Нортгемптон мен Банбери тораптық темір жолы
Нортгемптон және Банбери темір жолы 1847 жылдың 9 шілдесінде Парламент актісімен бекітілді. Бастапқыда, бұл Нортгемптонның жанындағы Гейтон Уорфтан Букингемшир темір жолымен, Банберидің жанындағы Кокли Брейкеге Тоучестер арқылы қосылу арқылы іске асырылу тиіс еді. N&BJR 1872 жылдың 1 маусымында Банбериге жақындаған Кокли Брейкеге дейін желісін кеңейтті (1870 жылғы қосымша заңмен рұқсат етілді). Осы үшін тағы 300 000 фунт стерлинг бөлінді. Сол жылы компания Тоучестерден Ұлы Солтүстік темір жолына (GNR) қосылу үшін Гитчинге дейін ұсыныс жасады, егер GNR 200 000 фунт стерлинг жазылса. Бұл мақсат – Лондонға қосымша байланыс құру болды, онда E&WJR маңызды серіктес болар еді. GNR қаржылық міндеттемеден бас тартты; батысқа қарай Вустерге дейін кеңейтуге рұқсат алу да қарастырылды, бірақ бұл жоспардан бас тартылды. Парламенттік өкілеттік алу бір жақ, бірақ потенциалды жазылушылардан ақша алу әлдеқайда қиын болды. 1871 жылдың 1 маусымында Fenny Compton-нан Kineton-ға дейінгі жолдың алғашқы бөлігі, алты мильдік қашықтықта ашылды және сол бөлікте жолаушылар тасымалы басталды. Олар осы мақсатта мердігердің локомотивін жалдап, кейін сатып алды, сол кезде локомотив E&WJR No. 1 аталды. Осы уақыттан бастап Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолы Лондон Эустоннан Блисворт арқылы Стратфордқа дейін вагондармен қатынай бастады. және газет хабарлады. Райли 1885 жылдың 22 наурызын көрсетеді.
From this time the London and North Western Railway ran through carriages from London Euston to Stratford via Blisworth. and newspaper report. Riley gives 22 March 1885,</blockquote>
Эвешем, Реддитч және Стратфорд-апон-Эвон тораптық темір жолы
E&WJR әлі де батысқа қарай өсуді өз тағдыры деп есептеді, соңында Оңтүстік Уэльс және Батыс Мидлендс аймақтарының темір өнеркәсібіне қол жеткізуге мүмкіндік берді, және мүмкіндігі болса, Стратфордтағы қуатты Ұлы Батыс темір жолына (GWR) тәуелділіктен құтылуды көздеді. 1866 жылы Ившем және Реддитч темір жолы солтүстік-оңтүстік бағытты ашты және Мидленд темір жолымен байланысты болды. Оның желісі Стратфордтан батысқа қарай сегіз шақырым қашықтықта жатқан, ал E&WJR Ившем, Реддитч және Стратфорд-апон-Эйвон қосылыс темір жолын құруға демеушілік етті. Бұл желі 1873 жылдың 5 тамызында мақұлданды және Стратфордтан батысқа қарай E&RR-дегі Брумдағы қиылысқа дейін созылды. Демонстрация техникалық тұрғыдан сәтті болды; пойыздарды қашықтан тоқтату мүмкіндігін көрсетумен қатар, фон Крамер қателікпен іске қосу батырмасына сүйеніп, платформаға келе жатқан пойыз дереу тоқтатылды. Дегенмен, жүйені кең ауқымда орнатудың құны оның кеңінен қолданылуына кедерес келтірген сияқты. Көлік жиі бұзылып, көлбеулерде қиындықтарға тап болды; ол жылдам бағыттарда жүре алмады, сондықтан жолаушылар бағыттардың қиылысында ауысуға мәжбүр болды. 1932 жылдың 2 шілдесінен бастап қызмет тоқтатылды, бұл сәтсіз тәжірибе деп есептелді, ал саяхатты әдеттегідей таксимен байланысатын бу локомотивімен алмастырды. Брум қиылысы Нортгемптонширден Оңтүстік Уэльске бағытталған минералды тасымалдау үшін қолайсыз орналасқан еді, себебі станцияда кері жүру қажет болды. Локомотивтерді бұру үшін айналмалы платформа қолданылуы тиіс болды. 1942 жылдың 28 қыркүйегінде LMS оңтүстік қиысты ашып, Брум станциясына кірмей тікелей қатынауға мүмкіндік берді. 1964 және 1965 жылдары барлық қалдық жергілікті тасымалдау тоқтатылды және транзиттік бағыттар басқа жаққа ауыстырылды. Бұрынғы SMJR жүйесінің жалғыз операциялық бөлігі – Фенни Комптондан Кинетон Қорғаныс министрлігі мекемесіне дейінгі байланыс болды. Филиалдың қалдығы 1971 жылдың 19 шілдесінде Қорғаныс министрлігіне берілді және олар оны өз локомотивтерімен пайдаланады.
The demonstration was evidently a technical success; as well as showing that trains could be stopped remotely, von Kramer accidentally leant on the activation button and a movement shunting to the platform was instantly stopped. Nonetheless the cost of installing the system on a widespread basis seems to have deterred its general adoption. The vehicle was prone to failure and had difficulties on gradients; it was not able to run on a fast main line so passengers still needed to change at the main line junction. It ceased to run from 2 July 1932, being regarded as an unsuccessful experiment, and the journey was replaced by a steam train connecting with taxis in the ordinary way. Broom Junction was awkwardly laid out for the dominant mineral traffic heading from Northamptonshire towards South Wales, as it required reversal at the station. Engines working through required to turn on the turntable. On 28 September 1942 a south curve was opened by the LMS enabling direct running without entering Broom station. During 1964 and 1965 all the residual local traffic was closed down and through transits were diverted away. The only remaining operational part of the former SMJR system was the connection from Fenny Compton to Kineton Ministry of Defence Establishment. The branch stub was transferred to the Ministry of Defence on 19 July 1971, and is worked by them with their own locomotives.
SMJR бүгінгі күні
Бүгінгі күні бұрынғы SMJR желісінің ашық қалған жалғыз бөлігі – 5 мильдік (8 км) қашықтықтағы және Кинэтон Қорғаныс министрлігінің қоймасына дейінгі учаске.