Кішігірім әлеуметтік түбірлері бар, көбінесе өздігінен білім алған жазушы Куросима Ішкі теңіздегі Шодосима аралында дүниеге келді және жұмыс істеу мен оқу үшін Токиоға барып оралды. 1919 жылы әскерге шақырылып, сол кездегі Жапония мен оның одақтастары, АҚШ және Ұлыбритания сияқты елдермен бірлесе бастаған КСРО-ға қарсы аяқталмай қалған соғысқа жіберілді. Отанына оралғаннан кейін Куросима өркендеген пролетариаттық әдебиет қозғалысына қосылып, шығармаларын түрлі журналдарда жариялады. Оның құмарлықпен империализмге қарсы бағытталған романы Қытайда зерттелді. 1930 жылдардың басында денсаулығы нашарлағандықтан Куросима әйелі мен үш баласымен туған аралына қайтып оралды.
A largely self taught writer of humble social origins, Kuroshima was born on Shōdoshima in the Inland Sea and went to Tokyo to work and study. Conscripted into the army in 1919, he was sent to fight in a doomed war against the USSR waged at the time by Japan and its allies, including the US and Britain. Upon his return, Kuroshima joined a flourishing proletarian literature movement and published his narratives in a variety of journals. His passionately anti imperialist novel was researched in China. As his health began to fail in the early 1930s, Kuroshima returned to his native island where he lived with his wife and three children.
Шығармалары
Жапонияның ең белсенді антимилитаристік зиялыларының бірі Куросима Денджи 1920 жылдардың соңындағы Сибирьдегі оқиғаларымен танымал – жапон әскері мен ресейлік азаматтардың жаңадан құрылған Кеңес Одағына жасаған шапқыншылығы кезіндегі қайғы-қасіреттің жарқын суреттемелері. Куросима жапон шаруаларының ауыр тұрмысы, күресі және сирек кездесетін жеңістері туралы күшті әңгімелер де жазды. Оның "Милитаризацияланған көшелер" атты жалғыз толыққанды романы, Қытайға қарсы экономикалық және әскери агрессияны ашып көрсеткендіктен, Жапонияның императорлық үкіметімен қатар, АҚШ оккупациялық билігінің де цензурасына ұшырады.
One of modern Japan's most dedicated antimilitarist intellectuals, Kuroshima Denji is best known for his Siberian stories of the late 1920svivid descriptions of agonies suffered by Japanese soldiers and Russian civilians during Japan's invasion of the newly emerged Soviet Union. Kuroshima also wrote powerful narratives dealing with the hardships, struggles, and rare triumphs of Japanese peasants. His only full length novel, Militarized Streets, a shocking description of economic and military aggression against China, was censored not only by Japan's imperial government, but by the US occupation authorities as well.
Әдеби стилі
Куросиманың әңгімелері – Куросиманың үлкен құрмет тұтқан Антон Чеховтың әңгімелері сияқты – стильдік безендіруден мүлдем алыс, баяндауы тікелей және егжей-тегжейлі. Олардың мазмұны шынайылықты, қажетсіз зардапқа деген қайғыны және, ең бастысы, өте шұғыл өзгеріс қажеттілігін көрсетеді. Көңіл көтерушілік немесе лирикалық сәттер болғанымен, әдетте көңілді тон болмайды және жақсы аяқталулар сирек: Куросима шын өмірде қол жеткізу өте қиын нәрсені көркем әдебиетте іске асырудан аулақ. Оптимизмнен жұрдай, оның әңгімелері – зорлық-зомбылық пен қарсылық туралы ашық тарихтар. Соңында, Куросима тек кең ауқымды халықаралық қозғалыс, яғни, халықтың біріккен күші ғана қатал жағдайды әділдік пен жомарттыққа негізделген, өмір сүруге жайлы әлеммен алмастыра алады деп сендіреді. Ал осы уақытқа дейін, қисынсыз құрылған әлемнің күнделікті трагедияларына тап болған радикалды суретшілер әр жерде өздерінің қарсылық жұмыстарын жалғастыруға тиіс. 1929 жылғы «Соғысқа қарсы әдебиет туралы» эссесінде Куросима былай деп жазады: «Капиталистік жүйе бар болғанша, пролетариаттың соғысқа қарсы әдебиеті де болуы керек және оған қарсы күресуі керек».
Kuroshima's narratives—like those of Anton Chekhov, whom Kuroshima greatly admired—are unadorned in style, straightforward in storytelling, and attentive to detail. Their content conveys a sense of authenticity, grief over the unnecessary suffering, and above all the urgent need for change. Despite occasional flashes of humor and lyricism, the tone is seldom cheerful and happy endings are rare: Kuroshima refrains from accomplishing in fiction what is much harder to attain in actuality. Devoid of easy optimism, his stories are open ended chronicles of abuse and resistance. Ultimately, Kuroshima is convinced, only a vast international movement based on grassroots solidarity stands a chance of replacing a heartless status quo with a sane, livable world of justice and generosity. Meanwhile, faced with the daily tragedies of an irrationally structured world, radical artists everywhere are bound to persevere in their oppositional work. In his 1929 essay 'On Antiwar Literature,' Kuroshima writes: "So long as the capitalist system exists, proletarian antiwar literature must also exist, and fight against it."