы Дэн өзеніне шегінуіне көмектесті, британдықтардың күштеріне қарсы артқы қатарда шайқас жүргізіп. Кейін Вашингтон Солтүстік Каролинаға оралып, Грин армиясының алғы шебі ретінде қызмет етті. 15 наурызда 1781 жылы Грин және Вашингтон Гилфорд Кортхаусы шайқасында Корнуоллис және Тарлтонға қарсы шайқасты. Американдықтар шайқас алаңынан ығыстырылды, бірақ Корнуоллистің әскерінің шамамен ширек бөлігі қаза тапты немесе жарақат алды, бұл қабылдауға келмейтін шығын болды. Бұл Корнуоллисті бас штабын жағалауға көшіруге мәжбүр етті. 25 сәуірде 1781 жылы Хобкирк төбесі шайқасында Грин британдық полковник лорд Раудоннан шабуылға ұшырады. Раудонның қанатына шабуыл жасауға бұйрық берілген Вашингтон тұтқындыларды тексеру кезінде маневрді аяқтауға үлкермеді, бұл Гриннің шегінуіне әкелді. 8 қыркүйекте 1781 жылы Ютоу Спрингс шайқасы, Каролина штатындағы соңғы маңызды шайқас, Вашингтонның соңғы шайқасы болды. Шабуылдың ортасында Грин Вашингтонға Ютоу ағынының жанындағы қарағайлы тоғайда орналасқан британдық қатарға шабуыл жасауға бұйрық берді. Тоғай өтпес болды және британдықтардың атысы атты шабуылдарды тойтарды. Соңғы шабуыл кезінде Вашингтонның аты жылқысынан құлап, ол жылқысының астында қалды. Ол найзамен жарақаттанып, тұтқынға алынды және соғыстың соңына дейін Чарльстон аймағында үй қамауында ұсталды. Оңтүстіктегі британдық командирі, лорд Корнуоллис, "жауынгерлік шайқаста полковник Уильям Вашингтоннан ең қауіпті қарсылас болуы мүмкін емес" деп мәлімдеді.

Washington was elected a captain of Stafford County Minutemen on September 12, 1775; his militia company was soon assigned to Hugh Mercer's newly formed militia regiment, which became part of the 3rd Virginia Regiment, Continental Line on February 25, 1776, with Washington commanding its 7th Company. His lieutenant and second in command was fellow Virginian James Monroe, future fifth US. President. Their first combat was the Battle of Harlem Heights in New York on September 16, 1776, during which he may have been wounded by enemy musket fire. At the Battle of Trenton, under command of Nathanael Greene and after a night of scouting the countryside with Monroe to prevent detection, Washington led a successful assault into the town. His company drove in Hessian pickets, and seized two cannon on King Street, capturing their crews. Washington received wounds to both hands during the action, along with Lt. Monroe who was severely wounded in the shoulder. Both received thanks from Continental Army commander in chief George Washington. On January 27, 1777, William was promoted to the rank of major and assigned to the newly created 4th Continental Light Dragoons. In the fall of 1778, he was assigned to the 3rd Continental Light Dragoons, which was severely mauled in a surprise attack on the night of September 27 at Old Tappan, New Jersey, by a force of British light infantry. Only 55 of the lightly armed dragoons escaped the attack and their commander, Lt. Col. George Baylor, was wounded and captured. Washington was promoted to lieutenant colonel and placed in command of the 3rd Light Dragoons on November 20, 1778. Washington's unit spent the summer of 1779 recruiting and remounting. On November 19, 1779, his unit was transferred to the war's Southern theater, and marched to join the army of Major General Benjamin Lincoln in Charleston, South Carolina. On March 10, 1780, Washington's regiment joined forces with the remnants of the 1st Continental Light Dragoons at Bacon's Bridge, South Carolina, to reconnoiter and screen against the advancing British. On March 26, his first encounter with the British Legion, under command of Lieutenant Colonel Banastre Tarleton, resulted in a minor victory near Rantowle's Bridge on the Stono River in South Carolina. Afterward, on the Ashley River during the fight at Rutledge's Plantation on March 26, 1780, Lt. Col. Washington again bested a detachment of Tarleton's dragoons and infantry. Tarleton, however, attacked the encampment of General Isaac Huger at Monck's Corner on the night of April 14, 1780, and routed the Continentals, including the 3rd Light Dragoons, which lost 15 dead, 17 wounded, and 100 dragoons captured, along with 83 horses. Washington and his remaining troops fled across the Santee River to escape capture. The severe attrition of Washington's command forced its amalgamation with the 1st Continental Light Dragoons under Lt. Col. Anthony Walton White. This force was defeated at Lenud's Ferry, waiting to cross the flooded Santee, on May 6, 1780. White was captured and Washington assumed command of the 1st and 3rd Dragoons. The force withdrew to North Carolina when Lincoln surrendered the southern army and Charleston on May 12. The reconstituted Southern army, now under General Horatio Gates, was defeated at the Battle of Camden, South Carolina, on August 16, 1780, which opened up the South to British control. Gates was replaced by General Nathanael Greene, who divided his army into two groups, one of which was led by General Daniel Morgan and the other by himself. Washington was placed under the command of General Morgan, for whom he participated in a series of raids in the western part of South Carolina. Two notable successes were the capture of Rugeley's Mill near Camden on December 4, 1780; Washington with 60 troops bluffed 112 Loyalists into surrendering a strongly fortified homestead without firing a shot by use of a "Quaker Gun", mounting a felled tree trunk on wagon axles to resemble a cannon; and the defeat of a Tory partisan unit at Hammond's Old Store in the Little River District on December 27, 1780; Washington routed 250 Georgia Loyalists, killing or wounding 150 and capturing the rest. These successes led to Tarleton being ordered by Lord Cornwallis to chase down Morgan's "flying corps", leading to the Battle of Cowpens on January 17, 1781. Morgan's battle plans called for Washington's group, 80 Continental dragoons and 45 mounted Georgia infantry, to serve as a defensive and offensive unit as the situation required. Washington's first encounter with the enemy involved the rescue of a South Carolina militia unit as it was reloading behind the front lines of Morgan's left flank and under attack by a unit of Tarleton's dragoons. Crushing the attackers, Washington regrouped and followed with an attack on Tarleton's left flank infantry. After repeated assaults by Washington, they moved through the infantry and attacked a small artillery position behind Tarleton's front lines. With the main British infantry surrender and during Tarleton's retreat, Washington was in close pursuit and found himself somewhat isolated. He was attacked by the British commander and two of his men. Tarleton was stopped by Washington himself, who attacked him with his sword, calling out, "Where is now the boasting Tarleton?" A cornet of the 17th, Thomas Patterson, rode up to strike Washington but was shot by Washington's enslaved orderly trumpeter. Washington survived this assault and in the process wounded Tarleton's right hand with a sabre blow, while Tarleton creased Washington's knee with a pistol shot that also wounded his horse. Washington pursued Tarleton for sixteen miles, but gave up the chase when he came to the plantation of Adam Goudylock near Thicketty Creek. To escape capture by Washington, Tarleton had forced Goudylock to serve as an escape guide. For his valor at Cowpens, Washington received a silver medal awarded by the Continental Congress executed under the direction of Thomas Jefferson. The unique silver medal was designed by French artists Du Pre and De Vivier. (A British version of this duel can be found under Chapter 33 Year 1781.) After the Battle of Cowpens, Washington's dragoons assisted the retreat of General Nathanael Greene to Dan River in Virginia by rearguard actions against forces commanded by Lord Cornwallis. Afterward, Washington returned to North Carolina to act as vanguard for Greene's army. On March 15, 1781, Greene and Washington fought against Cornwallis and Tarleton at the Battle of Guilford Courthouse. The Americans were driven from the field, but about one quarter of Cornwallis' men were killed or wounded, an unsustainable loss. This forced Cornwallis to move his main army to the coast to regroup. On April 25, 1781, at the Battle of Hobkirk's Hill, Greene was attacked by British colonel Lord Rawdon. Ordered to attack Rawdon's flank, Washington was unable to complete the maneuver while policing prisoners, forcing Greene to retreat. On September 8, 1781, the Battle of Eutaw Springs, the last major battle in the Carolinas, was Washington's final action. Midway through the battle, Greene ordered Washington to charge a portion of the British line positioned in a blackjack thicket along Eutaw Creek. The thicket proved impenetrable and British fire repulsed the mounted charges. During the last charge, Washington's mount was shot out from under him, and he was pinned beneath his horse. He was bayoneted and taken prisoner, and held under house arrest in the Charleston area for the remainder of the war. The British commander in the South, Lord Cornwallis, would later comment that "there could be no more formidable antagonist in a charge, at the head of his cavalry, than Colonel William Washington."

Оңтүстік Каролинаның плантаторы және заң шығарушысы

1782 жылғы 21 сәуірде Вашингтон Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон округіне қарасты Сэнди Хилл плантациясының Джейн Райли Эллиоттпен үйленді. Олар алғаш рет ол өзінің полкінің соғысқа алып жүретін туын тігіп берген кезде танысты, ол ту Коупенстен Ютоу Спрингске дейін соғыста қолданылды. Соғыстан кейін, бұл жұбайлар Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон портынан өзен бойымен 28 миль қашықтықта орналасқан Сэнди Хилл плантациясына қоныстанды, ал бұл плантация Джейн Эллиотқа үйленгенге дейін тиесілі болған. 1785 жылғы 27 желтоқсанда жаңа жұбай Чарльстондағы 8 Оңтүстік батареядағы қала үйін сатып алды. Вашингтон Чарльстон округінің Сент-Пол приходінде басқа да жылжымайтын мүліктерге ие болды. Вашингтон құл еңбегін пайдалана отырып, жазық жер плантаторы ретінде шаруашылық жүргізді, сондай-ақ таза тұқымды жылқы өсірді. 1800 жылғы федералдық халық санағында Вашингтон Чарльстонда он сегіз құлға ие болды, және ол сол есімді, штаттың батыс аймағында бес құлға ие болған плантатор болуы мүмкін, бұл аймақ революциялық ардагерлерге қызметтері үшін берілген жер участаларымен қоныстандырылды. Вашингтон 1787 жылдан 1804 жылға дейін штат заң шығарушы органына сайланды, бірақ штат губернаторы лауазымына түсуден бас тартты, себебі ол, өз сөзімен айтқанда, "Каролинада тумаған". Вашингтон 1794 жылы Оңтүстік Каролина штатының милициясының жетінші бригадасын басқаруға тағайындалды. 1798 жылы Франциямен болған теңіз соғысы кезінде бұрынғы президент Джордж Вашингтон президент Адамс әкімшілігі тарапынан американ армиясының бас қолбасшысы болып тағайындалды. Джордж Вашингтон Уильям Вашингтонға генерал лауазымын және штабқа қабылдауды ұсынды, ол бригадир генерал шеніне ие болды және Джордж Вашингтонның штабында қызмет етті. Ол 1798 жылдан 1800 жылға дейін АҚШ армиясында қызмет етті және Оңтүстік Каролина мен Джорджияның қорғанысымен айналысты.

Өлім және мұра

Уилльям Вашингтон ұзаққа созылған аурудан кейін 1810 жылдың 6 наурызында 58 жасында қайтыс болды. Ол Сэнди Хилл маңындағы плантациядағы Лайв Оукке жерленді. Оның өмірден өткендері – әйелі, ұлы және қызы. Оның қызы Вирджиния губернаторы Александр Спотсвудтың немересі, генерал Александр Спотсвудқа үйленді. Көрер көзге, Уильям Вашингтон – өте жақсы офицер және атты әскердің ең басты қолбасшысы. Ол майданда шеберлігімен, батылдығымен және ерлігімен көзге түсіп, британдық тәжге қарсы Америка Тәуелсіздік соғысында жеңіске жете білді және жауынгерлерге сенім сыйлады.